Кіріспе
Еңбек дауларында жұмыс тоқтату – бұл еңбек ереуілі, яғни қызметкерлердің ұжымдық түрде жұмыс орнын тастап, наразылық ретінде еңбек етуден бас тарту. Жұмыстан кету – жұмыс орнынан, мектептен, мәжілістен, компаниядан немесе ұйымнан наразылық немесе мақұлсыздық білдіру мақсатымен тастап кетуді білдіреді. Жұмыстан кетуді ереуілден ерекшелендіруге болады, себебі жұмыстан кету спонтанды түрде жүзеге асуы мүмкін және барлық жұмысшыларды міндетті түрде қамтуы қажет емес, ал ереуілге жұмысшылар көбінесе алдын ала дауыс береді, осы туралы барлық жұмысшылар мен зардап шеккен компанияға хабарлайды. Мәжілісте спикердің қатысуына немесе сөйлеген сөздерінің мазмұнына қарсылық білдіру үшін жиі жұмыстан кетулер ұйымдастырылады. Бұл наразылық көбінесе үнсіз, зорлықсыз түрде мақұлсыздық білдірудің бір жолы болып табылады және спикерге сөз бостандығын жүзеге асыруға мүмкіндік бере отырып, қауымдасу еркіндігін жүзеге асыру ретінде қарастырылады, бірақ тыңдаушылар саны азаяды.
the movie
In labor disputes, a walkout is a labor strike, the act of employees collectively leaving the workplace and withholding labor as an act of protest. A walkout can also mean the act of leaving a place of work, school, a meeting, a company, or an organization, especially if meant as an expression of protest or disapproval. A walkout can be seen as different from a strike in that a walkout can occur spontaneously, and need not necessarily involve all the workers present, whereas a strike is often voted on beforehand by the workers, giving notification both to all of the workers and to the company affected. Walkouts have often been staged against the presence of a speaker or the content of an in progress speech at a meeting. The protest, which is often a silent, non violent means of expressing disapproval, is often interpreted as an exercise of the freedom of association while allowing the speaker to exercise the freedom of speech, albeit with a reduced audience in attendance.
1968 Шығыс Лос-Анджелес
Бұл 1968 жылы 6 наурызда Лос-Анджелес біріктірілген мектеп округінің жоғары мектептерінде теңсіз жағдайларға қарсы басталған бірнеше наразылық акцияларының сериясы еді.
Өмірбаян
XIX ғасырдың басында өнеркәсіптік революцияның қарқынды дамуымен экономикалық жағдай өзгерді. Он төрттен жиырма жасқа дейінгі жас, үйленбеген әйелдер отбасының қаржылық жағдайына көмектесу және өздерінің тәуелсіздігін сезіну үшін жұмыс істеу қажеттігін түсінді. Олар үйден шығып, фабрика жатақханаларында жаңа өмір бастады. Фабрикада жұмыс істей отырып, айлық табысының бір бөлігін үйлеріне жіберіп, отбасының күнкөрісіне үлес қосатын. Дегенмен, олардың табысының көп бөлігін банкте жинап, өздерінің қалауларына жұмсайтын. Осы өзгерістерді жасаған әйелдердің көпшілігі шаруа отбасынан шыққан және Жаңа Англия мен Атлантика орталық штаттарының аймақтарына қоныс аударған.
1834 жылғы экономикалық дағдарыс
1834 жылдың басында мата сату өте баяу болды және түскен пайда Массачусетс штатындағы Лоуэлл қаласының тоқыма фабрикасындағы әйел жұмысшыларға лайықты жалақы төлеуге жеткіліксіз болды. Осының салдарынан жалақы мөлшері төмендетілді, ал тұру және тамақтану құны көтерілді. Фабрикадағы әйелдер бұл жалақының кемуін және бағаның өсуін өздерінің ар-ұятына, қоғамдық статусына және экономикалық тәуелсіздігіне жасалған нұқсан деп қарады. Әйелдер шара қолдануға бел буды, көптегендер петиция жинап, түскі үзілісте жиналыстар өткізді. Егер жалақы төмендейтін болса, жұмыстан кететіндеріне уәде берді. 1834 жылдың ақпан айының бір жұма күні, фабрика компаниясының өкілі әйел жұмысшыны жұмыстан шығарғаннан кейін болған жиналыстан соң, спонтанды жұмыс тоқтату акциясы басталды. Наразылық білдіру науқаны басталды, әйелдер жұмыстан шығып, қала көшелерінде шеруге шықты, басқа фабрика әйелдерін де осы акцияға қосылуға үгіп-насихаттады. Бұл жұмыс тоқтату акциясы көп ұзаққа созылмады, келесі аптаның ортасына қарай әйелдер жұмысына қайтып келді немесе қаладан кетіп қалды. Лоуэллдегі барлық әйел жұмысшылардың шамамен алтыданы ғана жұмыстан бас тартты.
1836 жылдың қазан айындағы шеру
1836 жылдың қазан айында Массачусетс штатының Лоуэлл қаласындағы фабрикаларда жұмыс істейтін әйелдер 1834 жылғы ереуілмен ұқсас себептермен қайтадан ереуілге шықты. Жас әйелдер жалақының кемуін және баспана бағасының өсуін өз әлеуметтік және экономикалық тәуелсіздігіне жасалған тікелей шабуыл деп қарады және олардың "еркіндіктің қыздары" деген мәртебесін төмендетуге рұқсат етпеді. Сонымен қатар, дәстүрлі құндылықтарының ықпалымен, жас әйелдер құл сияқты қарауға келіспеді және наразылық білдірді. Алайда, екінші ереуілде әйелдер жұмысшылар жақсы ұйымдастырылды, және ереуілге қатысқан жұмысшылардың саны 1834 жылы фабрика жұмысшыларының алтыдан бірінен едәуір көп болды, бұл олардың күш-жігерінің табысқа жетуіне үлкен әсер етті. Осы екінші ереуілдің табысқа жетуіне себеп болған тағы бір фактор – 1840 жылдардың экономикалық гүлденуі болды; фабрикалардың табысы артып, оларға көбірек жұмысшылар қажет болды. Сондықтан 1836 жылғы ереуіл фабрикаларға күшті соққы берді, себебі жұмысшылар жетіспеді, ал әйелдердің ұзақ болмауы осы соққыны күшейтті. Нәтижесінде, кейбір фабрикалар баспана үшін төлемдерді төмендетуге мәжбүр болды және әйелдер жұмысшыларының ұйымымен ынтымақтасуға келісті.
Әсерлер
Әйелдер өз тәуелсіздігі үшін күреске тұрғысы келді. Жұмысқа шықпау арқылы шешім қабылдаулары, әйелдердің әйелдік автономия және күш туралы жаңа идеямен жаңа революцияны қалай бастағанын көрсетті. 1834 және 1836 жылдарғы жұмыс тоқтатулар, жалақыларын төмендетуді және баспана бағасын қымбаттатуды көздеген жұмыс берушілердің қанаушылығына қарсы әйелдердің қарсылығын білдірді. Осы жұмыс тоқтатулар арқылы әйелдер өздерін қорғады және келер ұрпақтарға жол ашты.