Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
басқа адам
another person
Альберт Гарри Голдман (15 сәуір 1927 – 28 наурыз 1994) – американдық ғалым және жазушы. Голдман американдық музыка индустриясының мәдениеті мен тұлғалары туралы кітаптарда да, журналдарға үлесі ретінде де жазды. Ол Ленни Брюс туралы бестселлер кітабы және Элвис Пресли мен Джон Леннонның даулы өмірбаяндарымен танымал.
Albert Harry Goldman (April 15, 1927 – March 28, 1994) was an American academic and author. Goldman wrote about the culture and personalities of the American music industry, both in books and as a contributor to magazines. He is best known for his bestselling book on Lenny Bruce and his controversial biographies of Elvis Presley and John Lennon.
Ерте өмір
Альберт Голдман Пенсильвания штатының Дормонт қаласында дүниеге келді және Пенсильвания штатының Маунт-Либан қаласында өсті. Лионель Триллинг пен Жак Барзунның бағынында оқығаннан кейін, ол 1961 жылы Томас де Квинси туралы диссертация қорғап, философия докторы ғылымын бітірді. Голдман де Квинсидің өзінің танымал журналистикасының көп бөлігін белгілі емес жазушылардан плагиаттағанын дәлелдеді; диссертация кейіннен 1965 жылы Оңтүстік Иллинойс университетінің баспасында «Кен және Таңсық: Томас де Квинсидің жазбаларының көздері» деген монография ретінде жарияланды. Ол сондай-ақ Ричард Вагнердің теориялық жазбаларының жинағы «Вагнер музыка және драма туралы» (1964) атты жинақтың құрастырушысы болды. Докторлық диссертациясын қорғағаннан кейін Голдман Колумбия университетімен байланысын сақтап, 1963 жылдан 1972 жылға дейін ағылшыл тілі және салыстырмалы әдебиет кафедрасының доценті болды; оның курстарының арасында университеттегі танымал мәдениет бойынша алғашқы сабақтардың бірі болды. Филипп Роттың жақын досы Голдманның либидолық академик Дэвид Кепештің кейіпкеріне әсер еткен болуы мүмкін, бұл Роттың «Кеуде» (1972) және «Тілек профессоры» (1977) сияқты туындыларында айқын көрінеді. 2006 жылы Blender журналы «Элвисті» «әшкерелейтін биография» деп атады, Голдман Элвис Преслидің музыкасынан басқа барлық жағымен айналысқанын айтты. Басқа сыншылар кітапты ұнатып қалды. Джонатан Ярдли The Washington Post газетінде оны «өте нашар жазылған, бірақ Преслиге қатысты көзқарасы мен өзімнің көзқарасыммен келісетін, тіпті одан да нәрселерді байқаған жағымсыз кітап» деп сипаттады. 1981 жылғы 21 қазанда жарық көрген Rolling Stone журналында «Элвис» Голдманның жүздеген адамдардың, соның ішінде Элвистің жақын достарының сенімін жеңгенінің нәтижесі екені айтылды. Бұл сонымен қатар Элвистің көптеген адамдар білмейтін жағына терең үңілуге мүмкіндік берді. Көптеген адамдар кейбір ашылуларды жағымсыз деп табады және оларды жеке өмірге қажетсіз және зиянды араласу деп қарастырады. Дегенмен, мұндай ашылулар қазіргі американдық ерлік пен табыс туралы шындықты қамтиды. Шындық мынада: Элвистің американдық идеал және құрметті тұлға ретіндегі ұлылығында оның өзіне-өзі қарсы келетін нәрсе жатыр, ол оның құлдырауының себебі болды. Преслидің ішкі шеңберіне жақын болған және Голдманды көптеген дереккөздермен таныстырған Ламар Файк былай деп еске алады: «Проблема Альберттің мінезінде болды. Бастапқыда ол Элвисті ұнатты. Бірақ кейіннен ол оны ұнатпай бастады. Кітапты жазудың соңына қарай, менің ойымша, ол оны жек көретін болды. Мен оған: «Альберт, сен мұны істей алмайсың» дедім. Бірақ мен оны тоқтата алмадым». Голдман өзін сынға алғандарға сұхбат беру кезінде былай деді: «Адамдар менің [Элвис туралы биографияда] әзіл мен мазаққа салынғанына наразы болды. Элвиске олардың сезімталдықпен қарауына әдеттенген еді. Бірақ мен оның өте ерекше және гротесктік кейіпкер екенін сезіндім. Юмор – бұл қабылдау тәсілі. Нәрселерді жанды ету тәсілі».
Albert Goldman was born in Dormont, Pennsylvania, and raised in Mount Lebanon, Pennsylvania. Following studies under Lionel Trilling and Jacques Barzun, he completed his Ph. D. in 1961 with a dissertation on Thomas de Quincey. Goldman argued that de Quincey had plagiarized most of his acclaimed journalism from lesser known writers; the dissertation was subsequently published as a monograph (The Mine and the Mint: Sources for the Writings of Thomas DeQuincey) by Southern Illinois University Press in 1965. He also co edited Wagner on Music and Drama (1964), a compendium of Richard Wagner's theoretical writings. After completing his doctorate degree, Goldman remained affiliated with Columbia, where he was an adjunct associate professor of English and comparative literature from 1963 to 1972; among his course offerings was the University's first class on popular culture. A close friend of Philip Roth, Goldman may have influenced the characterisation of libidinous academic David Kepesh, notably showcased by Roth in such works as The Breast (1972) and The Professor of Desire (1977). In 2006, Blender called Elvis a "muckraking biography", stating that Goldman dealt with everything about Elvis Presley but his music. Other critics liked the book. Jonathan Yardley of The Washington Post called it a "nasty book, written in spectacularly execrable prose, but the view of Presley that it expressed dovetailed in many instances with my own, and in spite of itself I found things in it to admire." According to Rolling Stone, October 21, 1981, Elvis "is a poignant book, the result of Goldman's winning the trust and confidence of hundreds of sources, including many of Elvis' closest friends. It is also an intimate look at a side of Elvis that few even suspected existed. Many people will find some of the revelations unpleasant and view them as a needless and harmful invasion of privacy. Yet, such revelations comprise a truth about modern American heroism and success. The fact is that somehow inherent in Elvis' great fame as an American ideal and idol is a contradiction that was the seed of destruction." Lamar Fike, the Presley insider and former member of the Memphis Mafia, who introduced Goldman to many of his sources, recalled: "The problem was Albert's personality. At first, he liked Elvis. But later, he started disliking him. And by the end of (writing) the book, I think he hated him. I said, 'Albert, you can't do this.' But I couldn't stop him." Defending himself against his critics, Goldman told an interviewer: "People were scandalized by my use of humor and ridicule in [the Elvis biography]. Elvis was someone they were accustomed to taking in a very sentimental way. But I feel he was a figure of the most bizarre and grotesque character. . The humor is a mode of perception. Of making things vivid."
Брюс Ли туралы мақала
1982 жылы Голдман актер Брюс Ли туралы өте сынды мақала жазды, ол 1983 жылдың қаңтар-ақпан айларында Penthouse журналында екі бөлімге бөлініп жарияланды.
In 1982, Goldman wrote a very unflattering article on actor Bruce Lee which was published in two parts by Penthouse in January–February 1983.
Джон Леннонның өмірі
Голдманның келесі өмірбаяны, әрине, Элвис туралы өмірбаянынан да көп дау тудырды. «Джон Леннонның өмірі» (1988) еңбегінде, жылдар бойы жүргізілген зерттеулер мен Леннонның көптеген достарымен, таныстарымен, қызметшілерімен және музыканттарымен жүздеген сұхбаттардың нәтижесінде Голдман Леннонның талантын оның невроздарымен салыстырады. Кітапта музыканттың ашушаңдыққа, тұрмыстық зорлық-зомбылыққа (мысалы, көмекшінің 1968 жылы әйелі Йоко Ононың түсігі Леннонның соққысынан болды деген мәлімдемесі), есірткіге тәуелділікке (кокаин мен героинге ұзақ жылдар бойы тәуелділік қоса алғанда), адалдыққа қиянат жасауға және шешім қабылдауда ұзақ уақыт алатындығы сияқты кемшіліктеріне бейім екені, бірақ сонымен қатар бір буынның жетекшісі болғаны ашылады. Ол Леннонның балалық шағы мен сезімтал баланың өміріне басқалардың қандай әсер еткені туралы, оның ішінде әпкесі Мими Смит, әкесі Фред Леннон және Джонни Дайкинс туралы айтады. Голдман мықты әйелдер Леннонның өмірін қиратты, Смиттен бастап, ал кейін Оно оны тұтқынға алды (ол оның үлкен байлығын бақылау үшін олардың өзара героинге тәуелділігін қолдаған болуы мүмкін) деп жорамалдайды. Леннонның қателіктері мен жаман істеріне назар аудара отырып, Голдман көптеген даулы айыптаулар жасады, оның ішінде оның досы Стюарт Сатклифтің, The Beatles тобының алғашқы мүшесінің, күрт қайтысына қатысы болуы мүмкін деген айыптама да бар. (Голдманның кітабынан басқа дереккөздер өлімнің себебі миға қан құйылу деп хабарлады.) Голдман сондай-ақ Леннонның The Beatles менеджері Брайан Эпштейнмен сексуалдық қатынаста болғанын айтады, оны Голдман «жантәлімді» имиджінің артында жасырынып, адал емес және қабілетсіз бизнесмен деп сипаттайды. Кітаптың жартысы Ононың тұлғасын қамтиды, ол өте жағымсыз жағдайда бейнеленген. Голдман оның Пол Маккартниді жек көретінін, Леннонның өлімінен он бір ай бұрын Токио әуежайында кеденшілердің оның багажын мұқият тексеруін және марихуана контрабандасы үшін тұтқындауын, балаларын ескермейтінін, Леннонның санасын өзгертіп, оны өзіне маңызды болғандардың бәрінен алыстатқанын айтады. Голдман сонымен қатар екеуінің некеде тұрақты түрде басқа біреулермен қарым-қатынас жасағанын, Ононың 1980 жылдың жазында біреумен қарым-қатынас жасағанын мәлімдеді. Голдман Леннонның қанындағы героиннің мөлшеріне қатысты мәлімдемелерге де күмән келтірді. Голдманның Леннонның ЛСД тұтынуы туралы айтқандарына жауап ретінде Люси Санте «Нью-Йорк кітаптар шолуында» былай деді: «Голдманның зерттеулері шалаң немесе мүлдем болмаған». Питер Доггет «You Never Give Me Your Money: The Battle for the Soul of the Beatles» еңбегінде Голдманның кітабында көптеген кемшіліктер бар екенін, бірақ Леннонның өмірінің маңызды аспектілерін бейнелеуге қол жеткізгенін жазды.
Goldman's next biography arguably aroused even more controversy than the Elvis biography. In The Lives of John Lennon (1988), a product of years of research and hundreds of interviews with many of Lennon's friends, acquaintances, servants and musicians, Goldman juxtaposes Lennon's talents against his perceived neuroticism. The book reveals a very personal side of the musician who was prone to faults, such as anger, domestic violence (exemplified by an assistant's allegation that then girlfriend Yoko Ono's 1968 miscarriage was triggered by a beating from Lennon), drug abuse (including longstanding addictions to cocaine and heroin), adultery, and indecisiveness, but who was also a generational leader. It deals with Lennon's childhood and the impact others had on the life of the sensitive little boy, among them his aunt, Mimi Smith, his father, Fred Lennon, and Johnny Dykins. Goldman implies that strong women ruined Lennon, starting with Smith, and that he was later being held prisoner by Ono (who may have encouraged their mutual heroin addiction as a way of controlling him and his vast fortune to her own ends). Focusing on the mistakes Lennon made and mean things he did, Goldman made many controversial allegations, among them the charge that he may have had something to do with the sudden death of his friend Stuart Sutcliffe, an early member of The Beatles. (Sources other than Goldman's book reported the cause of death as a brain hemorrhage.) Goldman also says that Lennon had a sexual relationship with The Beatles' manager, Brian Epstein, whom Goldman characterizes as a dishonest, incompetent businessman who hid behind the image of a "gentleman". Half of the book covers the personality of Ono, who is portrayed in a very bad light. Goldman alleges that, among other things, she hated Paul McCartney, arranged for customs officials at a Tokyo airport to search carefully his luggage upon his arrival there eleven months before Lennon's death and to arrest him for smuggling marijuana, neglected her children, brainwashed Lennon and pulled him away from everyone who ever meant something to him. Goldman also alleged that the two carried on constant extramarital affairs throughout their marriage, with Ono involved in one during the summer of 1980. Goldman substantially revealed that no record exists of the phone calls Ono claims to have made to McCartney and Mimi Smith the night Lennon was murdered. Concerning Goldman's account of Lennon's consumption of LSD, Lucy Sante, in The New York Review of Books, said: "Goldman's background research was either slovenly or nonexistent." Peter Doggett writes in You Never Give Me Your Money: The Battle for the Soul of the Beatles that Goldman's book possessed many faults, but still managed to capture significant elements of Lennon's life.
Пресли туралы екінші кітап
1990 жылы Голдман "Элвис: Соңғы 24 сағат" атты екінші кітабын жариялады, онда Преслинің қайтысының жағдайлары мен оқиғалары туралы, әншінің өз-өзіне қол жұмсағанын айтты. Кітаптың сенсациялық тұжырымы қызығушылық тудырды, бірақ көбінесе назарсыз қалды.
In 1990, Goldman published a second book, entitled Elvis: The Last 24 Hours, on the circumstances and events of Presley's death, arguing that the singer had committed suicide. The book drew some attention for its sensational thesis but was largely ignored.
Карьерасының соңғы жобасы және өлімі
Голдман 1994 жылғы 28 наурызда Майамиден Лондонға ұшып бара жатқанда жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол "Дорз" тобының әншісі Джим Моррисонның өмірбаянын аяқтай алмай кетті. Бұл үзінді Голдманның Париж полиция басқармасынан алған құжаттарға қатысты, олар Моррисонның әйелі Памела Курсонның олар жалға алған пәтерде күрт қайтыс болғаны туралы хабарлауына жауап ретінде жүргізілген шағын полиция тергеуіне байланысты болды. Голдманның сөзінше, Курсон 1971 жылғы 2 шілде күні, жұма күні бойында және түнінде олардың бірге жасаған іс-әрекеттерінің толыққанды сипаттамасын берді.
Goldman died of a heart attack on March 28, 1994, while flying from Miami to London. He left unfinished a biography of Doors singer Jim Morrison. The excerpt focused on documents that Goldman claimed to have obtained from the Paris Police Prefecture regarding the minor police investigation that had been conducted in response to Morrison's wife Pamela Courson's notification that he had died suddenly at the apartment they were renting. According to Goldman, Courson provided a detailed account of the activities she and Morrison had done together throughout the day and night of Friday, July 2, 1971.