Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сэр Сидни Годольфин Александр Шиппард (1837 жылдың 29 мамырында дүниеге келген – 1902 жылдың 29 наурызында қайтыс болған) – британдық адвокат және колониялық әкімші, 1885–1895 жылдары Бечуаналенд протекторатының резиденциялық комиссары қызметін атқарған.
Sir Sidney Godolphin Alexander Shippard, (29 May 1837 – 29 March 1902) was a British barrister and colonial administrator, who served as Resident Commissioner of the Bechuanaland Protectorate 1885–1895.
Ерте өмір және мансап
Шиппард 29-шы полк капитаны Уильям Шиппардтың (Адмирал Александр Шиппардтың ұлы) және Элизабет Лидия Петерстің (капитан Джозеф Петерстің қызы) үлкен ұлы болды. Ол Король колледжі мен Оксфордта білім алды. 1863 жылы диплом алғаннан кейін, 1867 жылы Ішкі ғибадатхана мүшесі ретінде адвокаттыққа қабылданды. Одан кейін Оңтүстік Африкада ұзақ қызмет етті. 1873 жылдан 1877 жылға дейін Грикваланд Батыстың бас прокуроры болды, сосын Грикваланд Жоғарғы Сотының тіркеушісі міндетін атқарды. Келесі жылы жаңа губернатор Генри Бартл Фрере және Грикваланд Батыс губернаторының орынбасары сэр Уильям Оуэн Ланьонмен туындаған келіспеушіліктерден кейін, ол лауазымынан кетті. 1880 жылдан 1885 жылға дейін Кейп колониясының Жоғарғы Сотының судьясы болды; сондай-ақ 1884-1885 жылдары Людериц шығанағында (немісше: Lüderitzbucht) және оңтүстік-батыс жағалауының басқа аймақтарындағы британдық азаматтардың талаптарын реттеу үшін ағылшын-неміс комиссиясында британдық комиссар болып жұмыс істеді.
Shippard was the eldest son of Captain William Shippard, 29th Regiment (son of Rear Admiral Alexander Shippard), and Elizabeth Lydia Peters (daughter of Captain Joseph Peters). He was educated at King's College School and Oxford. Taking his degree in 1863, he was called to the bar as a member of the Inner Temple in 1867. He then entered upon a long career in South Africa. He was attorney general of Griqualand West from 1873 until 1877, when he was made acting recorder of the High Court of Griqualand. The next year, after clashes with the new Governor Henry Bartle Frere and the Lieutenant Governor of Griqualand West Sir William Owen Lanyon, he retired from the position. From 1880 to 1885 he sat as a judge of the Supreme Court of the Cape Colony; and he was British commissioner on the Anglo German commission in 1884 1885 for settling the claims of British subjects at Lüderitz Bay (German: Lüderitzbucht) and other parts of the south west coast.
Бечуаналанд
1878 жылы Оксфордта болған Шиппард Сесил Родспен Оңтүстік-орталық Африкадағы британдықтардың жоспарланған ілгерілеу жоспарын талқылады. Ол Германияның Дамаралэнд пен Намаквалендті аннексиялауын Германия үшін мұхиттан мұхитқа дейін созылатын аумақты қамтамасыз етуге жасалған алғашқы қадам деп қарады – егер осы жоспар орындалса, Оңтүстік Африкадағы британдықтардың позициясы үшін қатерлі болар еді. Сондықтан, 1885 жылғы Уоррен экспедициясынан кейін ол Бечуаналандтағы жаңадан алынған британдық иеліктерді ұйымдастыруға таңдалғанда, өзінің тағайындалуында немістерді, сондай-ақ Лимпопоның солтүстігіндегі елдерде Ұлыбританиядан бұрын болуға тырысқан буерлердің ерік-жігерін тоқтату мүмкіндігін көрді. Бечуаналанда алғашқы қоныстанғаннан бастап ол Матабеле патшасы Лобенгуламен достық хат алмасып, оны британдықтардың жағына тартуды мақсат етті. 1887 жылдың соңында ол жоғары комиссар (Сэр Геркулес Робинсон, кейін Лорд Росмид) Лобенгуламен келісімге қол қоюға көндіру үмітімен Грэмстаунға барды, бұл келісімде патша Лобенгула өзінің территориясының ешбір бөлігін Англиядан басқа күшке беруге міндеттеме беретін еді. Сэр Сидни былай деп жазады: «Мен барлық көндіру күшімді қолдандым, бірақ Лорд Росмидті осы мәселе бойынша өз жауапкершілігімен әрекет етуге немесе осы мәселе бойынша Ұлыбритания үкіметіне жүгінуге көндіре алмадым. Соңғы шара ретінде мен Кимберлиде шұғыл жұмыс істеп жатқан Мистер Родске телеграмма жіберіп, бірден Грэмстаунға келіп, оның сөздерінің әсерін сынап көруді сұрадым. Ол келді және барлық қаржылық жауапкершілікті өз мойнына алып, қажетті мақұлдауды алуға жетті» («Бечуаналанд», Сэр С. Шиппард, Британдық Африка, Лондон, 1899). Келісімге қол қойылды және британдық мүдделер сақталды. Шиппард енді Бечуаналандтың ерекше мүдделеріне толыққанды көңіл бөлуге мүмкіндік алды, оны ол үлкен жетістікпен басқарды. Ол 1885 жылдан 1895 жылға дейін бас ресми лауазымды иеленді, британдық Бечуаналанд үшін әкімші, бас судья және жер комиссиясының төрағасы, Бечуаналанд протектораты мен Калахаридің резидент комиссары болып қызмет етті. 1887 жылы ол Киелі Михаил және Киелі Георгий орденінің командирі (KCMG) атағын алды. 1896 жылы Джеймсон шабуылынан кейін Сэр Геркулес Робинсон мен Йоханнесбург реформаторлары арасындағы келіссөздерде бейресми рөл атқарды. Содан кейін ол Англияға оралып, 1902 жылдың 29 наурызында Лондонда қайтыс болды.
Shippard, while at Oxford in 1878, had discussed with Cecil Rhodes the plan of the projected British advance in south central Africa. He saw in the German annexation of Damaraland and Namaqualand the first step in a design to secure for Germany territory stretching from ocean to ocean – a design which if executed would have been fatal to the British position in South Africa. Consequently, when after the Warren expedition of 1885 he was chosen to organize the newly acquired British possessions in Bechuanaland he saw in his appointment an opportunity for forestalling the Germans, and also the Boer adventurers who likewise sought to be beforehand with Britain in the countries north of the Limpopo. From his first establishment in Bechuanaland he kept up a friendly correspondence with the Matabele king Lobengula with the object of attaching him to the British cause. At the end of 1887 he went to Graham's Town with the hope of inducing the high commissioner (Sir Hercules Robinson afterwards Lord Rosmead) to sanction the conclusion of a treaty with Lobengula binding that ruler not to cede any part of his territory to any other power than England. "I used all my power of persuasion," Sir Sidney writes, "but failed to induce Lord Rosmead either to act on his own responsibility in the matter or to approach Her Majesty's government on the subject. As a last resource I telegraphed to Mr Rhodes, who was then busily engaged at Kimberley, to come down at once to Graham's Town and try the effect of his eloquence. He came, and by taking upon himself all pecuniary responsibility succeeded in obtaining the requisite sanction" (see article "Bechuanaland," by Sir S Shippard, in British Africa, London, 1899). The treaty was signed and British interests secured. Shippard was thenceforth freer to devote himself to the special interests of Bechuanaland, which he governed with conspicuous success. He held the chief official position there from 1885 to 1895, being administrator, chief magistrate and president of the Land Commission for British Bechuanaland, and resident commissioner of the Bechuanaland Protectorate and the Kalahari. He was created Knight Commander of the Order of St Michael and St George (KCMG) in 1887. In 1896 he played an unofficial part in the negotiations between Sir Hercules Robinson and the Johannesburg reformers after the Jameson Raid. He then returned to England, where he died in London on 29 March 1902.
Отбасы
Шиппард екі рет үйленген. Алғаш 1864 жылы сэр Андриес Стокенстремнің қызы Мария Стокенстремге үйленді. Ол 1870 жылы ерте қайтыс болғаннан кейін, Сомерсет графтығындағы Найнехед Корт иелігіндегі Уильям Айшфорд Санфордтың қызы Розалинд Айшфорд Санфордқа қайта үйленді. Леди Шиппард 1935 жылы қайтыс болды.
Shippard was twice married. First, in 1864, Maria Stockenström, daughter of Sir Andries Stockenström. After her early death in 1870, he remarried Rosalind Ayshford Sanford, daughter of William Ayshford Sanford, of Nynehead Court, Somerset. Lady Shippard died in 1935.