Британдық Үнді армиясындағы Үнді офицерлерінің мәртебесі

Кіріспе

Британдық Үндістан армиясының аға индиялық мүшесі

Вице-корольдің офицері (VCO) – Британдық Үндістан армиясының аға индиялық мүшесі болған. ВКО британ армиясындағы уоррант-офицерлерден жоғары дәрежеде тұрған және вице-король берген комиссияны иеленген. "Үнді офицерлері" немесе "жергілікті офицерлер" деп те аталатын олар тек үнді әскерлеріне ғана билік ете алды және барлық британ корольдерінің (немесе патшайымдарының) офицерлеріне (KCO немесе QCO), Үндістан комиссиялық офицерлеріне (ICO) және корольдік комиссиялық үнді офицерлеріне (KCIO) бағынышты болды. Осыған ұқсас шендер төменде көрсетілгендей, Үндістан және Пәкістан армияларында сақталған. Олар онда кіші офицерлер деп аталады.

Тарих

Британдық билік тұсында колониялық контекст анық болды, VCO-лар – үндістердің жете алатын ең жоғары шені еді. 18 ғасырдан бастап 20 ғасырдың басына дейін толық құзыретті офицерлердің барлығы британдықтар болды. Бірақ, үнділердің ықпалы артуымен жағдай бірте-бірте өзгерді. 1905 жылы Корольдік жерді қорғау күштерінде Корольдік комиссияның ерекше (немесе, дәлірек айтқанда, "шектелген") түрі енгізілді. Император кадет корпусынан өткен үндістер тек үнді әскерлеріне ғана билік ете алатын, майор шенінен аспайтын комиссия алды. 1917 жылдан бастап, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде "жақсы әулеттік жағдайы бар" үндістер Сандхерст Корольдік әскери колледжінде оқуға және кейіннен Корольдің үнді офицері (KCIO) комиссиясын алуға құқылы болды. 1947 жылы тәуелсіздік алған кезде Сандхерст немесе Үндістан әскери академиясын бітірген көптеген үнді (және пакистандық) офицерлер болды.

Статусы мен міндеттері

"Вице-корольдің тағайындалған офицері" термині 1885 жылы бұрын қолданылған "Жергілікті офицер" (NO) орнына ресми түрде қабылданды. Сол жылы полк атауларынан "жергілікті" термині алынып тасталды. Бұл шендер британдық офицерлер мен үнді әскерлері арасында тиімді байланыс орнату үшін құрылған. ВКО шеніне көтерілген сарбаздар ұзақ қызмет өткерген, жақсы қызмет көрсеткен, ағылшын тілін жеткілікті меңгерген, офицерлер мен сарбаздар арасында байланыс көпірі ретінде және британдық офицерлерге үнді мәселелері бойынша кеңесші ретінде жұмыс істей алған. ВКО-ға құрметпен қарастырылған. Тіпті британдық офицер де ВКО-ға "субедар сахиб" немесе "сахиб" деп тіл қатаған. Дегенмен, оларға тек үнді сарбаздары ғана сәлем берген, еуропалықтар мен офицерлер сәлем бермеген. Сонымен қатар, ВКО британдық офицерлермен бірге тамақтанбай, өздерінің жеке асханаларын ұстаған. Бұрынғы Бенгал, Бомбей және Мадрас президенттік армиялары 1895 жылы жаңадан құрылған Үндістан армиясына айналды. Әрбір жаяу әскер полкі сегіз ротадан тұратын бір батальоннан тұрады, штабта алты британдық офицер және екі британдық офицер қанат командирлері ретінде болған. "Қанат" – төрт ротадан тұратын жарты батальон. Ротаны субедар басқарған, оған джемадар көмектескен. Ротада он жергілікті офицер, 75 сепай және екі барабаншы болған. 1890 жылдары екі қанаттың орнына төрт "қос рота" құрылды, оларға британдық майор немесе капитан басшылық еткен, ал үнді командирлік тізбегі өзгеріссіз қалған. 1914 жылы үнді жаяу әскер батальонында ВКО мен ККО арақатынасы 16:14 болған. Силладар кавалериясы сияқты ретсіз полктарда ВКО-лар көбірек еркіндікке ие болғандықтан, британдық офицерлердің саны аз болғандықтан жоғары мәртебеге ие болған. Әдетте, полк командирі, командирдің орынбасары, адъютант және дәрігер ғана британдықтар болған, сондықтан взводты (жаяу әскер ротасына тең) жергілікті офицер басқарған, тіпті эскадрилья командиріне дейін көтерілуі мүмкін болған. 1885 жылдан бастап Силладар полкі төрт (бұрын үш) эскадрильядан тұрған, әрқайсысында британдық командир және британдық С. Әр эскадрильяда екі "жартылай эскадрилья" немесе взвод болған, олардың құрамында тоғыз жергілікті офицер, 70 совар және бір кернейші болған, оларды рисалдар және джемадар басқарған. 1867/68 жылдары жергілікті кенішілер мен саперлерде, сондай-ақ жергілікті жаяу әскерде жалақы мөлшері джемадардың екінші классы үшін 30 рупийден басталып, субедардың бірінші классы үшін 100 рупийге дейін жеткен. Бірінші кластағы джемадар 35 рупийге қанағаттанған, ал үшінші кластағы субедар 67 рупий, екінші кластағы субедар 80 рупий алған. Артиллерияда офицерлердің шеніне қарай жалақы мөлшері айырмашылығы болмаған, бірақ оларға қосымша төлемдер қарастырылған, сондықтан жеңіл артиллериядағы субедар бірінші кластағы субедар сияқты (100 рупий) жалақы алған, гарнизондық және таулық артиллерияда бұл сома екінші кластағы субедардың жалақысына (80 рупий) байланысты болған. Джемадар артиллерияның барлық түрінде бірінші кластағы джемадар сияқты 35 рупий алған. Жергілікті ат әскеріндегі жалақы мөлшері әлдеқайда жоғары болған. Алты взводтан тұратын полкте үшінші кластағы джемадар 60 рупий (яғни 6 фунт стерлинг) алған, ал бірінші кластағы джемадар 80 рупий алған. Ең жоғары шенді офицердің жалақысы, бірінші кластағы рисалдар, 300 рупийді құраған. Вурди майоры 150 рупий алған, бұл бірінші кластағы рисалдардың жалақысына тең болған. Салыстырмалы түрде, 1867/68 жылдары Бенгал армиясының жеті еуропалық ат әскері полкінің біріндегі лейтенант шамамен 305 рупий, ал корнет 250 рупий алған. Кавалерия полкінің сержант-майоры 52 рупийден аз алған, ал Бенгал армиясына қарасты еуропалық жаяу әскердегі әріптесі 49 рупийге жуық, ал түсті сержант 32 рупийге жуық алған.

The term 'Viceroy's Commissioned Officer' was formally adopted in 1885 as a substitute for the previously used 'Native Officer' (NO). In the same year, the term Native was dropped from regimental titles. These ranks were created to facilitate effective liaison between the British officers and their Indian troops. The soldiers who were promoted to VCO rank had long service and good service records, spoke reasonably fluent English, and could act as a common liaison point between officers and men and as advisers to the British officers on Indian affairs. VCOs were treated and addressed with respect. Even a British officer would address a VCO as, for instance, 'subedar sahib' or 'sahib'. Nevertheless, they were only saluted by Indian rank and file, not by European other ranks and officers. Furthermore, VCOs did not mess with British officers but ran their own. The three former presidency armies of Bengal, Bombay, and Madras were transformed into the newly established Army of India, in 1895. Each infantry regiment consisted now of one battalion of eight companies, with six British officers in the headquarters and two further British officers as wing officers resp. wing commanders. A 'wing' was a half bataillon of four companies. A company was led by one Subadar, assisted by one Jemadar. The company itself counted ten native NCOs, 75 sepoys and two drummers. In the 1890s, the two wings were replaced by four 'double companies', commanded by one British Major or Captain, while the Indian chain of command maintained unaffected. By 1914 the proportion of VCOs to KCOs in an Indian infantry battalion was 16 to 14. In irregular regiments such as those of the Silladar Cavalry, VCOs enjoyed a greater leeway and consequently a higher status due to the smaller number of British officers present. Usually, only the Commandant, the Second in Command, the Adjutant and the Surgeon were British, so a troop (equivalent to an infantry company) was commanded by a native resp. Indian Officer, who could even rise to squadron commander. From 1885, a Silladar regiment consisted of four (previously three) squadrons, with a British commander and a British S in C each. Each squadron had two 'half squadrons' or troops of nine Indian NCOs, 70 sowars and one trumpeter, each led by a Rissaldar and a Jemadar as S i C.

Around 1867/68, in native miners and sappers as well as in native infantry, the pay scale ranged from 30 Rs. for a Jemadar, 2nd Class to 100 Rs. for a Subadar, 1st class. A Jemadar, 1st class had to be content with 35 Rs. whereas a Subadar, 3rd class was paid 67 Rs. and a Subadar, 2nd class drew 80 Rs. In the artillery, NOs were not split in different paygrades but were attached to them, so a Subadar in the light artillery was paid like a Subadar, 1st class (100 Rs. ), in Garrison and Mountain artillery the sum was related to the pay of a Subadar, 2nd class (80 Rs.). A Jemadar drew 35 Rs. in all sorts of artillery, like a Jemadar, 1st class. Pay in native cavalry was much higher. In a regiment of six troops, a Jemadar, 3rd class drew 60 Rs. (i. e. 6 Pounds) per Mensem while a Jemadar, 1st class drew 80 Rs. The highest native officer's paygrade, Ressaldar, 1st class, drew 300 Rs. A Woordie Major earned 150 Rs., exactly the same as a Ressaidar, 1st class. In comparison, a Lieutenant in one of the seven European cavalry regiments of the Bengal Army in 1867/68, drew about 305 Rs. p. M., a Cornet's pay was about 250 Rs. A Cavalry Regimental Sergeant Major drew a bit less than 52 Rs. His colleague in the European infantry attached to the Bengal Army came near to 49 Rs., while a Colour sergeant drew almost 32 Rs.

Рангының белгісі

19 ғасырдың соңынан бастап Джемадарлар өз иық белдеулерінде немесе иық тізбектерінде бір металл жұлдыз тағайындаған. Субадарлар мен Риссальдарларда екі металл жұлдыз болған. Бомбей кавалериясында Риссальдар мен Рессайдар бірдей шен белгілерін, мысалы, екі күміс металл жұлдызды бөліскен. Үндістан жаяу әскерінде Субадар майорының белгісі бір күміс металл тәж болған (Гуркха полктері: қола металл тәж). Ал, Үндістан кавалериясындағы Риссальдар майорлары тек үш күміс металл жұлдызға ие болған, кейін белгі металл тәжға ауыстырылған. Мадрас кавалериясындағы Субадар майорының шен белгісі үш алтын металл жұлдыз болса, Мадрас жаяу әскеріндегі әріптесі бір кестеленген күміс тәж киген.

Ретті жазудың әртүрлілігі

VCO шендерінің жазылуы айтарлықтай өзгеше болуы мүмкін, көбінесе президенттік әскерден президенттік әскерге дейін. Бұдан өзге, бір әскердің құрамындағы түрлі қару түрлері мен бөлімдер арасында да айырмашылықтар кездесетін. Мысалы, Риссалдар шені Риссалдар, Рессалдар және тіпті Руссалдар (тек Бомбей кавалериясында) деп бірдей жазылған. Рессальдер жазуы да қолданылған. Жемдар шені Ямадар деп те жазылған, ал Вурди Майор – Вурди Майор, Воорди Майор деп те аталуы мүмкін. 19 ғасырдың басында Субадар шені Сообадар деп те жазылған.