Жоғалған баю: Луизиананың көне баюы және оның тарихы

Кіріспе

Байо Бьенвену – Луизиананың оңтүстік-шығысындағы 19 шақырымдық байо және "арбақ батпағы". Ол Орлеанс және Сент-Бернард округтерінің арасындағы саяси шекара бойымен, Нью-Орлеаннан шығысқа қарай созылады. Төменгі Тоғызыншы округтегі Bayou Bienvenue Wetlands Triangle көру платформасы байоның кең көрінісін ұсынады және сонымен қатар аймақтағы қалпына келтіру жұмыстары туралы білім беру ресурсы қызметін атқарады. Борн көліне дейін төменгі 9-шы округтен басталатын орталық ылғалды алқаптар жүйесінің бір бөлігі болған, бүгінде бұл жерде бір кезде гүлденген кипарис батпағының шамамен 400 акры ғана қалды. Миссисипи өзенінің дельтасындағы басқа да тұщы сулы байолар сияқты, Байо Бьенвену ескі өсіп келе жатқан кипарис пен өсімдіктер мен жануарлардың көптеген жергілікті түрлерінен тұрады; "Қазір ашық сулар кипарис ағаштары, су лилиялары және балық, аллигатор, сусар, құстар мен ракуша сияқты тұщы сулы жануарлармен толтырылған ескі өсіп келе жатқан батпақ болған. Кипарис ағаштары соншалықты қалың болған, каноэмен немесе пирогамен жүзуге, кипарис түбірлерін ұстап, өзіңді тартуға болатын". Экологиялық маңызынан бөлек, Байо Бьенвену аймақтың адам тарихындағы қоршаған аудандардың халқы үшін мәдени функцияларды атқарды. Археологиялық қазбалар аңшы-жинаушылар қоғамының жергілікті халқының бұл аймақты 400 жылдан бері мекендегенін көрсетеді. 1600 жылдардың соңында француз саяхатшыларының келуі Солтүстік Американың отарлық дәуірінде француз, испан, британ және кейіннен американдық мүдделер арасындағы екі ғасырға жуық келіспеушіліктерге, дауларға және қарулы қақтығыстарға бастады. Bayou Bienvenue аты алғашқы француз оккупациясы кезінде берілді; 'bayou bienvenue' француз тілінде "қош келдіңіз байо" дегенді білдіреді. Еуропалықтардың Солтүстік Американы зерттеуінің бастапқы кезеңдерінен бастап, құл еңбегі отарлаушы державалардың мүдделерін қамтамасыз ету үшін пайдаланылды. Француз үкімдігі кезінде құлдарға айналған халыққа жергілікті халықтар және Атлантикалық құл саудасы арқылы Америкаға әкелінген африкалықтар кірді. 1828 жылы Нью-Орлеан АҚШ-тың құл саудасының орталығы болды. Нью-Орлеан орталығынан бес шақырым қашықтықта орналасқан Байо Бьенвенуде құлдықтан босатылған марундар қауымы өмір сүрді. Марундар кімдер және олардың [Байо Бьенвену жерімен] байланысы қандай болды? Марундар өздерін бостандыққа шыққан құлдар деп атаған, олар ылғалды жерлерде өмір сүрген. Еуропалықтар үшін ылғалды жерлер өлім мен қорқынышпен байланысты болса, марундар үшін олар жаңа өмірдің мүмкіндігін білдірді. Бостандыққа шыққан құлдар, әсіресе африкалықтар, өздерінің туған жерлеріне ұқсас болғандықтан батпақ жерлерге қашатын. Марундар олардан бұрын болған жергілікті қауымдармен бірге өмір сүрді, мысалы, Читимача және Чоктау тайпалары, сондай-ақ Канаданы Британия отарлаған кезде келген акадтар. Бұл қоғамдар ылғалды жерлердегі ортаны бұзбай, өмір сүрудің әртүрлі әдістерін, соның ішінде көтерілген тұрғын үйлерді, пирога сияқты шағын су кемелерін және аллигатор мен тасбақадан жасалған жаңа тағамдарды жасады. Әр топ тамақ пісіру, жануарлар, өсімдіктер, дәрі-дәрмек және құрылыс туралы білімдерін әкелді. Соңынан өнеркәсіп пен плантациялар осы қауымдарға және олардың ландшафтты қалай пайдаланғанына қысым көрсетуді бастады. Ақша табу үшін марундар Читимачадан үйренген шөп тоқу әдістерімен тауарлар жасады. Марундармен қарым-қатынаста болған құлдар тауарды алып, Нью-Орлеандағы құл базарларына сатар еді. Ағаш өндіруші компаниялар құлдарды да алып келіп, кипарис ағаштарын жинап, құрылыс материалдарын дайындады. Құлдар мен марундар арасындағы байланыс арқылы ағаш өндіруші компаниялар сулы жерлерде терең орналасқан марундарға ағаш кесу үшін ақы төлейді. Алайда бұл практика марундар үшін пайдалы болмады, өйткені ағаш кесу оларды қорғаған ылғалды жерлерді жоюға ықпал етті. Сулы жерлер кеме қатынасы үшін арналар мен каналдар пайда болған сайын, марундар жиі аңға түседі. Марундар қауымдастықтары әлі де Бразилия мен Ямайка сияқты басқа жерлерде сулы жерлерде өмір сүрді, бірақ Байо Бьенвенуда олардың қауымдастықтары оларды қолдаған ландшафтты басып алу немесе жою арқылы өмір сүруін тоқтатты. 1769 жылы испан үкіметі жергілікті халықты құлдықтан босатуды тоқтатса да, Нью-Орлеанды қоршап тұрған батпақтардағы марундар қауымдастығы испандық Луизиананың қуатты басшыларын қатты алаңдататын. Марундар туралы аңызға айналған, бірақ олардың саны Испания үкіметінің сенгенінен әлдеқайда аз болды. Жан Сент Мало 1780 және 1784 жылдар арасында Байо Бьенвену батысындағы аймақта марундар тобын басқарды, осы кезде испандық лейтенант-губернаторы Франсиско Булиньи марундарды, соның ішінде Сент Мало тобын жоюға бұйрық берді. Сент Малоның тұтқынға алынып, кейіннен атқарылғаннан кейін, 1700 жылдардың соңына қарай марундар қауымдастықтары көбінесе Ұлы Нью-Орлеан аймағынан, соның ішінде Байо Бьенвенуден қуылды. Аймақ Нью-Орлеан аймағы мен Борн көлі арасындағы кемелердің қатынасы үшін, Мексика шығанағына қысқа жол жасау үшін маңызды болып қала берді, Луизиананы сатып алғаннан кейін американдық үкімге өту кезеңінде де. Бұл 1814 жылы Нью-Орлеан шайқасында британдықтар үшін үлкен пайда болды. "Британдықтар мүмкін емес нәрсені жасады. Екі офицер, жергілікті тұрғындарға ұқсатып киінген, креолдардың Джексонның қайталап берген бұйрықтарын елемегендігіне байланысты Борн көлінен Миссисипи өзеніне жетектейтін жалғыз байоны тапты. Тиісті атауымен Bienvenue, ол генерал Кинаның 2080 адамы мен екі мылтығының түн ортасында Миссисипи бойындағы Виллере плантациясына қарай өтуіне мүмкіндік берді. 23 желтоқсан күні таңда, олар байоны күзетіп тұрған жасақты қоршап алып, тұтқынға алды." "Британдықтар Нью-Орлеан шайқасынан кейін жеңіліске ұшырады, ол Нью-Орлеаннан бес шақырым төмен, Сент-Бернард округіндегі Шалетте шайқас алаңында, Байо Бьенвенудан кейін болды. Байо Бьенвенудің көл жағынан қысқа қашықтықта, Battery Bienvenue қалдықтары әлі де қалаға көл және байо арқылы болатын болашақ шабуылдарды болдырмау үшін күзетіп тұр. Нью-Орлеанның 20 ғасырдың басындағы өсуі қаланың кеңеюі үшін Байо Бьенвенудың бір бөлігін кептіруге әкелді. 1920 жылдары, Көрсеткіш каналды құру және құлыптарды орнату, көл Пончартрейнды Миссисипи өзенімен байланыстырды, Байо Бьенвену кипарис батпағының жойылуына әкелген адамның араласуының басталуын білдірді. 1960 жылдары Миссисипи өзенінің шығанағын құру "тұзды суды (байоға) тікелей құйып, кипаристерді, емендерді және басқа да ағаштардың көп бөлігін, сондай-ақ бұталар мен шөптердің көп бөлігін жылдам өлтірді. Жануарлар мекендеуімен бірге жойылды, аймақ қирады, эрозияға ұшырады және тұзды суға толығымен батты". Бүгінде "арбақ батпағы" болып табылатын Байоның адамның салдарынан жойылғанға дейінгі жалғыз көрінетін қалдықтары – тұзды суда көтеріліп тұрған өлі кипарис ағаштарының мүшесіз сабақтары. Байо Гольф Интрукостал Су жолы мен Миссисипи өзенінің шығанағын кесіп өтеді, содан кейін Борн көліне құяды, Миссисипи шығанағынан тармақтанған шалқар эстуарлық көл.

Bayou Bienvenue is a 12.1 mile (19 km) bayou and "ghost swamp" in southeastern Louisiana. It runs along the political border between Orleans Parish and St. Bernard Parish to the east of New Orleans. The Bayou Bienvenue Wetlands Triangle viewing platform in the Lower Ninth Ward provides expansive views of the bayou and also serves as an educational resource about restoration efforts in the area. A part of the central wetlands system that ran from the Lower 9th Ward all the way to Lake Borgne, today only roughly 400 acres remain of the once thriving cypress swamp. Like other freshwater bayous throughout the Mississippi River Delta, Bayou Bienvenue consisted of old growth cypress and many native species of plants and animals; "What is now open water used to be an old–growth swamp that was filled with cypress trees, water lilies, and freshwater wildlife such as fish, alligators, otters, birds, and crawfish. The cypress trees were once so thick you could pull yourself along in a canoe or pirogue just by reaching out to grab cypress knees." Beyond its ecological significance, Bayou Bienvenue has served cultural functions to the populations of the surrounding areas throughout the area's history of human occupation. Archaeological digs have yielded evidence that indigenous peoples of hunter gatherer societies inhabited the area as far back as 400 A. D. The arrival of French explorers in the late 1600s began nearly two centuries of disagreements, disputes, and armed confrontations between French, Spanish, British and later American interests as the colonial era of North America progressed. Bayou Bienvenue gained its name during the initial French occupation; 'bayou bienvenue' is French for "welcome bayou". From the beginning of European exploration of North America, slave labor was used to facilitate the interests of the colonizing powers. Under French rule, the enslaved population included indigenous peoples as well as Africans brought to the Americas in the Atlantic slave trade. By 1828, New Orleans was center of the United States slave trade. With its location five miles from the center of New Orleans, Bayou Bienvenue became home to a community of Maroons, freed slaves. Who were Maroons, and what was their relationship to [the landscape of Bayou Bienvenue]? Maroons were self described liberated enslaved people who lived in the wetlands. For Europeans, the wetlands were associated with death and fear, but for Maroons they held the possibility of new life. Liberated enslaved people, especially of African origin, would escape into the wetlands because of the similarity to the landscapes of their origins. Maroons lived alongside Indigenous communities that were there before them, like the Chitimacha and Choctaw Tribes and Acadians, who had arrived when Britain colonized Canada. These societies developed various techniques for living in the wetland environment without damaging it, including raised housing, small watercraft like pirogues, and a new cuisine of alligator and turtles. Each group brought their knowledge of cooking, animals, plants, medicines, and building. Eventually, industry and plantations began to exert pressures on these communities and how they used the landscape. To earn money, Maroons made wares with grass weaving techniques they had learned from the Chitimacha. Enslaved people whom Maroons had relationships with would take the wares and sell them at the slave market in New Orleans. Lumber companies would also bring enslaved people into the wetlands to harvest cypress for building materials. Through the connections between the enslaved and Maroons, lumber companies would pay Maroons, who were deeper in the wetlands, to cut timber. However, this practice was not beneficial to Maroon communities because the logging participated in the destruction of the wetlands that protected them. As the wetlands became navigable with more shipping channels and canals, the Maroons were increasingly hunted down. Maroon communities still existed in wetlands elsewhere, like Brazil and Jamaica, but in Bayou Bienvenue their communities ceased to exist either through capture or destruction of the landscape that had sustained them. Though in 1769, the Spanish government abolished the enslavement of indigenous people, the Maroon communities of the swamps surrounding New Orleans were a major source of anxiety for the powerful leaders of Spanish Louisiana. The Maroons reputation grew to mythical proportions, though their numbers were significantly lower than what the Spanish government believed. Jean Saint Malo lead a group of Maroons in the areas west of Bayou Bienvenue between 1780 and 1784, when Spanish Lieutenant Governor Francisco Bouligny was ordered to eradicate the Maroons, including Saint Malo's group. After Saint Malo's capture and subsequent execution, Maroon communities were largely driven out of the greater New Orleans area, including Bayou Bienvenue, by the late 1700s. The area remained significant throughout for its connection for ships to travel between the New Orleans area and Lake Borgne, creating a shortcut to the Gulf of Mexico, throughout the transition to American rule after the Louisiana Purchase. This proved of significant benefit to the British during the Battle of New Orleans in 1814. "The British had done the impossible. Two officers, disguised as locals, had found the one bayou leading from Lake Bourgne to the Mississippi River that the Creoles, ignoring Jackson’s repeated orders, had failed to block. Suitably named Bienvenue, it had welcomed (with an assist from the smaller Bayou Mazant and a connecting canal) the midnight passage of General Keane, 2,080 men, and two guns to firm ground on the Villeré plantation along the Mississippi. At dawn on December 23, they had surrounded and taken prisoner the militia detachment supposedly guarding the bayou. "The British were defeated after the Battle of New Orleans, waged just five miles downriver from New Orleans and just beyond Bayou Bienvenue at the Chalmette Battlefield in St. Bernard Parish. A short distance from the Lake end of Bayou Bienvenue, the remains of Battery Bienvenue still guard the eastern approach to the city. This fortification was built shortly after 1815's Battle of New Orleans to prevent any future invasion of the city by way of the Lake and Bayou. The growth of New Orleans in the early 20th century led to part of Bayou Bienvenue being drained for expansion of the city. In the 1920s, the dredging and installation of locks creating the Industrial Canal, which connected Lake Pontchartrain to the Mississippi River, marked the beginning of the man made interference that lead to the eventual demise of the Bayou Bienvenue cypress swamp. The creation of the Mississippi River Gulf Outlet in the 1960s "funneled (salt water) directly into the bayou from the Gulf, and quickly killed the cypresses, oaks and almost every other tree, as well as much of the shrub and grass. The wildlife vanished with the habitat the area has been decimated, eroded and virtually marinated in salt water." Today a "ghost swamp", the only visible remnants of the Bayou before its man made destruction are the skeleton like, limbless trunks of the dead cypress trees rising out of the brackish water. The bayou crosses the Gulf Intracoastal Waterway and Mississippi River Gulf Outlet, before ending in Lake Borgne, a shallow estuarine lake branching from the Mississippi Sound.