Альбани қызыл қырқа жазығының тарихы мен табиғаты

Кіріспе

Олбанидегі қарағайлы дала, Нью-Йорк

Олбани қарағайлы даласы, жергілікті тұрғындарда қарағайлы дала деп аталады, әлемдегі ең ірі құрлықтағы қарағайлы далалардың бірі. Ол Нью-Йорктің Астаналық округінде, Олбани және Шенеқтади округтерінде, Олбани және Шенеқтади қалалары арасында орналасқан. Олбани қарағайлы даласы мыңдаған жылдар бұрын, Олбани мұздық көлінің тартылуынан кейін пайда болды. Олбани қарағайлы даласы – бір кезде 40 шаршы мильді (104 км²) жапқан қарағайлы даланың қалған жалғыз дамытпаған бөлігі. 2008 жылға қарай ол Олбани қарағайлы даласы қорығының (мемлекеттік табиғат қорығы) барлық учаскелерін, осы қорғалған учаскелерді байланыстыратын жерлерді және қорыққа жақын орналасқан кейбір айналасындағы аумақтарды қамтыды. Вудлон қорығы және Шенеқтади округінің айналасындағы аудандар – Пайн Буштың батыс бөліктері, Олбани округіндегі Олбани қарағайлы даласы қорығынан географиялық тұрғыдан бөлінген. Еуропалық қоныс аударушылар тарихи тұрғыдан шөл және өтуге қауіпті деп санаған Пайн Буш, Нью-Йорктің Астаналық округі мен Гудзон аңғарының тарихи, мәдени және экологиялық байлығы ретінде қарастырылады. Бұл жерде Карнер көк көбелегі мекендейді, ол 1944 жылы автор Владимир Набоков Пайн Буштан алынған типтік үлгіні пайдаланып алғаш рет анықтаған, құрып бара жатқан түр. 2014 жылы Олбани Пайн Бушы Ұлттық саябақтар қызметімен Ұлттық табиғи ескерткіш ретінде тағайындалды.

Еуропалық отарлау

Шамамен 10 000 жыл бұрын Американың түпкі тұрғындары Пайн Буш аймағына көшіп келді. Еуропалықтар 17 ғасырдың басында келгенде, аймақта екі топ тұрды: Мохаук өзенінің батысындағы Мохаук тайпасы және шығысындағы Гудзон өзенінің бойындағы Могикан тайпасы. Форт-Оранж тұрғындары үшін Арент ван Керлер құрған Мохаук өзені бойындағы елді мекен "қайың далаларының ар жағында" болды, сондықтан Шенеқтади атауы (әртүрлі жазулармен) сол жердегі ауылмен байланысты болды. 1664 жылы голландтар Жаңа Нидерландтың барлық колониясын, соның ішінде Олбани мен Шенеқтадиді ағылшыздарға тапсырды. "Патша жолы" деп аталған жол – бұл Мохаук тайпасының аңғардың батысынан Пайн Буш арқылы Гудзон мен Мохаук өзендерінің қосылған жеріне басқа тайпалармен сауда жасау үшін ұзақ жылдар бойы пайдаланған жаяу жолдардың жиынтығы. Бұл аймақ кейіннен голландтық Форт-Оранждың орны болды. Шенеқтади құрылғаннан кейін бұл атау екі елді мекен арасындағы маңызды жолға айналды, бірақ 18 ғасырдың ортасына дейін ол жаяу жолдан асып түспеді. 1699-1707 жылдардағы соғыс кезінде Олбани тұрғындары Фредерик фортында орналасқан үлкен армия үшін Пайн Буштан отын жинады. Француз және үнді соғысы кезінде британдық әскерлер өз күштерінің пайдалануы үшін жолды едәуір жақсартты. Соғыстан кейін ол Мохаук аңғарына батысқа көшіп бара жатқан көптеген қоныс аударушылар қолданды. Уақыт өте келе, автокөлік жолдары мен теміржолдар Пайн Буштың бір бөлігін қоныстануға, егіншілікке және жермен айналысуға ашты. Алғашқы тұрғындардың бірі – Теофил Россл, ол қазіргі Росслвилл ауылында үлкен ферма мен усадьбаға ие болды. Ол Пайн Буштың құмды топырағы "дүниедегі жемістер үшін ең жақсы жер" екенін мәлімдеді. Уотервлиет қаласы бас тартқаннан кейін. Бұл аумақтың бір бөлігі 1910 жылы Олбаниге берілді, соның нәтижесінде қазіргі шекарасы белгіленді. Бұл заңда (Нью-Йорк заңдарының 375-тарауы, 1910) Пайн Буш "қаланың қазіргі шекара сызығының батысында жатқан және көп бөлігі бұрынғы және бос жер, оның меншік иесі белгісіз" деп сипатталды. Бұл заң Олбаниге жаңадан қосылған аумақты жер телімдеріне бөлуге және Ренсселер көлінің су құбырымен ескі қала шекарасын байланыстыру үшін саябақ жүйесі үшін жер сатып алуға рұқсат берді. 1912 жылы Олбани қаласы қаланың көркі үшін белгілі сәулетші Арнольд Брюннер мен ландшафт сәулетшісі Чарльз Даунинг Лейге зерттеу жүргізуді тапсырды, ол "Олбаниді зерттеулер" деп жарияланды. Бруннер мен Лей Ренсселер көлінің су құбыры меншігін жаңа табиғи саябақтың ядросы ретінде пайдалануды ұсынды, көбінесе жерді өз табиғи күйінде қалдыруды жөн көрді; "[әрине, оған неғұрлым аз әрекет етілсе, соғұрлым жақсы". Қала мұнда саябақ үшін жер сатып алмады, ал бастапқы су құбыры меншігінің бөліктері келесі ғасырда бөлшектеп сатылып, дамытылды. 1950 жылдары Нью-Йорк штатының магистралі (Interstate 90) Пайн Буш арқылы салынды, бұл оның мекендеу ортасы мен экологиясын бұзды. 1950 және 60-шы жылдары W. Averell Harriman State Office Building Campus және SUNY Albany uptown кампусы құрылысы жүргізілді. 21 ғасырда қалған Пайн Буш 1950 жылға дейін болған игерілмеген жерлердің шамамен 10% -ын құрайды. 1960 жылдары ұзақ жылдар бойы қала әкімі болған Эрастус Корнинг 2-ші Вашингтон даңғылын кеңейтуді іске қосты, бұл Вашингтон даңғылын Фуллер жолынан батысқа қарай Пайн Буш арқылы Нью Карнер жолына (Нью-Йорк жолы 155) дейін кеңейтетін төрт жолақты магистраль. Бұл Пайн Буштың және қаланың батыс бөлігінің жүрегін дамытуға ашты және "Пайн Буштың жүрегіне пышақ" деп сипатталды. Көп ұзамай жарыс жылқыларының иесі және қаланың ірі құрылысшысы Нил Хеллман пәтерлер, дүкендер, кеңселер, бір-екі мектеп, өрт сөндіру және полиция бөлімшесі болатын үлкен "қала ішіндегі қала" салуды ұсынды. Қала әкімі Корнинг бұл жерде 10 000-15 000 адам тұрады деп есептеді. Экологтар мен жергілікті топтар күресіп, ақыры бұл ұсынысты жеңді. 1972 жылы қала әкімі Корнинг археолог Дон Риттнерге Король жолындағы Труакс тавернасын қазу үшін 500 доллар сыйға тартты. Риттнер тавернаның күрделілігі мен құрылымы туралы бұрынғы тарихи сенімдерді жоққа шығарды. Ол тавернаның еденінің астында бірнеше қаңқаларды тапты, бұл тавернада кісі өлтіру болғаны туралы қауесеттерді растауы мүмкін. Мэр Корнинг Пайн Буш жерін қалалық қорық ретінде ең үлкен сатып алуды қолдағанмен, ол сонымен қатар Олбани полигонын Пайн Бушқа орналастыруды, Вашингтон даңғылын кеңейтуді және оның 42 жылдық әкімдік қызметі кезінде болған көптеген дамуды мақұлдады. Бұлардың барлығы Пайн Бушқа зиян келтірді. 1967 жылы Олбани су құбыры/Пайн Бушқа тиесілі аумақтың бір бөлігі Колони қаласындағы Централ даңғылындағы дамытушыларға сатылды, олар Солтүстік жол сауда орталығын салды. Екі жылдан кейін қала полигонын Пайн Бушқа көшірді. Вашингтон даңғылының кеңейтілімінен тыс Пайн Буштың ортасындағы "Дюналар" жеке тұрғын үйлерді салу 1970-ші жылдардың ортасында салынды. Осы дамуларға жауап ретінде, мекендеу ортасының болашағына алаңдаған азаматтар 1978 жылы "Пайн Бушты сақтау" ұйымын құрды. Ұйым келесі ондаған жылдар бойы далалардағы одан әрі дамуды тоқтату үшін сотқа шағымдануға тырысты. Белсенді топ Гилдерланд қаласындағы Кроссгейтс сауда орталығының құрылысына қарсы болды. Алғаш 1978 жылы ұсынылған, ол 1984 жылы аяқталды, содан кейін 1994 жылы 1,5 миллион шаршы футқа еселенді, Нью-Йорктегі үшінші ең ірі сауда орталығына айналды. 1990-шы жылдардың соңында сауда алаңын тағы да еселеуге, 2 миллионнан астам шаршы фут қосымша сауда алаңына, сондай-ақ 12 қабатты қонақ үйге, боулинг, коньки тебу, мини-гольф және футбол сияқты іс-шараларға қарсы кең ауқымды аймақтық наразылық болды, ақыры жоба 1999 жылы тоқтатылды. 1985 жылы Пайн Буш жерін қорғау үшін мемлекеттік басқарылатын қорық құру туралы заң комитеттен шыға алмады. Заң келесі жылы Ассамблея депутаты Роберт Коннор (D) New City тарапынан ұсынылды. Заңға қарсы шыққан жергілікті саясаткерлердің қатарында Олбани мэрі Томас Уэлен III болды, ол Ассамблея депутаты Коннормен бірқатар хаттарда пікір келістірді. Коннор: "Егер мэр Пайн Буштың толық жойылуына рұқсат берсе, Олбани қаласы қарағайлы далалардың орнына ежелгі археологиялық қиратысқа айналады", - деді. Ассамблея депутаты Арнольд Проскин (R) Колони, ұсынылған қорықтың бір бөлігі кіретін округі, заң жергілікті қауымдастықтардың дамуын бақылауын шектеуге мүмкіндік беретін тағы бір мемлекеттік агенттік (Аддирондак паркі агенттігі сияқты) құруға бағытталғандықтан қарсы болды. Заң шығарушы орган 1988 жылы Олбани Пайн Буш қорық комиссиясын құрды. Оның құрамына Нью-Йорк штатының қоршаған ортаны қорғау департаментінің, Нью-Йорк штатының саябақтар, демалыс және тарихи ескерткіштер кеңсесінің, Табиғатты қорғау қорының, Колони және Гилдерланд қалаларының, Олбани қаласының, Олбани округінің өкілдері және губернатор тағайындаған төрт жеке азамат кіреді. Қала 2010 жылғы кеңейтуге келісім беру үшін Пайн Буш мекендеу ортасын қалпына келтіруге 18 миллион доллар жұмсауға міндеттенді. 1969 жылы Олбани полигонын ашқанда, Шенеқтади қаласы өзінің Пайн Буштан жалғыз бөлігін Вудлоун қорығы ретінде бөліп қойды, оны "мәңгілік жабайы" қорық деп белгіледі. Содан бері көптеген дамытушылар қалаға даму ұсыныстарымен жүгінді. 2009 жылы Шенеқтади округі Нискаюна қаласындағы жақын жердегі парктік жер ретінде қорғауға кірісті, бұл Вудлоун Пайн Барренс-Ветлендс кешенінің бір бөлігі, ол Вудлоун қорығымен шектеседі. Округ бұл мүлікті қалаға берді. Бұл әрекет үлкен жоспарларға толықтыру жасады...

Around 10,000 years ago Native Americans moved into the Pine Bush area. When Europeans arrived in the early 17th century, two groups lived in the immediate area: the Mohawk nation of the Haudenosaunee to the west along the Mohawk River, and the Mohican to the east, along the Hudson River. To the settlers at Fort Orange, the settlement on the Mohawk River started by Arent van Curler was "beyond the pine plains", and therefore the name Schenectady (in various spellings) became associated with the village at that site. In 1664, the Dutch surrendered their entire colony of New Netherland, including Albany and Schenectady, to the English. What became known as the King's Highway were a series of footpaths which the Mohawk had long used to get from west in the valley through the Pine Bush to trade with other tribes at the confluence of the Hudson and Mohawk rivers. This area was later the site of the Dutch Fort Orange. After the founding of Schenectady, the name was used for what became a major route between the two settlements but, until the mid 18th century, it was not improved beyond a footpath. During the war from 1699 to 1707, Albany residents collected firewood from the Pine Bush for the large army that was camped at Fort Frederick. During the French and Indian Wars, the British military improved the road significantly for use by its forces. After the war it was used by numerous settlers moving west into the Mohawk Valley. Over time, the turnpikes and railroad opened up parts of the Pine Bush to settlement, farming, and land speculation. One of the earliest residents was Theophillus Roessle, who owned a large farm and manor in what is now the hamlet of Roessleville, just outside Albany in the town of Colonie. He claimed that the sandy soil of the Pine Bush was "the best land for fruits in the world." after the Town of Watervliet refused it. Portions of this territory were ceded to Albany in 1910 established its current border. A telling perspective of how it was viewed at the time is contained in the enabling law (Chapter 375 of the Laws of New York, 1910), which described the Pine Bush as "being a territory lying to the west of the present boundary line of the city and which is in large part waste and unoccupied land, the ownership of which is uncertain." This law authorized Albany to lay out the newly annexed territory into lots and acquire land for a park system to connect the Rensselaer Lake waterworks property to the old city border. In 1912, the city of Albany commissioned a study by notable architect Arnold W. Brunner and landscape architect Charles Downing Lay for beautification of the city; it was published as Studies for Albany. Brunner and Lay proposed using the Rensselaer Lake waterworks property as the core of a new natural park, preferably leaving much of the grounds in their natural state; "[i]n fact the less done to it the better." The city never acquired more land for a park here, and portions of the original waterworks property were sold off piecemeal and developed over the following century. In the 1950s, the New York State Thruway (Interstate 90) was built through the Pine Bush, disrupting habitat and ecology. Further development took place in the 1950s and 60s with the construction of the W. Averell Harriman State Office Building Campus and the SUNY Albany uptown campus. In the 21st century, the remaining Pine Bush represents only about 10% of the undeveloped land that existed prior to 1950. In the 1960s, longtime Mayor Erastus Corning 2nd pushed forward the Washington Avenue Extension, a four lane divided highway extending Washington Avenue westward from Fuller Road through the Pine Bush to New Karner Road (NY Route 155). This opened the heart of the Pine Bush and the western section of the city to development and has been described as "a knife through the heart of the Pine Bush". Soon afterward, Neil Hellman, a race horse magnate and major developer in the city, proposed a huge "city within a city" on that would have apartments, stores, an office park, one or two schools, and fire and police stations. Mayor Corning estimated between 10,000 and 15,000 persons would live there. Environmentalists and neighborhood groups fought and ultimately defeated this proposal. Mayor Corning gave archaeologist Don Rittner a $500 donation in 1972 to excavate the Truax Tavern along the King's Highway. Rittner disproved the prevailing historical beliefs concerning the sophistication and structure of the tavern. He discovered several skeletons under the tavern's floor, which may confirm rumors of murders having taken place at the tavern. While Mayor Corning supported the largest purchases of Pine Bush land as a city preserve, he also approved placing the Albany landfill in the Pine Bush, the construction of the Washington Avenue Extension, and authorizing much of the development that occurred during his 42 years in office as mayor. These all had adverse environmental effects on the Bush. In 1967, a portion of Albany's waterworks/Pine Bush property in the town of Colonie along Central Avenue was sold to developers who built the Northway Mall. Two years later the city moved its dump to the Pine Bush. The Dunes, a single family housing development in the middle of the Pine Bush off the Washington Avenue Extension, was built in the mid 1970s. In response to these developments, concerned citizens worried about the future of the habitat formed Save the Pine Bush in 1978. The organization filed lawsuits for the next several decades to stop further developments in the barrens. The activist group opposed construction of Crossgates Mall in the town of Guilderland. First proposed in 1978, it was finished in 1984, then expanded to doubled to 1.5 million square feet in 1994, becoming the third largest mall in New York. Widespread regional opposition rose against plans in the late 1990s to more than double the mall againwith more than 2 million additional square feet of retail space, plus a 12 story hotel, and activities such as bowling, ice skating, miniature golf and soccer; the project was finally dropped in 1999. In 1985, a bill to establish a state controlled preserve to protect Pine Bush lands never made it out of committee. The bill was proposed the following year by Assemblyman Robert Connor (D) New City. Among the local politicians who opposed the bill was Albany Mayor Thomas Whalen III, who sparred with Assemblyman Connors in a series of letters. Connors stated, "if the mayor allows the final destruction of the Pine Bush, the city of Albany will be an ancient archaeological ruin before the pine barren is replaced." Assemblyman Arnold Proskin (R) Colonie, whose district included portions of the proposed preserve, opposed on the grounds that the bill was creating another state agency (like the Adirondack Park Agency) that would wrest control from local communities over their development. The legislature established the Albany Pine Bush Preserve Commission in 1988. Its members consist of representatives of the New York State Department of Environmental Conservation, the New York State Office of Parks, Recreation and Historic Preservation, The Nature Conservancy, the towns of Colonie and Guilderland, and the city of Albany, Albany County; and four private citizens appointed by the governor. The city committed to spending $18 million to restore Pine Bush habitat in exchange for gaining approval of the 2010 expansion. In 1969, when Albany opened its landfill, the city of Schenectady set aside its only patch of Pine Bush as the Woodlawn Preserve, designating the as a forever wild preserve. Since then, numerous developers have approached the city with proposals for development. In 2009 Schenectady County acted to protect as parkland in the neighboring town of Niskayuna; this is part of the Woodlawn Pine Barrens–Wetlands Complex which borders the Woodlawn Preserve. The county deeded this property to the town. This action complemented larger plans to connect the complex to the larger Pine Bush Preserve in Albany County

Олбани Пайн Буш зерттеу орталығы

Олбани Пайн Буш Дискавери Орталығы – Нью-Йорк штатының Олбани қаласында орналасқан табиғат орталығы. Орталық Олбани Пайн Буш қорығының табиғи тарихы, геологиялық және мәдени маңызы туралы көрмелер мен іс-шараларды ұсынады. Орталық мектеп топтарына арналған оқу бағдарламалары, бағытталған жаяу серуендер, лекциялар және сабадан кейінгі бағдарламалар сияқты қоғамдық бағдарламаларды ұйымдастырады, олардың барлығы Пайн Буш қызметкерлерімен жүргізіледі. Бұдан өзге, Пайн Буш Дискавери Орталығының қызметкерлері қоғамдық мүшелерге Пайн Бушты сақтауға қатысуға мүмкіндік беретін, жағымсыз түрлерді жою бағдарламалары сияқты шараларды өткізеді. Пайн Буш Дискавери Орталығы сондай-ақ, азаматтық ғылымды қолдау үшін, мысалы, құмырсқаларды жинау сияқты бағдарламаларды жүзеге асырады, онда қатысушылар құмырсқаларды жинап, анықтай алады және Пайн Буш қызметкерлеріне олардың қорғау жұмыстарын бақылау үшін қажетті деректерді ұсынады. Орталық Нью-Карнер-роудтағы бұрынғы SEFCU несие одағы банкінің бөлімшесінде орналасқан.

География

Пайн Буш Нью-Йорк штатындағы Аппалачи таулы аймағының Гудзон аңғары бөлігінде орналасқан және Олбани қаласының, Олбани округінің Колони және Гилдерленд қалаларының, сондай-ақ батыстағы Скенектади округінің бір бөлігін қамтиды. Пайн Буш қарағайлы далаларды ғана емес, сонымен қатар далалық шөптердің жайылымдарын, солтүстік және оңтүстік жағынан өсетін орман түрлерін, және көптеген шатқалдар мен ылғалды жерлерді де қамтиды. Пайн Буштың биіктігі теңіз деңгейінен 79 метрден (260 фут) 110 метрге (360 фут) дейін жетеді. Көлдің жағалауында, қазіргі Хадсон және Гленс-Фоллс қалалары арасында көлдік құмдар жиналған, осыдан Гудзон аңғарының құмды жазығы пайда болған. Пайн Буш ішіндегі шатқалдарда қарағай, солтүстік жапырақты және Аппалачи қарағайлы ормандары орналасқан. Қарағай-жапырақты ормандарда ақ қарағай және сары қайың (Betula alleghaniensis) сияқты түрлер басым, олардың арасында сирек қызыл клен, сиқыршы қарағай (Hamamelis virginiana) басымдығымен бұталы қабат, ал шөптесін қабаты әртүрлі шөптерден, мүктерден және лишайлардан тұрады. Аппалачи қарағайлы орманында бір немесе бірнеше емен түрлерінің ағаш қабаты бар, негізінен қара емен, ақ емен және қызыл емен (Quercus velutina, Quercus alba және Quercus rubra); олар қарағай және кейбір ақ қарағайлармен араластырылған, ал бұталы қабаты көбінесе қызыл жемісті бұталармен, әдетте көкжидек пен қара жидекпен басым. Пайн Буштың солтүстік шекарасында және шатқалдардың түбінде батпақтар мен ылғалды жерлер кездеседі. Шамамен жазғы су тоғандарының картасы жасалған, олар жер асты суларымен толығатын, шөптер, осоттар, шөптер және төменгі бұталар басым болатын тоғандар. Саламандрдың үш түрі – Джефферсон саламандры (Ambystoma jeffersonium), көк дақты саламандр (Ambystoma laterale) және дақты саламандр (Ambystoma maculatum) – штаттың ерекше қорғауындағы жануарлар болып саналады. Таптық бақа (Clemmys guttata) және орман бақасы (Clemmys insculpta) да ерекше қорғауға алынған жануарлар. Бұл аймақ штат деңгейіндегі маңызды құс аймағы ретінде тіркелген. Олбани Пайн Бушында шамамен 45 түр құс көбейеді (1985 жылғы Нью-Йорк штатының Құс көші-қоны атласына сәйкес), бұл аймақ үшін кең таралған түрлер. Пайн Буш және оның айналасында 32-ге жуық ұсақ сүтқоректілер түрі табылған.

The Pine Bush is within the Hudson Valley section of the Appalachian Valley and Ridge Province in the state of New York, and occupies parts of the city of Albany and the towns of Colonie and Guilderland within Albany County, as well as parts of Schenectady County to the west The Pine Bush includes not only pine barrens, but also grasslands of prairie grasses, northern and southern successional forests, and numerous ravines with some wetlands. The Pine Bush ranges in elevation from 260 feet (79 m) to 360 feet (110 m) above sea level. Along the shoreline of the lake, lacustrine sands were deposited between the present day cities of Hudson and Glens Falls; this became the Hudson Valley sandplain.]] Ravines within the Pine Bush contain mixed forests of pine northern hardwoods and Appalachian oak pine. The pine hardwood forests are dominated by species such as white pine and yellow birch (Betula alleghaniensis), mixed with scattered red maple, a shrub layer dominated by witch hazel (Hamamelis virginiana), and a herbaceous layer composed of a variety of herbs, mosses, and lichens. The Appalachian oak pine forest has a tree canopy of one or more oak species, primarily black oak, white oak, and red oak (Quercus velutina, Quercus alba, and Quercus rubra); these are mixed with pitch pine and some white pine, and a shrub layer dominated by heath shrubs, typically blueberries and black huckleberry. Marshes and wetlands occur along the northern boundary of the Pine Bush and along the bottoms of ravines. Roughly of vernal pools have been mapped, these are ground water fed ponds that are dominated by grasses, sedges, herbs, and low shrubs. Three species of salamander, the Jefferson salamander (Ambystoma jeffersonium), blue spotted salamander (Ambystoma laterale), and spotted salamander (Ambystoma maculatum), are state listed special concern animals. Two species of turtle, the spotted turtle (Clemmys guttata) and wood turtle (Clemmys insculpta), are also special concern animals. It is listed as a state level Important Bird Area. About 45 species of birds breed in the Albany Pine Bush (according to the 1985 New York State Breeding Bird Atlas) and are fairly common species for the area. About 32 species of common small mammals have been found in and adjacent to the Pine Bush.