Кіріспе

Француз режиссері Бруно Дюмон (14 наурыз 1958 жылы туған) – француз кинорежиссері және сценарийші. Ол бүгінгі күнге дейін он көркем фильм түсірді, олардың бәрі реалистік драма мен авангард арасындағы шекарада орналасқан. Оның фильмдері Канн кинофестивалінде бірнеше марапатқа ие болды. Дюмонның екі фильмі Гран-при сыйлығын жеңіп алды: «L'Humanité» (1999) және «Flandres» (2006). Дюмонның «Хадевич» фильмі 2009 жылы Торонто кинофестивалінде Халықаралық киносыншылар сыйлығын (FIPRESCI сыйлығы) жеңіп алды.

Өмір және мансап

Дюмонттың грек және неміс (батыс) философиясы, сондай-ақ корпоративтік бейнежазбалар саласындағы тәжірибесі бар. Оның алғашқы фильмдері зорлық-зомбылықтың және провокациялық сексуалдық мінез-құлқының қатігездігін көрсетеді және көбінесе көркем фильмдер ретінде жіктеледі. Кейінгі фильмдер комедия немесе мюзикл сияқты басқа кино жанрларына жаңашылықтар әкеледі. Дюмон өзінің фильмдерін көркем өнермен салыстырады және көбінесе ұзақ кадрларды, адамдардың денесіне жақын планды және күшті эмоцияларды қамтитын сюжеттерді қолданады. Дюмон фильмдері үшін дәстүрлі сценарийлер жазбайды. Оның орнына, ол толыққанды романдар жазады, олар оның фильмдеріне негіз болады. Дюмон фильмдерінде кәсіби емес актерлерді пайдалануымен белгілі. 2019 жылы Criterion Channel арнасына берген сұхбатында Дюмон былай деді: «Егер мен идеалға сенсем, кәсіби актерді шақырып, оған: «Осылай ойна, себебі бұл шындық» дейтін едім. Бірақ мен идеалға сенбеймін, сондықтан кәсіби емес актерлерді шақырамын, өйткені әркімнің бойында шындық бар деп санаймын». Оның айтуынша, оның сүйікті режиссерлері – Стэнли Кубрик, Ингмар Бергман, Пьер Паоло Пазолини, Роберто Росселлини және Аббас Киаростами. Ол көбінесе Роберт Брессонның рухани жалғасы ретінде қарастырылады. Оның көбінесе қарама-қарсы пікір тудыратын туындылары француз киносының «дене киносы» (cinéma du corps) деп аталатын бағытымен байланысты, оған Клер Дени, Марина де Ван, Гаспар Ноэ, Дайан Бертран және Франсуа Озон сияқты заманауи режиссерлердің фильмдері де кіреді. Тим Палмердің сөзіне қарағанда, бұл бағыт сюжеттік ашу немесе кейіпкер психологиясынан тәуелсіз, дене күйіне назар аударуды қамтиды. Джеймс Квант бұл топтағы кейбір режиссерлерді «Жаңа француз экстремизімі» деп атады. Оның 2011 жылғы «Хорс Сатан» фильмі 2011 жылғы Канн кинофестивалінде «Un Certain Regard» бағдарламасында көрсетілді. 2013 жылғы «Камилла Клаудель 1915» фильмі 63-ші Берлин халықаралық кинофестивалінде көрсетілді. Дюмон атеист.