Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хогарттың үйі – 18 ғасырдағы ағылшын суретшісі Уильям Хогарттың Чизвик ауданындағы бұрынғы шалбаса үйі, А4 тас жолының жанында орналасқан. Бұл үй қазір Лондонның Хаунслоу ауданына қарасты және келушілерге тегін тарихи үй-мұражай ретінде ашық. Чизвик қазір Лондонның батыс шетіндегі қалалардың бірі, бірақ 18 ғасырда ол ірі қаладан мүлдем бөлек, бірақ оған оңай жете алатын үлкен ауыл немесе кішкентай қалашық болған. Бүгінде бұл үй І санаттағы ескерткіш болып табылады.
Hogarth's House is the former country home of the 18th century English artist William Hogarth in Chiswick, adjacent to the A4. The House now belongs to the London Borough of Hounslow and is open to visitors as a historic house museum free of charge. Chiswick is now one of London's western suburbs, but in the 18th century it was a large village or small town quite separate from the metropolis, but within easy reach of it. Today the house is a Grade I listed building.
Құрылыс және алғашқы жұмыс
Үй 1713-1717 жылдар аралығында Даунс отбасына тиесілі жеміс бағының бұрышында салынған. Оның алғашқы тұрғыны Джордж Андреас Руперти болды, ол Лондонның Савойдағы Сент-Мария лютеран шіркеуінің пасторы болды және оны өзінің елдік үйі ретінде пайдаланды. Ол 1708-1709 жылдардағы аштықтан кейін Лондонға келген Рейнландтан шыққан мыңдаған босқындарға көмектесті. Олар Рупертидің көмегімен Америкаға жетуді үміттенеді, көптегендері соңына жетті, ал кейбіреулері Ирландияның оңтүстігіне қоныстанды. Руперти жасаған босқындардың тізімдері, олардың кәсіптерін тіркегендіктен, әулет тарихшылары үшін құнды деректер болып табылады. Ол 1728 жылы Сент-Джеймс сарайындағы лютеран шіркеуіне тағайындалды, жылына 200 фунт стерлинг жалақы алды. 1731 жылы қайтыс болғаннан кейін оның жесірі үйді сақтап қалды, ал Хогарттар оны 1749 жылы оның ұлынан сатып алды. Аудандық салық кітаптарындағы жоғары бағалауларға сәйкес, Хогарттар оны 1750 жылы кеңейтті, ал миссис Хогарт 1769 жылы тағы бір қабат қосты. Бұл үй 1749 жылдан суретшінің қайтыс болған 1764 жылына дейін елдегі демалыс орны болды; ол бақтың түбіндегі каретаханасының үстінде "сурет салу бөлмесіне" ие болды. Ол оны әйелімен, анасымен, әйелінің туысы Мэри Льюиспен (оның ісіне көмектескен) және әпкесімен бөлісті. Уильям Хогарт Чизвикке жақын орналасқан Сент-Николас шіркеуінің зиратында жерленген; оның әдемі қабір монументінде оның жақын досы, актер Дэвид Гаррик жазған некролог орналасқан. Отбасының үймен байланысы Мэри Льюис 1808 жылы қайтыс болғанға дейін жалғасты. 1814 жылдан 1833 жылға дейін үй Генри Фрэнсис Кэриге тиесілі болды, ол ақын және Дантенің "Құдайлық комедиясының" шебер аудармашысы еді. Ол Чизвикке Сент-Николас шіркеуінің көмекші пасторы ретінде келді және кейін Британ мұражайында кітапханашының көмекшісі болды. Ол Сэмюэл Тейлор Колридж сияқты жазушылар мен ақындар тобының құрамында болды, олар Кэридің Данте аудармасын насихаттап, оны бестселлерге айналдырды. 1833 жылы үйді Уикстед отбасы сатып алды; олар 1840 жылы Австралияға көшіп, үйді жалға алушыларға қалдырды.
The house was built between 1713 and 1717 in the corner of an orchard belonging to the Downes family. Its first occupant was Rev George Andreas Ruperti, the pastor of St Mary's Lutheran church in the Savoy, London, who used it as his country home. He cared for the thousands of refugees from the Rhineland who arrived in London following a famine in 1708–9. They hoped to be able to reach America with Ruperti's help many did, and some settled in the south of Ireland. Ruperti's lists of the refugees, which record their trades, have been invaluable to family historians. He was appointed to the Lutheran Church at St James's Palace in 1728 at a salary of £200 a year. After his death in 1731 his widow retained the House; the Hogarths bought it from his son in 1749. According to the increased valuations in the parish rate books, the Hogarths extended it in 1750 and Mrs Hogarth added another single storey extension in 1769. It was the artist's country retreat from 1749 until his death in 1764; he had a "painting room" over his coach house at the bottom of the garden. He shared it with his wife, mother in law, his wife's cousin, Mary Lewis (who assisted with his business), and his sister. William Hogarth is buried in the graveyard of the nearby St. Nicholas Church, Chiswick; his fine tomb monument carries an obituary by his great friend, the actor David Garrick. The family's connections with the house continued until Mary Lewis' death in 1808. From 1814 to 1833 the house belonged to Rev Henry Francis Cary, a poet and skilful translator of Dante's Divine Comedy. He came to Chiswick as Curate of St Nicholas' Church and went on to become Assistant Librarian at the British Museum. He was part of a circle of writers and poets, including Samuel Taylor Coleridge, who promoted Cary's Dante translation and made it a best seller. The House was acquired in 1833 by the Wickstead family; they migrated to Australia in 1840 and left the house to tenants.
Қайта қалпына келтіру және мұражай
Альфред Доусон, оның отбасылық үйі The Cedars Хогарттың үйімен іргелес орналасқан және баспаханасы жақын жерде болған, 1890 жылы осы үйді құтқарып, қалпына келтірді. Ол оны өз бағының бір бөлігімен бірге гүлзар бағбанына жалға берді. Бірақ, ол 1900 жылы оны сатты және 1901 жылы қайта құрылымдау үшін аукционға қойылды. Суретшілер мен жазушылардың бастамасы үйді сатып алуға жеткілікті қаржы жинауға сәтті болмады, бірақ оны Чисвик қаласындағы Гроув Хаус үйінің подполковнигі Роберт Уильям Шипвей сатып алды. Ол архитектор Фредерик Уильям Пил және Хогарттың өмірбаянын жазған Генри Остин Добсонның көмегімен оны қайта жаңартуға кірісті. Ол Хогарттың туындыларынан тұратын коллекцияны ұсынды, Хогарттың суреттеріндегі үлгілер бойынша жиһаздың көшірмелерін жасады, тіпті алғашқы нұсқаулықтың суретін өзі түсірді. Ол оны 1904 жылы зыяратшыларға ашты. Шипвей 1909 жылы осы үйді Миддлсекс округі кеңесіне табыс етті, ал 1965 жылы Миддлсекс таратылғанда меншік құқығы Хаунслоу кеңесіне өтті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1940 жылдың қыркүйегінде жақын жердегі мина жарылуы салдарынан үй зақымданды. Ол 1951 жылы жөнделіп, қайта ашылды. Сол кезде бір қабатты қосымша кішкентай көрме бөлмесін жасау үшін толығымен қайта салынды. Үйдің ішкі кеңістігі 1997 жылы Хогарттың туғанына 300 жыл толуына орай жаңартылды. 2014 жылы Уильям Хогарт қоры Хогарттың қайтыс болғанына 250 жыл толуын атап өту мақсатында мұражайда арнайы көрме өткізуді тапсырды. Бұл көрмеде Хогартқа құрмет көрсету үшін елуден астам суретші мен танымал адамдардың туындылары қойылды, олардың ішінде Квентин Блейк, Гарри Хилл, Жаклин Уилсон, Кэт Кидстон, Питер Блейк және Джоанна Ламлидің есімдері бар.
Alfred Dawson, whose family home at The Cedars adjoined Hogarth's and whose printing works was nearby, rescued the House in 1890 and restored it. He leased it to a nursery gardener along with part of his own garden. However, he sold it in 1900 and it was put up for auction for re development in 1901. A campaign by artists and writers failed to raise sufficient funds to buy the House but it was purchased by Lieutenant Colonel Robert William Shipway of Grove House, Chiswick. He restored it with the help of the architect Frederick William Peel and Henry Austin Dobson, Hogarth's biographer. He provided a collection of Hogarth's works, commissioned replica furniture based on pieces in Hogarth prints and even took the photographs for the first guide book himself. He opened it to visitors in 1904. Shipway gave the house to Middlesex County Council in 1909 and ownership passed to Hounslow Council when Middlesex was abolished in 1965. The house was damaged in September 1940 as a result of a parachute mine explosion nearby during World War II. It was repaired and re opened in 1951. At that time the single storey extension was completely rebuilt to provide a small exhibition room. The interior of the House was refurbished for the Hogarth Tercentenary in 1997. In 2014 the William Hogarth Trust commissioned a special exhibition to be held at the museum to mark the 250th anniversary of Hogarth's death. This exhibition featured artwork submissions from over fifty artists and celebrities in tribute to Hogarth including works by Quentin Blake, Harry Hill, Jacqueline Wilson, Cath Kidston, Peter Blake and Joanna Lumley.
Қайта жаңарту
Үй 2008 жылдың қыркүйегінде қайта жөндеуге жабылды. 2009 жылдың 14 тамызында бос тұрған үйде өрт шықты. Ешқандай жиһаз немесе гравюралар жоғалған жоқ, бірақ баспалдақ пен бір бөлме ауыр зақымдар алды, ал басқа аймақтар түтіннен және өрт сөндіру суынан зақым көрді. Бүкіл құрылым мұқият қалпына келтірілді және үйдің тарихы мен оның тұрғындары туралы ауқымды зерттеу жобасы жүргізілді. Бояу талдауы жаңа безендіруге бағыт берді, ал бастапқы элементтер – терезе жақтаулары, камин айналасы, отшатырлар және екі аймақтағы түпнұсқа еден тақталары – жөнделіп, ашыққа шығарылды. Heritage Lottery Fund, John & Ruth Howard Charitable Trust және William Hogarth Trust лондондық Хоунслоу ауданына гранттар мен сарапшылар кеңесі арқылы осы жобаға қолдау көрсетті. Сақтандыру мәселелері, толық электр желісін ауыстыру қажеттігі және құрылымдық жөндеулердің талаптары қайта ашылуды кешіктірді. Мұражай 2011 жылдың 8 қарашасында Дара О’Брайеннің қатысуымен ресми түрде қайта ашылды. Үйдің екі қабаты келушілерге ашық, ал жоғарғы қабатында алдын ала жазылғандарға арналған оқу/зерттеу бөлмесі орналасқан. Жиһаздар Shipway-дің көшірмелерін қамтиды, ал жаңа көрмелер үйді тұрғын үй ретінде көрсетеді және Хогарттың өмірі мен шығармашылығын тойлайды. Оның ең танымал гравюраларының бірнешесі, соның ішінде «Жақсы қыздың құлдырауы», «Жаман жігіттің құлдырауы» және «Модаға үйлену» серияларынан басылған нұсқалары қойылған. Үйдің тартымды қоршалған бағында түтін ағашы бар. Бұл, шамасы, 1670 жылдары құрылған алғашқы бақтың жалғыз қалған мүжісі. Ол парашюттік бомбадан зақымданды және Кью Гарденс ағашшылары оны денсаулығына келтірді.
The house closed for refurbishment in September 2008. On 14 August 2009, there was a fire in the house, which was empty. No furnishings or prints were lost, but the staircase and one room were badly damaged and other areas suffered from smoke damage and the effects of the water which doused the flames. The entire structure was carefully restored and a major research project carried out on the history of the House and its occupants. A paint analysis informed the re decoration, and original features were repaired and revealed, including window shutters, fire surrounds and hearths, and two areas of original floorboards. The Heritage Lottery Fund, the John & Ruth Howard Charitable Trust and the William Hogarth Trust supported the London Borough of Hounslow in this project with grants and expert advice. Negotiations over insurance and the requirement for complete rewiring, as well as structural repairs, delayed the re opening. The museum was officially re opened on 8 November 2011 by Dara Ó Briain. Two floors of the house are open to visitors and the top floor houses a study/research room for use by appointment. The furnishing includes Shipway's replica pieces and new displays presents the House as a home, as well as celebrating Hogarth's life and work. Prints of some of his best known engravings are on display, including the series A Harlot's Progress, A Rake's Progress and Marriage à la mode. The House has an attractive walled garden which contains a mulberry tree. This is probably the last survivor of the original orchard established in the 1670s. It was damaged by the parachute mine and brought back to good health by arboriculturists from Kew Gardens.