Кіріспе
Оңтүстік Африканың қоршаған ортаны қорғау ұйымы Earthlife Africa – 1988 жылғы тамызда Йоханнесбургте құрылған Оңтүстік Африканың қоршаған ортаны қорғау және ядролық қаруға қарсы ұйымы. Бастапқыда Greenpeace-тің Оңтүстік Африкалық нұсқасы ретінде жоспарланған бұл ұйым, радикалды, апартеидке қарсы белсенділікпен көзге түсті. Қазіргі таңда ELA реформалық лобби немесе ықпал ету тобы болып саналады. Кейбір сарапшылар оны экологиялық әділет қозғалысының маңызды дауысы деп есептейді, ал басқалары "дәстүрлі табиғатты қорғау қозғалыстарымен жұмыс істегені" үшін экологиялық күресті дамытуда тым радикалды деп сынға алады. Earthlife Africa конституциясы (және атауы) 1989 жылы Паарл қаласының жанындағы (Кейптаундан тыс) Даль Джософатта өткен алғашқы ұлттық конференцияда ресми түрде қабылданды. Earthlife Africa Greenpeace ұйымының екі фракциясы арасындағы билік үшін күрестен қашып, осылайша бөлінуді болдырмау мақсатымен таңдалды. Сондықтан ELA экологиялық күреске өзгеше көзқарас ұсынды. ELA конституциясы бастапқыда Жасыл партияның төрт қағидасы және басқа да қозғалыс құжаттарына негізделген. Оңтүстік Африканың жасыл қозғалысының тарихи құрылуына Питер Люки, Хенк Коэтзи, Майк Канти, Эльфрида Штраус, Дэвид Роберт Льюис және Рейчел Браун сияқты экологиялық ұйымдар мен топтардың өкілдері қатысты. 1989 жылғы желтоқсан айында Earthlife Africa демократиялық болашақ конференциясының күн тәртібіне қоршаған орта мәселелерін ресми түрде енгізді. Джеклин Кок пікірінше, "экологиялық әділет концепциясы алғаш рет Оңтүстік Африкада 1992 жылғы Earthlife конференциясында таныстырылды". Экологиялық әділет "қара және кедейлердің тұжырымы ретінде ұсынылды және жақсы қабылдауға ие болды". Нақтырақ айтқанда, 1992 жылғы Earthlife Africa ұйымдастырған "Оңтүстік Африкада жасыл болу дегеніміз не?" тақырыбындағы конференцияда Экологиялық әділет желісі форумы (EJNF) құрылды. Осы конференцияда 325 азаматтық қоғам өкілі Оңтүстік Африкадағы экологиялық күн тәртібін кең ауқымда қайта қарауға және "құндылықтармен" емес, "құқықтармен" байланыстыратын еркін анархистік конституциядан бас тартуға келісті. Оңтүстік Африканың қоршаған орта және даму жөніндегі ұлттық конференциясы 1991 жылы жасыл қозғалыстың күн тәртібін белгілеген болатын, сондықтан 1992 жылғы ELA конференциясы кең қозғалыс аясындағы одан әрі дамудың жалғасы және алғышарты болды. Earthlife және EJNF, Заңдық ресурстар орталығымен, химиялық жұмысшылар кәсіподағымен бірлесіп, Оңтүстік Африкаға улы қалдықтарды импорттаған Thor Chemicals компаниясының ластануын жария ету, зардап шеккен жұмысшылар мен жергілікті тұрғындарға көмек көрсету Оңтүстік Африкадағы экологиялық саясатты қайта құру мен "қоңырлаудың" шешуші кезеңі болды. Earthlife 2002 жылы People’s Environmental Centre, Greenhouse орталығын ашты. 2007 жылы ELA парламенттік комитетте ядролық өнеркәсіп туралы тыңдалымға қатысып, Пелиндаба апатынан зардап шеккен әйелдер мен жұмысшылардың куәліктерін тыңдады. 2010 жылдың қыркүйегінде Мемлекеттік кәсіпорындар министрі Барбара Хоган ПБМР жобасын тоқтату туралы ANC үкіметінің шешімін жариялады. Бұл жобаға 11 жылдан астам зерттеу жүргізілгеніне қарамастан, жұмыс істейтін реакторды шығара алмаған, дәлелденбеген технологияға жұмсалған 7 миллиардтан 9,5 миллиардқа дейінгі сома салық төлеушілердің ақшасына жатқан шығын.
Earthlife Africa is a South African environmental and anti nuclear organisation founded in August 1988, in Johannesburg. Initially conceived of as a South African version of Greenpeace, the group began by playing a radical, anti apartheid, activist role. ELA is arguably now more of a reformist lobby or pressure group. Considered by some to be a key voice in the emerging environmental justice movement, Earthlife Africa has been criticised for being too radical, and by others for "working with traditional conservation movements" in furthering the environmental struggle. The Earthlife Africa constitution (and name) was formally adopted at the first national conference at Dal Josophat, near Paarl (outside Cape Town) during 1989. Earthlife Africa was chosen as a conscious attempt to avoid the split affecting two factions in Greenpeace who were vying for control of the organisation. ELA therefore took a different approach to the environmental struggle. The ELA constitution was initially loosely based upon the Four Pillars of the Green Party and other movement documents. In attendance at this historical inauguration of South Africa's green movement were various members of related environmental organisations and ecology groups including Peter Lukey, Henk Coetzee, Mike Kantey, Elfrieda Strauss, David Robert Lewis, and Rachel Brown. In December 1989 Earthlife Africa formally placed environmental issues on the agenda of the Conference for a Democratic Future. According to Jacklyn Cock, "the concept of environmental justice was first introduced in South Africa at the Earthlife 1992 conference." Environmental Justice "was articulated as a black concept and a poor concept and it took root very well’ More accurately, it was the Environmental Justice Network Forum (EJNF) which was initiated at the 1992 conference hosted by Earthlife Africa on the theme "What does it mean to be green in South Africa.’ At this conference 325 civil society delegates resolved to redefine the environmental agenda in South Africa in broad terms and to move beyond the loose anarchist constitution which had bound members with 'values' as opposed to 'rights'. The South African National Conference on Environment and Development had already set the agenda of the green movement in 1991 and thus the 1992 ELA conference was merely a sequel and precursor of later development within the broader movement. The exposure of pollution by Thor Chemicals, a corporation which imported toxic waste into South Africa, by Earthlife and EJNF working closely with the Legal Resources Centre, the Chemical Workers Industrial Union, affected workers and local communities was the crucial turning point in the re framing and ‘browning’ of environmentalism in South Africa. Earthlife launched the People’s Environmental Centre, the Greenhouse in 2002. 2007 ELA participates in a parliamentary portfolio committee hearing into the nuclear industry, delivering submissions and hearing from widows and workers affected by the Pelindaba accident
September 2010, Public Enterprises Minister Barbara Hogan announces the ANC government decision to mothball the PBMR project. The cost to the taxpayer is in the region of between R7bn and R9.5Bn wasted on an unproven technology which could not produce a working reactor after more than 11 years of research.
Жарияланым
1998 ж. Жоханнесбургте ауа ластануына қарсы науқанда үш танымал мүсінге газ маскалары кигізілді. Олар климаттық өзгерістер, гендік инженерия және ядролық энергия сияқты мәселелер туралы ақпарат таратуда.