Гарри Ф. Берд саяси машинасы және Вирджиния саясатындағы үстемдігі

Кіріспе

Гарри Ф. Берд басқарған саяси машина (1887–1966)

Берд машинасы немесе Берд ұйымы – бұрынғы губернатор және АҚШ сенаторы Гарри Ф. Берд (1887–1966) басқарған Демократиялық партияның саяси машинасы, ол 20-шы ғасырдың көп бөлігінде Вирджиния саясатына үстемдік етті. 1890 жылдардан бастап 1960 жылдардың соңына дейін Берд ұйымы штаттың көптеген округтеріндегі жергілікті конституциялық лауазымдарды иеленген сот үйлерінің желісі арқылы штат саясатын тиімді бақылады. «Ұйымның» күші ең жоғары деңгейде ауылдық жерлерде болды. Ол Вирджинияның көптеген тәуелсіз қалаларындағы өсіп келе жатқан қалалық аймақтарында, округтерге кірмейтін қалаларда, сондай-ақ Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін пайда болған Вирджинияның қала маңындағы орта таппен елеулі беделге ие бола алмады. Бердтің штаттың мемлекеттік мектептерінің нәсілдік интеграциясына қарсы күресі, оның ішіндегі жаппай қарсылық саясаты, 1960 жылы штаттық және федералдық соттар конституцияға қайшы деп шешкеннен кейін сәтсіз аяқталды. Бұл ұйымның «соңғы тұғыры» деп сипаттауға болады, бірақ оның қалдықтары бірнеше жыл бойы билікті ұстап тұрды. 1965 жылы сенатор отставкаға кеткеннен кейін, оның орнына Сенатқа оның ұлы Гарри Ф. Берд кіші сайланды. Дегенмен, Берд ұйымының өркендеген кезеңі артта қалды. 1969 жылы 20-шы ғасырда алғаш рет республикалық губернатор сайлануымен Вирджиния саясатында консервативті демократтардың 80 жылдық үстемдігі аяқталды.

Өмірбаян

Америка Азамат соғысынан кейін Вирджиния саясатында хаостық жағдай орын алды. Алғашқыда бұрынғы Конфедерация мүшелеріне дауыс беруге рұқсат берілмеді, бірақ жаңадан сайлау құқығы алған афроамерикандық сайлаушылар сайлаушылар қатарына қосылды. 1870-ші жылдардың соңында афроамерикандықтар, республикашылар және популист демократтардан құралған коалиция «Рейджастер» партиясын құрды. Рейджастерлер колониялық дәуірден бері Вирджиния саясатын бақылап келген плантаторлар элитасының «байлық пен беделділігін жоюға» және халыққа білім беруді дамытуға ұмтылды. Партияға Вудсток қаласынан Харрисон Х. Риддлбергер (1844–1890) – заңгер, және Петерсбург қаласынан Уильям Махоун (1827–1895) – бірнеше теміржолдың президенті болған, бұрынғы Конфедерация генералы жетекшілік етті. 1880-ші жылдардың соңында Джон С. Барбур кіші (1820–1892) Вирджиниядағы алғашқы консервативті демократ саяси машинасына, «Мартин ұйымы» деп белгілі болған ұйымға басшылық еткен кезде Рейджастер партиясының билігі құлатылды. 1902 жылы енгізілген сайлау салығы афроамерикандықтар мен кедей ақтардың сайлау құқығынан айырылуына себепкер болды. Барбур қайтыс болғаннан кейін АҚШ сенаторы Томас Стейплс Мартин (1847–1919) билікті иеленді, бірақ сенатор Мартиннің саяси ықпалы 1919 жылы оның өлімімен бірге азайды. Осы кезде Винчестерден шыққан жас штат сенаторы Гарри Ф. Берд штаттық саясат пен Демократиялық партияда үлкен беделге ие болды. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Вильсон әкімшілігінде ерікті ретінде жанармай рационированиесіне көмектескен. 1922 жылы Вирджиния штатының Сенатында жеті жылдық тәжірибесі бар Берд Вирджинияның жол салу лоббиіне қарсы шығып, штатта танымал болды. Ол бұрын «Valley Turnpike» басқарғанда осы салада көп тәжірибе жинақтаған. Вирджиния Бас Ассамблеясында ол жаңа жолдарды салуға облигациялық қарызды пайдалануға қарсы күресті жетектеді. Ол мемлекеттің болашақтағы икемділігін құрбан етуден және құрылыс қарызын өтеуге тым көп ресурстар жұмсаудан қорқыныш сезінді. 1923 жылы Вирджиния жол салушылар қауымдастығы Бердті қорлау үшін сотқа берді, өйткені ол олардың әрекеттері «бірлесіп, келісімдер арқылы штатқа зиян келтіруі мүмкін» деді. Сот талапты қабылдамады, сынның заңды екенін мәлімдеп, барлық сот шығындарын қауымдастыққа жүктеді. Бұл жағдай Гарри Бердтің штаттық лауазымға сайлануына жол ашты.

After the American Civil War, Virginia's politics were chaotic. Initially, former Confederates were not allowed to vote, and factions of newly enfranchised black voters joined the electorate. In the late 1870s, a coalition of blacks, Republicans, and populist Democrats formed the Readjuster Party. Readjusters aspired "to break the power of wealth and established privilege" of the planter class elites who had controlled Virginia politics since the colonial era and to promote public education. It was led by Harrison H. Riddleberger (1844–1890) of Woodstock, an attorney, and William Mahone (1827–1895), of Petersburg, a former Confederate general who was president of several railroads. The Readjuster Party's power was overturned in the late 1880s, when John S. Barbour Jr. (1820–1892) led the first Conservative Democrat political machine in Virginia, known as the Martin organization, aided by a poll tax enacted in 1902 that effectively disenfranchised blacks and poor whites. U. S. Senator Thomas Staples Martin (1847–1919) took over after Barbour died, but Senator Martin's political control was thin by the time he died in office in 1919. By this time, a young state senator from Winchester, Harry F. Byrd, was a rising star in state politics and the Democratic Party. He had served the Wilson Administration during World War I helping with gasoline rationing as a volunteer. In 1922, with seven years of experience in the Virginia State Senate, Byrd gained statewide prominence by confronting Virginia's powerful lobby of highway builders. Byrd had gained a lot of related experience when earlier managing the Valley Turnpike. In the Virginia General Assembly, he led a fight against using bonded indebtedness as a method to pay for new roads. He feared the state would sacrifice future flexibility by committing too many resources to paying off construction debt. In 1923, Byrd was sued for libel by the Virginia Highway Contractors Association because he said their activities "by combination and agreements may be very detrimental" to the State. The court dismissed the suit, stating the criticism was legal, imposing all costs upon the association. The publicity figuratively paved the way for the election of Harry Byrd to statewide office.

Құрылымы

Вирджиния демократиялық машинасы 1890 жылдардан бері шектеулі сайлау құқығын, теңгерілген бюджетті және регрессивті салық салуды қатаң түрде қолдады. 1902 жылғы Конституция сайлаушылардың жартысынан астамын сайлау құқығынан айырғаннан кейін, ұйым Вирджиниядағы көптеген сайлауларда жеңіске жетіп, қиындыққа тап болмады. Гарри Бёрдтің ағасы, АҚШ конгрессмені Хэл Флод 1921 жылы қайтыс болғанға дейін ұйымның жетекшілерінің бірі болды, ал Бёрдтің әкесі Ричард Эвелин Бёрд аға Делегаттар палатасының спикері болған. Бірақ Бёрдтің өзінің ептілігі 1925 жылы 38 жасында губернаторлыққа жол ашты. Зеректігімен және егжей-тегжейге назар аудару арқасында ол бұдан бұрын отыз жыл бойы жұмыс істеп келген ұйымды тез арада бақылауға алды. Ол 1930 жылға дейін қызмет етті, содан кейін 1933 жылы АҚШ Сенатына сайланды және 1965 жылы зейнеткерлікке шықты. Қырық жылдан астам уақыт бойы Бёрд әр округтегі конституциялық лауазым иелерінен құралған сот үйінің топтарымен байланыс орнатты. Әр округте бес (сайланған) конституциялық лауазым иесі болды: шериф, мемлекеттік прокурор, сот хатшысы, округ қазынашысы және кіріс комиссары. Көрінеріне қарсы болғанымен, «сот хатшысы» лауазымы Бёрд ұйымындағы көптеген округтерде ең көп билікке ие болды. Бұл сот үйінің топтары лайықты кандидаттарды ұсынатын, ал Бёрд кандидаттарды мұқият кеңескеннен кейін ғана бекітетін. Бёрдтің қолдауы болмаса, Вирджинияда ешбір кандидат штаттық лауазымға үміткер бола алмады.

Конституциялық өзгерістер

Бёрд билікке келген соң жасаған алғашқы ілдерінің бірі – штат конституциясына өзгерістер енгізіп, штат бойынша сайланатын лауазымдардың санын үшке дейін азайту болды: губернатор, вице-губернатор және бас прокурор. Бёрд машинасының сот төңірегіндегі топтары «сенімді» сайлаушылардың сайлау салығын уақтылы төлеуін қамтамасыз етуге тырысты, көбінесе сайлауға үш жыл бұрын төлейтін. Бас Ассамблея округтік сот судьялары арқылы сайлау комиссияларын бақылады, олар сайлауға қабілеттілік туралы шешімдер қабылдады. Ұйым қалалық аймақтарда бекініп алмаса да, Вирджинияның оңтүстік жағындағы ауылдық жерлерге жасалған айқын және қасақана дұрыс емес үлестіру, сондай-ақ республикалық батыс тауларына, демократиялық батыс көмір кенішіне және қалаларға қарсы болу арқасында штаттық үстемдік сақталды.

Салықтық жағынан консервативті

Бэрд мүлік салығын тек округ пен қаланың жауапкершілігіне жүктеді. Сондай-ақ ол жолдарды жақсартуға қызығушылық танытып, екінші дәрежелі жолдарға қаржыландыруды күрт арттырды. Бұл жеткіліксіз болғандықтан, ол 1932 жылғы Бёрд жол заңын қабылдады, ол штаттағы Вирджинияның екінші дәрежелі жолдар жүйесін құрды және округтік жолдарды күтіп ұстау жауапкершілігін штатқа берді (бірақ Вирджинияның тәуелсіз қалаларына ұқсас көмек көрсетілмеді). Бұл шаралар Бёрдті көзқарасынан жаңа оңтүстік прогрессиві ретінде көрсетті. Дегенмен, Бёрдтің қаржы саясаты принципті консерватизммен байланысты болды, ол штаттық басқаруды оңайлату және салық долларын тиімді пайдалану үшін қайта құрылымдауды қамтады. Бёрдтің негізгі қолдауы оның туған жері Шенадоа аңғарындағы және Саутсайдтағы ауылдық сайлаушылар арасында болды. Бұл аймақтардағы сайлаушылар жолдардан басқа мемлекеттік қызметтерді жақсартуға (салықтың төмендігі мен шектеулі үкіметке қарағанда) қызығушылық танытпады. Бёрд «төлеген сайын жұмсау» тәсілін енгізді, онда жеткілікті салықтар мен алымдар жиналғанға дейін мемлекеттік ақша жұмсалмайтын. Бұл Вирджинияны жол құрылысы қарызын төлеуден босатты және Ұлы депрессияның алғашқы жылдарындағы азаматтардың санатында болды, сонымен қатар жоғары білім беру және басқа мемлекеттік қызметтерге қолдау деңгейін төмен ұстады. Бёрд, көптеген американдықтар сияқты, орта мектеп қозғалысынан бұрын өскен, орта мектепті бітірмеген. Ол өзінің ауылдық сайлау округіндегі көптеген студенттердің 8-сыныптан кейін мектепті тастап, отбасылық шаруашылықта жұмыс істеуге кеткенін мойындады және олар мемлекеттік білім беру сияқты мемлекеттік қызметтерге қызығушылық танытпағанын, ал төмен салықтарға қызығушылық танытқанын мойындады. Ауылдық аймақтар Бас Ассамблеяда тым көп өкілдік алды, бұл Вирджинияның білім беруге және әлеуметтік әл-ауқатқа жан басына шаққандағы шығындары ондаған жылдар бойы елдегі ең төменгі деңгейде қалуын қамтамасыз етті. Джордж Мейсон университетінің профессоры Уильям Граймс «Бёрдтің саяси билігі тағайындалған және сайланған лауазымды адамдардың сайлаушылардың санын шектеу және сол аздаған сайлаушылардың Бёрд ұйымының жақтастары болуын қамтамасыз ету қабілетіне негізделген» деп атап өтті. Сот үйі топтарының сайлаушылардың санын шектеу шаралары Бёрдтің қолдаған кандидаттарының жеңіске жетуіне мүмкіндік берді, сайлаушылардың он бес пайызы ғана дауыс бере алды. Шенадоа және Пейдж округтері соңғы рет 1932 және 1936 жылдары демократтардың президенттік кандидатурасын қолдады, ал Аугуста және Роанок округтері 1944 жылғы сайлауда демократтардың кандидатурасын соңғы рет қолдады. Бёрд АҚШ Сенатында «консервативті коалицияны» басқарды, президент Франклин Делано Рузвельтке қарсы шықты және 1937 жылдан кейін көптеген либералды заңнамаларды тосқауылдады. Бёрд тіпті Жаңа келісімнің басында нәсілдік сегрегацияға қарсы болды, кейіннен президенттер Гарри С. Трумэн мен Джон Ф. Кеннедиге қарсы болды, олар да демократтар болғанымен (сондай-ақ демократтардың президенттікке кандидаттары Адлай Стивенсоннан айырылды), өйткені олар АҚШ әскери және федералдық жұмыс күшіндегі нәсілдік сегрегацияға қарсы болды. Осы арада консервативті демократтар 1990 жылдардың ортасына дейін Бас Ассамблеяны басқарып келді. Кейбір Бёрд демократтары, мысалы, губернаторлар Джон С. Батл және Томас Б. Стэнли, нәсілдік интеграцияның болмайтынын түсіну үшін жеткілікті ақылды болды және Джим Кроу заңдарын кері қайтару үшін сақтық шараларын қабылдауға дайын болды. Дегенмен, олардың күш-жігері 1954 жылы қысқа тұраққа ұшырады, өйткені АҚШ Жоғарғы Сотының Браунның білім беру жөніндегі кеңеске қарсы шешімі шыққаннан кейін бір айдан аз уақыт өткен соң, Бёрд Вирджинияның мемлекеттік мектептерін біріктіруге тырысуды тоқтатуға уәде берді. Ал білім беру басқармасының бастығы «Жоғарғы Сотқа қарсылық жасамауға» уәде берген болатын. Ал Бёрд Вирджинияда «бірінші дәрежелі дағдарыс» орын алғанын айтып, Уоррен сотының шешімін штаттардың құқықтарына «ең ауыр соққы» деп атады. Бёрд мемлекеттік мектептерді біріктіруге «көпшілік қарсылық» саясатын жариялады, ол нәсілге қарсы негізде рационалдандырылды. Вирджинияның 1924 жылғы нәсілдік адалдық туралы заңына сәйкес нәсілдік араласу заңсыз болды. Оған Вирджинияның басқа сенаторы А. Уиллис Робертсон және ұйымның көптеген мүшелері қосылды. Бёрдтің АҚШ Өкілдер палатасындағы күшті одақтасы, Өкілдер палатасы Ережелер комитетінің төрағасы Ховард В. Смит, көптеген азаматтық құқықтар туралы заңдарды тіпті палатада дауысқа салудан алдын алды. Губернатор Стэнли Бёрд пен Гарланд Греймен бірікті, Вирджиния Сенатындағы қуатты Демократиялық фракциясының басшысы, және «көпшілік қарсылық» бағдарламасын іске асыру үшін 1956 жылы жарияланған «Стэнли жоспары» деп белгілі бірқатар заңдарды әзірлеу және қабылдау үшін Вирджиния мемлекеттік білім беру комиссиясын құрды. Вирджинияның мектептерді жабу заңы 1959 жылдың қаңтарында конституцияға қайшы деп табылғаннан кейін Бас Ассамблея міндетті мектепке бару заңын жойды және мемлекеттік мектептерді штаттың округтері мен қалалары үшін жергілікті опция жасады. Журналист Эдвард Р. Мурроу CBS телеарнасында «1959 сыныбының жоғалғандары» бағдарламасын ұсынғанда, ол Вирджиниядағы бірнеше жергілікті жерлердегі мемлекеттік мектептердің жабылуына себеп болған ұйымның «көпшілік қарсылық» бағдарламасына назар аударды, бұл ұлттық наразылықты тудырды. 1960 жылға дейін штат және федералдық соттар «көпшілік қарсылық» заңдарының көп бөлігін жойды. Жауап ретінде Стэнлидің губернаторлық лауазымын алған J. Lindsay Almond Jr., өте баяу десегрегация процесін іске асыратын бірнеше заңдарды әзірледі, бұл «пассивті қарсылық» деп белгілі болды. Ұйымның көптеген мүшелері «пассивті қарсылықты» ақ түстің басымдығынан бас тарту ретінде қарады. Дегенмен, 1968 жылы Федералдық Жоғарғы Сот Грин v. Жаңа Кент округі мектеп тақтасы ісінде бұл жеткіліксіз екенін мәлімдеді. Содан бері Вирджинияның Бёрд қолданған «көпшілік қарсылықты» рационалдау үшін пайдаланған нәсілдік араласуға қарсы заңы 1967 жылы АҚШ Жоғарғы Сотының Loving v. Virginia ісінде күшін жойды. Сонымен қатар, сол кезде Вирджиниядағы қара халықтың көп саны бар жергілікті жерлердегі ақ адамдар мемлекеттік мектептерден жеке сегрегациялық академияларға ауысты, немесе «ақ қашқындар» Ричмонд және басқа да қалалық аймақтардан жаңа қала маңына, көршілес ауылдық (және басым ақ) округтерге көшіп кетті. Одан бұрын да «көпшілік қарсылықтың» сәтсіздігі кейбір Бёрд демократтарына сегрегацияны мәңгі сақтау мүмкін емес екенін түсінуге әкелді. Мысалы, 1963 жылы Принс Эдвард округі мектеп тақтасы төрт жылдан кейін мектептерді қайта ашудан бас тартқанда, губернатор Альбертис С. Харрисон тақта мүшелеріне сот бұйрығына сәйкес келуге кеңес берді, әйтпесе олар қудалануға ұшырауы мүмкін екенін айтты. Бұрын Харрисон «көпшілік қарсылықты» қорғау үшін штаттың бас прокуроры болып қызмет еткен. Губернатор Миллс Годвин сияқты бірқатар Бёрд демократтары қара сайлаушыларға үндеу жасауға тырысты. Годвин штат сенаторы ретінде «көпшілік қарсылықтың» жетекшілерінің бірі болған. Дегенмен, 1962 жылдан 1966 жылға дейін Харрисонның вице-губернаторы болып қызмет еткен кезде ол Джонсонның президенттік науқаны үшін үгіт жүргізді, оның барысында ол губернаторлыққа кандидат болуға дайындық ретінде қара сайлаушыларға үндеді. Сол науқанда Годвин Вирджиния NAACP-ның қолдауын алды. Дегенмен, Бёрд, Робертсон, Смит, Грей және басқа да бірнеше адам интеграцияның кез келген түріне қарсылық көрсетуді жалғастырды.

Byrd made property taxes solely a county and city responsibility. He also had a keen interest in improving roads, dramatically increasing funding for secondary roads. When that was not enough, he pushed through the Byrd Road Act of 1932, a law that created the state's Virginia Secondary Roads System and gave the state responsibility for maintaining county roads, (albeit without similar assistance for Virginia's independent cities). These measures made Byrd seem like a New South progressive at first glance. However, Byrd's fiscal policy was principled conservatism, restructuring state government to streamline operations and use tax dollars more effectively. Byrd's primary support was among rural voters in his native Shenandoah Valley, as well as Southside. Voters in these areas had less interest in improved state services (other than roads) than in low taxes and limited government. Byrd initiated a "pay as you go" approach to spending, in which no state money was spent until enough taxes and fees were available. While this freed Virginia from having to pay off road construction debt and kept the state as one of the few to remain solvent during the early years of the Great Depression, it also kept support for higher education and other state services at low levels. Byrd, like many Americans who grew up before the high school movement, never graduated from high school. He recognized that his rural constituency where most students left school after eighth grade to go to work on the family farm were less interested in state supplied services like public education than in lower taxes. Rural areas were heavily over represented in the General Assembly, ensuring that Virginia's per capita expenditures on education and social welfare remained among the lowest in the nation for decades. George Mason University professor William Grymes has noted that "Byrd's political power was based on the ability of the appointed and elected officials to restrict the number of voters, and ensure those few voters were supporters of the Byrd organization." The courthouse cliques' measures to restrict the number of voters made it possible for Byrd supported candidates to win with as little as fifteen percent of the potential electorate actually being able to vote. and Shenandoah Counties last supported a Democrat for President in 1932, Page County last supported a Democrat in 1936, while Augusta and Roanoke Counties both last supported a Democrat in the 1944 election. Byrd came to lead the "conservative coalition" in the United States Senate, and opposed President Franklin Delano Roosevelt, largely blocking most liberal legislation after 1937. Byrd was vehemently opposed to racial desegregation even early in the New Deal, and later opposed Presidents Harry S. Truman and John F. Kennedy despite their also being Democrats (as well as losing Democratic Presidential candidate Adlai Stevenson) because they opposed racial segregation within the U. S. military and federal workforce. Meanwhile, conservative Democrats controlled the General Assembly until the mid 1990s. Some Byrd Democrats, such as Governors John S. Battle and Thomas B. Stanley, were sober enough to realize that racial integration was inevitable, and were willing to take cautious steps toward rolling back Jim Crow laws. However, their efforts were short circuited in 1954, when a little over a month after the Brown v. Board of Education decision by the U. S. Supreme Court, Byrd vowed to block any attempts to integrate Virginia's public schools. While the state superintendent of education had promised "no defiance of the Supreme Court." Byrd, on the other hand, issued a statement saying Virginia faced "a crisis of the first magnitude" and calling the decision by the Warren Court the "most serious blow" ever to states' rights. Byrd decreed a policy of "massive resistance" to integrating the state's public schools which he rationalized on anti miscegenation grounds. Miscegenation was illegal under Virginia's Racial Integrity Act of 1924. He was joined by Virginia's other Senator, A. Willis Robertson, and most other members of the organization. Byrd had a powerful ally in the United States House of Representatives, where the chairman of the House Rules Committee, Howard W. Smith, kept many civil rights bills from even coming to a vote on the floor. Governor Stanley joined with Byrd and Garland Gray, head of the powerful Democratic Caucus in the Virginia Senate, and established the Virginia Public Education Commission, that became known as the Gray Commission, to draft and pass a series of laws known as the Stanley Plan to implement the "massive resistance" program announced in 1956. After Virginia's school closing law was ruled unconstitutional in January 1959, the General Assembly repealed the compulsory school attendance law and made the operation of public schools a local option for the state's counties and cities. When journalist Edward R. Murrow, presented the program "The Lost Class of '59" on the CBS television network that focused on the organization's "massive resistance" program that had caused the shuttering of the public schools in several Virginia localities it caused national indignation. State and federal courts struck down most of the "massive resistance" laws by 1960. In response, Stanley's successor as governor, J. Lindsay Almond Jr., drafted several laws that implemented an extremely gradual desegregation process, popularly known as "passive resistance." Most members of the organization considered "passive resistance" to be rank heresy, as it abandoned white supremacy. In 1968, however, the federal Supreme Court held that this didn't go far enough in Green v. County School Board of New Kent County. By then, continued resistance to integration was almost a moot point because Virginia's anti miscegenation law that Byrd had used to rationalize "massive resistance" had been overturned in 1967 by the U. S. Supreme Court in Loving v. Virginia. Also by this time, whites in Virginia localities with large black populations had largely abandoned the public schools for private segregation academies or in what became known as white flight fled Richmond and other inner cities for new suburbs just outside the city limits in neighboring rural (and predominately white) counties. Even before then, the failure of "massive resistance" caused some Byrd Democrats to conclude that segregation could not be maintained forever. For example, in 1963, when the Prince Edward County school board balked at reopening the schools after four years, Governor Albertis S. Harrison advised the board members to comply with a court order to reopen unless they were willing to face prosecution. Earlier, Harrison had led the state's defense of "massive resistance" while serving as attorney general. A number of Byrd Democrats, like Governor Mills Godwin, made efforts to appeal to black voters. Godwin had been one of the leaders of "massive resistance" as a state senator. However, while serving as lieutenant governor under Harrison from 1962 to 1966, he had campaigned for Lyndon Johnson during Johnson's presidential bid, during which he courted black voters as a prelude to his run for governor in 1965. During that latter campaign, Godwin won the endorsement of the Virginia NAACP. However, Byrd, Robertson, Smith, Gray and a few others continued to oppose any form of integration.

Өлім

Гарри Ф. Берд 1965 жылы АҚШ Сенатынан зейнеткерлікке шықты, ал оның үлкен ұлы Гарри-младший, штат сенаторы, оның орнына тағайындалды. Гарри аға 1966 жылы қайтыс болды. Оның өлімінен аз уақыт бұрын, Берд ұйымы алғашқы дағдарысын көрсетті, Гарри ағаның екі ұзақ жылдар бойы серігі болған адамдар демократиялық сайлауда либералдық үміткерлерге жеңіліп қалды. 20 жылдан бері сенатор болып келген Робертсон, президент Линдон Джонсон жеке өзі шақырып, оған қарсы сайлауға түсуге көндірген штат сенаторы Уильям Б. Спонг-младшийден жеңілді. Джонсон Робертсонның Азаматтық және Дауыс беру құқықтары туралы заңдарға қарсылығына ашуланды. Сонымен қатар, конгрессмен Смит штат делегаты Джордж Роулингстен жеңілді. Гарри-младший әкесінің алтыншы мерзімінің қалған бөлігі үшін өткен алғашқы сайлауда қиындықпен жеңіске жетті. Спонг пен Гарри-младший қарашада жеңіске жетті, ал Роулингс консервативті республикашыл Уильям Л. Скотттан жеңілді, ол көптеген консервативті демократтардың қолдауын алды. Жоғарғы Соттың штат заң шығарушы органдарына «бір адам – бір дауыс» принципін енгізген бірнеше шешімдері, Берд ұйымының билігіне негіз болған ауылдық артықшылықтарды жойды. Берд ұйымы 1969 жылы Демократиялық партиядағы жікке байланысты толық ыдырады, нәтижесінде А. Линвуд Холтон кіші штаттың Реконструкциядан бергі алғашқы республикалық губернаторы болды. Бір жылдан кейін республикашылар штаттың он конгресс округінің алтысында жеңіске жетті – бұл Реконструкциядан бері республикашылар штаттың конгресс делегациясының көпшілігін алғаш рет иеленді. Қызығы, республикашылдарға өткен округтердің бірі – 7-ші округ, Бердтердің туған жері болды. 1974 жылы Холтонды бұрын Берд ұйымының мүшесі болған, кейін республикашыл болып кеткен Годвин алмастырды. (Годвин бұған дейін 1966-1970 жылдары демократ ретінде губернатор болып қызмет еткен, ол Берд ұйымының соңғы өкілі болды.) Осылайша, ұйымның тарауына қарамастан, Гарри Бёрд-младший, 1970 жылы Демократиялық партиядан шығып, өзін тәуелсіз демократ деп жариялаған, 1983 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін АҚШ Сенатында қызмет етті.

Harry F. Byrd Sr. retired from the U. S. Senate in 1965, and his eldest son, Harry Jr., a State Senator, was appointed to succeed him. Harry Sr. died in 1966. A short time before his death, the Byrd organization showed its first cracks when two of Harry Sr.'s longtime allies were ousted in the Democratic primary by more liberal challengers. Senator Robertson, a 20 year incumbent, was defeated by State Senator William B. Spong Jr., whom President Lyndon Johnson had personally recruited to mount a primary challenge against him. Johnson was angered at Robertson's opposition to the Civil Rights and Voting Rights Acts. Also, Congressman Smith was defeated by State Delegate George Rawlings. Harry Jr. himself barely survived a primary challenge in his bid for the balance of his father's sixth term. While Spong and Harry Jr. went on to victory in November, Rawlings was defeated by conservative Republican William L. Scott, who gained the support of many conservative Democrats. A series of Supreme Court rulings imposing one man, one vote on state legislatures eliminated the rural advantages that served as the core of the Byrd organization's power. The Byrd organization finally broke down in 1969, when a split in the Democratic Party allowed A. Linwood Holton Jr. to become the state's first Republican governor since Reconstruction. A year later, Republicans won six of the state's ten congressional districts – the first time Republicans had held a majority of the state's congressional delegation since Reconstruction. Ironically, one of the districts that turned Republican was the 7th District, the Byrds' home district. Holton was succeeded in 1974 by Godwin, a former Byrd organization Democrat who had turned Republican. (Godwin had earlier served a term as governor, 1966 1970 as a Democrat, the last of the Byrd organization members to hold the state's top office.) Meanwhile, despite the end of the organization, Harry Byrd Jr., who himself had left the Democratic Party in 1970 declaring himself an Independent Democrat, remained in the U. S. Senate until his retirement in 1983.

Мұра

1950 жылдары Берд ұйымының федералдық сегрегацияға қарсы бұйрықтарға жауабы 21-ғасырдағы штаттың әлеуметтік, экономикалық және саяси ландшафтын қалыптастырды. Массивті қарсылық Вирджинияға көптеген зиян келтірді. Ол афроамерикалықтарды ақ нәсілді саясаткерлер оларға әділ қарамайды, ал соттар – олар сенім арта алатын үкіметтің жалғыз тармағы деген сенімге жеткізіп, нәсілдер арасындағы қарым-қатынасты нашарлатты. Штат басшылары интеграцияны тоқтатуға сәтсіздікке ұшырағанда, ақ нәсілді азаматтар барлық саяси уәделерге күмәндана бастады. Массивті қарсылық Вирджинияны мемлекеттік білім беруді жақсарту міндетінен алшақтатты, ақша мен назарды штаттың ұзақ жылдар бойы жеткіліксіз қаржыландырылған мемлекеттік мектептерінің нақты қажеттіліктерінен жеке сегрегациялық академияларға бұрды. Бұл Вирджиниядағы экономикалық дамуға да зиян келтірді, себебі 1960 жылдары Оңтүстіктің қалған бөлігі сияқты, оның Джим Кроу заңдарына байланысты көптеген ұлттық корпорациялар штатқа орналасуға тартынды, оны мәдени жағынан артта қалған деп қарады. Вашингтондағы Берд, Робертсон және Смит, сондай-ақ штат үкіметіндегі, мемлекеттік білім беруді бағаламайтын губернатор Алмонд сияқты басқа да демократтардың сегрегациялық риторикасы штаттың беделін одан әрі түсірді. Берд машинасының 44 жыл ішінде 11 рет губернаторлық сайлауларды және губернаторлардың басқаруын сәтті бақылау қабілеті Оңтүстік демократтық партиясының басқа саяси машиналарынсымен салыстыруға келмейді.