Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Канахва класының жанармай құю кемесі
Kanawha class replenishment oiler
USS Pecos (AO–6) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Канахва класының жанармай құю кемесі. 1921 жылы қолданысқа енгізілді және 1942 жылдың 1 наурызында Ява аралының оңтүстігінде жапондық әуе шабуылынан батырылды.
USS Pecos (AO–6) was a Kanawha class replenishment oiler of the United States Navy. She was commissioned in 1921 and sunk by Japanese aircraft south of Java on 1 March 1942.
Пайдалану тарихы
"Пекос" кемесі 1920 жылдың 2 маусымында Массачусетс штатындағы (АҚШ) Бостон әскери-теңіз кемежайында отын тасымалдаушы кеме ретінде салынды, номері 18 болды. Құрылыс барысында 1920 жылдың 17 шілдесінде кеме АО–6 ретінде қайта жіктелді. 1921 жылдың 23 сәуірінде Анна С. Хаббардтың спонсорлығымен суға түсіріліп, 1921 жылдың 25 тамызында қолданысқа берілді. АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа кіргенге дейінгі екі онжылдық ішінде "Пекос" Атлант және Тынық мұхиттарында қызмет етті. Жапония Перл-Харборға шабуыл жасаған кезде "Пекос" Филиппинде АҚШ Азия флотының кемелерін қолдап тұрды. 1941 жылдың 8 желтоқсанында Кавите әскери-теңіз кемежайынан Баликпапанға (Борнео) бағытталды және 1941 жылдың 14 желтоқсанында жетті. Мұнай мен бензинмен толтырылғаннан кейін, танкер Макассарға, Голландтың Шығыс Индиясындағы Селебеске жол тартты, онда жапон күштерінің жылдам ілгерілеуін тоқтатуға тырысқан американдық соғыс кемелерін жанармаймен қамтамасыз етті. 1941 жылдың 22 желтоқсанында Макассардан Австралияның Дарвин қаласына бағытталды. 1942 жылдың 23 қаңтарында Дарвиннен шығып, 1942 жылдың басында Явадағы Сорабахаға бет алды, онда 1942 жылдың 3 ақпанына дейін жапондық әуе шабуылы осы портты қолдануға қауіпті еткенге дейін одақтас кемелерге отын құйды. Содан кейін Тжилатжап май құюшы кеме үшін базаға айналды, оның жанармай резервуарлары толық босқанша. 1942 жылдың ақпан айының соңында ол Стьюарт кемесінің аман қалған экипажымен бірге Сейлонға май құю үшін бағытталды. 1942 жылдың 27 ақпанында Рождество аралынан шалқарақтағы "Пекос", су ұшағын қызметкерлерінен (бұрынғы авианосец) "Лэнгли" эсминецтері "Уиппл" және "Эдсалл" арқылы аман қалғандарды қабылдауға дайын болғанда, құрлықтағы жаудың бомбалаушылары үш кемеге шабуыл жасады. Оларды күреске салғаннан кейін, АҚШ кемелері жаудың құрлықтағы авиациясының қаупінен тыс оңтүстікке қарай жылжып, 1942 жылдың 1 наурыз таңында теңізде ауысуды аяқтады. "Уиппл" кейін Кокос аралдарына "Белита" танкерімен кездесуге бағытталды, ал "Эдсаллға" "Лэнглиде" жолаушы болған АҚШ Әскери-әуе күштерінің (USAAF) ұшқыштары мен жердегі экипажымен бірге Тжилатжапқа оралуға бұйрық берілді. АҚШ Әскери-әуе күштерінің қызметкерлері 27 бөлшектелген және жәшікке салынған P-40 истребителін жинап, Тжилатжапқа "Пекос" жүк кемесімен жеткізілген, қазір "Лэнгли" және "Стьюарттан" 700-ге жуық аман қалғандарды тасымалдап, Австралияға бағытталды. Сол күні түскі уақытта жапондық авианосец "Сорю" ұшақтары "Пекосқа" шабуыл жасап, бір сағаттан кейін тағы соққы берді. Біраз уақыт бойы ол аймақтағы кез келген одақтас кемелерге апат туралы хабарламалар жіберді, өйткені кеме, әдетте, жоғалып қалады деп болжалды. Ақыры, түстен кейін үшінші шабуыл "Пекосты" батырды. Жапон императорлық теңіз күштерінің ұшқышы Шинсаку Ямакаваның айтуынша, соңғы шабуылды "Кага" авианосецінен келген бомбалаушылар жүргізді. Кеме басқарушысы лейтенант-коммандер Лоуренс Дж. Макпик "Пекостағы" көрсеткен батырлығы үшін "Күміс жұлдыз" орденімен марапатталды. Кеме капитаны, командир Абернети кемеден кетуге бұйрық бергеннен кейін, лейтенант-коммандер Макпик судағы аман қалғандарды автоматтандырып жатқан жапондық Айчи D3A1 "Val" шомылу бомбалаушыларымен күрескенін көрді. Кейбір экипаж мүшелерінің айтуынша, ол кеме батқаннан кейін кемеден шығып кеткен. Басқалары оның соңғы рет автоматпен жұмыс істегенін хабарлады. Шындығында, ол кеме батып бара жатқанда басқа офицермен бірге суға жүзіп кетті. Алайда оның денесі ешқашан табылмады және соғыс аяқталғаннан кейін ол "Қол соғыста қаза тапқан" деп тізілді. "Пекос" батқаннан кейін "Уиппл" оқиға орнына асығып жетіп, 232 аман қалғанды құтқарып алды. Көптеген аман қалғандарды, бірақ "Уиппл" экипажы көре алды, оларды құтқара алмады және теңізде қалдырды, өйткені аймақта екі жау субмаринасы бар деген күдік болды. "Пекоста" 630-дан астам экипаж мүшелері мен "Лэнгли" аман қалғандарының арасынан 400-ден астамы қалды және қаза тапты. Голландтың Шығыс Индия кампаниясындағы АҚШ Азия флоты мен америкалық-британдық-голландтық-австралиялық командасының батып кеткен кемелерінің нақты құрбандарын анықтау мүмкін емес, өйткені көптеген одақтас әскери кемелері батып кеткен (кем дегенде 24 барлығы) және олардың көпшілігі басқа батып кеткен кемелерден аман қалғандарды жинап алғаннан кейін жапондықтар бірнеше сағат немесе бірнеше күннен кейін батырды.
USS Pecos was laid down as Fuel Ship No. 18 on 2 June 1920 at the Boston Navy Yard, Massachusetts (USA). During construction the ship was reclassified AO–6 on 17 July 1920. She was launched on 23 April 1921, sponsored by Miss Anna S. Hubbard and commissioned 25 August 1921. During the two decades before the United States entered World War II, Pecos operated in the Atlantic and Pacific Oceans. When Japan attacked Pearl Harbor, Pecos was in the Philippines supporting the ships of the United States Asiatic Fleet. She departed Cavite Navy Yard on 8 December 1941 for Balikpapan, Borneo arriving there on 14 December. After filling up with oil and gasoline, the tanker continued on to Makassar in Celebes, Netherlands East Indies where she refueled American warships fighting to slow the rapid advance of Japanese forces. She departed Makassar for Darwin, Australia on 22 December 1941. She departed Darwin on 23 January 1942 headed for Soerabaja, Java early in 1942 where she fueled Allied ships until departing on 3 February after a Japanese air raid made that port untenable. Tjilatjap then became the oiler's base until her cargo fuel tanks were empty. She then got underway in late February 1942 toward Ceylon to refill, embarking the surviving crew of Stewart. On 27 February, off Christmas Island, when the oiler was about to receive survivors of the seaplane tender (and former aircraft carrier) Langley from destroyers Whipple and Edsall, land based enemy bombers attacked the three ships. After fighting them off, the U. S. ships steamed south out of enemy land based aircraft range and completed the transfer at sea in the early morning of 1 March 1942. Whipple then proceeded towards the Cocos Islands to rendezvous with the tanker Belita, while Edsall was directed to return to Tjilatjap, carrying U. S. Army Air Force (USAAF) pilots and ground crew who had been passengers on Langley. The USAAF personnel were to assemble and fly 27 disassembled and crated P 40 fighters which had been shipped to Tjilatjap aboard the cargo ship Pecos, now carrying about 700 survivors from Langley and Stewart was ordered to Australia. At noon that day, planes from the Japanese aircraft carrier Japanese aircraft carrier Sōryū located and attacked Pecos and struck again an hour later. For some time she sent out distress calls to any Allied ships in the area, as it was assumed the ship would probably be lost. Finally at midafternoon, a third strike sank the Pecos. According to pilot Shinsaku Yamakawa of the Imperial Japanese Navy, the final attack was conducted by dive bombers from the aircraft carrier Japanese aircraft carrier Kaga. Executive Officer Lt. Commander Lawrence J. McPeake was posthumously awarded the Silver Star for valor for his actions aboard Pecos. After the order to abandon ship was given by the ship's Captain, Commander Abernethy, Lt. Commander McPeake was seen engaging Japanese Aichi D3A1 "Val" dive bombers, which were machine gunning survivors in the water. By some crewmembers' accounts, he was reported to have made it off the ship after it went down. Others reported him last being seen manning the machine gun. In fact, he did swim away from the vessel with another officer as it was going down. However, his body was never recovered and he was eventually listed as Killed In Action after the war. After Pecos was sunk, Whipple raced to the scene and rescued 232 survivors. Many of the survivors, although visible by crew members of Whipple, were unable to be picked up and were abandoned at sea, due to the detection of what was thought to be two enemy submarines in the area at extremely close range. Out of over 630 total crewmen and Langley survivors on Pecos more than 400 were left behind and died. Exact casualty numbers for the doomed ships of the United States Asiatic Fleet and American British Dutch Australian Command are impossible to gather because so many Allied warships were sunk in the Dutch East Indies campaign (at least 24 total) and many of those ships had already picked up survivors of other sunken ships and then were also sunk by the Japanese hours or days later.