Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Миннесота штатының Конституциясы алғаш рет 1857 жылғы 13 қазанда өткен арнайы сайлауда Миннесота территориясының тұрғындарымен бекітілді және 1858 жылғы 11 мамырда АҚШ Сенатымен ратификацияланды, бұл Миннесотаның Одаққа қабылдануын белгіледі. Шамамен 120 түзету мақұлданды (көбінесе бірнеше мәселе бір уақытта), ал ең маңыздысы – 1974 жылғы құжатты қарапайымдастыру мақсатындағы қайта ұйымдастыру, осы арқылы қазіргі оқырмандарға түсінуді жеңілдету және ауқымды тілді азайту. Конституция ратификацияланбас бұрын екі рет түзетілген деген сенім бар.
The Constitution of the State of Minnesota was initially approved by the residents of Minnesota Territory in a special election held on October 13, 1857, and was ratified by the United States Senate on May 11, 1858, marking the admittance of Minnesota to the Union. Nearly 120 amendments have been approved (often multiple items at once), with perhaps the most significant being a reorganization in 1974 to simplify the document, making it easier for modern readers to comprehend and reducing the extensive verbiage. It is believed that the constitution was amended twice prior to ratification.
Еуропалық қоныстану
Миннесотаның қоныстануы мен ұйымдастырылуына үш фактор ықпал етті: күш, себебі оны еуропалық елдер, содан кейін АҚШ басып алды; жағдай, өйткені кейбір еуропалық қоныс аударушылар тері саудасынан кейін келді, ал американдық азаматтар мүмкіндік іздеп осы аймаққа келіп қоныстанды; және таңдау, себебі осы аймақтағы американдық қоныс аударушылар өркениетті қоғам құруға бекінді.
Minnesota's settlement and organization were influenced by three factors: force, as it was conquered by European powers and later the United States; accident, as some European settlers arrived following the fur trade and American civilians drifted into the territory seeking opportunities; and choice, as the American settlers in the territory decided to establish a civil society.
Стилвотер конгрессі
1838 жылы қазіргі Миннесота аймағы Айова және Висконсин аумақтары арасында бөлінді. Айова территориясындағы Миссисипи өзенінің батысындағы Миннесота бөлігі еуропалық американдықтармен беленбеген. Сондықтан, келесі сегіз жыл бойы азаматтық үкімет қажет болмады. Айова 1846 жылы штатқа айналғанда, Миннесота ешқандай мәселесіз ұйымдастырылмаған аумаққа айналды. Миссисипи өзенінің шығысындағы аймақта бірнеше жүз американдық қоныс теңіздері болды және Висконсин территориясының құрамында Сент-Круа округі ретінде ұйымдастырылды. Бірақ 1848 жылы Висконсин штат болды, ал Сент-Круа округі өз күшімен қалды. Оған жауап ретінде, аймақтағы қоныс теңіздері Стиллуотерде конгресс өткізіп, Конгреске Миннесота деп аталатын жаңа аумақ құруды сұрайтын қаулылар қабылдады. Конгресске жаңа аумақтық делегатты сайлау үшін сайлау өтті және Генри Хейстингс Сибли сайланды. Бұл Миннесотаның аумақ ретінде басталуын білдірді. Конгресс бұл сұранысқа жауап ретінде Миннесотаның негізгі заңын қабылдады, ол аумақты құрды және оның басқаруын қамтамасыз етті. Бұл заң штаттың конституциялық құжаттарының бірі болып табылады.
In 1838, the region that is now Minnesota was divided between the Iowa and Wisconsin territories. The part of Minnesota west of the Mississippi River within the Iowa Territory remained unoccupied by European Americans. It, therefore, did not require a civil government for the next eight years. When Iowa became a state in 1846, Minnesota became an unorganized territory without issue. The area east of the Mississippi River had several hundred American settlers and was organized as St. Croix County within Wisconsin Territory. However, in 1848, Wisconsin became a state, and St. Croix County was left to its own devices. In response, the settlers in the area held a convention in Stillwater and passed resolutions calling for Congress to establish a new territory named Minnesota. An election was held to choose a new territorial delegate to Congress, and Henry Hastings Sibley was elected. This marked the beginning of Minnesota as a territory. Congress responded to this request by passing the Organic Act of Minnesota, which established the territory and provided for its government. This act remains one of the constitutional documents of the state.
Органикалық акт
Органикалық акт 1849 жылдың маусымынан 1858 жылдың мамырына дейін Миннесота территориясының конституциясы ретінде қызмет етті, ол кезде Миннесота штаты құрылды. Миннесота территориясының шекарасына Дакотаның шығыс жартысы, Миссури өзеніне дейін кірді, бірақ бұл аймақ Миннесота штат болғаннан кейін бөлініп алынды. Миннесота территориясының астанасы Сент-Пол қаласы болды, ол 1857 жылы астананы Сент-Петрге көшіруге жасалған сәтсіз әрекеттен кейін штаттың тұрақты астанасы атанды. Миннесота территориясын тағайындалған губернатор мен хатшы басқарды және тағайындалған сот жүйесі болды. Сондай-ақ, аумақтың тұрғындары сайлаған 9 мүшеден тұратын кеңес және 18 мүшеден тұратын өкілдер палатасы бар заң шығару жиналысы құрылды. Миннесота тарихи қоғамы 1849 жылы құрылды және қазір Миннесота штатындағы ең көне мемлекеттік мекеме болып табылады. Миннесотаның Органикалық заңы аумақты құрып, оның үкіметін, соның ішінде заң шығару жиналысын және сот жүйесін құруды қамтамасыз етті. Жергілікті билік органдары да құрылды, олар аумақтық губернатор мен заң шығару жиналысының шешімі бойынша лауазым иелерін тағайындау немесе сайлау құқығына ие болды. Заңда сондай-ақ дауыс беруге болатын азаматтардың талаптары да анықталды, ол азамат немесе азамат болуға ниет білдірген еркек, ақ нәсілді адамдарға ғана шектелді. Заң шығару жиналысы АҚШ Конституциясына қайшы келмейтін кез келген мәселе бойынша заң қабылдау құқығына ие болды, ал аумақтық губернатор мен Конгресс жиналыстың актілеріне вето қою құқығына ие болды. Губернатордың ветосы жиналыстың үштен екісінің дауысымен жоққа шығарылуы мүмкін, ал Конгресс ветосы соңғы және толық болды. Заң шығару жиналысының мемлекеттік жерлерді иеліктен шығару туралы заңдар қабылдау мүмкіндігі де шектелді. Ол резидент емес адамдардың мүлігіне резиденттердің мүлігіне қарағанда жоғары салықтар салды. Әрбір қалашықтағы 16 және 36-бөлімдер болашақ мемлекетте бірыңғай білім беру жүйесін құру үшін сақталды. Дауыс беруге ақ нәсілді ер азаматтар немесе азамат болуға ниет білдіргендер ғана қатыса алды. Акт аумақтық губернаторға да, Конгресске де вето құқығын берді, губернатордың ветосы жиналыстың үштен екісінің дауысымен жойылуы мүмкін. Конгресс ветосын болса, күшпен жоюға болмады.
The Organic Act served as the constitution for the Minnesota Territory from June 1849 until May 1858, when Minnesota became a state. The boundaries of the Minnesota Territory included the eastern half of the Dakotas to the Missouri River, but this area was subsequently detached when Minnesota became a state. The capital of the Minnesota Territory was St. Paul, which became the permanent state capital after an unsuccessful attempt was made in 1857 to move the capital to St. Peter. The Minnesota Territory was governed by an appointed governor and secretary and had an appointed judicial system. It also had a legislative assembly consisting of a nine member council and an eighteen member house of representatives, which the territory's residents elected. The Minnesota Historical Society was also established in the territory in 1849 and is now the oldest state institution in Minnesota. The Organic Act of Minnesota established the territory and provided for its government, including creating a legislative assembly and a judicial system. Local governments were also established, with the right to appoint or elect officers as determined by the territorial governor and legislative assembly. The act also defined the qualifications for voting, which were restricted to free white males who were citizens or had declared their intention to become citizens. The legislative assembly had the power to pass legislation on any subject consistent with the Constitution of the United States, and both the territorial governor and Congress had the right to veto acts of the assembly. The governor's veto could be overridden by a two thirds vote of the assembly, while Congress's veto was final. The act also placed a limitation on the legislative assembly's ability to pass laws concerning the disposal of public land. It imposed higher taxes on non residents' property compared to residents' property. It reserved sections 16 and 36 in every township for the establishment of a universal education system in the future state. Voting was restricted to white male citizens or those who had declared their intention to become citizens. The act granted veto power to both the territorial governor and Congress, with the governor's veto able to be overridden by a two thirds vote of the assembly. In contrast, Congress's veto could not be overridden.
Халық санының өсуі
1849 жылы Миннесотаның аумақтық үкіметінің құрылуы штаттың өсуі мен дамуына зор серпін берді. 1849 жылы шамамен 4000-қа жуық жергілікті емес тұрғын болса, 1857 жылы, штат мәртебесіне ие болу алдында, халық саны 150 000-ға жетті. Бұл өсімге аумақтық үкіметтің үндістердің жер иелену құқықтарын жоюға және қоныс аударушыларға жерге құқық беруге бағытталған күш-жігері көмектесті. Аумақтық үкімет құрылғаннан штат мәртебесіне қол жеткізгенге дейін штаттың үштен екі бөлігінен астам бөлігі жергілікті емес қоныстануға ашылды.
The establishment of the territorial government of Minnesota in 1849 greatly encouraged the growth and development of the state. The population increased from around 4,000 non natives in 1849 to 150,000 in 1857, on the eve of statehood. This growth was facilitated by the territorial government's efforts to extinguish Native American land claims and enable settlers to acquire titles to their lands. About three quarters of the state was opened to non Indian settlement between establishing the territorial government and achieving statehood.
Құқықтық акті
1857 жылы Конгресс қабылдаған Құқық беру заңы Миннесота халқына конституциялық конвенция үшін сайлау өткізу, конституция жазу, оны референдум арқылы бекіту және Одаққа қабылдау үшін Конгресске ұсыну арқылы штат құруға мүмкіндік берді. Бұл заң сонымен қатар штаттарға жалпы білім беру мектептері, мемлекеттік университет, мемлекеттік ғимараттар және тұзды су көздері үшін федералды жерлерді бөлу жүйесін құрды, сондай-ақ Миннесотадағы федералды жерлерді сатудан түскен табыстың 5 пайызы мемлекеттік жолдар салуға жұмсалуын қарастырды. Заң Миннесотаның соңғы шекараларын белгіледі және Миссисипи және басқа да штат шекарасына жақын өзендер мен сулардың бірлескен басқару құқығын бекітті, оларды "баршаға ашық және мәңгілікке еркін" деп жариялады. 1857 жылдың шілдесінде Сент-Полде өткен конституциялық конвенцияда демократтар мен республикашылдар арасындағы шиеленіс күшті болды, нәтижесінде екі топ конституцияның жеке-жеке нұсқаларын жазды. Дегенмен, екі құжат та көбінесе бірдей болды, тек емле жазылысы, грамматика және стильде шамалы айырмашылықтар бар еді. Екі нұсқа да Құқық беру заңының талабына сәйкес штаттың сайлаушыларына ұсынылып, екеуі де мақұлданды, соның нәтижесінде Миннесотада екі түпнұсқа конституция пайда болды. Штаттың конституциясы шамамен 160 жыл бойы қолданылып келеді және маңызды өзгерістерге ұшырамады, бірақ конституциялық конвенция өткізу туралы ұсыныстар жиі түсіп тұрады.
The Enabling Act was a piece of legislation passed by Congress in 1857 that enabled the people of Minnesota to form a state by holding an election for a constitutional convention, writing a constitution, approving it through a referendum, and submitting it to Congress for admission to the Union. The Enabling Act also established the basic system of federal land grants to the states for common schools, a state university, public buildings, and salt springs, and provided that 5 percent of the proceeds of the sale of federal public lands in Minnesota be granted to the state for building public roads. It also set Minnesota's final borders and provided for concurrent jurisdiction on the Mississippi and other rivers and waters bordering the state, declaring that they should be "common highways and forever free." During the constitutional convention held in St. Paul in July 1857, tensions between Democratic and Republican delegates were high and the two groups ended up writing separate versions of the constitution. However, the two documents were almost identical, with minor differences in spelling, grammar, and style. The two versions were then submitted to the voters of the state as required by the Enabling Act and both were approved, resulting in Minnesota having two original constitutions. The state's constitution has served for almost 160 years and has not undergone significant revision, although there have been periodic proposals for a constitutional convention.
Құрылыс және ратификациялау
1857 жылы 1 маусымда Миннесота территориясында республикалық және демократиялық делегаттарды штаттық конституциялық конвенцияға сайлау үшін сайлау өтті, сол жылдың 26 ақпанында АҚШ Конгресімен қабылданған рұқсат беру актісінен ("Миннесота штаты үшін рұқсат беру актісі") кейін. Республикалық нұсқа, Йель заң мектебінің түлегі, күлдіреуші, болашақ Азамат соғысы офицері және әскери құқықтың жетекші ғалымы Уильям Уинтроптың жобасында, жалпы еркек сайлау құқығын қарастырды. Конвенция 13 шілде мен 29 тамыз аралығында Сент-Пол қаласында өтті. Алайда, екі саяси партия арасындағы келіспеушілік соншалықты күшті болды, олар әрқайсысы өз конвенцияларын өткізді және екі тарапқа да қанағаттандырарлық құжатты жасау үшін бес адамнан тұратын конференциялық комиссия бас қосып, басқа кездеспеді. Дегенмен, шиеленіс соншалықты жоғары болды, делегаттар қарсы партияның мүшесі бұрын қол қойған нәрсеге қол қоймады. Нәтижесінде, әр конвенция құжаттың өз көшірмесіне қол қойды. Екі нұсқа да мазмұны жағынан бірдей болды, бірақ транскрипция жасау кезіндегі қателерге байланысты нүктелеу, грамматика және сөздерде шамамен 300 айырмашылық болды. Республикалық нұсқа ақ қағазға жазылып, 39 беттен тұрды және 53 делегат қол қойды, ал демократиялық нұсқа көкшіл қағазға жазылып, 37 беттен тұрды және 51 қол қойылды. 13 қазанда конституцияны бекіту үшін сайлау өтті. Дауыс беру бюллетендерінде тек мақұлдау туралы жауаптар болды, бұл, мүмкін, теріс дауыстардың санын азайтты, себебі бюллетенді өзгерту қажет болды. 30 055 дауыс қабылдауға, ал 571 дауыс қабылдамауға берілді. Аймақтық хатшы, демократ, Сенаттың ратификациясы үшін Демократиялық нұсқаның куәландырылған көшірмесін Вашингтонға жіберді. Республикалық нұсқаның көшірмесі де белгісіз тұлға тарапынан жіберілді, және Конгресс мүшелеріне екі нұсқаның да қолжетімді болғанын көрсететін нақты тарихи дәлелдер бар. Сонымен қатар, республикалық нұсқа заң жобасымен бірге Миннесотаға қайтарылды. Миннесота штатының заң шығарушы органы конституция ратификацияланбағанға дейін жұмысын бастады, бірақ губернатор сияқты басқа лауазымдарға сайланған шенеуніктер өздерінің ресми өкілеттіктерін кейінірек іске асыра бастады. Заң шығарушы орган жасаған алғашқы екі акт конституцияға түзетулер болды, және олар 1858 жылдың 15 сәуірінде сайлаушылармен мақұлданып, бекітілді. Бірі темір жолдарға 5 миллион АҚШ долларын несие ретінде берді, ал екіншісі алғашқы штаттық шенеуніктердің өкілеттік мерзіміне қатысты. Конгресс ратификациялау процесінде осы түзетілген конституцияларды қарастырған болып есептеледі. Заң шығарушы орган қабылдаған алғашқы заңдардың заңдылығы күмәнді, бірақ олар ешқашан сотта күдік тудырмады.
An election in Minnesota Territory to select Republican and Democratic delegates to a state constitutional convention was held on June 1, 1857, following passage of an enabling act by the U. S. Congress on February 26 of that year ("The Enabling Act for a State of Minnesota"). The Republican version, as drafted by William Winthrop, a Yale Law graduate, abolitionist, future Civil War officer, and leading scholar of military law, called for universal male suffrage. The convention was held in Saint Paul from July 13 to August 29. However, the divisions between the two political parties were so great that they each held their own separate conventions and never met together aside from five people from each party who met in a conference committee to create a document acceptable to both sides. Still, the tension was so extreme that delegates would not sign anything that had previously been signed by a member of the complementary convention. In the end, each convention signed their own copies of the document. The two were essentially identical, but had about 300 differences in punctuation, grammar, and wording because of errors in transcription produced as copyists worked late into the night on August 28. The Republican version, written on white paper, ran 39 pages and was signed by 53 delegates, while the Democratic version, written on blue tinged paper, was 37 pages long and had 51 signatures. On October 13, an election to approve the constitution was held. Ballots only provided for an affirmative answer, which probably reduced the number of negative votes since doing so required altering the ballot. The tally was 30,055 for acceptance and 571 for rejection. The territorial secretary, a Democrat, sent a certified copy of the Democratic version to Washington, D. C. to be ratified by the Senate. A copy of the Republican version was also sent by an unknown party, and there is good historical evidence to show that both versions were available to Congress members. Additionally, the Republican version was sent with the bill returned to Minnesota. The Minnesota State Legislature began to convene before the constitution was ratified, although officials elected to other positions such as governor did not begin acting in their official roles until later. The first two acts created by the legislature were amendments to the constitution, and they were approved by voters on April 15, 1858. One authorized a loan to railroads of US$5 million, and the other related to the term of office of the first state officers. Amended constitutions were apparently the ones viewed by Congress during the ratification process. The validity of the early laws passed by the Legislature is somewhat in doubt, although they have never been challenged in court.
1974 жылғы өзгерту
1971 жылы заң шығарушы орган конституцияны зерттеп, оның қолданысын сақтау үшін ұсыныстар жасау мақсатында комиссия құрды. Екі жыл бойы құжатты қарап шыққаннан кейін, конституцияны заманауи тілге қайта жазу және оған сілтеме жасауды жеңілдету үшін түзетулер енгізу ұсынылды. Бұл түзету 1974 жылғы 5 қарашада халықтың дауысымен бекітілді. Бұл конституцияның мағынасын өзгертпеді, алайда мағынасы түсініксіз жағдай туса, бастапқы құжат түпкілікті билік болып табылады. Конституцияның алдыңғы редакциясы, соның ішінде 1857 жылы қабылданғаннан бергі барлық түзетулер Миннесота заң шығарушы органының нұсқаулығында 1973–74 жылдары 445–484 беттерде жарияланған.
In 1971, the legislature created a commission to study the constitution and make recommendations to maintain its utility. After reviewing the document for two years, it was recommended that the constitution be amended to rewrite it in modern language and allow easier reference. The amendment was approved by voters on November 5, 1974. This did not alter the meaning of the constitution, although if there is a case where meaning is ambiguous, the original document remains the final authority. The earlier wording of the constitution, including all of the amendments approved since adoption in 1857, is printed in the Minnesota Legislative Manual 1973–74, pages 445–484.
Құқықтар туралы жарлық
Құқықтар жарғысы Конституцияда I бап ретінде маңызды орын алады. Онда он жеті бөлім бар, олардың көптегені Америка Құрама Штаттары Конституциясына енгізілген түзетулермен тақырыптық тұрғыдан үйлеседі, бірақ тілі жағынан міндетті түрде сәйкес келмейді. Құқықтар жарғысын қалай түсіндіруге қатысты соңғы құзыреті бар Миннесота Жоғарғы соты, штаттық Құқықтар жарғысын федералдықтан өзгеше түсіндіру қажеттігі туралы қайшы белгілер берді. Мысалы, 3-бөлімде: «Баспасөз бостандығы мәңгілікке бұзылмайды, және барлық адамдар кез келген мәселе бойынша өз пікірлерін еркін айтуға, жазуға және жариялауға құқылы, мұндай құқықтың теріс пайдаланылуына жауапты болады» делінген. Ал АҚШ Конституциясының Бірінші түзетуінде «Конгресс сөз немесе баспасөз бостандығын шектейтін заң шығармайды» делінеді. 3-бөлімнің нақты қорғауына қарамастан, Миннесота Жоғарғы соты көптеген штаттардың басым көзқарасын ұстанды, Робинс пен Прунейард сауда орталығы ісіндегі Калифорния Жоғарғы сотының ұстанымын қабылдамады және осындай тілді Бірінші түзетуден өзгеше түсіндіруден жалтарды. Бұл мәселе бойынша соттың соңғы ісі 1999 жылғы Виклундқа қарсы штат ісі болды, онда тері жамылғысына қарсы наразылық білдіргендер жеке меншіктегі, бірақ мемлекеттік қаржыландырылатын Америка сауда орталығында демонстрация өткізуге тырысты. Ал 16-бөлім «ішкі сенім бостандығын» немесе жалпы алғанда дін бостандығын қарастырады. 1990 жылғы Хершбергерге қарсы штат ісінде, Амиштердің штаттық жол жүрісі заңдарынан босатылуға қол жеткізуге жасаған сәтісті әрекетіне қатысты, Миннесота Жоғарғы соты Миннесота тұрғындарына Бірінші түзетудің еркін дін ұстану ережесінен гөрі кеңірек қорғауды растады. 10-бөлімнің мәтіні АҚШ Конституциясының Төртінші түзетуімен толық сәйкес болғанымен, Миннесота Жоғарғы соты оны жиі басқаша түсіндіріп, штаттық заң бойынша қылмыстық қудалауға ұшыраған адамдарға кеңірек қорғауды қамтамасыз етеді. Мысалы, 2003 жылғы Картерге қарсы істе сот полицияның иесінің жалға алынған қойманы «иіскеуінің» федералдық Құқықтар жарғысы бойынша іздеу болып табылмайтын болса да, штаттық Құқықтар жарғысы бойынша «іздеу» болып табылатынын анықтады. 1994 жылғы Ашердің қоғамдық қауіпсіздік комиссарына қарсы ісінде сот ДУИ-ге қарсы бақылау бекеттерінің Төртінші түзетуге сәйкес конституциялық болғанымен, 1-баптың 10-бөліміне сәйкес конституцияға қайшы екенін шешті. Миннесота Құқықтар жарғысының басқа да ережелері сотта қарауға және заңмен қорғалған сот процесіне арналған.
A bill of rights is featured prominently in the constitution as Article I. There are seventeen sections, including many that echo the amendments to the United States Constitution by subject, but not necessarily by language. The Minnesota Supreme Court, which has final authority over how the Bill of Rights is interpreted, has given conflicting signals about when the state Bill of Rights should be interpreted differently from the federal one. For example, Section 3 states that "the liberty of the press shall forever remain inviolate, and all persons may freely speak, write and publish their sentiments on all subjects, being responsible for the abuse of such right." The First Amendment to the United States Constitution, by contrast, states that "Congress shall make no law abridging the freedom of speech, or of the press." Despite the affirmative protections of Section 3, the Minnesota Supreme Court has followed the majority position of most states, rejected the position of the Supreme Court of California in the landmark case of Robins v. Pruneyard Shopping Center, and stubbornly refused to interpret such language any differently from the First Amendment. The court's most recent case on this issue was State v. Wicklund, in 1999, which involved a failed attempt by fur coat protesters to demonstrate at the privately owned but publicly financed Mall of America. By contrast, Section 16 addresses the "freedom of conscience," or more generally freedom of religion. In the 1990 case of State v. Hershberger, which involved the Amish's successful attempt to be declared exempt from a state traffic law, the Minnesota Supreme Court affirmed more expansive protections for Minnesotans than the First Amendment's Free Exercise Clause provides. Although the text of Section 10 is exactly the same as the Fourth Amendment to the United States Constitution, the Minnesota Supreme Court has frequently interpreted it differently, so as to provide more expansive protections for persons subject to criminal prosecution under state law. For example, in the 2003 case of State v. Carter, the court held that a police dog's "sniff" of a rented storage locker is a "search" under the state Bill of Rights even though it is not a search under the federal Bill of Rights. In the 1994 case of Ascher v. Commissioner of Public Safety, the court held that DWI sobriety checkpoints, while constitutional under the Fourth Amendment, were unconstitutional under Article 1, Section 10. Some of the other provisions in the Minnesota Bill of Rights are for trial by jury and due process of law.
Заң шығарушы орган
Басқа ережелермен қатар, штат заң шығарушы органы "бір жылдың мамыр айының үшінші сенбісінен кейінгі бірінші дүйсенбіден кейін" тұрақты сессияда жиналуға құқығы жоқ. Губернатор осы күннен кейін кезекті сессияда шешілмеген мәселелерді қарау үшін немесе табиғи апаттардан кейінгі төтенше қаржыландыру сияқты күтпеген жағдайларды реттеу үшін арнайы сессия шақыруға болады. Миннесота штатының қаржы жылы 1 шілдеден 30 маусымға дейін жалғасады, сондықтан егер тақ жылдың маусым айының соңына дейін екі жылдық бюджет қабылданбаса, үкіметтік жұмыс тоқтатылады, 2005 және 2011 жылдары болғандай. Теннесси штатының Конституциясындағы сияқты, заң шығарушы органда қаралатын заң жобалары бір ғана мәселеге қатысты болуы керек.
Amongst other rules, the state legislature may not meet in regular session "after the first Monday following the third Saturday in May of any year." The governor may call a special session following that date to handle unresolved issues from the regular session or to deal with unforeseen events such as emergency funding following natural disasters. Minnesota's fiscal year runs from July 1 to June 30, so if a biennial budget isn't passed by the end of June in an odd numbered year, the effect is a government shutdown, as happened in 2005 and again in 2011. Similar to the Tennessee State Constitution, bills brought before the legislature may deal with only one subject.
Көлік
Конституцияның XIV бабы штаттың автомобиль жолдары жүйесі мен оларды қаржыландыру тәсілдерін талқылауға арналған. Ол штаттың бақылауындағы магистральдық жүйеге, сондай-ақ Миннесота штатының кішілеу әкімшілік бөлімдері бақылайтын жолдарды қаржыландыру жолдарын бекітеді. X баптың 4 және 5-тарауларында әуе көлігіне қатысты отын мен көлік құралдарына, оның ішінде ұшақтар мен қосымша көлік құралдарына салынатын салықтар туралы мәліметтер келтірілген. 1920 жылы қабылданған Бэбкок поправысы штаттың өңірін кесіп өтетін 70 "конституциялық маршрут" (CR) автокөлік жолын бекітті. 1974 жылғы конституцияға енгізілген өзгеріске дейін (төмендегі тарауды қараңыз), олар тікелей құжатта тізімделген, бірақ қазіргі таңда Миннесота заңдарында (§161.114) көрсетілген. Дегенмен, конституцияны өзгертусіз осы маршруттардың жалпы бағытын өзгертуге немесе жоюға болмайды, сондықтан олар белгілі бір деңгейде бекітілген. Көп жағдайда конституциялық маршруттардың нөмірлері автомобиль жолдарының нөмірлерімен сәйкес келмейді. Шындығында, CR магистральдары бірнеше магистральдардан тұруы мүмкін. 1926 жылы АҚШ магистральдық жүйесі құрылған кезде, осы жолдардың көп бөлігі бір немесе бірнеше АҚШ магистральдарынан құралған. Бүгінде олар Миннесота штатының, АҚШ магистральдарының және мемлекетаралық магистральдардың аралас комбинациясын пайдаланады. Миннесота көлік департаменті конституциялық маршруттарды қаншалықты әдеби түрде түсіндіруі керек екендігінде белгілі бір түсініксіздіктер бар. Кейбір жағдайларда маршруттар бұрын тағайындалған елді мекендерге тікелей қызмет көрсетпейді, бірақ олардың орнына жақын жердегі мемлекетаралық магистральдармен байланыстырылған. Автомобиль және әуе көлігіне көрсетіліп отырған күшті қолдау, қоғамдық көлікті (автобустар, жеңіл рельсті көліктер және т.б.) жақтаушылар тарапынан жиі сыналып, олардың пікірінше, бұл қаржыландыру дұрыс емес. Автомобиль жолдарының қаржыландыруы тұрақты болса, метрополитенді қаржыландыру үшін заң шығарушы органдарға жиі өтініш етуге тура келеді.
Article XIV of the constitution is dedicated to discussing the public highway system of the state and the methods of funding. It authorizes a trunk highway system overseen by the state and methods of funding roadways overseen by smaller political divisions within Minnesota. Sections 4 and 5 in Article X also describe the taxation of fuel and vehicles used in relation to airborne transportation, including aircraft and supplemental vehicles. In 1920, the Babcock Amendment authorized 70 "constitutional route" (CR) highways cris crossing the state. Until the 1974 modification of the constitution (see section below), these were enumerated in the document itself, though today they are listed in the Minnesota Statutes (§161.114). Still, the general routes cannot be altered or removed without amending the constitution and are therefore somewhat fixed. In many cases, the constitutional route numbers do not match highway numbers. In fact, it has been common for CR highways to be composed of several different trunk highways. When the U. S. Highway system was created in 1926, many of these roads were made up of one or more U. S. highways. Today, they now use a mix of Minnesota state highways, U. S. highways, and Interstate highways. There is some ambiguity in how literally the Minnesota Department of Transportation must interpret the constitutional routes. In some cases, the routes no longer directly serve communities they were once designated for, but are routed along nearby interstates instead. The strong support given to automobile and aircraft transportation is often criticized by advocates of public transportation (buses, light rail, etc. ), which they believe is inappropriately funded. While highways have a consistent source of money, Metro Transit has had to frequently petition the legislature for funding.
Стиль
Миннесота конституциясы конституцияның философиялық мәніне баса назар аударатын одақтастық үлгісі және штаттық басқару құрылысына, сондай-ақ штат ішіндегі билік таратылуына бағытталған үкімет үлгісінің үйлесімімен ерекшеленеді. Бұл АҚШ-тың батыс штаттары үшін тән. Миннесота конституциясы салыстырмалы түрде қысқа, елдегі ең қысқа конституциялардың бірі. Бірақ, ол мемлекеттік қызметкерлердің өкілеттіктері мен міндеттері, мектептер, салықтар, банк ісі, автомобиль жолдары және заң шығару үлестірілуі, сондай-ақ табиғи ресурстарды сақтау және прогрессивті әлеуметтік саясатқа қатысты нақты ережелерді қамтиды.
Minnesota's constitution is characterized by a combination of the commonwealth pattern, which emphasizes the philosophical nature of the constitution, and the frame of government pattern, which focuses on the structure of state government and the distribution of powers within the state. This is typical of western states in the United States. The Minnesota Constitution is relatively short, ranking among the shorter constitutions in the country. Still, it includes explicit provisions for the powers and duties of state officers, schools, taxes, banking, highways, and legislative apportionment, as well as extensive sections on natural resource conservation and progressive social policy