Антонио Пинто Соарес: Коста-Рика мемлекет басшысының өмірбаяны
António Pinto Soares
Антонио Пинто Соарес (1780-1865) – Коста-Рика мемлекет басшысы, Франсиско Морасанды құлатқан көтерілісші, саяхаткер және кәсіпкер. Тарихы мен өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Антонио Пинто Соарес (1780 – 6 сәуір 1865) – Коста-Рика мемлекет басшысы, 11 қыркүйек – 27 қыркүйек 1842 жылдары қызмет еткен. Ол 11 қыркүйек 1842 жылы Франсиско Морасанды құлатуға басты болған халық көтерілісін жетекшілік етті және 27 қыркүйекке дейін мемлекет басшысы болып қызмет етті, содан кейін Хосе Мария Альфароға билікті бейбіт түрде тапсырды.
António Pinto Soares (1780 – April 6, 1865) was Head of State of Costa Rica from September 11 to September 27, 1842. He led the popular uprising that overthrew Francisco Morazán on September 11, 1842, and served as Head of State until September 27, when he peacefully handled power to José María Alfaro.
Жас шағы мен отбасы
Португалияның Порту қаласында 1780 жылы бай ата-анасы Александр Пинто мен Мария Кустодия Соарестің отбасында дүниеге келген. Ол теңіз саудагері болды және шамамен 1810 жылы Коста-Рикаға қоныс аударды. 1813 жылдың 26 сәуірінде Сан-Хоседе Мария дель Росарио Кастро Рамиреске үйленді. Ол Франсиско Кастро и Альварадо мен Мария де ла Тринидад Рамирес и Улоаның қызы еді. Осы некеден оның он бес баласы болды: Хосе Долорес, Фернандо, Мерседес, Хосе Антонио, Балтазар, Петронила, Хосе Антонио Раймундо, Франсиска, Либорио, Хосе Консепсьон, Хесус, Франсиско, Хосе, Мануэль және Ремиджио (барлығы Пинто Кастро тегімен).
Born in Porto, Portugal, in 1780 to wealthy parents Alexandre Pinto and María Custodia Soares. He was a marine merchant and settled in Costa Rica circa 1810. He married María del Rosario Castro Ramírez on April 26, 1813, in San José. She was daughter of Francisco Castro y Alvarado and María de la Trinidad Ramírez y Ulloa. From this marriage he had fifteen children: José Dolores, Fernando, Mercedes, José Antonio, Baltazar, Petronila, José Antonio Raimundo, Francisca, Liborio, José Concepción, Jesús, Francisco, José, Manuel, and Remigio (all by the surnames of Pinto Castro).
Мемлекеттік және жеке меншік қызмет
Ол өзін теңіз саудасына, кофе өсіруге және саудаға арнады, бірақ сонымен қатар әскери қызметте де болды және генерал шеніне жетті. 1823 жылғы Очомого шайқасында республикалық артиллерия бөлімдеріне қолбасшылық етті, Коста-Риканың артиллерия коменданты, 1823 жылғы арнайы соттардың прокуроры, тәртіпті әскерлердің провинциялық батальонының орынбасары, ішкі генерал-коменданты және соңында қару-жарақ бойынша бас коменданты болып қызмет етті. Ол 1835 жылғы Азамат соғысы кезінде үкіметке көмектесті, содан кейін әскери қызметтен зейнетке шықты. Зейнетке шыққаннан кейін ол бірнеше мерзімге Сан-Хосе қаласының мэрі болып сайланды.
He dedicated himself to sea trade, coffee agriculture, and commerce although he also served in the military and earned the rank of General. He commanded the Republican artillery units during the 1823 Battle of Ochomogo, served as Costa Rica's Commandant of Artillery, Prosecutor for the 1823 Special Tribunals, Second in Command of the Provincial Battalion for the Disciplined Militias, General Internal Commandant and lastly General Arms Commandant. He also aided the government during the 1835 Civil War before retiring from military service. After this he served as mayor of San José for several terms.
Мемлекет басшысы
1842 жылдың қыркүйегінде Франсиско Моразанға наразылық өршіп, ел Никарагуамен соғысқа қадам басқанда, Пинто оны құлату үшін халық көтерілісін жетекке алды. 1842 жылдың 11 қыркүйегінде ол мемлекет басшысы болды, бірақ бұл билікке құштар болған жоқ және елдің түрлі қалаларынан жиналған ақсүйектер сайлаған Уақытша мемлекет басшысы Хосе Мария Альфаро Замораға бейбіт түрде билікті табыс етті. Өзінің қысқа ғана билігінің кезінде Соарес Моразан билікке келгеннен кейін үзілген Орталық Американың қалған бөлігімен қарым-қатынасты жаңартты, тіпті олардың оның үкіметіне қарсы одақ құруына себеп болды. Сальвадор үкіметі оған дивизия генералы шені берді.
In September 1842, when discontent with Francisco Morazán had peaked and the country was on the brink of a war with Nicaragua, Pinto led a popular uprising to overthrow him. He became Head of State on September 11, 1842, but he did not desire this power and peacefully conceded to José María Alfaro Zamora who was elected as Temporary Head of State by a collection of nobles from the different cities in the country. During his brief administration, Soares restored relations with the rest of Central America which had been broken with Morazán's rise to power and had even led to an alliance by them against his administration. The government of El Salvador granted him the rank of Division General.
Кейінгі жетістіктері
1842 жылдың қыркүйегінен 1844 жылдың сәуіріне дейін ол қайтадан Бас қару-жарақ сақшысы болып қызмет етті. Ол Хуан Рафаэль Мора Поррас басқармасымен үлкен қиындықтарға тап болды, ол 1851 жылы оны үкіметке қарсы құтқару жоспары жасады деп айыптады. Бұл оған және оның ұлы Либориоға қарсы қылмыстық іс ашуға себеп болды, бірақ ол көп ұзамай тоқтатылды.
From September 1842 to April 1844 he once again served as General Arms Commandant. He had great difficulties with the Juan Rafael Mora Porras administration, which in 1851 accused him of plotting against the government. This led to a criminal case being opened against him and his son Liborio but this was interrupted shortly after.