Онтарионың Огаста елді мекені

Кіріспе

Онтарио провинциясындағы қалашық, Канада. Огаста қалашығы – Канаданың шығыс Онтариосында орналасқан Лидс және Гренвилл біріккен округтеріндегі қалашық. Огаста Сент-Лоуренс өзенінің жағасында орналасқан және ауылдық елді мекендерге дейін созылады. Қалашық батысында Броквилл қаласымен, ал шығысында Прескотт қаласымен шектеседі. Огаста ішіндегі ауылдар мен елді мекендер 1900 жылға дейін, негізінен Біріккен Империяның адалдары (лоялистер) тарапынан құрылған. Бүгінде қалашықта ерте қоныс аударушылар салған көптеген ғимараттар мен үйлер сақталған. Осы тарихи үйлердің көпшілігі әлі де алғашқы қоныс аударушылардың тікелей ұрпақтарымен мекенделген. 2013 жылы Соломон Нортхаптың 1853 жылғы «12 жыл құлдықта» атты естелік кітабында есімдері аталған канадалық құлдыққа қарсы күрескер Самуэль Басс Огаста қалашығынан екені анықталды. Алғашқы халық санауы деректеріне сәйкес, Басс 1807 жылы Огастада дүниеге келген; ол Лидия Кэтлин Лэйнге үйленген, олардан төрт бала дүниеге келген. Оның әйелі мен балалары осы аймақта қалған, ал оның кейбір ұрпақтары бүгінгі күнге дейін осы жерде тұрады. Басс әкесінің ата-анасы осы аймаққа алғаш көшіп келген адалдардың (лоялистердің) бірі болған.

География

Аугуста қалашығы Сент-Лоуренс Төмендігі аймағында орналасқан; оның ең оңтүстік шекарасы Сент-Лоуренс өзенінің жағалауы. Аймақтың көп бөлігі 500 мен 75 миллион жыл бұрын палеозой дәуірі мен ордовик кезеңінде қалыптасқан ірі әктас және сұр құмтас қабаттарының үстінде жатыр. Ордовик кезеңінен кейінгі кезең туралы көп мәлімет жоқ, бірақ теңіздің шабуылдарынан кейін ұзақ эрозия кезеңдері болғандығы белгілі. Соңғы мұз басу шамамен бір миллион жыл бұрын болды және қазіргі ландшафт ерекшеліктерінің көп бөлігіне осы мұз басу себеп болды. Осы мұз басу кезінде болашақта Аугуста болып қалатын аймақтың барлық жері екі-үш шақырым қалыңдықтағы мұз қаптамасымен жабылған. Бұл мұз қаптамасы 12 000 жыл бұрын климаттың өзгеруі салдарынан еріді. Одан кейін бірнеше мың жыл өткен соң Оттава—Сент-Лоуренс аңғары Атлант мұхитының бір саласымен шамамен 400 фут (122 м) тереңдікке дейін суға батып кетті; геологтар осы су тасқынын Шамплейн теңізі деп атайды. Шамамен 9 500 жыл бұрын Шамплейн теңізінің шегінуі көптеген жерлерде тас беттерін қалдырды. Қаланың шығыс бөлігіндегі тау жыныстары мен балшық топырақтары мұздық-флювиалдық шығу тегін болуы мүмкін құм қабаттарымен жабылған; орман тамыр жая алмастан бұрын Прескотт қаласының солтүстігінде көптеген төбелер пайда болды. Бұл аймақта Оңтүстік Ұлт өзені мен Оңтүстік Кемпвилл сағасының жағалауларында саз және торфтың көптеген қалталары бар. Әктас жазықтығы қалашықтың жалпы аумағының шамамен 50% құрайды. Бұл жер тегіс, топырағы жұқа, тереңдігі 30 см-ден кем, нәтижесінде әктас шөгінділері пайда болады. Әктас жазықтығы қатты ағаш ормандарын қолдайды, олардың ішінде қант кеспеағашы басым. Бұл аймақта емен мен қарағай, сондай-ақ суы аз аймақтарда шырша, күл, жұмсақ кеспеағаш және самырсын да кең таралған. Бұл жер егіншілікке қолайлы емес еді және көбінесе қол сұқпаған; жазықтың көп бөлігі әлі күнге дейін торф және орманмен жабылған. Аугуста қалашығында жылдық жауын-шашынның орташа мөлшері шамамен жыл сайын. Климат 1850 жылдан бері күрт өзгерді. 1550 жылдан 1850 жылға дейін бұл аймақта шағын мұздық кезең болды; орташа температура әлдеқайда салқын болды және жауын-шашын көп болды. 1885 жылы жылыну үрдісі басталды, ол ХХ ғасырдың ортасына дейін созылды. Осы мәдениеттер өмір сүргендігінің өте аз іздерін қалдырды; олардың аймаққа тигізген әсері салыстырмалы түрде аз болды, өйткені халық тығыздығы өте төмен болды. Бұл кезеңнен адам сүйектері сақталмаған, сондықтан Кловис пен Планоның сыртқы түрін анықтау мүмкін емес. Қаланың маңында табылған Кловис жебелерінің құрылымы әртүрлі, бұл ғасырлар бойы дамыған және тез өзгеріп жатқан ортаны көрсетеді. Ертедегі жебелер қысқарақ болған, ал кейінгі Кловис жебелері ұзын және найзаға ұқсас болған; бұл үлкен жануарлардың осы аймаққа жаппай көшіп келгенін көрсетеді. 5000–1000 ж.б.д. архаикалық кезеңде Шығыс Онтарионың барлық аймағында Плано мәдениетінің тікелей ұрпақтары болған Лоренциан архаикалық халықтары билік еткен. Негізгі қоныс қазіргі Онтарио штатының Роубк қаласынан сәл солтүстікке қарай орналасқан Индиан Крикке жақын орналасқан. Бұл жерде жүргізілген археологиялық қазбалар олардың ауылында ұзындығы шамамен 30 метр созылатын 40-қа жуық коммуналдық ұзын үйлер болғанын көрсетті. Жергілікті ирокеялық фермерлер жүгері, бұршақ, құма, күнбағыс және темекі өсірген. Еуропалық қоныстанушылар келген кезде жергілікті халықтар азая бастады және ақырында қалашықтан толығымен жоғалып кетті. Еуропалық қоныстанғандардың қалғандары Трент өзені жүйесінің бойында орналасқан гурондарға сіңірілген деген археологиялық дәлелдер бар. Француздар өзеннің бұрқасын жүзуге қабілетті кемелерді жасау ниетімен кеме жасау шебін құрды. Кеме жасау шебі француздар Pointe au Baril деп атаған жерде орналасқан, қазіргі Онтарио штатындағы Метленд қаласында, олардың мақсатына сай келетін қоршалған шығанақ және кеме жасау үшін жиналған емен мен қарағайдың тығыз орман болған. Адамдар тарап таңдауға мәжбүр болды, тіпті бейтарап тараптар да бүлікші деп есептелді. Патшаға адал болғандар лоялисттер деп аталды. Соғыс кезінде және одан кейін лоялисттер қазіргі Америкадан қарсы көзқарастары үшін қуылды және еш жерге бара алмайтын кедейлікке ұшырады; содан кейін олар көмекке британдықтарға жүгінді. Бастапқыда лоялисттер Ұлыбританияның бүлікші колониялармен сәтті келіссөздер жүргізе алатынына және олардың жерлері, үйлері мен мүліктері қайтарылатынына үміттенді. ХІХ ғасырда да ауылшаруашылықпен айналысатын отбасылар формалды білімді аз бағалаған. Баланың негізгі жауапкершілігі отбасына және шаруа қожалығына қатысты, сондықтан сол кезде болған аз мектептерге оқуға келген оқушылар жауапкершіліктеріне қарай сирек қатысқан. Осы кезде мектептерге деген жалпы бейжайлықтан басқа, қаржылық шектеулер де формалды білім беру жүйесін құруға кедерілген; тіпті қарапайым мектеп салынған жағдайда да мұғалімдердің жалақысына немесе қажетті оқулықтар мен сынып бөлме құралдарына ақша жеткіліксіз болды. Бөлімдер шамамен 20 оқушы жинала алатын жерлерге сәйкес анықталуға тиіс болды. Заң аймақ үшін жақсартулар жасағанмен, құрылыс материалдарына немесе сынып бөлме құралдарына қаржылық көмек көрсетілмегендіктен, берілген гранттар қоныс аударушыларды мектеп ашуға ынталандырмады. Аугуста қалашығында білім беру саласында маңызды прогресс 1800 жылдардың ортасында ғана жасалды. 1844 жылға қарай қалашық сәтті түрде 22 мектеп бөліміне және 5 жартылай бөлімге бөлінді, олар көршілес қалашықтармен бірлескен бөлімдер болып табылды және бірнеше қалашықтан оқушылар қатысты. Алғашқы бөлімдер мен мектептер келесідей болды:

Augusta Township is located within the St. Lawrence Lowlands region; its southernmost boundary is the shoreline of the St. Lawrence River. Much of the area is situated on top of large layers of limestone and grey sandstone, which formed between 500 and 75 million years ago during the Paleozoic era and the Ordovician period. There is not much known about the period directly following the Ordovician period except that there were long periods of erosion followed by marine invasions. The last glaciation occurred around one million years ago which was responsible for many of the present day landscape features. During this glaciation the entire area of what would become Augusta was covered in a sheet of ice around two to three miles in thickness. This ice sheet melted around 12,000 years ago as a result of climatic changes. A few thousand years after it melted the Ottawa—St. Lawrence Valley was flooded by an arm of the Atlantic Ocean to a depth of around 400 feet (122 m); geologists refer to this flooding as the Champlain Sea. The retreat of the Champlain Sea around 9,500 years ago left excessive stone surfaces in many areas. The bedrock and boulder clay in the eastern portion of the township are covered by beds of sand which are likely glacial fluvial in origin; before the forest could take root many dunes were formed just north of the town of Prescott. The area has many pockets of clay and peat around the banks of the South Nation River and the South Kemptville Creek. The limestone plain accounts for around 50% of the townships total area. This area is level with a thin covering of soil, less than a foot in depth resulting in limestone outcroppings. The limestone plain supports a hardwood forest with the sugar maple being the most dominant species. Oak and pine are also common in this region as well as elm, ash, soft maple and cedar in the poorly drained areas. This land was not ideal for farming and has remained largely untouched; most of the plain is still covered in peat deposits and forest. The total average amount of precipitation for the year in the township of Augusta is around annually. The climate has changed drastically since 1850. From 1550 until 1850 the area was in the grip of a minor ice age; average temperatures were much cooler and there was more precipitation. By 1885, a warming trend began which lasted until the middle of the twentieth century. These cultures left behind very little evidence of their existence; their impact on the area was relatively small as population density was very low. No human remains have survived from this time period meaning we cannot determine the Clovis or Plano's physical appearances. The Clovis arrowheads found near the township vary greatly in construction, reflecting centuries of progression and a rapidly changing environment. Earlier arrows were shorter while later Clovis arrows were longer and more spear like; this is indicative of a mass migration of larger animals into the area. From 5000 to 1000 BC during the time known as the Archaic period, the entire region of Eastern Ontario was dominated by the Laurentian Archaic people, who were direct descendants of the Plano culture. The main habitation site is located near Indian Creek, slightly north of present day Roebuck, Ontario. Archaeological excavations conducted at this site suggest that there were around 40 communal longhouses stretching around 100 feet (30 m) in length within their village. The native Iroquoian farmers grew corn, beans, squash, sunflowers and tobacco. When the European settlers arrived, the native populations began to decline steadily before all but disappearing from the township. There is some archaeological evidence to suggest survivors of European settlement were absorbed by the Hurons situated along the Trent River system. The French eventually established a shipyard with the intention of building ships capable of navigating the rapids of the river. The shipyard was located at what the French referred to as Pointe au Baril, which is present day Maitland, Ontario, and had a sheltered bay ideal for their purposes as well as a thick forest of oak and pine that could be harvested for ship building. Individuals were forced to take sides, as even neutral parties were deemed rebels. Those who remained loyal to the crown were called Loyalists. During and after the war, the Loyalists were essentially pushed out of present day America for their opposing views and left destitute with nowhere to go; they then turned to the British for relief. Initially, the Loyalists were hopeful that Britain would be able to successfully negotiate with the rebelling colonies, and that their land, homes, and possessions would be returned to them. Even into the 19th century, the farming families in the predominantly rural township saw little value in formal education. A child's primary responsibilities involved their family and farm, therefore the few pupils enrolled in the few schools that existed at the time attended sporadically, as their responsibilities allowed. Aside from the general apathy surrounding schools at the time, financial restrictions also hindered the establishment of a formal education system; even when a primitive schoolhouse managed to be built, there was little or no money for teachers' salaries or the appropriate texts and classroom instruments. The sections were to be determined based upon the locations in which approximately 20 pupils could easily congregate. Although the Act provided some improvement for the area, there was no financial aid for building materials or classroom materials thus the grants provided little encouragement for the settlers to establish schools. It was not until the mid 1800s that substantial progress was made in regards to education in Augusta Township. By 1844, the township had been successfully divided into 22 school sections, as well as 5 part sections, which were union sections with neighbouring townships with pupils from multiple townships. The original sections and schools were as follows:

S. S #1, Blue Church
S. S #2, Haley's
S. S #3, Maitland
S. S #4, Gosford — бірлескен
S. S #5, Dulmage's
S. S #6, Stone's
S. S #7, Brundage's
S. S #8, Domville
S. S #9, Throop's
S. S #10, Lord's Mills
S. S #11, Algonquin
S. S #12, Perrin's
S. S #13, Union Grove
S. S #14, McLeanville
S. S #15, Brown's
S. S #16, белгісіз атау
S. S #17, North Augusta
S. S #18, South Branch
S. S #19, Peppers
S. S #20, Land O' Nod
S. S #21, Garretton
S. S #22, белгісіз атау
S. S #23, Heron's
S. S #24, Limerick
S. S #25, Roebuck
S. S #29, белгісіз атау
S. S #30, Read's—бірлескен
S. S #31, McKinley's—бірлескен
S. S #32, белгісіз атау. Әр бөлімде әдетте жергілікті тастан салынған және жергілікті отбасылармен салынған жеке мектеп болды. Бұл бір бөлмелі мектептер 1950 жылдарға дейін аймақта қолданылды, одан кейін жеке мектептер мен мектеп бөлімдері көбінесе тоқтатылды. Көптеген ескі мектеп ғимараттары әлі де тұр және жеке тұрғын үйлерге айналдырылды. S. S. #16 – Merwin Lane-де орналасқан, аты белгісіз бөлім. Бұл мектеп ағаштан салынған және 1872 жылға дейін ашық болды, содан кейін Brundage's School мектебімен біріктірілді; осы ағаш құрылысының қиратылған қалдықтары 1900 жылдардың басына дейін сақталған. Мектеп 1974 жылы жабылды. Algonquin Public School – Algonquin, Онтарио ауылында орналасқан кірпіштен салынған ғимарат. Бұл қалашықтағы алғашқы мектеп, жоспарға гимнастика залы кірген. Мектепте алты сынып болды және орташа жұмыспен қамту деңгейі 130 оқушыны құрады. Algonquin Public School Herron's мектебін, Read's мектебін және Lord's Mills және Algonquin қауымдастықтарының мектептерін біріктірді, нәтижесінде олар жабылды. Maynard Public School 1958 жылы салынды және қалашықтағы әлі де жұмыс істеп тұрған жалғыз мемлекеттік мектеп. Бастапқыда мектепте алты бөлме, директордің кабинеті және кеңес бөлмесі болды...

S. S #1, Blue Church
S. S #2, Haley's
S. S #3, Maitland
S. S #4, Gosford — union
S. S #5, Dulmage's
S. S #6, Stone's
S. S #7, Brundage's
S. S #8, Domville
S. S #9, Throop's
S. S #10, Lord's Mills
S. S #11, Algonquin
S. S #12, Perrin's
S. S #13, Union Grove
S. S #14, McLeanville
S. S #15, Brown's
S. S #16, unknown name
S. S #17, North Augusta
S. S #18, South Branch
S. S #19, Peppers
S. S #20, Land O' Nod
S. S #21, Garretton
S. S #22, unknown name
S. S #23, Heron's
S. S #24, Limerick
S. S #25, Roebuck
S. S #29, unknown name
S. S #30, Read's—union
S. S #31, McKinley's—union
S. S #32, unknown name. Each section had its own schoolhouse, usually made from locally quarried stone and built by the local families. These one room schoolhouses were used in the area until around the 1950s when the one room separate schools and school sections were largely phased out. Many of the old schoolhouses still stand and have since been converted into private residences. S. S. #16 was an apparently unnamed section located on Merwin Lane. This school was built of log and was open until 1872 when it was amalgamated with Brundage's School; ruins of this log structure existed into the early 1900s. The school closed its doors permanently in 1974. Algonquin Public School was a brick structure located within the village of Algonquin, Ontario. It was the first school in the township to have a gymnasium included in the original plans. The school contained six classrooms and had an average enrolment of 130 pupils. The Algonquin Public School amalgamated Herron's school, Read's school, and the schoolhouses for the communities of Lord's Mills and Algonquin resulting in their closure. Maynard Public School was erected in 1958 and is the only public school within the township which is still in operation. Originally, the school contained only six rooms plus a principal's office and a board room before additions were added to the school in 1964, 1967 and 1969 in order to create more classrooms. Formerly, one private school was once located within the township of Augusta, Grenville Christian College. Located along Ontario Highway 2, the school was first known as St. Mary's Redemptorist College when it first opened in 1920; the original structure took to years to build with construction beginning in 1918. By 1973 The school was sold and became a co ed private day or boarding school. The school closed in 2007 due to unspecified financial troubles; since its closure, much controversy has surrounded the school. Many students have come forward with allegations of abuse from former staff members.

Қазіргі күн

Қазіргі уақытта Аугуста қалашығының шекарасында тек бір бастауыш мектеп бар: Онтарионың Мейнард қаласында орналасқан Мейнард мемлекеттік мектебі. Бастауыш сынып оқушылары Мейнардтағы мектепке қатыса алады немесе Прескотт немесе Броквиллге тасымалданып, ондағы бастауыш мектептерге қатыса алады. Қалашықта орта мектептер жоқ; алайда, Прескотт және Броквиллде орналасқан орта мектептер Аугуста қалашығында тұратын оқушыларға қызмет көрсетеді. + Аугуста қалашығында жоғары білімі бар ересектердің ең көп таралған оқу саласы Оқу саласы Саны Пайыз денсаулық сақтау мамандықтары немесе байланысты бағдарламалар 555 17,8% Бизнес, менеджмент, маркетинг және байланысты қолдау қызметтері 500 16,1% Білім беру 215 6,9% Механик және жөндеу техниктері/технологиялары 215 6,9% Құрылыс саласы 200 6,4%

2011 жылы Аугустада тұратын 25 жастан асқан 5365 ересектің 51,8%-ы жоғары білімнің қандай да бір түрін аяқтаған. Олардың ішінде 16,9%-ы университет дипломын немесе сертификатын алған, 29,4%-ы колледж дипломын алған және 11,8%-ы кәсіби сертификат алған. Ересектердің 26,1%-ы жоғары білімін орта білім деңгейінде аяқтаған, ал тағы 15,8%-ы орта немесе жоғары білімді аяқтамаған. Қалалық әкімшілік кеңселер Мейнардта орналасқан.

Алгонкин

Алгонкин – Мейтлендтен солтүстікке қарай орналасқан шағын ауылдық елді мекен. Оның орталық орны – Алгонкин жолы мен 15-аудандық жолдың қиылысы, алайда Алгонкин қауымдастығы деп саналатын аймақ төртіншіден жетінші концессияға дейін созылады. 1800 жылдардың басында ауыл Райт отбасының есімімен Райт бұрыштары деп аталған, олар сол кезде жердің көп бөлігіне иелік еткен және оны грант ретінде алған. Райттар – бай лоялист отбасы, олар қоғамда белсенді болды; олар қонақүй жүргізді және Аугустадағы мұғалімдерге жалақыларын төлегені, сондай-ақ Алгонкин ірімшік фабрикасының жұмысшыларына да төлегені белгілі. 1860 жылдары пошта кеңсесінің деректеріне сәйкес, елді мекен ресми түрде Алгонкин деп тіркелген. 1800 жылдардың басында Мейтлендтен Ридо су жолына дейінгі әскери маршрут жоспарланған. Бұл Алгонкин ауданы арқылы қозғалысты арттырды және ауылдың дамуына жағдай жасады. Мектеп туралы алғашқы жазбада ол бесінші концессиядағы ағаштан салынған құрылыс екені көрсетілген. Бұл алғашқы мектеп кейін жергілікті тұрғынмен машиналар қоймасы ретінде пайдаланылды, ал соңынан көмірге күйдірілді. Екінші мектеп ғимараты 1833 жылы салынды және бүгінгі күнге дейін сақталған. Бұл жаңа мектеп тастан салынған, ал қоңырау мұнарасы жергілікті жұмысшылармен салынды және сол кездегі оқушылар қаржыландырды. Бұл мектеп 1962 жылдың қыркүйегінде Алгонкин мемлекеттік мектебі ашылғанға дейін жұмыс істеді. Бір бөлмелі мектеп ескірген, бірақ үлкен, жаңа мемлекеттік мектептегі орын тапшылығын азайту үшін пайдаланылды. Алгонкин мемлекеттік мектебі соңғы кезге дейін жұмыс істеді. Қазіргі уақытта ауданнан оқушылар бастауыш және орта білім алу үшін көршілес қалаларға тасымалданады. Жер 1892 жылдың 31 қазанында сенімділер тарапынан 1 долларға қайтадан сатып алынды, сатушы – Ум. Хорнибрук. Ұзақ өтпей, шіркеу салынды. Бұл шіркеуде 1925 жылы жабылып қалғанға дейін әр сейсенбі күні ғибадат кештері өткізілді. Кейіннен ғимаратты жергілікті тұрғын сатып алып, 1943 жылы шіркеуді бастапқы орналасқан жерінен көше жағына көшірді. Шіркеу сол жерде сақталды және кейін жеке тұрғын үйге айналдырылды. Шіркеудің ішкі жағында боялған шыны терезелер мен балкон бар, ал бастапқыда ғимараттың алдында биік мұнарасы бар төртбұрышты мұнара болған. Бүгінде шіркеу ақ шүберекпен қапталған, ал мұнарасы алынып тасталған. Ғимараттың алдыңғы жағында үлкен гараж есігі бар, өйткені ол кейінірек жылдары қысқа мерзімге автокөлік гаражы ретінде пайдаланылды. Шіркеу бұрын қалалық қызметтерді сақтау үшін пайдаланылған және бүгінгі күнге дейін сақталған. 1851 жылы шіркеу салу туралы алғашқы әңгімелер басталды, ал бес жылдан кейін құрылыс жұмысын бастау үшін жер сатып алынды. Салынғаннан кейін ол алғаш Райт бұрыштарындағы шіркеу, кейін Мейпл Гроув шіркеуі, ал 1880 жылдары Алгонкин Біріккен шіркеуі деп аталды. Онтарио, Аугуста қалашығының ішінде Бисселлтаун жолы бойында орналасқан шағын қауымдастық. Ауыл 1785 жылы жер Лоялистер арасында бөлінген кезде құрылды; олардың бірі Дэвид Бисселл және оның он бір баласы жер гранты арқылы жер алғаннан кейін осы аймаққа қоныстанды. Олардың қонысының айналасында өскен шағын қауым Бисселлтаун деп аталды. Бисселлтаунда XVIII және XIX ғасырларда қандай бизнес болғандығы туралы ақпарат аз; Алгонкинге жақындығына байланысты, тұрғындар қызметтер алу үшін саяхаттаған болуы мүмкін. 19 ғасырдың картасына сәйкес, Бисселлтаунда асхана болған, ал 1891 жылға дейін ірімшік фабрикасы жұмыс істеген, содан кейін ғимарат Оңтүстік Аугустаға көшірілді. Бисселлтаунда Алгонкин жолының солтүстігінде орналасқан жеке зират болды; Бисселл отбасының көптеген мүшелері сол жерде жерленген. Бисселлтаун қауымында Аугуста мен көршілес Элизабеттауннан оқушыларға арналған біріккен мектеп болды. 1861 жылғы Валлингтің картасына сәйкес, бұл ағаштан салынған мектеп үйі қазіргі Алгонкин жолы бойындағы қала шекарасында орналасқан. Аугуста қалашығындағы Блю Черч Роуд пен Онтарионың 2-ші тас жолының қиылысында орналасқан. Қоныс аударушылар алғаш рет 1700 жылдардың аяғында келген кезде, Көк шіркеудің аумағы үлкен ақ қарағай ағаштарымен жабылған. Бұл ағаштар дереу кемелер салу үшін жиналды. 1700 жылдардың аяғында Көк шіркеудің орны қабір ретінде пайдаланыла бастады. 1784 жылы капитан Джюстус Шервуд жаңа қала құрылысы жоспарын жасады, ол қабірдің айналасындағы жаңадан тазартылған жерде салынды; қалаға Нью-Освегачи деп ат қойылды. Кішкентай қауым негізінен кішкентай тас отбасылық үйлер мен бірнеше бизнес ғимараттарынан тұрды; Көк шіркеу қауымының бір бөлігі болған көптеген үйлер DuPont Canada компаниясымен бұзылды. Бұл аудан үшін салынған алғашқы мектеп ғимараты Блю Черч Роуд пен Онтарионың 2-ші тас жолының қиылысынан шамамен жарты километр шығысқа қарай орналасқан және тастан салынған. 1874 жылы жаңа кірпіштен салынған ғимарат жаңа S. S. #1 болып салынды, ол Блю Черч Роуд пен Онтарионың 2-ші тас жолының қиылысында, Көк шіркеудің қарсы бетінде орналасқан. Мекептің атақты зираттарға жақындығына байланысты, мектепке көптеген көрнекті тұлғалар, соның ішінде Вими лорды Бинг келді. Бірақ жылдар өткен сайын, мұндай үлкен шіркеу салуға жеткілікті қаражат жиналмады. Осы жерде алғашқы шіркеу қашан салынғаны белгісіз; ең сенімді дәлел 1870 жылғы "The Church Herald" газетіндегі мақаладан келді, онда "шамамен 1809 жылы боялған түсіне байланысты Көк шіркеу деп аталған ағаштан салынған шіркеу салынды" делінген. Зират 1700 жылдардың аяғынан бері пайдаланылып келеді және 1832 жылы киеленді; бұл зираттағы ең ерте тіркелген тас 1793 жылдың 13 сәуірінде қайтыс болған Алфеус Джонсқа арналған. Осы кезеңдегі көптеген елді мекендер сияқты, нақты шекаралар жоқ. Lovell's Ontario Gazetteer and Directory сияқты тарихи жазбаларға сәйкес, елді мекен бір кезде өте гүлденген; 1869 жылы өркендеген кезеңінде халық саны 200 адамды құрады. 1860 жылдарғы Валлингтің карталарында Орталық Аугустада көптеген таверналар, сондай-ақ арақайны және ыдыс жасау шеберханасы болғандығы көрсетілген. Бастапқыда елді мекен Севастополь деп аталған, бұл сол кездегі Қырым соғысына сілтеме болған. Шарлевиль ірімшік фабрикасы 1881 жылы Шарлевиль жолы мен Төртінші концессияның солтүстік-шығыс бұрышында салынды. Ғимаратты жергілікті тұрғын Руфус Эрл салған, ол 1881 жылдың 1 мамырында алғашқы ірімшік партиясын жасады. Бұл мектеп Шарлевиль жолы мен Төртінші концессияның бұрышында, мектептің атымен аталған Труп отбасынан жер сатып алынған жерде орналасқан. Домвиль – Прескотт қаласынан шамамен 4 миль (6 км) солтүстікке қарай, 18-аудандық жол бойында орналасқан шағын елді мекен. Домвиль аты 1870 жылдар шамасында қолданыла бастады; бұрын бұл қауым Генри бұрыштары немесе Фелл бұрыштары деп аталды. Пошта бөлімі құрылғаннан кейін, тұрғындар кеңеске елді мекенге ұнамдырақ ат беруді сұрады; Роялист Джон Дамбрилл Фрогмор деген атты ұсынды, ол Фрогмор үйіне сілтеме жасады. Кнапп шіркеуі 1876 жылдың 22 желтоқсанында салынды және Маккалли жолының шығыс жағында орналасқан. Шіркеу туралы көп мәлімет жоқ, тек қоныс аударушылардың күнделіктерінен алынған әңгімелер ғана бар, онда шіркеу қызметтері мен лекциялар туралы айтылған. Бұл шіркеу үшін жер 5 долларға сатып алынған. Шіркеу белгісіз күні жабылып, жақын арада бұзылған. Аймақ алғаш қоныстанған кезде, қоныс аударушылар өзеннің жағасындағы фермаларды құрды, тоғызыншы және он бірінші концессиялар арасында; ал көптеген көршілес елді мекендерде учаскелер концессия жолдары бойында орналасқан. Гарреттон аты алғашқы қоныс аударушылардың бірінен алынған...

Algonquin is a small rural hamlet located north of Maitland. Its centre location is the intersection of Algonquin Road and County Road 15, however the area which is considered the community Algonquin stretches from the fourth to the seventh concessions. In the early 1800s, the village was referred to as Wright's Corners after the Wright family, who owned the majority of the land there at the time after receiving it as grants. The Wrights were a wealthy loyalist family, who were prolific within the community; they ran an inn, and were noted to have paid the teachers in Augusta their salaries, as well as workers from the Algonquin cheese factory. By the 1860s the hamlet was formally listed as Algonquin, according to post office records. In the beginning of the 1800s, a military route was surveyed from Maitland to the Rideau water way. This resulted in more traffic passing through the area of Algonquin, and allowed the village to prosper. The first record of the school indicated it was a log structure along the fifth concession. This first school was later used as a machine shed by a local man before being burned for charcoal. The second schoolhouse was erected in 1833 and is still standing today. This newer schoolhouse was built from stone and the belfry was constructed in the community by a local and paid for by the pupils at the time. This school remained in operation until the opening of Algonquin Public School in September 1962. The one room school then became obsolete, except to alleviate overcrowding from the larger, newer public school. Algonquin Public School remained in operation until recently. Students from the area are now transported to neighbouring towns for both elementary and secondary schooling. The land was purchased again by trustees on October 31, 1892, for $1 from a Wm. Hornibrook. Shortly after the frame church was erected. Services ran every Tuesday night at this church until its closure in 1925. The structure was later purchased by a local resident who relocated the church across the road from its original location in 1943. The church remains in that location and has since been converted into a private dwelling. The church had stained glass windows and a balcony on the inside, originally there was a square tower at the front of the structure with a tall spire. Today, the church has been covered in white stucco and the spire and tower have been removed. The front of the building now has a large garage door as it was used for a brief period in later years as a car garage. The church has previously been used by the township on occasion to store maintenance equipment and is still standing today. In 1851 the first talks of building a church began and five years later the land was purchased to begin construction. Upon its construction, it was first referred to as Wright's Corners Church and later Maple Grove Church before becoming Algonquin United Church in the 1880s. Ontario, is a small community located along Bisselltown Road within Augusta Township. The village was established in 1785 when land was divided amongst the Loyalists; one of them, named David Bissell, and his eleven children settled the area after receiving the land through a land grant. The small community which grew around their homestead became known as Bisselltown. There is little information about what businesses may have existed in Bisselltown during the eighteenth and nineteenth century; due to its proximity to Algonquin it is possible residents simply travelled for services. According to a nineteenth century map of the area, Bisselltown had an ashery, and a cheese factory was in operation here until 1891 when the building was moved to South Augusta. Bisselltown had its own cemetery located north of the community on Algonquin Road; many members of the Bissell family are buried there. The community of Bisselltown had a schoolhouse which served as a union school for pupils from both Augusta and the neighbouring township of Elizabethtown. According to a Walling's map from 1861, this log schoolhouse was located on the township border along what is now Algonquin Road. located at the corner of Blue Church Road and Ontario Highway 2 in Augusta Township. Upon the settlers first arrival in the late 1700s, the area of Blue Church was covered in a large stand of white pine trees. These trees were immediately harvested to be built into ships. In the late 1700s, the site of the Blue Church was already being used as a burial ground. Around 1784, Captain Justus Sherwood created a plan for a new town to be erected on the newly cleared land surrounding the burial ground; the town was to be called New Oswegatchie. The small community consisted of mostly small stone family houses and few businesses; many homes which were once a part of the community of Blue Church were demolished by DuPont Canada. The first schoolhouse built for the section was located around half a kilometre east of the intersection of Blue Church Road and Ontario Highway 2 and was built of stone. In 1874, a new brick structure was constructed to become the new S. S. #1, located at the corner of Blue Church Road and Ontario Highway 2 directly across from the Blue Church. Due to the school's proximity to the notable burial grounds, the school received many notable visitors including Lord Byng of Vimy. Years later, however, there was still little to no money raised to build a church of this size. It is unclear when exactly the first church was erected at this site; the most conclusive piece of evidence comes from an article from 1870 in a paper called "The Church Herald" which stated " there was erected somewhere about 1809 a frame church, named for the colour it was painted, the Blue Church." The cemetery has been in use since the late 1700s, and was consecrated in 1832; the earliest recorded stone in this cemetery is that of a man named Alpheus Jones who died on April 13, 1793. as with most settlements from this time there are no definite boundaries. According to historical records such as Lovell's Ontario Gazetteer and Directory, the settlement was once fairly thriving; in 1869 at its height, the population was listed as 200 individuals. Walling's maps from the 1860s indicate there were many taverns in Centre Augusta, as well as a sawmill and a pot ashery. Originally, the settlement was referred to as Sebastopol, which was probably a reference to the Crimean War which was being fought around the time of settlement. The Charleville Cheese Factory was constructed in 1881 and was located at the northeast corner of Charleville Road and the Fourth Concession. The building was constructed by a local resident named Rufus Earl who made the first batch of cheese there on May 1, 1881. This school was located on the corner of Charleville Road and the Fourth Concession on land purchased from the Throop family, who the school was named after. is a small hamlet located around 4 mile (6 km) north of the town of Prescott, along County Road 18. The name Domville was first used around the 1870s; prior to this, the community was first referred to as either Henry's Corners or Fell's Corners. Upon the post office being established, residents asked council to come up with a more palatable name for their hamlet; a Royalist named John Dumbrille put forth the name Frogmore, in reference to Frogmore house. Knapp's Church was dedicated on December 22, 1876, and was located on the east side of McCully Road. Little is known about the church other than anecdotal stories from settlers diaries regarding church services and lectures. The land for this church was originally purchased for $5. The church was closed on an unknown date and demolished shortly after. When the land was first settled in the area settlers immediately set up farms along the banks of the river, in between the ninth and tenth concessions; whereas in most other nearby hamlets, lots were placed along the concession lines. The name Garretton came from one of the first settler's, Joseph Garrett, who headed one of the first families to establish themselves along the river there around 1830; his son Nathaniel Garrett was postmaster. The first school was a log structure located just off of South Branch Road. This structure was primitive and prone to flooding from a nearby creek. To replace this schoolhouse, a new one was built slightly to the north of the previous log structure. This schoolhouse fell into disrepair quickly as well; reportedly, there were large holes in the floor due to rat infestations. The church is a white frame church with a front porch and gothic style stained glass. The original church is still standing, but has been renovated twice since its construction; the original floor which was built by the parishioners is still in the church. Garretton at one time had a Methodist church which was constructed in the late 1800s on the Ninth Concession called Salem Methodist Church. At its height, the church had a congregation of around 40 families and was known for holding oyster dinners. Ontario, is a community located between Charleville and Algonquin, Ontario, and north of Lord's Mills. The community encompasses the area between DeJong Road and Glenmore Road, off of the Sixth Concession. The area was settled as a small agricultural community and was known for its market gardening; prior to 1800, there were already small farms and a sawmill located in the community. The community was, and occasionally still is, referred to as Slab Street due to the amount of lumber production which occurred there in the 1800s. During the 1800s, the community of Glenmore was fairly prosperous with many businesses operating out of the area. At its height, the community had two saw mills which produced more than enough materials and supplies for the community; there was also a blacksmith, a tannery, ashery, lime kiln, cheese factory and a carpenter's shop, as well as a millinery and dressmaking shop. The community had its own post office for a brief period, opening in 1882 and closing in 1912. Market gardening was a profitable profession for many early residents of the settlement. The area was locally known for its quality vegetables, specializing in onions, potatoes, cabbage, celery and cauliflower. Vegetables grown in Glenmore were recorded as being sold by the truckload in nearby cities such as Ottawa. The final building site was chosen due to its centralized location. The building was fully constructed in December 1858 by local men. The hall was used for more than just political purposes, as social gatherings were also held there;. In 1899, the building was used during a smallpox epidemic as a vaccination site. This school was around for many decades before a school inspector declared the building to be unsafe and in need of replacing. When the school was rebuilt, they decided to change locations to the Sixth Concession where most of the pupils lived. The new building was constructed in 1913 and was made of brick; it was a one storey building with a basement. The new school was called S. S. #13, Union Grove School. The school was closed around the 1960s due to lack of enrolment and was later converted into a home. It was a frame church built sometime in the late 1800s on Concession 5, Lot 21 on the forced road south of the Sixth Concession. In 1939 the church was moved from its original location to the spot where the Glenmore cheese factory had stood. According to a nineteenth century map of Augusta, a family with the last name Herron occupied the land at this intersection and are likely responsible for the name of the community. It is unclear what businesses, if any, ever ran within the community however the Herron's Corners was its own school section with a small schoolhouse. Herron's Corners was known as schools section number 23 and its schoolhouse being named S. S. #23 Herron's School. The first Herron's School was made of stone, and located on the northwest corner of the intersection on donated property around 1855. The Irish settlers arrives from Northern Ireland shortly after the Loyalists in 1840. The area of Limerick Forest was the only land available and not occupied by the British; this was mostly due to the fact the area was sandy and covered in bogs not ideal for agriculture. By the mid 1800s, the community was a fairly thriving farming community. Most farmers grew hops which were sold to Prescott's breweries. It is said that homemade whiskey was a popular commodity in the area during this time, with many families selling it out of their homes. The first schoolhouse was built sometime prior to 1861, as maps from 1861 mention the existence of a schoolhouse at Limerick, however little else is known about this first school. many arrowheads and pieces of pottery attributed to native cultures have been found in the community. When the area was first settled, the community was known as Ireland because of the number of Irish settlers living there. church, cemetery, general store, temperance hall, Orange Lodge, and school. The church is a stone structure with a belfry and Gothic style windows; some windows are stained glass while other are frosted with etched designs. which was established the same year the church was built in 1886. The first burial took place four years later in 1890. Although it is unclear when it became so, Lord's Mills was its own school section during the nineteenth and early twentieth centuries with its own schoolhouse. is a small village located northwest of Prescott along County Road 26. The origin of the village's name is obscure as there was no Maynard family located here at the time; local historians trace the name to a story from a Canadian series of school readers from c.1878 which mentioned a John Maynard, a naval officer who died attempting to steer a burning ship to shore. According to the reader, compiled by one J. E Cough, the ship caught fire on Lake Erie, passengers and crew crowded to one end of the ship while Maynard steered it safely to shore. The crew was saved, however Maynard did not survive; to quote the reader " John Maynard dropped overboard, and his spirit took its flight to his God." general store as well as an inn, located at Brundage's Corners. The schools were both named accordingly, S. S. #5 Dulmage's School and S. S. #7 Brundage's School. Brundage's School is located along County Road 26 at the intersection of Hillbrook Road and Merwin Lane. Brundage's replaced three small log schoolhouses which were scattered around the area, one of which was located on the site of the current structure. This frame church was located on the current site of the Maynard Cemetery. At one time, it was the only church to serve the township. In 1833, the church became a Wesleyan Methodist church, which caused some of the congregation to break off and create their own churches. This small stone church was a Methodist Episcopal church. In 1859, the church was rebuilt to accommodate a larger congregation using the stones from the old church, and new brick. This church is still in use today. The Maynard United Pentecostal church is located at the southern end of Charleville Road in Maynard. This church was built in 1971 to replace the Pentecostal church in Charleville. This church is also still in use.

Маклинвилл

МакЛеанвилл, Онтарио – Аугуста қалашығындағы 21-аудандық жолдың жанында, МакЛеанвилл жолы бойында орналасқан шағын ауылдық аймақтың атауы. Қазіргі уақытта қауымда бірнеше ферма мен үйлер бар, бірақ бір кезде асхана, салауаттылық залы, мектеп және шіркеу сияқты бірнеше кәсіпорны бар гүлденген пионерлік ауыл болған. МакЛеанвилл 1800 жылдардың ортасы мен соңында өркендеген; сол кезде ол өз мектеп бөлімін ұстауға жеткілікті болды. Мектеп S. S. #14 МакЛеанвилл мектебі деп аталды. Мектеп бір рет ауыстырылды: алғашқы құрылыс тастан, ал екінші ғимарат 1885 жылы салынған кірпіштен жасалған. Мектеп 1960 жылдарға дейін жабылып, жеке тұрғын үй ретінде сатылды. Кейіннен ғимарат жергілікті шаруашылық кешеніне қосылды. Бұл – бір кезде Алтыншы концессия мен Шарлвилл жолының қиылысында орналасқан шағын қауымның атауы. 19 ғасырдағы карталарға сәйкес, қауымда тынықтыру залы, зират және мектеп болған. Онтарио – Сент-Лоуренс өзенінен солтүстікке қарай орналасқан шағын ауыл; оның орталық орны 18 және 21 округтік жолдардың қиылысында. Ауылдың ресми шекарасы осы қиылыстан шамамен радиуста орналасқан. Ауыл бір кезде 1600 тұрғыны бар ирокездер ауылының орнында салынған. Бастапқыда ауыл Хекс Корнерс деп аталды, өйткені Хекс отбасы 19 ғасырда көптеген кәсіпорындар құрды. 1866 жылы пошталық жазбалар ауылдың ресми түрде Роубк деп аталғанын көрсетеді. Роубк пен оны қоршаған ауылдық аймақтарда шамамен 300 адам тұрды. Роубк деп аталатын аймаққа алғашқы қоныс аударған Исаак Джексон 1840 жылы өзінің шаруашылығын құрды; алайда бұл аймақ одан да ертерек қоныстанған және жер иелігі тіркелмеген деп есептеледі. Бұл аймақтағы көптеген қауымдарда ірімшік зауыттары болды, сондықтан фермерлер малдан алынған артық сүтті сата алатын орындар болды. Зауытты жергілікті адам 1875 жылы 5-ші учаскеде, 7-ші концессияда салдырды, ал Канадада алғашқы ірімшік зауыты ашылғанына он бір жыл өткен соң. Мектеп Аугустада S. S. #25 Роубк мектебі және Эдвардсбургте S. S. #19 ретінде белгілі болды. Бүгінгі күні әлі де тұрған ғимарат сол жерде салынған екінші мектеп болды және 1870 жылы салынған. Алғашқы мектеп бұған дейін қиратылған, өйткені ол нашар күйде болған. Мектепке жер көршілес Эдвардсбург қалашығынан келген Питер Драммонд сыйға тартты. Шіркеу әдетте Драммондтың Біріккен діни мектебі деп аталды және қаржылық қиындықтарға байланысты жабылуға дейін шамамен бір ғасыр бойы ашық болды. Бұл шіркеу 1815 жылы салынды және 1913 жылға дейін сонда тұрды. Ғимарат қиратылғанымен, оның бұрынғы орнында «Драммондтың Біріккен діни мектебі, 1815–1913» деп жазылған тас ескерткіш бар. Осы уақытта методист шіркеуінің жанында пресвитериан шіркеуін салу үшін 10 долларға жер сатып алынды. Роубк пресвитериан шіркеуі ақ түсті, қабырғалы ғимарат, алдыңғы жағында сарай және боялған шыны терезелері бар. "Аугуста" қалашығындағы, Бетел жолының жанында орналасқан 26-аудандағы аймақты білдіреді. Қауым 1800 жылдардың соңы мен 1900 жылдардың басында өркендеген, онда бірнеше шағын кәсіпорындар мен фермалар жұмыс істеді. Оңтүстік Аугустада мектеп, ірімшік зауыты, тері өңдеу залы, тынықтыру залы, азық-түлік дүкені, пошта кеңсесі, екі шіркеу және зират болды. Көптеген тұрғындар ауыл шаруашылығымен айналысты, ал қалада құмыра және әк пісіру кең таралған. Бүгінде Оңтүстік Аугуста – тұрғын үйлер ауданы. Оңтүстік Аугуста осы уақытта ресми түрде өзінің жеке мектеп бөліміне айналды, мектептің атауы S. S. #30 Рид мектебі болды. Бұл мектеп бөлімі көршілес Элизабеттаун қалашығымен одақтас болды. Бұл шіркеу Бетел Біріккен шіркеуі деп аталды және ол әлі күнге дейін кейде қолданылады. Бастапқыда бұл шіркеу методист шіркеуі болған. Ғимарат – готика стиліне тән терезелері бар кірпіш шіркеу, ал 1958 жылы артқы жағына қосымша қосылды. Бұл шіркеулерден бұрын, 19 ғасырдың басындағы есептерде 1811 жылы қауымда тас шіркеу болған болуы мүмкін деп айтылған. 19 ғасырдағы карталарға сәйкес, қауымда өз мектебі мен тынықтыру залы болды, бірақ ол негізінен бірнеше фермалардан тұрды. Оңтүстік филиал бір кезде 19 ғасырда өзінің жеке мектеп бөлімін ұстап тұру үшін жеткілікті болды. Бұл жерде орналасқан мектептің аты – S. S. #18 Оңтүстік филиал мектебі. Бұл аймақ атын алғаш рет осында қоныстанған Лоялист отбасы Стоунның атымен аталды. Бұл ауыл шаруашылықпен айналысатын шағын ауыл болды. 19 ғасырда көптеген тұрғындары...

McLeanville, Ontario, is the name given to a small rural area located along McLeanville road off of County Road 21 in Augusta Township. The community presently consists of a few farms and houses but at one point, was a thriving pioneer hamlet with a few businesses such as an ashery, temperance hall, schoolhouse, and church. McLeanville was at its height during the mid to late 1800s; at this time, it was large enough to support its own school section. The school was titled S. S. #14 McLeanville school. The school was replaced once; the first structure was stone, and the second building was brick, made in 1885. The school was closed before the 1960s and sold to become a private residence. Later, the building was moved to be incorporated into a local farming complex. is the name given to the small community once located at the intersection of the Sixth Concession and Charleville Road. According to nineteenth century maps, the community once had a temperance hall, cemetery, and a schoolhouse. Ontario, is a small hamlet located approximately north of the St. Lawrence River; its centre location being the intersection of County Roads 18 and 21. The official boundaries of the hamlet are within an approximately radius from this intersection. The hamlet is built around what was once the site of an Iroquoian village with a population of around 1,600 villagers. Initially, the hamlet was referred to as Heck's Corners, after the Heck family who established many businesses here in the 19th century. By 1866, postal records indicate the hamlet was officially named Roebuck. The population of Roebuck including the surrounding rural areas was around 300 individuals. The first recorded settler to the area known as Roebuck was Isaac Jackson, who established his homestead there in 1840; it is believed however that the area was settled much earlier and land ownership never recorded. Many communities in the area had their own cheese factories so farmers had a place to sell their excess milk produced from their cattle. The factory was built by a local man on Lot 5, Concession Seven in 1875, just eleven years after the first cheese factory opened in Canada. The school was known in Augusta as S. S. #25 Roebuck School and as S. S. #19 in Edwardsburgh. The building that still stands today was the second school built on the same location and was constructed in 1870. The first school was demolished prior to this as it was in bad repair. The land for the school was donated by Peter Drummond, a man from the neighbouring township of Edwardsburgh. The church was commonly referred to as Drummond's Union Sabbath School and remained open for nearly a century before closing due to financial troubles. This church was erected in 1815 and remained there until around 1913. Although the building was demolished, there is a stone monument in its former location which reads "Drummond's Union Sabbath School, 1815 1913". Around this time, land was purchased near the Methodist church for $10 to construct a Presbyterian church. The Roebuck Presbyterian Church was a white, frame structure with a steeple at the front and stained glass windows. refers to an area along County Road 26, in Augusta Township, near Bethel Road. The community was, at its height in the late 1800s and early 1900s, with a few small businesses and farms then operating there. South Augusta was home to a schoolhouse, cheese factory, tannery, temperance hall, grocery store, post office, two churches, and a cemetery. Many residents made a living through farming, and hop and lime kilns were popular in the community. Today, South Augusta is a residential community. South Augusta around this time officially became its own school section, with the school being titled S. S. #30 Read's School. This school section was a union section with the neighbouring township of Elizabethtown. This church was called Bethel United Church and is still occasionally used today. Originally, this church was a Methodist church. The church is a brick church with Gothic style windows, and in 1958, an addition was added to the back. Prior to these churches, it is said in reports from the early nineteenth century that a stone church may have been present in the community in 1811. According to nineteenth century maps the community had its own schoolhouse and temperance hall, however it mostly consisted of a few farms. South Branch was at one point during the 19th century, large enough to sustain its own school section. The school located here along South Branch Road was called S. S. # 18 South Branch School. The area was named after the Stone family, a Loyalist family which first settled here. The community was a small agricultural community; many residents in the nineteenth century made a living selling hops or operation limekilns. At its height, the community had a temperance hall, schoolhouse and church. Stone's Corners became its own school section during the mid 1800s, the schoolhouse being titled S. S. #6 Stone's Corners. The first S. S. #6 was a stone building located east of the intersection. The first building was replaced due to deterioration and overcrowding; the second building was constructed in 1874, west of the old structure. In 1977, the community was planned for large scale development; developers proposed a new town site on the location to be called Stoneacres, Ontario. The village was named after the Throop family who settled there in the 1800s. During the nineteenth century, the population of the community was around 100 people. Today, Throoptown is a rural farming community consisting of residential homes and farms. In the 19th century, Throoptown was a thriving pioneer community. According to the Dominion of Canada Business directory, during this century Throoptown contained a feed mill, cheese factory, general store, post office, and a shoemaker; the village also had a church, a cemetery, and two schools. In 1840, an inn called the Throoptown Inn operated out of the community. Additionally, a Roman Catholic separate school operated in the area, the establishment of which was petitioned by the residents of Throoptown. Little is known about the school, and the building no longer stands. The structure was built of local stone and plastered over in white sometime later with a square tower topped with a cross at its front. The church was rebuilt once, after a fire caused by lightning severely damaged the building in 1925. In 1846, when the land as purchased to become an official cemetery, it had already been used as a burial ground by the community and according to local histories was a native burial place. some are still currently in use. There are also many old, family burial grounds and tiny abandoned cemeteries in the township as well as known native burial grounds. Due to the age of some of the tombstones in the area, they cannot properly be transcribed. Early cemetery records obtained by the Grenville Historical Society have only given moderate insight into the area's first cemeteries that are unmarked, or completely destroyed/illegible. It is strongly believed that the township is home to many more family burial plots, which were never recorded, and the whereabouts remain unknown. The Ontario Cemeteries Act requires all of the known cemeteries and burial ground in Augusta to receive minimum care, if not already being attended to by any person or organization. As a result of strict funding in regards to Cemetery Boards and care, most of the responsibility of preserving centuries old burial grounds falls directly onto local volunteers. The Maynard Cemetery located on County Road 26, although purchased by Methodists and still in use, began as a pioneer cemetery. The earliest legible inscription is from 1814 and reads " Ruth dau. of Joseph and Louisa Scott who died Aug. 1, 1814 aged 16 y. 5 m."; there are possibly earlier burials, as some graves were only every marked with fieldstones if at all. By 1817 the property had been purchased by the Methodist church in order to officially become a cemetery with more land being purchased in 1848. Maynard Cemetery is currently maintained by a board of trustees. The cemetery's oldest readable stone belongs to Moses Read who died in 1802; there are many weathered stones in the cemetery that were once used as markers for older graves. This cemetery is located between two properties, which used to belong to the Row and the Read families who donated the land for the cemetery. The iron fence surrounding the graveyard was erected in 1918 and was built by local individuals who canvassed the money for the build. Read's Cemetery is currently looked after by a board of trustees. This plaque also marks the site of a 500 year old burial ground which was excavated in the 20th century. In total, 120 skeletons were excavated from the site; 85 of the skeletons belonging to Iroquoian villagers, and 35 of the skeletons, which were buried further away from the others, were from outsiders. When the remains were studied, it was determined the first set of 85 skeletons were villagers, due to the fact the skeletons were relatively intact, and nicely buried; some skeletons were even buried in pairs. Little is known about the origins of the cemetery; no tombstones were present, just fieldstones marking the graves. According to 2011 census data, the population of children, individuals who are 0–14 years of age, accounted for 15.2% of the total population of Augusta. 17.4% of the population were aged 65 years or older, and 67.4% of the population consisted of working aged individuals; ages 15 through 64. The percentages of both working aged individuals and children are below the national averages, however the percentage of senior residents is above the national average by almost 3%. The median age of 46 in the township is over 5% higher than both the provincial and national median ages. 8% of the immigrants accounted for were recent immigrants, having landed between 2006 and 2011; the most common country of origin being the Netherlands or the United Kingdom. In 2011, 92.8% spoke an official language (English and/or French) at home; the most frequently reported non official language by recent immigrants was Tagalog. In 2011, an estimated 70 individuals, or 0.9% of the total population of Augusta were considered visible minorities; 25% below the provincial percentage. The largest minority group being of Filipino or South Asian descent. The most frequently cited ethnic origins of Augusta's populace were solely, or a combination of: Canadian, English and Irish.

Діни демографиялық мәліметтер

Діни байланыс Саны Пайыздық көрсеткіші Рим-католик 1460 19,8% Біріккен шіркеу 1730 23,4% Англикандық 1460 19,8% Діни байланысы жоқ 1130 15,3% 2011 жылғы Ұлттық үй шаруашылығын зерттеу деректеріне сәйкес, Аугуста халқының 84,7% дінге жатады, ал халықтың 15,3% ешқандай діни ағымға жатпайды. Ең көп таралған дін – Біріккен шіркеу, екінші орында Англикандық және Рим-католик шіркеулері тұр. Ал Онтарионың қалған бөлігінде Рим-католик діні ең көп кездеседі, Біріккен шіркеу екінші, ал Англикандық шіркеу үшінші орында.