Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Діни қозғалыс
Religious movement
Шынайы Илхам қауымы, сондай-ақ Шынайы Илхам жиналыстары, Илхамшылар және Амана шіркеу қоғамы) – неміс, швейцар және австриялық тегінен тараған қоныс аударушылардың ұрпақтарынан шыққан христиандардың радикалды пиетистік тобы. Олар Нью-Йорк штатының Батыс Сенека қаласына Сенека халқының Буффало Крик резервациясынан жер сатып алғаннан кейін қоныстанды. Олардың шығу тегі әртүрлі болды және әртүрлі әлеуметтік-экономикалық жағдайлардан келді. Кейіннен Эри округының тығыздығы мен Буффало қаласының өсуіне наразы болғандықтан Айова штатының Амана қаласына көшіп кетті.
The Community of True Inspiration, also known as the True Inspiration Congregations, Inspirationalists, and the Amana Church Society) is a Radical Pietist group of Christians descending from settlers of German, Swiss, and Austrian descent who settled in West Seneca, New York, after purchasing land from the Seneca peoples' Buffalo Creek Reservation. They were from a number of backgrounds and socioeconomic areas and later moved to Amana, Iowa, when they became dissatisfied with the congestion of Erie County and the growth of Buffalo, New York.
Нұсқайды
1598 жылы Нант жарлығы жарияланғаннан бастап 1685 жылға дейін Франция кальвинист протестанттар, гугеноттар, өз діндерін өркендетуге және азаматтардың толық құқықтарын пайдалануға мүмкіндік берді, бірақ Рим католик дінін мемлекеттік дін ретінде сақтап қалды. Дегенмен, 1685 жылы Франция королі Людовик XIV Фонтенбло жарлығын шығарды, онда гугеноттардың шіркеулері мен мектептері жабылуы бұйырылды және дінді басуға тырысты. "Руханилар" (Inspirés) – Францияның оңтүстігіндегі гугеноттар, олар қуғын-сүргінге ұшырағаннан кейін радикалды жаңаруға ұшырады және ақыр заманның жақындағанын, сондай-ақ пайғамбарлық шабыт алғанын уағыздап, көшпелі миссионерлік қызмет бастады. Олар 17 ғасырдың қалған бөлігін Нидерланды мен Англияда босқындар ретінде өткізді, содан кейін көптегендері Хальдегі пиетизм орталығына қоныстанды.
From the time of the Edict of Nantes in 1598 until 1685, France had permitted Calvinist Protestants, known as Huguenots, to practice their religion and exercise the full rights of citizens while still maintaining Roman Catholicism as the state religion. However, in 1685, King Louis XIV of France issued the Edict of Fontainebleau which ordered that Huguenot church buildings and schools be closed, and sought to suppress the religion. The Inspirés ("Inspired") were Huguenots in Southern France who radicalized following their suppression and begun an itinerant ministry preaching the end time was at hand with claims of prophetic inspiration. They spent the remainder of the 17th century traveling throughout the Netherlands and England as refugees, before many of them settled in the Pietist center of Halle.
Потт ағайындылары
Инспирелер 1714 жылы Франкфурттың шығысындағы Ханау мен Веттеравиаға жер аударылғанға дейін Галледе тұрған Потт атының үш бауырына әсер етті. Потт ағайындары Изенбург-Айзенберг графтарының діни төзімділігінен пайдалану үшін аймаққа келген көптеген пиетистердің қатарында болды. Олар сол жерде, көпшіліктің түсінгеніндей, құдайдан шабыт алған, трансқа ұқсас күйде екстаздық сөздер айтты. Уағыз айтқанда олардың бүкіл денесін бақылаусыз дірілдеу жиі болды, бұл оларды құдай рухының билегенін көрсететін дәлел саналды. Олардың үндеуі – тәубеге келу және рухани жаңаруға шақыру еді.
The Inspirés influenced three brothers surnamed Pott who lived in Halle until they were exiled and went to Hanau and Wetteravia east of Frankfurt in 1714. The Pott brothers were several of many Pietists who had come to the area to take advantage of the religious tolerance of the counts of Isenburg Eisenberg. There, they gave what many understood as divinely inspired ecstatic speeches in a trance like state. They sometimes experienced uncontrollable jolting motions of their entire bodies while they were preaching, which was understood as verification that they were seized by a divine spirit. Their message was a call to repentance and awakening.
Ертедегі Инспирационалистік қозғалысы
Көптеген адамдар Потттарға тартылды, және олардың төңірегіне жиналған топ 1714 жылдың күзінде ерекше топ болып қалыптасты. Бұл топ Илхамишілер деп белгілі. Көп ұзамай, басқалар да осы сияқты уағыздай бастады және ұқсас құбылыстарды бастан өткерді. Осы ерте көшбасшылардың арасында Эберхард Людвиг Грубер, Иоганн Фридрих Рок және Туннан Урсула Майер болды. Илхамишілер мен Илхамишілер барған жерде, олардың төңірегіне қауымдар жиналды. Дегенмен, осы дәуірде саяси еркіндік өте шектеулі болды, және Илхамишілер үнемі қуылды, соның салдарынан Еуропада тұрақты қоныс таба алмады. Әскери қызметтен бас тарту және ант беруден жалтарту сияқты олардың діни практикалары оларды неміс билігімен қақтығысқа түсірді. Осы қауымдардың көптегені қысқа ғұмырлы болды, ал барлық көшбасшылар саяхаттауды жалғастырды және саяси билеушілер тарапынан жиі қуылды. Илхамишілердің негізгі орталықтары 1740 жылға дейін Ханау маңындағы Химбахта, 1753 жылға дейін Гелнхаузен қамалында, Либлоста, содан кейін 1820 жылға дейін Хернхаагта орналасты. 18 ғасырдағы көшбасшылардың екінші буыны Вильгельм Людвиг Кампф және Пол Гизберт Нагель болды. Грубер бір кезде Шварцнаудағы бауырластар қауымында болды. Алайда, Илхамишілер бауырластарды формализмге, секталыққа және нәтижесіздікке бейім деп тапты, бұл олардың харизматикалық және пайғамбарлық миссионерлік құлшынысына қайшы келді. Урсула Майер екі рет бауырластардың жетекшісі Александр Мактың өз дініндегілеріне ауыртпалық тудырмау үшін ерте қайтыс болатынын болжады. Ол сондай-ақ анабаптист Андреас Бониді де жақтырмады. Нәтижесінде, екі топ бәсекелестікке түсті, және нашар қарым-қатынастар бауырластарды 1720 жылы Шварцнаудан Нидерландыға көшіруге итермеледі.
Many were drawn to the Potts, and the group that gathered around them emerged as a distinct group in the late autumn of 1714. This group is known as the Inspirationalists. Soon, others began preaching in a similar style and experienced similar convulsions. Among these other early leaders were Eberhard Ludwig Gruber, Johann Friedrich Rock, and Ursula Meyer of Thun. Everywhere the Inspirés and Inspirationalists went, communities gathered around them. However, political freedom was very limited in this era, and the Inspirationalists were routinely banished and were unable to find a place in Europe they could permanently settle. Their religious practices, including avoidance of military service and refusal to take an oath, kept them in conflict with German authorities. Many of these communities were short lived, and all the leaders continued to travel and were frequently banished by political rulers. Major centers of the Inspirationalists were successively at Himbach near Hanau until 1740, the castle of Gelnhausen until 1753, Lieblos, and then Herrnhaag until the 1820s. The second generation of leaders in the 18th century were Wilhelm Ludwig Kampf and Paul Giesebert Nagel. Gruber stayed for a time with the community of Brethren in Schwarzenau. However, the Inspirationalists found Brethren to be legalistic, sectarian, and sterile in contrast to their own charismatic and prophetic missionary zeal. Ursula Meyer twice prophesied that Brethren leader Alexander Mack was to meet an early death so that he would not continue to burden his co religionists. She similarly disapproved of Anabaptist Andreas Boni. The groups ended up competing, and poor relations likely spurred the Brethren to leave Schwarzenau for the Netherlands in 1720.
Қалпына келтіру және қайта құру
Олардың діні Грубер мен Рок қайтыс болғанға дейін дами берді, бірақ содан кейін Майкл Краусерт бастаған қайта жаңаруға дейін азайды. Краусерт жаңаруды уағыздады және көп қолдауға ие болды.
Their religion continued to grow until Gruber and Rock's deaths, but subsequently declined until a reawakening sparked by Michael Krausert, who preached for a revival and had much support.
Солтүстік Америкаға көшіп келу
1840 жылдары саяси билеушілердің дінге жаңа шектеулер мен талаптары Инспирационалистерді топтап Солтүстік Америкаға көшуге мәжбүр етті. Олардың алғашқы қоныстары Ниагара өзенінің екі жағасында, Буффало қаласының жанында орналасты. Олардың ішінде Батыс Сенека және Эльма қалалары болды.
In the 1840s, renewed religious restrictions and requirements from political rulers prompted the Inspirationalists to migrate as a group to North America. Their first settlements were near Buffalo on both sides of the Niagara River. Sites included West Seneca and the Town of Elma.
Мұра
Шынайы Илхамдық Қоныс 2013 жылы Ұлттық Тарихи Орындар Тізіміне енгізілді.
The Community of True Inspiration Residence was listed on the National Register of Historic Places in 2013.