Еуропа және Солтүстік Америка темір жолының тарихы
European and North American Railway
Еуропа-Солтүстік Америка темір жолы (E&NA) – АҚШ мен Канададағы тарихи жоба. 1850 ж. құрылған, Еуропадан теңіз арқылы келуді жеңілдету мақсатында салынған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Еуропа және Солтүстік Америка темір жолы (Е&NA) – Нью-Брансуик және Мэн штаттарында салынған үш тарихи канадалық және американдық темір жолының атауы. E&NA идеясы бірыңғай жүйе ретінде 1850 жылы Мэн штатының Портленд қаласында өткен темір жол конференциясында темір жол кәсіпкері Джон А. Пурмен ұсынылды. Бұл желі Портлендті (АҚШ темір жол желісінің шығыс терминалы) Еуропадан келетін жылдам трансатлантикалық кемелермен байланысу үшін Жаңа Шотландиядағы мұзсыз Атлантикалық портымен қосуды көздеген; Халифакс порты, сондай-ақ Кансо порты желінің шығыс терминалы ретінде қарастырылды. Бұл концепция 1850-ші жылдардың басында Нью-Брансуик, Нова-Скотия және Мэн штаттарында британдық колонияларды Канаданың біріккен провинциясының темір жол желісімен байланыстыру құралы ретінде талқыланды. Пур өзі Портлендтен Ричмондқа дейінгі байланысты да қолға алды және 1853 жылы ашылған Сент-Лоуренс және Атлантик темір жолын (SL&A) салды, сол жылы оны Grand Trunk сатып алды. Пур Маритим аймағынан Жаңа Англияға және Маритим аймағынан Канадаға екі бағыттық тасымал ағынынан пайда көруге мүдделі болды.
The European and North American Railway (E&NA) is the name for three historic Canadian and American railways which were built in New Brunswick and Maine. The idea of the E&NA as a single system was conceived at a railway conference in Portland, Maine in 1850 by railroad entrepreneur John A. Poor. The line was intended to link Portland (the eastern terminus of the US rail network) with an ice free Atlantic port in Nova Scotia to connect with fast trans Atlantic ships from Europe; the port at Halifax was discussed as a possible eastern terminus for the line, as was Canso. The concept was also discussed throughout the early 1850s in New Brunswick, Nova Scotia, and Maine as a means to connect the British colonies with the railway network of the United Province of Canada. Poor himself was also promoting a connection from Portland to Richmond and built the St. Lawrence and Atlantic Railroad (SL&A), opening in 1853, the same year it was purchased by Grand Trunk. Poor stood to benefit from a dual flow of traffic from the Maritimes to New England and the Maritimes to the Canadas.
E&NA "Шығыс кеңейтуі" (Сент-Джоннан Шедиакқа дейін)
Канадада E&NA деп аталатын темір жол Сент-Джон мен Шедиак, Нью-Брансуик арасында Портленд-Новая Шотландия желісінің Поурдың көзқарасының бөлігі ретінде салынған. Желіге бастапқы меншік иесі белгісіз, алайда Еуропа және Солтүстік Америка темір жолы Нью-Брансуикте 1851 жылдың 15 наурызында Портленд конференциясынан кейін құрылды. Сент-Джон және Сент-Эндрюс, Нью-Брансуик екеуі де E&NA өздерінің қалаларында бастау үшін жарысып жатты; алайда Сент-Джон компанияны Сент-Джон өзенінің шығыс жағында бастауға көндірді. Сент-Джон компанияны Новая Шотландияға құрылыс салу жоспарларынан бас тартуға және бірінші Нортумберленд бұғазына жетуге сендірді. Бұл қалаға Сент-Лоуренс шығанағы арқылы Канаданың шығысына пароходты байланыс береді, сондай-ақ көмір мен басқа да тауарларға Новая Шотландияның айналмалы және қауіпті транзитіне жол бермеуге мүмкіндік береді. Құрылыс 1853 жылы басталды, Сент-Джоннан солтүстік-шығысқа қарай Кеннебекасис өзені аңғарында. Өкінішке орай, құрылыс өте алысқа жүрмеді және компания 1856 жылы банкротқа ұшырады, ал 1857 жылы компанияның желісін Нью-Брансуик колониялық үкіметі өз қолына алды. 1857 жылы жаңадан құрылған үкіметтің қарамағындағы Еуропа және Солтүстік Америка темір жолы компаниясының құрылысын жылдам жүргізілді. Канаданың алғашқы азаматтық инженерлік мамандығы бойынша Нью-Брансуик университетінің Г. Г. Кетчумы желіге сурет салу мен салуға жұмысқа алынды. Кетчем Сент-Джон мен Монктон арасындағы ұзақ тік және минималды еңіс учаскелері бар жоғары қуатты темір жолды зерттеді. E&NA-ның бірінші бөлімі 1857 жылдың 20 тамызында Шедиак пен Монктон арасында ашылды, бұл арақашықтық 16,8 миль (27 км). Шедиак-Монктон бөлімі ашылған алғашқы бөлігі болса да, желі көп ұзамай шығысқа қарай 2 мильге ұзартылды. Желі Брюль мысынан 2 миль шығысқа қарай Point du Chene-ден ұзартылуы керек деп есептелген, алайда Point du Chene-дегі қорғалған порт Брюль мысының ашық жеріне басым болды. Осы арада 1859 жылы Хэмптон, Нью-Брансуик пен Сент-Джон арасындағы желі ашылды, ал Монктон мен Хэмптон арасындағы қалған бөлім 1860 жылы ашылды. 1860 жылы Нью-Брансуик колониясы E&NA локомотивін бейнелейтін пошта маркасын шығарды. Марканы почта шебері және теміржол директоры Чарльз Коннелл тапсырған. Өкінішке орай, E&NA Монктоннан шығысқа қарай Новая Шотландияға дейін ешқашан алға баспады. Алайда, Нортумберленд бұғазына дейінгі кеңейту Принс-Эдвард аралына (паром арқылы) және Төменгі Канадаға баламалы жолды қамтамасыз етті. 1850-ші жылдардың аяғында Nova Scotia Railway Halifax-тан Truro-ға дейінгі желісін салды, бұл жаңа Брансуиктегі E&NA-мен байланысу үшін батысқа қарай салудың амбициясымен; осылайша E&NA бірнеше жыл бойы өзінің Сент-Джон-Шедиак желісімен тұрды. Трюро мен Монктон арасындағы жоғалған байланысты 1872 жылы аяқталған Интерколониалдық темір жол құрды. E&NA-ның "Шығыс кеңейтуі" локомотив шеберханалары мен штаб-пәтері Шедиакте орналасқан, оны Интерколониалдық темір жол өз қолына алғанға дейін, оларды Монктонға көшірді.
The railway most commonly referred to as the E&NA in Canada was built between Saint John and Shediac, New Brunswick as a segment of Poor's vision of a Portland Nova Scotia line. The initial ownership of the line is unclear, however the European and North American Railway was incorporated in New Brunswick on March 15, 1851, following the Portland conference, with the intention being to start construction east toward Nova Scotia. Both Saint John, and St. Andrews, New Brunswick were vying for the E&NA to begin in their respective communities; however Saint John managed to convince the company to begin on the east side of the Saint John River. Saint John also convinced the company to forego plans to build into Nova Scotia by concentrating on reaching the Northumberland Strait first. This would give the city a steamship connection through the Gulf of St. Lawrence to Canada East, as well as allowing coal and other goods to avoid the circuitous and hazardous transit around Nova Scotia. Construction started in 1853, heading northeast from Saint John up the Kennebecasis River valley. Unfortunately construction did not proceed very far and the company went bankrupt in 1856 with the colonial government of New Brunswick taking over the company's line in 1857. That year (1857) saw construction proceed apace under a newly reincorporated government owned European and North American Railway Co. Canada's first civil engineering graduate, H. G. C. Ketchum, of the University of New Brunswick, was employed in the surveying and construction of the line. Ketchum surveyed a high capacity railway with long tangent sections and minimal grades between Saint John and Moncton. The first section of the E&NA opened between Shediac and Moncton on August 20, 1857, a distance of 16.8 mile (27 km). Although the Shediac Moncton section was the first part opened, the line was soon extended 2 miles east to the better wharf facilities at Point du Chene. The line had been surveyed to extend from Cape Brule 2 miles further east of Point du Chene, however the sheltered harbour at Point du Chene won out over the more exposed Cape Brule location. Meanwhile, the line between Hampton, New Brunswick and Saint John opened in 1859 and the remaining section between Moncton and Hampton was opened in 1860. In 1860, the colony of New Brunswick issued a postage stamp which illustrated an E&NA engine. The stamp was commissioned by the postmaster and one of the railway's directors, Charles Connell. Unfortunately, the E&NA never progressed east from Moncton to its stated goal of Nova Scotia. However, the extension to the Northumberland Strait provided an important link to Prince Edward Island (via ferry) and an alternate route to Lower Canada. By the late 1850s, the Nova Scotia Railway had already built a line from Halifax to Truro, Nova Scotia, with a stated ambition of building westward to link with the E&NA in New Brunswick; thus the E&NA stood with its Saint John Shediac line for several years. The missing link between Truro and Moncton was finally built by the Intercolonial Railway, completed in 1872. The E&NA's "Eastern Extension" locomotive shops and headquarters were located in Shediac until it was taken over by the Intercolonial Railway, which moved them to Moncton.
E&NA "Батыс кеңейту" (Оңтүстік шығанақтан Сент-Круаға дейін, Нью-Брансуик)
Көбінесе E&NA Батыс кеңейтуі деп аталатын, онша танымал емес темір жол, Нью-Брансуиктегі Саут-Бей (Сент-Джоннан батысқа қарай) мен Мэнмен халықаралық шекарадағы Сент-Круа арасында салынған. 1864 жылдың 13 сәуірінде Нью-Брансуиктегі отарлық үкімет E&NA жүйесінің "Батыс кеңейтуін" салу үшін Сент-Джоннан батысқа қарай кеңейту мақсатында Еуропалық және Солтүстік Америка темір жолы деп аталатын компанияны тіркеді. 90 мильдік темір жол сол жылы сараланды және құрылыс жұмыстарына келісімшарт Э. Р. Бурпиге тапсырылды. 1865 жылдың 9 қарашасында Сент-Джон мэрі Саут-Бейде алғашқы қазылған топырақтың белгісін берді. 1869 жылдың 14 тамызында Саут-Бей мен Хартс-Миллз (кейіннен Фредериктон-Джанкшн деп аталды) арасындағы желі ашылды. 1869 жылдың 17 қарашасында Майн шекарасындағы Сент-Круадан Сент-Джонға дейін желі толығымен ашылды.
Less well known was the railway most commonly referred to as the E&NA Western Extension which was built between South Bay, New Brunswick (immediately west of Saint John) and St. Croix on the International Boundary with Maine. On April 13, 1864, the colonial government in New Brunswick incorporated a company called the European and North American Railway for extension from Saint John westward to build the "Western Extension" of the E&NA system. The 90 mile railway was surveyed later that year and a contract for construction was awarded to E. R. Burpee. On November 9, 1865, the first sod was turned at South Bay by the mayor of Saint John. By August 14, 1869, the line was opened between South Bay and Hartts Mills (later renamed Fredericton Junction). On November 17, 1869, the line was completely opened from the Maine border at St. Croix east to Saint John.
E&NA "Мэйн" (Бангордан Вансбороға дейін)
E&NA 1850 жылғы 20 тамызда Мэн штатында Еуропа және Солтүстік Америка темір жолы ретінде тіркелді. Келесі 15 жыл бойындағы кешігулер оның жарғысын Бангор қаласынан Вэнсборо қаласына, Мэн штатына, Халықаралық шекарадағы Сент-Круа, Нью-Брансуикке дейін өзгертуге әкелді. Құрылыс ақыры 1868 жылы Бангордан Мэн штатының Оламон қаласына дейінгі бөлігімен басталды, ал 1869 жылы Оламоннан Мэйн штатының Маттавамеккейг қаласына дейінгі бөлігі ашылды. 114 мильдік желі 1871 жылдың қазан айында Вэнсборо қаласына дейін толық аяқталды, бұл E&NA (Мэн) мен E&NA (Батыс тармағы) желілерін Вэнсборо Сент-Круада байланыстырды. Желінің аяқталуын тойлауға арналған салтанатқа АҚШ президенті Улисс С. Грант және Канаданың генерал-губернаторы Лорд Лизгар Сент-Круа өзені арқылы шекаралық көпірде қатысты.
The E&NA incorporated in the State of Maine as the European and North American Railway on August 20, 1850. Subsequent delays over the next 15 years saw its charter revised to run from Bangor to Vanceboro, Maine on the International Boundary opposite St. Croix, New Brunswick. Construction finally began with the section from Bangor to Olamon, Maine, opening in 1868 and Olamon to Mattawamkeag, Maine, opening in 1869. The 114 mile line was finally completed to Vanceboro in October 1871, linking the E&NA (Maine) to the E&NA (Western Extension) at Vanceboro St. Croix. A ceremony celebrating completion of the line was attended by U. S. President Ulysses S. Grant and Canadian Governor General Lord Lisgar at the boundary bridge crossing the St. Croix River.
Консолидациялау
1872 жылдың 9 қарашасында Шығыс бөлімі, Жаңа Шотландия темір жолымен бірге, Интерколониалдық темір жолына біріктірілді. Ал, Мэн және Батыс компаниялары 1872 жылдың 1 желтоқсанында бірігіп, Консолидацияланған Еуропа және Солтүстік Америка темір жолын құрды, ол 1875 жылы облигацияларын төлеуден бас тартты. Батыс тармағының облигация иелері 1878 жылдың 29 наурызында Сент-Джон және Мэн темір жолын құрып, 31 тамызда Нью-Брансуиктегі мүлікті иеленді. 1883 жылдың 1 шілдесінде Нью-Брансуик темір жолы осы желіні жалға алды. Мэндегі мүлік 1880 жылдың қазанында бастапқы атауымен – Еуропа және Солтүстік Америка темір жолы – қайта ұйымдастырылды. Мэн орталық темір жолы осы желіні 1882 жылдың 1 сәуірінде жалға алды.
On November 9, 1872, the Eastern Division was consolidated, along with the Nova Scotia Railway, into the Intercolonial Railway. On the other hand, the Maine and Western companies were merged on December 1, 1872, as the Consolidated European and North American Railway, which defaulted on its bonds in 1875. The Western Extension bondholders organized the St. John and Maine Railway on March 29, 1878, and acquired the property in New Brunswick on August 31. The New Brunswick Railway leased this line on July 1, 1883. The Maine property was similarly reorganized under its original name European and North American Railway in October 1880. The Maine Central Railroad leased this line on April 1, 1882.
Галифакс-Сент-Джон
Интерколониалдық темір жол (ICR) 1872 жылғы 9 қарашада Трюро мен Монктон арасындағы қосылысын аяқтағаннан кейін Новая Шотландия темір жолын және E&NA "Шығыс тармағын" қабылдады. E&NA "Шығыс тармағы" 1872 жылғы 11 қарашада стандартты рельс еніне келтірілді. 1915 жылы Интерколониалдық темір жол Канада мемлекеттік темір жолдарының (CGR) басқаруына өтті. 1918 жылы CGR Канада Ұлттық темір жолдарына (CNR) біріктірілді. CN осы желілерде жұмысын жалғастыруда, алайда Шедьяк тармағы Скудоук, Нью-Брансуикке дейін қысқартылды.
The Intercolonial Railway (ICR) took over the Nova Scotia Railway and E&NA "Eastern Extension" on November 9, 1872, following completion of its connection between Truro and Moncton. The E&NA "Eastern Extension" was standard gauged on November 11, 1872. The Intercolonial Railway came under the control of the Canadian Government Railways (CGR) in 1915. CGR was merged into the Canadian National Railways (CNR) in 1918. CN continues to operate these lines, although the Shediac spur has been cut back to Scoudouc, New Brunswick.
Сент-Жон-Сент-Крой
E&NA "Батыс кеңейтуі" Жаңа Брансуик үкіметімен E&NA "Шығыс кеңейтуінен" бөлек басқарылды, сондықтан Intercolonial Railway компаниясы жүзеге асырған сатып алуға кірмеді, ол Галифакстан Квебекке дейінгі темір жолды салу және пайдалануға толыққанды бағытталған еді. E&NA "Батыс кеңейтуі" 1877 жылға қарай стандартты рельс еніне келтірілді. E&NA "Батыс кеңейтуі" 1883 жылы Нью-Брансуик темір жолының (NBR) құрамына кірді. 1890 жылдың 1 шілдесінде Канадалық Тынық мұхит темір жолы (CPR) NBR-ді 999 жылға жалға алды. CPR 1995 жылдың 1 қаңтарынан бастап желіні жабуға өтініш берді, бірақ кейіннен оны Нью-Брансуик Оңтүстік темір жолы иеленді, ол бүгінге дейін осы желіні пайдалануда.
The E&NA "Western Extension" was operated by the New Brunswick government separately from the E&NA "Eastern Extension" and thus did not get included in the takeover by the Intercolonial Railway, which was focused exclusively on building and operating a railway from Halifax to Quebec. The E&NA "Western Extension" was standard gauged by 1877. The E&NA "Western Extension" became part of the New Brunswick Railway (NBR) in 1883. On July 1, 1890, the Canadian Pacific Railway (CPR) secured a lease for 999 years for the NBR. CPR applied to abandon the line effective January 1, 1995, however it was subsequently taken over by New Brunswick Southern Railway which continues to operate the line today.
Вансборо-Бангор
E&NA "Майн" 1871 жылы құрылысы аяқталғаннан бастап, 1882 жылы Мэн Орталық Темір жолына (MEC) жалға берілгенге дейін дербес жұмыс істеді. 1889 жылы Канадалық Тынық мұхиты теміржолы (CPR) Мегантик (Квебек) қаласынан Мэйн штатының Маттавамеккег қаласындағы MEC-ке дейін Мэйн халықаралық теміржолын салды. Осы кезде MEC CPR-ге Маттавамеккегтен Вансбороға дейінгі 56 мильдік учаскеде пойыз жүргізу құқығын берді. 1955 жылдың қараша айында MEC, E&NA "Майн" акциясының біріне 125 АҚШ долларынан, немесе 3 114 500 АҚШ долларын қолма-қол ақшамен немесе облигациялармен төлеу шартымен, барлық 114 мильдік E&NA "Майн" теміржолын сатып алды. 1974 жылдың 17 желтоқсанында CPR MEC-тен Маттавамеккегтен Вансбороға дейінгі 56 мильдік учаскені 5,4 миллион АҚШ долларына сатып алды, бірақ MEC пойыз жүргізу құқығын сақтап қалды. MEC Бангордан Маттавамеккегке дейінгі 58 мильдік учаскенің меншігін сақтап қалды. 1981 жылы MEC Гилфорд теміржол жүйесімен сатып алынды, ол Бангордан Маттавамеккегке дейінгі учаскені пайдалануды жалғастыруда. CPR 1995 жылдың 1 қаңтарынан бастап Маттавамеккег-Вансборо учаскесін жабуға өтініш берді, бірақ кейіннен оны Шығыс Мэйн теміржолы өздеріне алды, ол желіде жұмысын жалғастыруда.
The E&NA "Maine" was operated separately from its completion in 1871 until it was leased to the Maine Central Railroad (MEC) in 1882. In 1889 the International Railway of Maine was built by Canadian Pacific Railway from Megantic, Quebec to the MEC at Mattawamkeag, Maine The MEC granted trackage rights to the CPR over the 56 mile section from Mattawamkeag to Vanceboro at that time. In November 1955, MEC purchased the entire 114 mile E&NA "Maine" for US$125 per share or US$3,114,500 payable in cash or bonds. On December 17, 1974, the CPR purchased the 56 mile Mattawamkeag to Vanceboro section from MEC for US$5.4 million, although MEC maintained trackage rights. MEC maintained ownership of the 58 mile Bangor to Mattawamkeag section. In 1981, MEC was purchased by Guilford Rail System, which continues to operate the Bangor to Mattawamkeag section. CPR applied to abandon the Mattawamkeag Vanceboro section effective January 1, 1995, however it was subsequently taken over by Eastern Maine Railway which continues to operate the line.
Портленд-Бангор
Maine Central 1862 жылы құрылды және 1981 жылы Гилфорд теміржол жүйесіне (GRS) сатылды. 2005 жылға дейін GRS бұл бағыт бойынша жұмысын жүргізіп келеді.
The Maine Central was created in 1862 and was sold to Guilford Rail System (GRS) in 1981. GRS continues to operate the line as of 2005.