Кіріспе
Guaco – Венесуэладан шыққан тропикалық музыка тобы. 1968 жылы Маракайбо қаласында Марио Вилория, Альфонсо "Помпо" Агуадо және Фернандо Домингес құрған. Топтың негізін қалаушы Вилория жоғары біліміне көңіл бөлгендіктен зейнеткерлікке шықты; ол бірнеше жыл бойы топтың басты композиторы болды. Оның үйі топтың алғашқы жылдары жаттығулар өткізілетін негізгі орын болды. "Гуако" деген ат Вилорияның үйінің үстінен әр таңертең ұшып өтетін "Гуако" деп аталатын құсқа байланысты деп есептеледі. Топ бастапқыда гаита зулиана тобы ретінде құрылды, ал 70-ші жылдары жанрды ойнаудың дәстүрлі тәсілінен ауытқып, сальса музыкасының элементтерін (мысалы, күрделі духовой аранжировкаларын) енгізіп, гаита тобы үшін өте сирек кездесетін скрипка мен электр гитараларын қосты. Бүгінде Guaco ырғағы гаита, сальса, поп музыкасы, джаз, фанк және тіпті рок-н-ролл мен валленто ырғақтарының күрделі қоспасы арқылы дамып келеді, бұл тропикалық музыка жанрының айрықша белгісі саналатын ерекше және танымал стильді құрайды. Guaco 2012 жылы Pepsi Venezuela Music Awards жүлдесін "Жылдың тропикалық видеосы" номинациясы бойынша, 2013 жылы "Жылдың әртісі", "Жылдың альбомы", "Жылдың әні", "Жылдың тропикалық видеосы" және "Жылдың тропикалық әртісі" номинациялары бойынша, 2014 жылы "Ең жақсы тропикалық әртіс" және 2015 жылы "Жылдың сальса әні", "Жылдың сальса видеосы", "Жылдың тропикалық фьюжн альбомы" және "Жылдың альбомы" номинациялары бойынша жеңіп алды.
Шығу тегі
Оны жас студенттер тобы құрды, олардың ішінде Марио Вилория, Фернандо Платано Домингес, Альфонсо Помпо Агуадо және Луис Ринкон ерекше көзге түсті, кейін Густаво Агуадо қосылды. Олар сол кезде Зулия штатында Гейта дәстүрімен танымал топтармен бәсекелесуді мақсат етті, мысалы, «Эстреллас-дель-Зулия», «Ринкон Моралес», «Эль-Саладилло» және «Карденалес-дель-Эксито». Бастапқыда топ құрамына әйел вокаліст болған Марица Моралес, куатро ойыншысы және композитор Хосе Кастильо, Хериберто Молина, сондай-ақ әншілер Алкидес Бонилья, Хосе Тинео және Тино Родригес кірді. Олармен бірге Альфонсоның інісі Густаво Адольфо Агуадо Леон да болды, ол сол кезде жеке орындаушы ретінде көзге түсе бастаған, бірақ оның кәмелетке толмағандығына байланысты орындау үшін арнайы рұқсат алу қажет болды. Топтың құрылуы және атауы Марио Вилорияға тиесілі, ол топқа ат беру үшін ақ құстың, сол жерде «Halcón guaco» деп аталатын, атын таңдады, себебі оның үйінің үстінен осы құстың бір данасы ұшып өткен, және топтың бастапқы кезеңінде олар сол жерде жаттығулар мен репетициялар жасаған.
Алпысыншы жылдар
1960 жылдары топ Conjunto Gaitero Estudiantil Los Guacos del Zulia (Студент Гайтеро ансамблі Лос Гуакос дель Зулия) деп аталды. Олардың алғашқы туындысы 1964 жылы жазылды, ол Зулия жанрындағы гаита, Венесуэланың дәстүрлі музыкасының стилі, ол әдетте Рождествода орындалады. Алайда, олардың алғашқы альбомдарынан бастап, ерекше және кең ауқымды нәрсе жасауға деген ниет байқалды. 1960 жылдары жылына бір реттен бес туынды жазылды: 1964, 1965, 1966, 1968, 1969. Әндердің көпшілігін Марио Вилория жазған. 1967 жылы Густаво Агуадо басқа гаита тобымен (Estrellas del Zulia) бірге жазды, сол жылы Guaco туынды жазбады. Агуадо 1968 жылы қайтадан жазды және қазірге дейін жазуды жалғастыруда. Осы алғашқы кезеңде Guaco дәстүрлі гаита тобы болды, онда электрондық немесе ерекше элементтер жоқ еді, бірақ олардың мәтіні мен дауыстық ансамблі рок, соус және соул таңдауларына сәйкес, заманауи дыбыс іздегендерін көрсетті. ЕСКЕРТУ: Испан тіліндегі "gaita" сөзі бастапқыда ысқырық құбырды, сондай-ақ аспапты және оның көмегімен орындалған музыканы білдіреді. Алайда, Венесуэланың халық музыкасы контекстінде, ол ысқырық құбырмен ешқандай қатысы жоқ, сондықтан оны аудармау керек, дәл осылай рок-н-ролл музыка стилін де басқа тілдерге аудармау қажет.
Жетпісіншілер
1970 жылдар Сантанита тобынан Рикардо Эрнандестің қосылуымен ерекшеленеді. Бұл зулиандық таланттың алғашқы альбомдарынан бастап өркендеуі байқалады, 1979 жылдан бастап және 1985 жылға дейін топтың ең табысты композиторы атанғанға дейін қатысу мүмкіндіктері арта түседі. Осы кезеңде тағылымдамадан өткен басқа да белгілі әншілер: 1974 жылы композитор және әнші ретінде Хумберто Мамаота Родригес, ал Аргенис Карруйо кейіннен Dimension Latina сияқты оркестрлерде сальсаны таңдады. Аргенис осы кезеңдегі бірнеше альбомдарға нақты әндермен қатысты, соның ішінде: 1972 жылы «Bubu Guaco», 1975 жылы «Let nobody move» және 1978 жылы «A grave and a bongo», соңғы екеуі Рикардо Эрнандестің туындылары. Кейін, 1975 жылы, «Los Cardenales del Éxito» тобымен жеңіске жеткен композиторлар мен әншілер Рикардо Портильо мен Симон Гарсия қосылды. Олардың біріншісі – композитор, куатрист, әнші және табиғи лидер болса, екіншісі композиторлық және шығармашылық қабілетімен көзге түсті. 1970 жылдардың басында әндердің аранжировкасын «Los Blanco» оркестрінен келген және топтың пианиношысы ретінде бастаған көп құралды музыкант Нерио Франко жүзеге асырды. 1977 жылдан бастап, кейіннен сәтті «Carángano» тобын құрған жас пианист және оркестр директоры Хосе Луис Гарсия топтың музыкалық бағытын өз қолына алды. Осы кезеңдегі топтың басты идеясы – дәстүрлі гайтадан заманауилыққа өтуді білдіретін заманауи аспаптарды енгізу болды. Карлос Санчес – бас-гитарада, Ромер Квинтеро және кейіннен Сальвадор Баглиери – гитарада, Фрэнк Веласкес – 1979 жылдан бастап флейта мен саксофонда, ал 1978 жылдан бастап тамбора, конга және бонгодан тұратын ырғақ секциясы орындады. Осы кезеңде есірткі қолдану, кедейлік, ластану сияқты қазіргі заманғы мәселелерді қамтыған, сондай-ақ әзіл-қалжыңға толы лирикалық гайталар жасалды, олардың ең танымал туындысы – «María La Bollera» (1976) әні. Осы тақырыптық және ырғақтық алуан түрлілік, сонымен қатар ұлттық жазба компанияларының қолдауы, Каракаста жасалған өндірістер мен жазбалар оларға сол кездегі жастардың арасында кең танылуға және елдің басқа аймақтарында таралуға мүмкіндік берді, мұнда зулиандық гайта бұрын кең таралмаған.
At the beginning of the 70s, the arrangements of the songs were in charge of Nerio Franco, a multi instrumentalist who came from the Los Blanco orchestra and who began as the group's pianist.3 Starting in 1977, the young pianist and orchestra director José Luis García, who would later form the successful group Carángano, assumes the reins of the musical direction of the band. The central idea of the group at this time was to incorporate contemporary instruments with which the passage from the traditional Gaita to modernity was marked. Carlos Sánchez on bass, Romer Quintero and later Salvador Baglieri on guitar, Frank Velásquez on flute and sax from 1979 and a rhythm section that from 1978 included tamboras, conga and bongo. Within this stage they also develop gaitas with lyrics that address contemporary issues such as drug use, poverty and pollution and others of a humorous nature whose most popular theme was "María La Bollera" (1976). This thematic and rhythmic variety and strong support from national record companies with productions and recordings made in Caracas opened the way for them to be well received by the youth of the time and to begin a process of opening up to other regions of the country where it was not. Zulian gaita is usual.
1979-1985 жылдар кезеңдері
Guaco 79 альбомы 70-ші жылдарды аяқтаған, сапалық серпіліс жасаған бұрылыс нүктесі болды. Осы альбомнан бастап Guaco елдегі тыңдарман және радиостанциялар арасында таныла бастады. Альбомның алты әні Рикардо Эрнандеске тиесілі, ол Guaco-ның басты композиторы ретінде танылды. Бұл туынды тұжырымдамалық сипатқа ие, дәстүр мен заманауилық, той мен терең ойлардың үйлесімді қосылысын ұсынады. Guaco бұрынғы альбомдарда қалыптасқан жинақылық пен тепе-теңдікке қол жеткізді. Salsa кітабының авторы Сезар Мигель Рондон альбомның ішкі мұқабасында оның ерекшеліктері мен әндеріне қатысты терең талдау жасап, оны ерекше туынды деп бағалады. Альбомның аранжировкасы Хосе Луис Гарсияға жүктелді, ал Густаво Агуадо толыққанды қабілетін көрсетіп, альбомдағы төрт ең танымал әнді орындады, соның ішінде: «Noche sensational» әнін Cheo Feliciano 1980 жылы шыққан Sentimiento Tú альбомында қайта жазды, бұл Guaco музыкасына жасалған құрметті білдірді. «Mosaico guaco» және «Біздің құқықтарымыз» әндерінде саяси науқанға ұласпаған, бірақ наразылық көрініс тапқан, Агуадоның дауысында Зулия халқының күнделікті проблемаларға байланысты ашу-ызасы бейнеленді. Бұл альбом Амилкар Босканның Guaco әншісі ретіндегі дебюті болды. Чичило Урибарри «Maracaibo Linda» әнін орындауға шақырылды, бұл ән керемет ырғақ пен әсерлі мәтінге ие болды, ал Рикардо Портильо альбомдағы ең танымал ән – «Venite pa' Maracaibo» әнін шырқады. Бұл альбомнан кейін үлкен жағдай туды, топтан пианист және музыкалық жетекші Хосе Луис Гарсия, әншілер Симон Гарсия және Рикардо Портильо, гитарист Сальвадор Баглиери, басист Карлос Санчес және Аргенис Карруйо кетіп қалды. Бұл музыканттар жаңа жобаларды жеке бастау қажеттігін сезініп, басқа топтар мен оркестрлер құрды, олар Зулия мен елдің музыкалық кеңістігін байытты. 1980-ші жылдардың басында Рикардо Эрнандес композитор ретінде, ал Амилкар Боскан әнші ретінде елеулі ықпал етті. Сандин Галуэ 1995 жылға дейін басист және әнші ретінде топқа қосылды, Алехандро Авила 1981 жылға дейін фортепианода ойнады, кейін 1982-1988 жылдар аралығында Алирио Переспен алмастырылды, Франк Веласкес 1988 жылға дейін саксофон мен флейтада ойнады, ал Ромер Квинтеро 1986 жылға дейін гитарада ойнады. Guaco 80 альбомы осы құраммен жазылды, онда 10 ән болды, оның 8-і Рикардо Эрнандеске тиесілі, ол аранжировка жасау талантын да көрсетті. Музыкант: «Guaco 80 альбомы – менің альбомым, онда менің аранжировкаларым мен әндерім бар» деді. Ең көп таралған әндер: «Homenaje a Jesús Lozano» және Амилкар Боскан орындаған «Las Pulgas». Тағы бір танымал ән – Густаво Агуадоның ерекше дауысындағы «Maracucha». Бұл ән бастапқыда духовой аспаптарсыз жазылған, кейіннен Каракастағы Trabuco Venezolano оркестрінің директоры Альберто Наранхо жасаған аранжировкамен духовой аспаптар қосылды. Чикинкираның Әзіретіне арналған «Chinita» әні де ерекше аталып өтті, оның аранжировкасы мен полифониясы оған дәстүрлі гаита топтарынан өзгеше, заманауи көрініс берді. Бұл альбомда әлеуметтік аялау туралы мәтіндер (Guaco негізін қалаушылардың әрқашан көтеріп келген идея) сақталды, мысалы: «La reforma» әні, Марио Вилорияның 1970 жылғы LP-де жазылған ескі әні, онда Маракайбо жылдар бойы шеккен, бірақ шешілмеген проблемалар туралы айтылады, және Венесуэла мен Гайана арасындағы аумақтық дау кезінде жазылған «Differendum» әні. Guaco 1981 альбомы алдыңғы екі альбомда қол жеткізілген көркемдік деңгейді растады. Рикардо Эрнандес альбомдағы сегіз әннің музыкалық жетекшісі және композиторы болып қала берді. Бұл топтың ырғақтық және гармониялық тұжырымдамасы Зулияда туған музыканттарға тиесілі, олардың дыбыс сапасы көріне бастады. Сату деңгейі бойынша 1979 жылдан 1983 жылға дейін INTEGRA рекордтық лейблі оларды насихаттады. Сондықтан, барлығы музыка жанрына жатқызуға тырысатын топты насихаттау барысында «Guaco – Guaco» деген критерий сақталады. Амилкар Боскан «El billetero», «A patinar» және «Tierra bonita» әндерімен өзін маңызды орындаушы ретінде бекітті. Густаво Агуадо «Chinca y Ricardo» әнін және Гуаяна Эсекибаға арналған «Esequibo» әнін қайта орындады. Сундин Галуэ орындаған «Мен gaiteando жалғастырамын» әні өзінің жақын және романтикалық сипатымен бұқаралық ақпарат құралдарында жарияланды, онда музыканттардың өнеріне берілген немесе өмір салтымен «қорқыныш» сезінетін флейташылардың әйелдері туралы айтылды. Бір жылдан кейін және сол музыкалық топпен Guaco 1982 жылы жаңа ұзақ ойналатын альбомын ұсынды. Ернандес-Боскан дуэті «Pastelero» және «Por eso me feliz mi Maracaibo» әндерімен сәтті серіктестігін қайталады. Густаво Агуадо Рикардо Эрнандеске тиесілі «Para ella» және «Para ti Chinita» әндерін орындады. 1983 жыл Guaco үшін бесінші және Integra лейблі үшін соңғы студиялық альбомды жазу жылы болды. Осы кезде Guaco өзінің жаңару процесін жалғастырып, тәжірибелі продюсер Орландо Монтиэльдің басшылығымен барабан, труба, тромбон және скрипка қосты. Амилкар Боскан «El Pavito» әнімен композитор ретінде дебют жасады, сондай-ақ «Cepilla'o» және «Adiós Miami» әндерін жазды, бұл ән АҚШ-қа арзан бағада саяхаттаған орта таптың венесуэлалықтары туралы айтады, олар сол жылы валюталық бақылауға және валютаның күрт девальвациясына ұшырады. 1984-1985 жылдары Sonographic лейблімен екі альбом жазылды, бұл лейблде елдегі ең танымал әртістер жазды: Yordano, Ilan Chester және Franco de Vita. Топтың альбомы сатылымы экспоненциалды түрде өсті, желтоқсан айында олар елдің әртүрлі жерлерінде, соның ішінде Каракас Полиэдросында үлкен концерттер берді.
The compositions that were most widely distributed were: «Homenaje a Jesús Lozano» and «Las Pulgas», in the voice of Amílcar Boscan. Another of the songs of great popularity was: "Maracucha", in the unmistakable voice of Gustavo Aguado. A song initially recorded without brass that was later added, in an arrangement made in Caracas, by Alberto Naranjo, director of Trabuco Venezolano. He also highlighted the song dedicated to the Virgin of Chiquinquirá, "Chinita", whose arrangements and polyphonies gave it an air of modernity that contrasted with those gaita groups that never took risks and remained faithful to tradition. It remains within the repertoire of this album, lyrics of social denunciation (an idea that has always been present in the founders of Guaco) with bagpipes such as: "La reforma", an old song by Mario Viloria that had been recorded on the 1970 LP where he addresses the problems that Maracaibo has suffered for years and that have never been solved and "Differendum" at the time when Venezuela and Guyana maintained a territorial dispute. The album Guaco 1981 confirms the artistic level reached in the two previous LPs. Ricardo Hernández remains as musical director and composer of eight of the songs on the album. The rhythmic and harmonic concept of the band belongs to the musicians born in Zulia and whose sound quality is beginning to make itself felt. At the sales level, they are promoted by the INTEGRA record label from 1979 to 1983. Therefore, within the promotion of the band that everyone wants to label within a musical genre, the criterion that "Guaco is Guaco" is maintained. Amílcar Boscan consolidates himself as a fundamental interpreter with the songs: «El billetero», «A patinar» and «Tierra bonita». Gustavo Aguado repeats as an interpreter of a theme dedicated to the virgin: "Chinca y Ricardo" and another to Guayana Esequiba with the song: "Esequibo". Another of the songs that had media coverage due to its intimate and romantic nature was: "I will continue to gaiteando", in the voice of Sundin Galué, where the topic of the pipers' wives who feel "threatened" by the way of life dissipated or committed to the art carried by musicians. A year later and with the same musical group, Guaco premiered its new long playing album in 1982. The Hernández Boscan duo repeated their successful association with the songs: «Pastelero» and «Por eso me feliz mi Maracaibo». Gustavo Aguado reserves the songs "Para ella" and "Para ti Chinita" by Ricardo Hernández himself. The year is 1983 and Guaco records his fifth and last studio album for the Integra label. At this time, Guaco continues its modernization process, adding drums, a trumpet section, a trombone and violins under the executive production of the experienced Orlando Montiel. Amílcar Boscan debuts as a composer with the song "El Pavito" and also records the songs: "Cepilla'o" and "Adiós Miami", a song referring to middle class Venezuelans who used to travel to the USA because of how cheap the dollars were. and that in that year they were subjected to exchange control and a strong devaluation of the currency. Between 1984 and 1985, two albums were produced and recorded with the Sonographic label, a label for which the most renowned artists in the country recorded: Yordano, Ilan Chester and Franco de Vita. The band is an obligatory reference throughout the national territory, their albums increase their sales exponentially and in December they give massive concerts in various venues in the country, including the Poliedro de Caracas.
1986-1995 жылдар кезең
1986 жылы жарық көрген Guaco Tercera Temporada альбомы Рикардо Эрнандес пен Амилкар Босканның кетуімен Зулиан тобының тарихындағы маңызды беткесуді білдіреді. Даниэль Сомароо мен Сундин Галуэ әншілер ретінде алға шығады, ал Гуаконың бұрынғы серігі Хериберто Молина альбомды құрайтын он әннің алтауын жазады. Бұл туындының ең танымал әндерін Густаво Агуадо орындайды: "Aguas de cristal" және "Virgen Guaquera" – Чинитаға арналған торғай aguinaldo, оған Sonografica лейблінің әншілері: Франко Де Вита, Йордано, Илан Честер, Колина, Франсиско Пачеко және Эвио Ди Марцо қатысып, ұлттық деңгейде сәттілікке жетеді. "La radio" әнін де Даниэль Сомароо орындайды. Гуаконың келесі жұмыстары – Maduro (1987) және Leave a Mark (1988), онда өндіріс Густаво Агуадодан Вилли Кросқа көшеді. Нельсон Арриета 2002 жылға дейін топтың әншісі болып, үлкен мансапқа ие болады. Ең танымал әндері: "Zapatero", "Ask Carruyo" және "Cuatro Temporadas", барлығы Абденаго Негито Борхас жазған, ол композитор ретінде танылады. 1970 жылдары топқа қосылуға тырысқаннан кейін, ол топқа мүше болады. Betania 1989 – Sonografía лейблі үшін шығарылған соңғы альбом. Төрт ән ерекшеленіп, елде кеңінен тарайды: "Fatal Attraction", "Let Nobody Move", "Sara" және "La Placita", соңғысы ұлттық артистердің қатысуымен үлкен резонанс тудырады: Сесилия Тодд, Йордано, Элиса Рего, Серхио Перес және Луз Марина. 1990 жылдан 1993 жылға дейін Гуако Sonorodven тобымен бес альбом жазады. 1990 және 1991 жылғы альбомдар Хуан Карлос Саластың музыкалық жетекшілігімен жарық көреді. Ең танымал әндер: "Мен сені ешқашан ұмытпаймын" (Каринамен дуэт), "Сен енді бұрынғы сен емессің" (Гилберто Санта Розамен дуэт), "Мені үйіңе шақыр" (Project M) және Густаво Агуадо орындаған "Сен мені алып барасың". Кейін Guaco Clásico-ның алғашқы екі томы жазылады, онда топ дәстүрлі Зулиан торғай әндерін жаңаша орындайды және бұрынғы кезеңдердегі әндерінің жаңа нұсқаларын дәстүрлі торғай аспаптарымен бейімдейді, бірақ заманауи элементтерді де қосады. "Бейбітшіліктің келуі" (Луис Энрикемен дуэт) – ең жаңа ән және ең көп таралған туынды. Sonorodven тобымен жұмыс 1993 жылы жарық көрген Triceratops альбомымен аяқталады, ол Zulia-дан Хорхе Луис Чациннің орындаушы, композитор және аранжировщик ретінде толыққанды қатысуын белгілейді. Көптеген тыңдармандар бұл альбомды топтың ең жақсы туындыларының бірі деп санайды. Бұл альбомда әнші Нельсон Арриета "Everything was left" әнімен ерекше көзге түседі. Әнші Киара "Always together" әніне қонақ шақырылады, ал Рафаэль Греко – Гуакоға саксофонист ретінде қосылатын Зулиан музыканты және композиторы – Джузеппе Пеппино Теренциоға (музыкант және Маракайбодағы Хосе Луис Паз консерваториясының негізін қалаушы профессоры) арналған "Менің ағайын" тақырыбын жазады және орындайды. Хорхе Луис Чацин жазған "Detail in false" және Хосэ Кинтеро жазған "Las caraqueñas", екеуі де Густаво Агуадо орындауында, топтың ең әмбебап және табысты альбомдарының бірін құрайды. Guaco Clásico, Volume III (1994 жылы жарық көрген) альбомымен Венесуэлалық супербендтің тағы бір кезеңі аяқталады.
1995-2005 кезең
Бұл кезде Guaco джаз, латын рок және сальса элементтері араласқан халықаралық дыбысты таңдайды: бұл тек аспаптарда ғана емес, сонымен қатар негізгі мелодияның ырғағында да көрінеді. Келесі альбомдарда екі труба, тромбон және саксофон пайда болады, сондай-ақ тікелей сальса жанрына жататын әндер орындалады, мысалы: Mi desengaño, Así son ponco, Remembranzas, Acere Bongo және Fuego en el 23 сияқты туындылар. Archipiélago (1995) альбомы Луис Фернандо Борхастың әнші ретінде дебюті болды, Хорхе Луис Чачин жазған әндері елдің радиостанцияларында кең танылды: "No la juzgue" және "Como ella es tan bella". Тағы да белгілі әндердің қатарында "Que cobardía" (Сандин Галуэ орындаған) және "Simón's dream" (Густаво Агуадо дауысымен және Симон Диаздың қатысуымен) бар. "Como sera" (Ж. Л. Чачиннің авторы және орындаушысы) әні де көпке таныс еді. 1997 жылы Хуан Карлос Саластың музыкалық жетекшілігімен Amazonas альбомы шықты, ал промо-сингл Хорхе Луис Чачиннің "Si tú la viera" әні болды. Бұл сәттілік топтың 25 жыл бойы жыл сайын альбом шығарып келгеннен кейін, екі жыл бойы жаңа материал жарияламауының салдарынан туындаған шаң жұқтыруын көрсетті. Кейін 1999 жылы топ өзінің хиттерін қайта орындаған альбомды жазды, оған бұрын жарияланбаған төрт ән қосылды, соның ішінде Хосе Альфонсо Киньонестің композициясы және Густаво Агуадо орындаған "La turbulencia" әні. 2000 жылы Equilibrio деп аталған, жаңа әндері бар тағы бір альбом шықты, онда Хорхе Луис Чачин жазған және орындаған "Señor Weiss" әні ең танымал болды. Осы өндірістен кейін ол жеке жобаларына ден қою үшін топты тастап кетті. 2002 жылы шыққан Galopando альбомы Нельсон Арриеттаның топтағы соңғы қатысуы болды, ол жеке карьерасын бастауға шешім қабылдады. Осы альбомнан Густаво Агуадо орындаған "El buzo" және "Pa' Colombia" әндері белгілі бір резонанс тудырды. Guaco, Венесуэланың дыбысы, 2005 жылы Рональд Борхастың Нельсон Арриеттаны алмастырғанын жариялады. Топ осы әншінің дауысымен "Pídeme" және "Pasan los días" сияқты әндерімен қайта табысқа жетті. Густаво Агуадо аккордеонмен сүйемелдемеде "Entraíto en años" әнін орындады, Колумбия нарығына енуге тағы да тырысты.
2006 жылдан қазіргі уақытқа дейінгі кезең
2006 жылы шыққан Equus альбомы көбінесе Густаво Агуадо орындаған "Confusion" әнімен танымал, ол Venevisión телеарнасының шығарған "Voltea pa' que te enamores" теленовеласының кіріспесі мен аяқталуы болды. 2010 жылы топ жазу қызметін қайта бастап, Guajiro альбомын жазуға кірісті. Бұрынғы альбомдарда бірнеше әнмен ынтымақтасқан венесуэлалық композитор Хосе Альфонсо Киньонес, Гилберто Санта Роза орындаған "Ella" және Рональд Борхас орындаған "Amor a drip" әндерін жазды. Венесуэлалық Jesús Enrique Divine "Bandido" әнінде, ал Hiyanú Alcántara "Fruit Forbidden" әнінде реп стиліне жақын ырғақпен жұмыс істеді. Луис Фернандо Борхас орындаған "Мен саған айтқым келеді" әні жарнамалық тақырып болды. 5. 45 жылдан астам сахналық өмірден кейін, топ 2012 жылы екі Латын Грэмми сыйлығына ие болған және 150 000 дана сатылып, үш платиналық дискіні алған "Скульптура" альбомын шығарды. Бұл жұмыста сальса жанрының әншілері Рубен Блэйдс, Гилберто Санта Роза және Луис Энрике бірікті. Альбомнан "Dámelo todo" (Венесуэлалық әнші Клаудия Сантостың қатысуымен) және "Vivo" (промо әндердің бірі) ерекше көзге түсті. Бұл альбомнан топтың алғашқы DVD-ін шығаруға мүмкіндік берген жарнамалық тур ұйымдастырылды. Historic Guaco деп аталған DVD Каракас қаласында жазылып, 16 әннен тұрады. 6. Бұл жазбаға Гилберто Санта Роза, Луис Энрике, сондай-ақ венесуэлалық Kiara, Nelson Arrieta және Jorge Luis Chacín қатысты. Материал бүкіл елде таралатын газет арқылы таратылды. 2013 жылдың қараша айында әнші Elahim David Гуако тобына қосылды, бұл Рональд Борхастың топтан кетуімен бірге болды. Хосе Альфонсо Киньонес тікелей эфирде сынақтан өткен әншіні ұсынды, ол топта қалды. Кейін Гуако әнші Diego Rojas-ты қабылдады. Бұл Каракастық әншілер 2014 жылы шыққан Presente continuo альбомында дебют жасады, оған Fonseca, Víctor Manuelle, испандық фламенко әншісі Enrique Heredia Negri және кубалық Isaac Delgado шақырылды. 8. Бұл жұмыс туралы топтың бұрынғы мүшесі Рикардо Портильо әлеуметтік желілерде пікір білдіріп, дау тудырды: "Әдеттегідей, шығармашылық жоғалып барады", бұл сәтті формулаларды қайталаудың нәтижесінде күтілген нәтижелерге жете бермейтінін білдіреді. Бұл жазба жұмысы (соңғы үш альбом сияқты) тәуелсіз өндіріс болып табылды және EPA дүкендер желісі арқылы бүкіл елде таратылды. 2016 жылы Гуако әлеуметтік желілерінде жаңа мүшесінің ресми қабылдануын жариялады: Mark Meléndez. Сондай-ақ, топ алғашқы Латын Грэмми сыйлығын жеңіп алды. Густаво Дудамельдің жетекшілігімен Венесуэланың Симон Боливар симфониялық оркестрімен бірлескен Bidimendional альбомы 2017 жылы "Үздік заманауи тропикалық альбом" номинациясында Латын Грэмми сыйлығын жеңіп алды, Cinex және Farmatodo кинотеатрлар желісімен жасалған келісімнің арқасында 70 000-нан астам дана сатылды. Бұл өнім әнші Mark Meléndezдің "Llenarte de amores" әнімен дебютін белгіледі, ал ең танымал ән 2016 жылы Луис Фернандо Борхас жазған "Lágrimas no más" болды, осылайша альбомның жарнамалық әніне айналды. Кейін Less & Chris ремиксі шығарылды. 2017 жылы Альберто Арвело режиссерлік еткен Guaco: Semblanza деректі фильмі жарық көрді, бұл топтың алғашқы фильмдік туындысы, одан кейін Густаво Дудамельдің жетекшілігімен Венесуэланың Симон Боливар симфониялық оркестрімен концерт өтті.
After more than 45 years of artistic career, the group released in 2012 the album Sculpture, nominated for two Latin Grammy Awards and which sold 150,000 copies, earning it a triple platinum record. In this work, Guaco brought together the singers and exponents of the salsa genre Rubén Blades, Gilberto Santa Rosa and Luis Enrique. Featured songs from this album were "Dámelo todo", with the collaboration of the Venezuelan singer Claudia Santos) and "Vivo" (which was one of the promotional songs). From this album a promotional tour is made that allows the band to launch the first DVD of the band, which is called Historic Guaco, recorded in the city of Caracas and composed of 16 songs. 6 For this recording they had again Gilberto Santa Rosa and Luis Enrique and the Venezuelans Kiara, Nelson Arrieta and Jorge Luis Chacín. This material was distributed through a newspaper of national circulation. In November 2013, the singer Elahim David joined Guaco, coinciding with the departure of Ronald Borjas from the band. José Alfonso Quiñones was the one who recommended the singer who, after a live test, remained within the band. Later Guaco incorporated the singer Diego Rojas. These singers from Caracas made their debut on the album Presente continuo, released in 2014, and in which the artists Fonseca, Víctor Manuelle, the Spanish flamenco singer Enrique Heredia Negri and the Cuban Isaac Delgado were invited.8 About this work Ricardo Portillo , a former member of the group ignited a controversy (through social networks) when he wrote: "The same as always, creativity vanishes", implying that with the repetition of formulas that have been successful, sometimes the results are not achieved expected artistic. This record work (like the last three) was made as an independent production and was distributed nationally by the EPA hardware store chain. In 2016 Guaco announces on its social networks the official integration of the new member: Mark Meléndez. Also, won their first Latin Grammy. The Bidimendional album where he shares with the Simón Bolívar Symphony Orchestra of Venezuela conducted by Gustavo Dudamel, in 2017 won a Latin Grammy Award for "Best Contemporary Tropical Album" reaching more than 70,000 copies sold thanks to an alliance with the cinema chain Cinex and Farmatodo. This production marks the debut of singer Mark Meléndez performing the song "Llenarte de amores", where the best known song was "Lágrimas no más" recorded by Luis Fernando Borjas in 2016, thus being the album's promotional song. Later, a remix with Less & Chris would be released. In 2017, the documentary Guaco: Semblanza, directed by Alberto Arvelo, was released, the first film production made by the group followed by the concert with the Simón Bolívar Symphony Orchestra of Venezuela, conducted by Gustavo Dudamel.