Чарльз Баффингтон: Американдық бейсболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Чарльз Г. Буффинтон (14 маусым 1861 жылы туған, 23 қыркүйек 1907 жылы қайтыс болған) – 1882 жылдан 1892 жылға дейін Басты лига бейсболында оң қолмен тастайтын американдық ойыншы. 1880-ші жылдардың ең көп ойнаған питчерлерінің бірі, ол 20 ойынды жеті рет жеңіп, оның 1700 карьералық страйк-ауты 19-шы ғасырдың тоғызыншы ең жоғары көрсеткіші болып табылады.

Мансап

Фолл-Ривер қаласында, Массачусетс штатында дүниеге келген Баффингтон, негізінен керемет синкер доп тастауымен танымал болды және карьерасын Бостон Ред Стокингс/Бин-Итерс командасымен бастады. Ол 2 немесе 3 питчерден тұратын командаларда ойнады және өз командаларының көптеген табыстарына үлкен үлес қосты. 1883 жылдан 1885 жылға дейін ол Джим Уитнимен бірге Бостонның екі басты питчерінің бірі болды; екеуі де 1883 жылы Бостонның 63 жеңісінің 62-сін жеңіп алды, осылайша Бин-Итерс командасы жеңімпаз атанды. Баффингтонның ең жақсы маусымы содан кейін болды, ол 1884 жылы 67 ойында 2.15 ERA көрсеткішімен 48-16 есебін тіркеді. Сол маусымда ол бір ойында 17 соққы жасады, қатарынан 13 ойынды жеңіп, 417 соққымен маусымды аяқтады, сол жылы бұрынғы 361 соққы жасаған рекордты бұзған жеті питчердің бірі болды. Ол дәстүрге сай, 63 ойынды толық аяқтады, оның 8-і таза жеңіс болды. Мұндай жеңіс көрсеткіштері сол кезде ерекше емес еді, себебі Баффингтонның 30 жеңісі сол жылы үлкен лигада үшінші орынға ие болды, ал Чарльз Радборн 59 жеңіспен рекорд орнатты. 1886 жылы нашар маусым болды, себебі қолдағы жарақаттарға байланысты ол 7-10 есебін көрсетті және 1887 жылы оның шарты Филадельфия Куэйкерс командасына сатылды. Ол команда үшін қатарынан екі ойынды бір соққымен аяқтады және үш жыл бойы олардың штабының негізгі ойыншысы болды, әрқайсысында 20-дан астам ойынды жеңіп алды. 1890 жылы ол Ойыншылар лигасының Филадельфия Атлетикc командасына өтті, 19-15 есебін көрсетті және жылдың көп бөлігінде команданы басқарды, ал 1891 жылы Америка лигасының Бостон Редс командасына ауысты. Бостонда ол лига чемпиондары үшін 29-9 есебін көрсетті – оның соңғы 20 жеңіс маусымы. 1892 жылы Балтимор Ориолс командасымен 4-8 есебін көрсеткеннен кейін, ол маусым ортасындағы жалақыны кесіп тастаудан бас тартып, карьерасын аяқтады. 1893 жылы бейсболда питчерлердің тұру қашықтығы 50 футтан 60 фут 6 дюймға дейін ұлғайтылды, бұл оның қайта оралу мүмкіндігін толығымен жойды. 11 жылдық карьерасында Баффингтон 414 ойында (396 стартта) 233-152 есебімен 2.96 ERA көрсеткішін тіркеді. Ол 351 ойынды толық аяқтады, оның ішінде 30 таза жеңіс, 1700 соққы жасады және 3404 иннингте 1120 ұпай жіберді. Ол карьерасын аяқтаған кезде барлық питчерлік көрсеткіштер бойынша жетінші және оныншы орындарда болды, бірақ үлкен лиганың тарихы қысқа болғандықтан, одан жоғары тұрғандардың барлығы оның замандастары болды. 1890-жылдардың басында ол тізімде тез төмендеді. Мансабында ол 137 ойында аутфилдер ретінде де ойнады және .245 көрсеткішпен соқты. Баффингтон 46 жасында жүрек ауруынан Массачусетс штатындағы Фолл-Ривер қаласында қайтыс болды. Ол Фолл-Ривердегі Оук-Гроув зиратында жерленді.

Born in Fall River, Massachusetts, Buffinton—mainly known for his brilliant sinker ball—began his career with the Boston Red Stockings/Beaneaters. He played in the days of 2 or 3 man pitching staffs and was a big part of many of his teams' successes. From 1883 to 1885 he was one of Boston's two principal pitchers along with Jim Whitney; together they picked up 62 of Boston's 63 wins in 1883 when the Beaneaters took the pennant. Buffinton's best season came right after that, though, when he went 48–16 with a 2.15 ERA in 67 starts in 1884. During that season, he struck out 17 batters in one game, won 13 straight games, and ended the year with 417 strikeouts, becoming one of seven pitchers that season to break the previous record of 361. Typical of the era, he completed 63 of his starts, with 8 being shutouts. Such win totals were not completely extraordinary at the time, as Buffinton's only 30 win season ranked third in the major leagues that year as Charles Radbourn set a record with 59 wins. After a poor 1886 season which saw him drop to 7–10 in more limited play due to arm trouble, his contract was sold to the Philadelphia Quakers in 1887. He pitched two one hitters in a row for the team at one point and became the mainstay of their staff during his three years there, winning over 20 games in each. He jumped to the Philadelphia Athletics of the Players' League in 1890, posting a 19–15 record and managing the team for most of the year, before shifting to the American Association's Boston Reds in 1891. In Boston, he enjoyed a 29–9 year for the league champions – his last 20 win campaign. After a 4–8 record with the Baltimore Orioles in 1892, he retired rather than accept a midseason pay cut In 1893 the pitching distance in baseball was increased from 50 feet to 60 feet 6 inches, effectively ending his chances of returning. In an 11 year career, Buffinton had a record of 233–152 with a 2.96 ERA in 414 games (396 starts). He pitched 351 complete games, including 30 shutouts, struck out 1,700 and allowed 1,120 earned runs in 3,404 innings pitched. At the time of his retirement he ranked between seventh and tenth in virtually every career pitching category, although due to the short history of the major leagues all of those ahead of him were his contemporaries. As the 1890s progressed he quickly dropped further down the lists. During his career, he also played as an outfielder for 137 games, and batted .245 for his career. Buffinton died in Fall River, Massachusetts, at the age of 46 from heart disease. He was laid to rest at the Oak Grove Cemetery in Fall River.