Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Антон Брукнердің до мажордағы №1 симфониясы, WAB 101, композитор орындауға лайық деп санаған және Австрия Ұлттық кітапханасына тапсырған алғашқы симфониясы болды. Хронологиялық тұрғыдан қарағанда, ол фа минордагы оқу симфониясынан кейін, ал "құлатылған" ре минордагы симфониядан бұрын жазылған. (№2 до минорлық симфония "құлатылған" ре минорлық симфониядан кейін аяқталды.) Композитор оған Das kecke Beserl ("Қайратты қыз") деген ат қойды және 1868 жылы оның тұңғыш қойылымын өткізді. Кейін, 1891 жылы Брукнер Вена университетінің құрметті докторы атанғаннан кейін, 1890-1891 жылдардағы нұсқасын осы университетге арнады.
Anton Bruckner's Symphony No. 1 in C minor, WAB 101, was the first symphony the composer thought worthy of performing, and bequeathing to the Austrian National Library. Chronologically it comes after the Study Symphony in F minor and before the "nullified" Symphony in D minor. (Symphony No. 2 in C minor was completed after the "nullified" Symphony in D minor.) The composer gave it the nickname Das kecke Beserl (The Saucy Maid), and conducted its 1868 premiere. Much later, after Bruckner was granted an honorary University of Vienna doctorate in 1891, he dedicated the 1890–1891 version of the work to that institution.
Алғашқы Адагио мен Шерцо
Симфонияны 1866 жылдың сәуірінде аяқтау алдында Брукнер Адажио мен Скерцоның басқа да түрлерін жазды. Адажио алғаш рет классикалық соната түрінде жоспарланған, дамуымен, күрделі орта бөлімді үштік құрылым емес. Экспозициясы мен рекапитуляциясы Линц нұсқасына ұқсас. Оның орталық бөлімінің басында үшінші Шумандық мотив енгізілді, ол Линц нұсқасының ортаңғы бөліміндегі гобой солисінің серіктес ретінде ішінара қайта пайдаланылады. Бұл Адажионың ерте нұсқасы (қолжазба Mus. Hs.40400) жартылай оркестрленген, бірақ кернейлер мен тромбондарсыз. Бірінші мотивтің рекапитуляциясы скрипкалармен орындалады және желді аспаптармен безендіріледі. Екінші скрипкалар мен ағаштан жасалған үрмелі аспаптармен ғана белгіленген екінші тақырыптың рекапитуляциясы 154-ші тактіден тоқтатылады. Содан кейін, қозғалыстың толық оркестрленген аяқталуына дейін бес такт жазылмай қалды. Бастапқыда жоспарланған Скерцо да толық оркестрленбеген, кернейлер мен тромбондар жоқ, бірақ оның триосы 1866 жылы өзгеріссіз қолданылды. Бұл ерте Скерцо (қолжазба Mus. Hs.6019) өте қысқа және Брукнердің Линц нұсқасында қолданған нұсқадан мүлдем өзгеше. Симфонияның жазбаша парақшасында Тинтнер «Брукнер 1866 жылға дейін тастаған өте қысқа Скерцо (оны қысқалығы үшін пе? ), хроматикалық синкопациямен, соңғы нұсқадан гөрі қызықтырақ болуы мүмкін» деп жазады. 1995 жылы Вольфганг Гранжан бұрынғы Адажио мен Скерцоны зерттеулік партитура ретінде (I/1a STP) өңдеді. Осмо Вэнсканың осы ерте Адажио мен Скерцоның жазбасы Брукнер мұрағатында сақталады. Камералық оркестрге арналған транскрипциясында Рикардо Луна Адажионың рекапитуляциясының жетіспейтін бес тактын Линц нұсқасының тиісті материалдарын пайдаланып толықтырды. Алдыңғы жеті толық емес тактідің музыкасы (тек мелодиялық элементтері бар) Линц нұсқасымен толық сәйкес келмегендіктен, серіктес дауыстарда берілмеген ырғақтарды реттеу үшін ол кейбір түзетулер жасауға мәжбүр болды. Джоан Шукингтің ерте Адажио мен Скерцоның электрондық реконструкциясын Джон Беркидің веб-сайтынан тыңдауға және жүктеуге болады.
Before completing the symphony in April 1866, Bruckner composed other forms of the Adagio and the Scherzo. The Adagio was first conceived in classical sonata form, with development, not the ternary structure with elaborate middle section. The exposition and the recapitulation are similar to that of the Linz version. In the beginning of its central section a third Schumanesque motif is introduced, which will be partially re used as accompaniment of the oboe solo of the middle section of the Linz version. This early version of the Adagio (manuscript Mus. Hs.40400) was partially orchestrated, without trumpets or trombones. The recapitulation of the first motif is played by the strings and decorated by the winds. The recapitulation of the second subject, which was sketched only by the second violins and the woodwinds, breaks off at bar 154. Thereafter, five bars were left unwritten before the – on the contrary – fully orchestrated close of the movement. The originally conceived Scherzo was not fully orchestrated either, lacking trumpets and trombones, but its Trio was carried over unchanged in 1866. This early Scherzo (manuscript Mus. Hs.6019) is very short and quite distant in character from what Bruckner eventually used in the Linz version. In the leaflet for his recording of the symphony, Tintner writes that "the earlier very short Scherzo, which Bruckner discarded before 1866 (because of its brevity? ), with chromatic syncopation, is perhaps more interesting [than the final one]." In 1995 Wolfgang Grandjean edited the earlier Adagio and Scherzo as a study score (I/1a STP). A recording of these early Adagio and Scherzo by Osmo Vänskä is available in the Bruckner Archive. In his transcription for chamber orchestra, Ricardo Luna completed the five missing bars of the recapitulation of the Adagio by using the corresponding material of the Linz version. Because the music of the preceding seven incomplete bars (with only melodic elements) is not identical to that of the Linz version, he had to make some adjustments to arrange the rhythms were they were not given in the accompanying voices. An electronic recreation of the early Adagio and Scherzo by Joan Schukking can be heard and downloaded at John Berky's website.
Линц нұсқасы, 18661868
Симфонияның алғашқы нұсқасы 1866 жылы Брукнер Линц қаласында жазды. Брукнер 1868 жылғы тұсаукесерге арналған нотаға шағын түзетулер енгізді. 1998 жылы Уильям Карраган Хаас жасаған сындық баяндаманы пайдаланып, нотаның алғашқы басылымын жариялады, және сол жылы Георг Тинтнер оны Глазго қаласында жазбаға түсірді. Тұсаукесер нұсқасы Томас Родердің Брукнер Гезамтаусгабе жаңа басылымында жарық көрді және 2014 жылғы Зальцбург фестивалінде Корнелиус Майстердің жетекшілігімен Вена радиосының симфониялық оркестрі оны тұсаукесер етті. Родердің нұсқасын пайдаланған алғашқы американдық орындауды 2016 жылы Джейкоб Сустаита дирижерлік еткен Сэм Хьюстон мемлекеттік университетінің оркестрі орындады, оны Джон Беркинің веб-сайтынан тыңдауға және жүктеуге болады.
The first version of the symphony was written in 1866 by Bruckner in Linz. Bruckner made some slight adjustments to the score for the 1868 premiere. A score was first published in 1998 by William Carragan, using Haas's critical report, and recorded that same year by Georg Tintner in Glasgow. The premiere version has been issued by Thomas Röder in the new edition of the Bruckner Gesamtausgabe and has been premiered by the Vienna Radio Symphony Orchestra under Cornelius Meister during the 2014 Salzburger Festspiele. The first American performance using Röder's edition, played by the Sam Houston State University Orchestra in 2016 with Jacob Sustaita conducting, can be heard and downloaded at John Berky's website.
Қайта қаралған Линц нұсқасы, 1877/1884
Көбінесе "Линц нұсқасы" деп аталатын бұл нұсқа, шығарманың ең көп орындалатын нұсқасы болғанымен, Линцте де, 1866 жылы да дайындалмаған. Ол 1877 жылы Венада жасалған және 1884 жылы сәл өңделген. Роберт Хаас (1935 жылы жарық көрген) және Леопольд Новак (1953) басылымдарында қолжетімді.
Although routinely referred to as the “Linz version” and as having been made in 1866, this version, the most frequently performed version of the work, was prepared neither in Linz nor in that year. It was made in 1877 in Vienna and slightly revised there in 1884. It is available in editions by Robert Haas (published 1935) and Leopold Nowak (1953).
Вена нұсқасы, 1891 жыл
Веналық нұсқасы, 1866 және 1877 жылғы бұрынғы нұсқалардан көп жағынан өзгеше келеді, ол 1980 жылы de басылымында, Gesamtausgabe жинағының бір бөлігі ретінде жарияланған.
The Vienna version, which differs considerably from the earlier 1866 and 1877 versions, is available in an edition by de, published in 1980 as part of the Gesamtausgabe.
Аспаптар
Бұл музыкалық шығармада екі флейта, екі гобой, екі кларнет, екі фагот, төрт валторна, екі труба, үш тромбон, тимпани және скрипкалар тобы қолданылады. Адажио бөлімінде қосымша флейта да ойнайды.
The score calls for two flutes, two oboes, two clarinets, two bassoons, four horns, two trumpets, three trombones, timpani, and strings, with an extra flute in the Adagio.
Дискография
Жұмыстың кез келген бөлігінің алғашқы жазбасы 1934 жылы Фриц Заун мен Берлин мемлекеттік опера оркестрі тарапынан жасалды; ол тек 1893 жылы алғаш рет жарияланған нұсқадағы Шерцоны қамтыды. Симфонияның толық коммерциялық жазбасы алғаш рет 1950 жылы жасалды, онда Волкмар Андреае Төменгі Австрияның Токонстлер оркестріне дирижерлік етті, қайтадан алғашқы жарияланған нұсқаны қолданды.
The first recording of any part of the work was made in 1934 by Fritz Zaun and the Berlin State Opera Orchestra; it included only the Scherzo, in the 1893 first published edition. The first complete commercial recording of the symphony came in 1950, with Volkmar Andreae conducting the Lower Austrian Tonkünstler Orchestra, again using the first published edition.
Линц нұсқасы, 18661868
Георг Тинтнер Шотландия Корольдік Ұлттық оркестрін дирижерлік етеді, студиялық жазба, Naxos, 1998 (Карраган редакциясы) Герд Шалер Филармония Фестиваль оркестрін дирижерлік етеді, тікелей жазба, Profil PH 12022, 2011 (Карраган редакциясы) Кристиан Тилеманн Дрезден штаткапелласын дирижерлік етеді, Unitel BD LC15762, 2018 (Röder редакциясы)
Georg Tintner conducting the Royal Scottish National Orchestra, studio recording, Naxos, 1998 (Carragan ed.) Gerd Schaller conducting the Philharmonie Festiva, live recording, Profil PH 12022, 2011 (Carragan ed.) Christian Thielemann conducting the Staatskapelle Dresden – Unitel BD LC15762, 2018 (Röder ed.)