Джеймс Иремонджер: Англияның крикетші және бобслейшісі

Кіріспе

Ағылшын крикетшісі, британдық бобслейші.

Джеймс Айремгер (5 наурыз 1876 – 25 наурыз 1956) – ағылшын крикетшісі және еңбек еткеніне қарамастан, ең үздік ойыншылардың бірі тест крикетінде ойнамаған. Ол 1911–12 жылғы "Пепел" (Ashes) туры аясында бірнеше маңызды емес матчтарда ойнады және 1901 мен 1905 жылдар аралығында Австралияға қарсы құрамаға іріктелуге көп рет үміткер болды.

Өмірбаян

1876 жылдың 5 наурызында Англияның Йоркширдің Шығыс Райдингіндегі Нортон қаласында туған Ирменгер 1899 және 1914 жылдар аралығында Ноттингемшир үшін 334 бірінші сыныптық матчта ойнап, 16 622 ұпай жинады (орташасы 35.06) және оң қолмен орташа жылдамдықпен тастап, 22.98 орташасымен 619 қақпа алды. 1903 жылы ол «Висден» журналының «Жылдың үздік крикетшісі» атанды. Ирменгер 1897 жылы сол кездегі жылдық «Жас өркендер» матчында (онда бірінші сыныптық крикетке үміткер 20 ойыншы Ноттингемширдің негізгі құрамына қарсы ойнайтын) сынақтан өтті. Оның Ноттингемширдің өте әлсіз боулингін күшейтуге әлеуеті бар екені анықталды, сондықтан округ оны 1899 жылы боулер ретінде шақырды және ол бірінші құрам үшін бес матчта ойнады. Бірақ ол тек бес қақпа алды және ешбір иннингте екіден артық қақпа алмады. Оның дәлдігі мен күшті дене бітімі жеңіске жеткізе алатыны айтылды, бірақ оның айналысы болмағандықтан, тіпті қарапайым соққы берушілерді де жеңе алмады. Бірақ келесі жылы оның берік қорғанысы Ирменгерді бірінші командада соққы беруші ретінде бекітті, бірақ оны соққылардың жетіспеуі үшін жиі сынады және оның орташа көрсеткіші шамамен 18 болды. Сондықтан 1901 жылдың тамызында Ирменгер қатарынан төрт жүздік соққы беріп, орташасы 44 болды, бұл соққы берушілер қатарындағы өсуіне таңқалырлық себеп болды. Келесі бес жыл ішінде Ирменгер Англияның ең үздік соққы берушілерінің бірі болды және Артур Джонспен бірге ойынның ең жақсы ашылу жұптарының бірін құрды. Оның өте күшті және сақ қорғанысы оны шығаруды қиын етті және ол жақсы соққылар жиынтығын дамытты, бірақ оның сәл қатаң стилі оны көрермендер үшін әдемі емес етті. Ирменгердің мансабының бұл кезеңі 1904 жылы 60-тан жоғары орташа есеппен 1983 ұпай жинағанда, Кентке қарсы ең жоғары 272 ұпай жинағанда шыңына жетті. 1907 жылы Ноттингемшир чемпионатты жеңгеніне қарамастан, Ирменгердің соққы беруші ретінде нашарлағаны байқалды. 1907 жылдан 1913 жылға дейінгі жеті маусымда ол тек бір рет 30-дан жоғары орташа көрсеткішке қол жеткізді және 1910 жылдан бастап төмендеді. Дегенмен, Ирменгер кез келген қиын жағдайда өте пайдалы және қатал соққы беруші болып қала берді, тіпті 1912 жылдың ылғалды жазында ол тек бір рет елуден асып кетсе де, сегіз рет шығарылмауы оған 26 орташа көрсеткіш берді. Бірақ 1908 жылдан бастап Джон Ганн мен Хэлламның боулингтегі құлдырауы тез болғандықтан, Ирменгер округтің шабуылындағы олқылықты таңқаларлық түрде толтырды. Ирменгердің бір иннингте бес қақпа алғаны 1908 жылға дейін болмаған, бірақ сол жылдың соңында ол 57 қақпа алды және Ноттингемширдің боулинг көрсеткіштерінің алдында тұрды. 1910 жылы оның дамыған кері бұрылысы және ұзындығының дәлдігі тозған немесе жабысқақ викетте оны қауіпті етті. 1911 жылдың ерекше жазында, егер соққы берушілер «оны қиын таппаса» да, Ирменгердің ең қиын алаңдағы табандылығы соншалықты жоғары бағаланды, сондықтан оны тек боулинг үшін Австралияға алып кетті. Ол аз ойнады және 1912 жылғы үшбұрышты турнирге қатыспады, өйткені өзінің көрсеткіштерін сақтап қалды. 1914 жылғы соңғы маусымда Ирменгер жұмысты атқаруға дайын әуесқойлардың болмауына байланысты Ноттингемширге жиі капитандық етті және он жыл бұрынғы соққы беру формасын қалпына келтірді. Оның ең танымал жетістігі Саутгемптонның «Хэмпшир» клубына қарсы 66 рет үздіксіз овер тастауы болды. Бұл бір ойыншы сапында өткізген ең көп овердің рекордтық көрсеткіші. Соғыстан кейін округтік крикет қайта басталғанда, Ирменгер өзінің бірінші сыныптық мансабын қайта бастамады, бірақ ол 1927 жылы 51 жасында Ноттстың екінші XI үшін бір матч ойнады. Ол 1921 жылдан 1938 жылға дейін, яғни зейнеткерлікке шыққанға дейін Ноттингемширдің жаттықтырушысы болды. Ирменгер 80 жасқа дейін өмір сүрді және 1956 жылдың 25 наурызында қайтыс болған кезде Ноттингемде тұрды. Джеймс сонымен қатар Ноттингем Форест клубында футбол ойнаған, 1896 жылы Стоук клубына қарсы тұңғыш рет фулбэк ретінде ойнаған және Англия құрамасында 2 рет алаңға шыққан. Джеймстің ағасы Альберт Ирменгер, Ноттс округінің қақпашысы, сонымен қатар Ноттингемшир үшін бірінші сыныптық крикет ойнады. Оның басқа ағасы Гарри де Ноттингем Форест клубында футбол ойнады.

Born 5 March 1876, Norton, East Riding of Yorkshire, England, Iremonger played 334 first class matches for Nottinghamshire between 1899 and 1914, scoring 16,622 runs at 35.06 and taking 619 wickets with his right arm medium pace at 22.98. He was a Wisden Cricketer of the Year in 1903. Iremonger had had a trial in the then annual "Colts" match (whereby a team of twenty potential first class cricketers played an odds match against the senior Nottinghamshire team) in 1897. It was though he had the potential to strengthen Nottinghamshire's dreadfully weak bowling, so that the county engaged him as a bowler in 1899 and he played in five matches for the first eleven. However, he took only five wickets and never more than one in an innings. It was thought he had the accuracy and the strong physique at over to succeed but lacked any spin whatsoever and thus could never beat even ordinary batsmen. However, the following year his solid defence saw Iremonger establish himself in the first team as a batsman, but he was routinely criticised for lacking strokes and his figures with an average of only around 18 bore this out. It was thus a surprise when Iremonger jumped in the rank of batsmen in August 1901 with four centuries in successive matches and an average of 44. For the following five years, Iremonger was one of the best batsmen in England, forming with Arthur Jones one of the best opening partnerships in the game. His exceptionally strong and watchful defence made him a very hard man to get out and he had developed a good range of strokes on the off side – though his rather stiff style made him less than graceful to most spectators watching him. This first stage of Iremonger's career reached its peak in 1904 when he made 1,983 runs with an average above 60, including his highest score of 272 against Kent. 1907, despite Nottinghamshire winning the Championship, saw Iremonger decline badly as a batsman. He achieved a batting average of above 30 only once in the seven seasons from 1907 to 1913 and dropped down the order from 1910. Nevertheless, Iremonger always remained an extremely useful and obdurate bat in any crisis, and even in the wet summer of 1912 where he only once exceeded fifty, eight not outs gave him an average of 26. However, from 1908, with John Gunn and Hallam declining rapidly as bowlers, Iremonger surprisingly filled the breach in the county's attack. Although he had not infrequently been tried as a change bowler, Iremonger did not take five wickets in an innings until 1908, yet at the end of that year he had taken 57 wickets and headed the Nottinghamshire bowling averages. By 1910 his developing break back and accuracy of length made him deadly on a worn or sticky wicket. The exceptional summer of 1911, though it was thought batsmen "did not find him difficult", saw Iremonger's nagging perseverance on the hardest of pitches rated so highly that he was taken to Australia for bowling alone. He did little and was never considered for the 1912 Triangular Tournament despite maintaining his form. His last season of 1914 saw Iremonger frequently captain Nottinghamshire in the absence of any available amateur to carry out the job, and he regained some of the batting form of ten years before. His most notable feat, however, was bowling 66 consecutive overs unchanged against Hampshire at Southampton. This is an all time record for most overs bowled by any bowler unchanged. When county cricket resumed after the war, Iremonger did not resume his first class career, but he did play one match for Notts' Second XI in 1927, when he was 51 years old. He coached Nottinghamshire from 1921 to 1938, when he retired. Iremonger lived to the age of 80, and was living in Nottingham at the time of his death on 25 March 1956. James also played football for Nottingham Forest making his debut as a fullback in 1896 against Stoke and earned 2 caps for England. James's brother Albert Iremonger, the Notts County goalkeeper, also played first class cricket for Nottinghamshire. His other brother, Harry, also played football for Nottingham Forest.