Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Құс түрі
Species of bird
Шығыс субальпілік сойқы (Curruca cantillans) – Еуропаның оңтүстік облыстарында кездесетін шағын, әдеттегі сойқы. Оны алғаш рет 1764 жылы неміс натуралисі Питер Симон Паллас сипаттап, Motacilla cantillans деген екі атау берген. Cantillans латын тілінде "сайрау" дегенді білдіреді, ол canere – "ән салу" сөзінен шыққан. Curruca туысына жататын көптеген сойқылар сияқты, оның еркек және әйелдерінің түсі ерекшеленеді. Ересектегі еркегінің арқасы мен басы сұр, құрсағы кірпіш қызыл, ал бетінде ақ "мұстахтар" жолақтары бар. Әйел сойқының жоғарғы жағы көбінесе қоңыр, басы сұр, ал төменгі жағы ақшыл, қызғылт реңді. Субальпілік сойқының әні жылдам және дірілдейді, ол ақ мойын сойқының әніне ұқсас. Бұл сойқы Сардиния сойқысы мен Ментристер сойқысының супертүрімен туыс. Олардың барлығында ақ беттік бөліктері, ересектегі еркектерінің басы қараңғы, көз айналасы жалаңаш болады. Бұл үш түр Rüppell сойқысы және Кипр сойқысынан тұратын супертүрмен байланысты, олар да ақ беттік бөлігімен және қара түсті жоғарғы жағымен ортақ (Shirihai et al. 2001, Jønsson & Fjeldså 2006). Субальпілік сойқы екі ерекше тармаққа бөлінеді, олар екі жеке түр ретінде қарастырылуға жеткілікті деңгейде ерекшеленуі мүмкін (Shirihai et al. 2001). Молтони сойқысы бұрын сол түрге жататын деп есептелген. Шығыс субальпілік сойқысы батыс субальпілік сойқысынан терең көк сұр түсті жоғарғы жағымен, маңдай мен құлақ үстіндегі қара маскасымен, тек мойын мен кеудеде ғана орналасқан кірпіш қызыл қоңыр түсімен және көбінесе ақ құрсақтан, ашық түсті қабырғалардан және кең ақ "мұстахтар" жолағынан айырмашылығы бар. Бұл құс құрғақ, ашық жерлерде, көбінесе төбелерде, ұя салмақ үшін бұталармен кездеседі. Ұя төменгі бұталарға немесе қызыл шұбарға салынады, және 3–5 жұмыртқа қояды. Басқа "сойқылар" сияқты, ол жәндіктермен қоректенеді, бірақ жидектерді де жейді.
The eastern subalpine warbler (Curruca cantillans) is a small typical warbler which breeds in the southernmost areas of Europe. It was first described by the German naturalist Peter Simon Pallas in 1764 and given the binomial name Motacilla cantillans. The specific cantillans is Latin for "warbling" from canere, "to sing". Like most Curruca species, it has distinct male and female plumages. The adult male has a grey back and head, brick red underparts, and white malar streaks ("moustaches"). The female is mainly brown above, with a greyer head, and whitish below with a pink flush. The subalpine warbler's song is fast and rattling, and is similar to the lesser whitethroat. This bird seems to be related to the Sardinian warbler Menetries' warbler superspecies. They all have white malar areas, the heads being dark above in adult males, and naked eye rings. These three species are related to a superspecies consisting of Rüppell's warbler and the Cyprus warbler, which also share the white malar area with blackish above (Shirihai et al. 2001, Jønsson & Fjeldså 2006 ). The subalpine warbler is divided into two distinct subspecies groups, which may possibly be sufficiently diverged to qualify as two separate species (Shirihai et al. 2001). Moltoni's warbler was formerly considered conspecific. The eastern subalpine warbler differs from the western subalpine warbler by its deeper blue grey upperparts, a blackish mask on the lores and ear coverts, brick reddish brown coloration confined to the throat and breast and sharply demarcated from a largely white belly, paler flanks and a wider white submoustachial stripe. This is a bird of dry open country, often on hill slopes, with bushes for nesting. The nest is built in low shrub or gorse, and 3–5 eggs are laid. Like most "warblers", it is insectivorous, but will also take berries.
Мекендейтін орта және экология
Бұл түр биік және тығыз, әртүрлі құрамы бар макилерді жақсы көреді, олар құрғақ Жерорта теңізі аймақтарында, әсіресе қайың (Quercus ilex) макилерінде және жиде (Arbutus) мен эрика (Erica) басымдығында кездеседі. Сондай-ақ, жас топырақ емен (Quercus suber) орманында және тығыз, бірақ ағашсыз бұталы жерлерде жиі табады. Ол күнге бұрылған шатқалдар мен аңғарлардың түбіндегі доңғалақ бұталар (Rubus fruticosus) арасындағы бұталы формацияларды пайдаланады және өрттен кейінгі орман жаңаруының орташа кезеңдерін ұнатады. Көбейтілу наурыздың соңынан маусымның соңына дейін жүреді және түр моногамды. Еркек бірнеше "құстың ұясын" салады, бірақ екі жыныс та ұя салады, ол терең, берік шөптерден, жіңішке тамырлар мен жапырақтардан жасалған және жұмсақ шөптермен, тамыршалар мен түктермен қапталған. Ұя төменгі бұталарға, бұталарға немесе кішкентай ағаштарға, жерден 30-130 см биіктікте орналасады. Бір ұяда 3-5 жұмыртқа болады. Тамақтың көп бөлігі кішкентай жәндіктер мен олардың дернәсілдерінен тұрады, бірақ көбейтілу маусымынан тыс жер жемістері мен жемістер де жейді.
This species prefers tall and dense heterogeneous maquis with sparse tree cover in dry Mediterranean areas, particularly maquis of holm oak (Quercus ilex) and those dominated by strawberry tree (Arbutus) and tree heath (Erica). It is also frequently found in young cork oak (Quercus suber) forest and in dense but treeless bushy areas. It uses bushy formations dominated by brambles (Rubus fruticosus) along sunny ravines and valley bottoms and prefers the intermediate stages of post wildfire succession. Breeding occurs from late March to late June and the species is monogamous. The male constructs several ‘cock nests’ but both sexes build the breeding nest which is a deep, robust cup of grasses, thin roots and leaves and lined with finer grasses, rootlets and hair. It is placed in low scrub, a bush or small tree, c. 30–130 cm above the ground. Clutches are three to five eggs. The diet is mostly small insects and their larvae but outside of the breeding season berries and fruits are also taken.