Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Адам (Homo sapiens) түрiндегi ақуызды кодтаушы ген.
Protein coding gene in the species Homo sapiens
Амфирегулин, сондай-ақ AREG деп белгілі, 252 аминқышқылынан тұратын трансмембраналық гликопротеин ретінде синтезделедi және AREG генiмен кодталған. Адамдарда.
Amphiregulin, also known as AREG, is a protein synthesized as a transmembrane glycoprotein with 252 aminoacids and it is encoded by the AREG gene. in humans.
Функция
Бұл ген кодтайтын ақуыз эпидермалық өсу факторы (EGF) отбасының мүшесі болып табылады. Амфирегулин емшек безі түтіктерінің дамуы үшін қажетті екені дәлелденді, себебі амфирегулин генін жоқ қылған тышқандарда түтіктердің өсуі байқалмады.
The protein encoded by this gene is a member of the epidermal growth factor (EGF) family. Amphiregulin has been found to be essential for mammary ductal development, as evidenced by absence of ductal growth in amphiregulin knockout mice.
Тіндіктерді қалпына келтірудегі рөлі
Жалпы, амфирегулин 2-типті резистенттілік пен толеранттылықтың бір бөлігі саналады, соңғысы жедел немесе созылмалы қабынудан туындаған зақымданудан кейін тіндердің тұтастығын қалпына келтіруді ынталандыру арқылы жүзеге асады. Оның тіндерді жаңаруға қатысуын оның екі жақты рөлімен түсіндіруге болады, себебі амфирегулин митогендік сигналдарды тудырады, сонымен қатар эпителий жасушаларының дифференциациясына да әкелуі мүмкін. Эпителийден алынған амфирегулин тіндерді жаңаруға көмектесе алады, ал бірнеше иммундық жасушалар тіндер зақымданған кезде оны экспрессиялайды, сондықтан амфирегулин иммундық және эпителий жасушалары арасындағы өзара әрекеттесудің бір бөлігі болып табылады. Тін зақымдалғаннан кейін амфирегулин экспрессиясын арттыратын иммундық жасушалар тобы – туа біткен лимфоидты жасушалар 2 (ILC2) тобы. Бұл өкпе, ішек және тері сияқты бірнеше органдарда байқалады. Амфирегулиннің ILC2 жасушалары арқылы экспрессиялануын интерлейкин 33 (IL 33) ынталандыра алады. Сонымен қатар, терідегі ILC2 жасушаларында амфирегулин экспрессиясы G1-ге ұқсас кіллерлік жасуша рецепторының (KLRG1) E-кадгеринмен өзара әрекеттесуі арқылы реттеледі. Ішек зақымдалғаннан кейін белсендірілген ішек ILC2 жасушалары амфирегулин өндіреді, ол эпителий жасушаларының муцин өндірісін күшейтеді, Claudin 1 экспрессиясын арттырады және тостаған жасушаларының белсенділігін жоғарылатады. Амфирегулиннің осы функциялары байланыстың беріктігін арттырады, сондай-ақ шырыш қабатын нығайтады. Амфирегулин өндірісі үшін TCR сигналдары қажет болмайды, бірақ бұл процесс IL 33/ST2 (немесе IL 33 рецепторы) жолына және тіндердегі резидентті Treg жасушаларындағы интерлейкин 18 рецепторының (IL 18R) экспрессиясына байланысты болуы мүмкін. Сондай-ақ, осы Treg жасушаларынан экспрессияланатын амфирегулин олардың функциясын одан әрі күшейтеді, автокриндік оң кері байланыс циклын құрайды. Амфирегулин экспрессиялайтын тіндердегі резидентті Treg жасушалары өкпеде байқалды, олардың көпшілігі CD44hiCD62Llo болып табылады және CD103, программаланған жасушалардың өліміне байланысты протеин 1 (PD1), глюкокортикоидтармен индукцияланған TNFR-ге байланысты протеин (GITR), цитотоксикалық T лимфоциттерінің антигені 4 (CTLA 4) және KLRG1 жоғары деңгейін экспрессиялайды. Сонымен қатар, амфирегулин экспрессиялайтын Treg жасушалары, сондай-ақ кератиноциттердің өсу факторы (KGF), CD39 және CD73 паренхималық жасушаларға әсер етіп, тіндерді жаңару мен регенерацияны ынталандырады.
Generally, amphiregulin is considered to be a part of type 2 mediated resistance and tolerance, the latter of which occurs by promoting the reestablishment of tissue integrity after damage that is due to acute or chronic inflammation. Its involvement in tissue repair can be explained by its dual role, as amphiregulin can induce mitogenic signals, but it can also lead to cell differentiation of epithelial cells. While epithelial derived amphiregulin can promote tissue repair, several immune cells are found to express it in cases of tissue damage, so amphiregulin is part of the crosstalk between immune and epithelial cells. A population of immune cells that is found to increase its amphiregulin expression after tissue damage, is the innate lymphoid cell 2 (ILC2) population. This has been observed in several organs, such as the lung, the intestine, and the skin. The expression of amphiregulin by ILC2s can be induced by interleukin 33 (IL 33). Also, in skin derived ILC2s, amphiregulin expression was regulated by the interaction of killer cell lectin like receptor G1 (KLRG1) with E cadherin. After intestinal damage, activated intestinal ILC2s produce amphiregulin which enhances the production of mucin by epithelial cells, increases the expression of Claudin 1 and promotes the activity of goblet cells. These functions of amphiregulin lead to increased junction strength, as well as the strengthening of the mucus layer. and TCR signals don’t seem to be required for amphiregulin production, but this process can be dependent on the IL 33/ST2 (or IL 33 receptor) pathway and the expression of interleukin 18 receptor (IL 18R) on tissue resident Tregs. Also, amphiregulin that is expressed from these Tregs can further enhance their function, forming an autocrine positive feedback loop. Amphiregulin expressing tissue resident Tregs have been observed in the lung, where most of them are CD44hiCD62Llo and they express higher levels of CD103, programmed cell death protein 1 (PD 1), glucocorticoid induced TNFR related protein (GITR), cytotoxic T lymphocyte antigen 4 (CTLA 4) and KLRG1. Moreover, Tregs that express amphiregulin, along with keratinocyte growth factor (KGF), CD39 and CD73, act on parenchymal cells to promote tissue repair and regeneration.
Қатерлі ісік
Амфирегулиннің шамадан тыс өршуі кеуде, простата, тоқ ішек, ұйқы безі, өкпе, қарлығаш және несеп көпіршігі қатерлі ісіктерімен байланысты.
Overexpression of amphiregulin is connected with cancer of the breast, prostate, colon, pancreas, lung, spleen, and bladder.
Фиброз
Амфирегулиннің созылмалы деңгейінің жоғарылауы бірнеше органдарда фиброзға байланысты. ILC2 жасушалары бауыр, тері және өкпе фиброзын тудырады, олардың интерлейкин 13 (IL 13) және амфирегулин экспрессиясы осы процеске қатысты. Бұдан бөлек, макрофагтардан шыққан амфирегулин бета-трансформациялық өсу факторы (TGF β) арқылы шақырылған фиброзға да қатысады, себебі ол интеграл αV кешенін белсендіру арқылы жасырын TGF β-ны белсендіреді. Бауырда жүре берген некроз бауырдағы ILC2 жасушаларының белсендірілуіне алып келеді, олар амфирегулинмен қатар IL 13-ті де бөліп шығарады. Олардың шығарылуы миофибробластарға айналатын бауыр жұлдызша жасушаларын белсендіреді және нәтижесінде бауыр фиброзын дамытады. Амфирегулиннің жасушалық көзі интерлейкинге тәуелді туа біткен лимфоидты жасушалар 2 (ILC2) екені анықталды. ILC2 жасушалары ішек тіндерінің зақымдануынан кейін және IL 33 арқылы белсендірілгеннен кейін амфирегулин экспрессиялайды. Сонымен қатар, IL 33-мен бірге ендогенді AREG, Т-лимфоциттерінің қалыпты саны бар және жетіспейтін тышқандарда ішек қабынуын азайтты.
Chronic elevation of amphiregulin levels has been associated with fibrosis in several organs. ILC2s are drivers of liver, skin, and pulmonary fibrosis, and their expression of interleukin 13 (IL 13) and amphiregulin is implicated in this process. Moreover, macrophage derived amphiregulin is involved in the transforming growth factor beta (TGF β) induced fibrosis too, as it has been found to activate latent TGF β through the activation of integrin αV complex. In the liver, ongoing necrosis leads to the activation of hepatic ILC2s which release amphiregulin along with IL 13. The release of them activates the hepatic stellate cells that transform into myofibroblasts, and ultimately promotes liver fibrosis. It was found that the cell source of amphiregulin is innate lymphoid cells 2 (ILC2) which are dependent on interleukin 33. ILC2 expressed amphiregulin after tissue damage of the intestines and activation by IL 33. Moreover, endogenous AREG with IL 33 decreased the intestinal inflammation in mice with normal count of T lymphocytes and in deficient mice.