Кіріспе
Уильям Орвилл ДеУитт (William Orville DeWitt Sr., 3 тамыз 1902 – 4 наурыз 1982) – американдық кәсіби бейсбол басшысы және клуб иесі. ДеУитттың карьерасы Бас лига бейсболында (MLB) 60 жылдан астам уақытқа созылды. Ол жоғары басқарушылық және меншік лауазымдарында болды, оның ішінде «Сент-Луис Браунс» және «Цинциннати Редс» командаларының бас менеджері және иесі, «Чикаго Уайт Сокс» командасының кеңес төрағасы және «Детройт Тайгерс» командасының президенті қызметтерін атқарды. Оның ұлы Уильям ДеУитт-кіші қазіргі уақытта «Сент-Луис Кардиналс» клубының негізгі иесі және басқарушы серіктесі, ал немересі Уильям III – «Кардиналс» командасының президенті.
William Orville DeWitt Sr. (August 3, 1902 — March 4, 1982) was an American professional baseball executive and club owner whose career in Major League Baseball (MLB) spanned more than 60 years. DeWitt held multiple ownership and upper management positions in the major leagues, including general manager and owner of both the St. Louis Browns and Cincinnati Reds, chairman of the board of the Chicago White Sox, and president of the Detroit Tigers. His son William DeWitt Jr. is currently the principal owner and managing partner of the St. Louis Cardinals, while grandson William III is the Cardinals' president.
Ерте өмір және мансап
ДеУитт Сент-Луис қаласында өсті. 1916 жылы оның алғашқы жұмыстарының бірі – Сент-Луис Браунс бейсбол клубының үй стадионы, Спортсмендер саябағында газдалған сусын сату және жазғы демалысында кеңседе жұмыс істеу болды. Ол бейсболдағы мансабын Кардиналдар клубында Бранч Риккидің шәкірті ретінде бастады, Рикки 1917 жылдың сәуірінде Браунс клубынан Редбирдс клубына ауысып, кейін бейсболдың Даңқ залының мүшесіне айналды. Жас кезінде ДеУитт Сент-Луис қаласындағы Вашингтон университетінде кешкі уақытта заң оқыды, Миссури штатының адвокаттық емтиханын сәтті тапсырды және Кардиналдар клубының қазынашысы болды. ДеУитт 1936 жылдың қараша айында қаланың Американ лигасының (AL) командасы – Браунс клубына миноритарлық үлескер (бастапқыда басты акционер Дональд Ли Барнспен серіктестікте) және бас менеджер ретінде қосылды.
Қаржылық қиындықтар
"Браунз" командасы Ұлы депрессия кезінде үлкен лигалардың ең шағын нарықтарының бірінде екінші орынды алып, ақша тапшылығына ұшырап, тірі қалу үшін күресіп жатты. Команда 1935 жылғы маусым бойына бар болғаны 80 922 жанкүйерді тартты. "Біз тығырықтан шығуға тырыстық. Бұл қажеттілік болды", - деді ДеУит 1978 жылы жарық көрген Уильям Б. Мидтың "Тіпті Браунз да: Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бейсбол" кітабында. "Бірде ақшамыз қалмады. Барнс директорлар кеңесінен қаржы сұрады. Олар: "Жоқ! Бұл - ақшаның құрылымына құйылатын ақша!" - деді. Көптеген байлар да болды. "Браунз" командасының жағдайы қиын болды, себебі "Кардиналс" командасы өте танымал болды, ал "Браунз" ештеңе жасай алмады. Бізде команданы жақсартуға жеткілікті қаржы болмады. Көптеген командалардың екінші лигасындағы ойыншылары, біздің "Браунз" командамыздағылардан жақсырақ еді."
1944 жылғы Америка лигасының байрағы
1944 жылы Дьюитттің бас менеджер ретіндегі басшылығымен «Браунс» командасы Американ лигасының жалғыз байрағын жеңіп алды. Олар 89 ойын жеңіп, 65-ін ұтырды, бірақ «Детройт Тайгерс» командасынан бір ойынмен басым түсті. Әлем сериясының қарсыластары ретінде олар «Спортсмендер паркіндегі» қарсыластары, 105 ойын жеңіп, үшінші рет Ұлттық лига чемпионы атанған «Кардиналс» командасына қарсы шықты. 1944 жылғы «Сент-Луис» әлем сериясында «Браунс» бірінші және үшінші ойындарды жеңіп алды, бірақ содан кейін бес жыл ішінде үш әлем сериясінде жеңіске жетіп жатқан «Редбирдс» командасына соңғы үш ойында есе жіберді. Дегенмен, «The Sporting News» басылымы Дьюитттің жетістіктерін мойындап, оны 1944 жылғы Жылдың үздік бас директоры деп атады. «Браунс» командасының байрағын байқаушылар жиі бағаламайды, себебі ол Екінші дүниежүзілік соғыстың ең жақсы Американ лигасы ойыншыларының көпшілігі әскери қызметте болған, адам күшінің тапшылығы болған кезде орын алды. 1945 жылы олар бір қолы бар аутфилдер Пит Грейді жұмысқа алды, ол кіші лигадағы қабілетті ойыншы болды. Алайда, 1946 жылы, соғыстан кейінгі алғашқы маусымда «Браунс» екінші дивизионға түсіп, «Сент-Луис» қаласында тағы да жеңіске жете алмады. Дьюитт команданы сақтап қалу үшін «Стивенс», «Крамер» және «Зарилла» ойыншыларын, сондай-ақ болашақта 20 ойын жеңімпазы болатын питчер «Эллис Киндерді» бай «Бостон Ред Сокс» командасына сатуға мәжбүр болды. Дьюитт пен «Браунс» командасы бейсболдағы түс шекарасын бұзған MLB командаларының алғашқы қадамдарының бірі болды: олар 1945 жылы «Канзас-Сити Монархс» командасынан «Хэнк Томпсон» мен «Уиллард Браун» ойыншыларының келісімшарттарын сатып алып, үшінші команда болып интеграцияланды. Томпсон 17 шілдеде (Америка лигасына «Кливленд Индианс» командасының «Ларри Доби» ойыншысы қосылғаннан кейін 12 күн өткен соң) MLB дебютін жасады, ал Браун екі күннен кейін. Бірақ тәжірибе сәтсіз аяқталды; ойыншылар күткеннен нашар өнер көрсетті және менеджері «Мадди Руэл» мен кейбір аққұба команда мүшелерінен қарсылыққа тап болды. Олар 41 рет жеңіліске ұшырағаннан кейін тамыз айының соңында «Монархс» командасына қайтарылды. Дьюитт пен оның ағасы Чарли (1900-1967), «Браунс» командасының саяхатшы хатшысы, 1949 жылдың ақпанында клубты көпшілік иеленуші «Ричард С. Мекерменнен» сатып алды, бірақ команданың алаңдағы және кассадағы күресі жалғасты: олар 101 және 96 ойыннан жеңіліп, 1949-1950 жылдары маусымда орташа есеппен 259 000 жанкүйерді тартты. Дьюитттер команданы 1954 жылы төленуі тиіс 1 миллион доллар сомасындағы қарыздық хаттармен сатып алды, ал команданың келесі екі жылдағы табысы қарызды өтеуге жетпеді. Дьюитт тек «Браунс» командасының болашағы зор ойыншыларының көпшілігін ақшаға сату арқылы қаржылық қиындықтан шыға алды. Ақырында, Дьюитттер «Браунс» командасын 1951 жылдың маусымында Билл Викке сатты. Билл Дьюитт Вик команданы сатуға мәжбүр болғанға дейін 1953 жылдың қыркүйегіне дейін «Браунс» кеңсесінде қалды. Содан кейін олар 1954 жылы қазіргі «Ориолс» франшизасына айналу үшін Балтимор қаласына көшіп барды.
Детройт Тайгерлері
Содан кейін ДеУитт 1954–1956 жылдары «Нью-Йорк Янкиз» командасының бас менеджерінің көмекшісі, ал 1959 жылдың қыркүйегіне дейін Бейсбол комиссары кеңсесінде «Кәсіби бейсбол қорының» әкімшісі болып қызмет етті. Одан кейін ол «Детройт Тайгерс» командасының президенті және де-факто бас менеджері болды.
Қысқа, бірақ әсерлі қызмет мерзімі
Тигрлердің президенті болған 14 айда ДеУитт 1960 жылғы маусымда Кливленд Индианс командасының бас менеджері Франк Лейнмен үш маңызды саудаға қатысты. 12 сәуірде ол Тигрлер тарихындағы ең табысты келісімдердің бірін жасады, болашақ жұлдыз бірінші базалық Норм Кэшті, көбінесе пайдаланбаған инфилдер Стив Деметерге алмастырды. Кэш 1961 жылы Американ Лигасының үздік соққышы атанып, 15 жыл Детройтте ойнады, төрт рет Американ Лигасының «Жұлдыздары» құрамына ілікті және Тигрлер сапында 373 хоум-ран соқты. Содан кейін, бес күн өткен соң, 17 сәуірде ДеУитт 1959 жылғы Американ Лигасының хоум-рандары бойынша бірлескен чемпионы Рокки Колавитоға (42 хоум-ран, Хармон Киллебрюмен тең) бірге-бір алмасу арқылы 1959 жылы .353-ке соққан Харви Куэннді Индиансқа өткізді. Колавито Детройтте төрт маусым ойнады және ұзақ соққыларды жалғастырып, 139 хоум-ран соқты (маусымдық орташа есеппен шамамен 35). Ал Куэнн Кливлендте бір жыл ғана тұрды, содан кейін Ұлттық Лигаға ауысты және ешқашан .308-ден жоғары соқпады. Соңында, 3 тамызда ДеУитт пен Лейн МЛБ тарихындағы менеджерлердің жалғыз «саудасын» аяқтады, Тигрлердің Джимми Дайксын Кливлендтің Джо Гордонына алмастырды. Бірақ Гордон 1960 жылғы маусымның соңғы сегіз аптасында ғана жұмыс істеді, отставкаға кетер алдында Тигрлермен 26–31 есебімен жеңіліске ұшырады.
1961 жылғы Ұлттық лиганың байрағы
ДеУит 1960 жылғы маусым аяқталғаннан кейін көп ұзамай өзінің бастамасымен Гейб Полдың орнын Цинциннати Редс командасының бас менеджері болып алды. Ол Джой Джей (Милваки Брейвс сапында көңіл көншітпеген, бірақ Цинциннатиде 20 ойын жеңіп алған), Дон Блазингейм және Джин Фриз сияқты ойыншыларға қатысты бірнеше мәмілелер жасады. Соның нәтижесінде, 1960 жылы бар болғаны 67 ойын жеңгеннен кейін, "Қызылдар" 1961 жылы Ұлттық лиганың (NL) чемпиондық титулын жеңіп алды. 1961 жылғы маусым басталғанға дейін команда иесі Пауэлл Кросли кенеттен қайтыс болды. Жыл соңына қарай ДеУит Кросли отбасынан "Қызылдар" командасының 100 пайыз акциясын сатып алды. ДеУиттің алты жылдық қызметінің алғашқы бес жылында "Қызылдар" жеңіске үміткер болды. 1962 жылы олар чемпиондыққа үш ойын жетпей қалды, ал 1964 жылы NL чемпиондық титулынан бір ойын қалып қойды. Бұл маусым 45 жастағы бас жаттықтырушы Фред Хатчинсонның өкпелік қатерлі ісігінен зардап шегуімен қиынға соқты. ДеУиттің "Қызылдар" командасы өнімді жас ойыншыларды даярлайтын жүйеден пайда тапты, Джим Малони, Джонни Эдвардс, Пит Роуз, Тони Перес, Ли Мэй және Томми Хелмс 1966 жылға дейін дебют жасады, ал Джонни Бенч кәсіби карьерасының екінші жылында Triple A лигасына жетті.
Франк Робинсон саудасы
1965 жылғы маусымда «қызылдар» Ұлттық лигада ұпай саны (825) және ұпай айырмасы (+121) бойынша көш бастады, бірақ төртінші орынға табан тіреп, Лос-Анджелес Доджерс клубынан сегіз ойын қалып қойды, себебі шайқас ойындарда жеңіске жете алмады. Командаға питчерлердің қажеттігі зор болғандықтан, ДеУитт болашақ Даңқ залының ойыншысы Фрэнк Робинсонды екі питчер мен кіші лига ойыншысына «Ориолс» клубына ауыстырды. Бұл ауыстыруға наразылық білдірілді, соның салдарынан питчерлердің бірі, бұрынғы «Ориолс» клубының жұлдызы Милт Паппасқа Цинциннатиде ойнауға бейімделу қиын болды. Кейін бұл ауыстыру 1988 жылғы «Булл Дурхэм» фильмінде танымал болды, онда Сьюзан Сарандонның кейіпкері: «Жаман ауыстырулар бейсболдың бір бөлігі, әйтеуір, Фрэнк Робинсонды Милт Паппасқа ауыстырғанды кім ұмыта алады?» деді. Ауыстыруды жариялағаннан кейін ДеУитт Робинсонды «жас 30-ға толмаған» деп қорғады. «Ориолс» командасындағы алғашқы маусымында Робинсон «Үштік тәжді» жеңіп алды, Америка лигасының ең құнды ойыншысы деп бірауыздан танылды және «Ориолсты» тұңғыш рет Әлем чемпионатына жеткізді. Робинсон ауыстырылған кезде 27-ге толмаған Паппас, Цинциннатидегі алғашқы екі маусымында 28 ойын жеңіп алды, бірақ 1968 жылғы маусымды 2-5 есебімен бастағаннан кейін «Атланта Брэйвс» клубына жіберілді. Бұл ауыстыру арқылы Цинциннатиге болашақ резервтік питчер Клэй Кэрролл келді. Робинсон ауыстыруына қатысқан тағы бір ойыншы – Дик Симпсон, физикалық жағынан дамыған және кіші лигада көзге түскен, жылдам және күшті болған, бірақ жоғары лигадағы питчингке қарсы тұра алмаған ойыншы. 1968 жылдың қаңтар айында Симпсон болашақ Американ лигасының үздік соққышы Алекс Джонсонға ауыстырылды. Робинсон ауыстыруы ДеУитттің Цинциннатидегі беделін біршама күңкірттеді, бірақ ол қол қойған немесе дамытқан көптеген ойыншылар 1970 жылдардағы команданың «Big Red Machine» династиясының негізгі мүшелеріне айналды. 1966 жылдың 5 желтоқсанында ол Фрэнсис Л. Дейл басқаратын 13 адамнан тұратын консорциумға «қызылдарды» 8 миллион долларға сатты. Бір айдан кейін аға ДеУитттің орнын бас менеджер ретінде Боб Хоусам басты.
Карьерасының соңғы жылдары
1967 жылы ДеУитттің есімі Нью-Йорк штатының Буффало қаласына команда қосуға тырысқан меншік тобымен қысқаша байланысты болды, сол кезде екі лига да 10 командадан 12 командаға дейін ұлғайту жоспарларын жариялады. ДеУитттің бейсболдағы соңғы ресми қызметі 1975 жылдан 1981 жылға дейін Чикаго Уайт Сокс клубының төрағасы және шағын үлесінің иесі болуы болды, ол қайтадан эксцентриктік Викпен жұмыс істеді. ДеУитт 1982 жылдың 4 наурызында 79 жасында Огайо штатының Цинциннати қаласында қайтыс болды.