Паула Модерзон-Бекер: Германия экспрессионисінің суретшісі
Paula Modersohn-Becker
Паула Модерзон-Беккер (1876-1907) – неміс экспрессионисі, суретші. Өзінің 700-ден астам картиналарымен, әсіресе бейнелерімен танымал. Алғашқы экспрессионизм өкілі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс экспрессионист суретшісі (1876–1907)
German expressionist painter (1876–1907)
Паула Модерсон Беккер (8 ақпан 1876 – 20 қараша 1907) – 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басындағы неміс экспрессионист суретшісі. Ол көптеген автопортреттерімен, оның ішінде жалаңаш автопортреттерімен белгілі. Ол ерте экспрессионизмнің маңызды өкілдерінің бірі саналады, өмірінің шарықталу кезеңінде 700-ден астам картина және 1000-нан астам сурет салған. Ол жалаңаш автопортреттер салған алғашқы әйел суретші және өнеріне арналған жеке мұражайға ие болған алғашқы әйел (Паула Модерсон Беккер мұражайы, 1927 жылы құрылған) ретінде танылады. Сонымен қатар, ол жүкті және жалаңаш жүкті кезінде өзін суреттеген алғашқы әйел суретші болып есептеледі. Патша ауыр жарақат алмаған, ал Оскар бес жылдан кейін қылмысы үшін кешірілді (елден кетіп қалу шартымен), бірақ Карл Беккер отбасының мүмкіндіктері шектеулі болып қалды. 1888 жылы отбасы Дрезденнен Бременге көшті, онда Карл Бекер Пруссия теміржол басқармасының құрылыс бөлімінде жұмысқа орналасты. Отбасы Бременнің жергілікті өнер және интеллектуалдық айналымымен байланыс жасады, ал Паула сурет салуды үйрене бастады. 1892 жылы жазда ата-анасы оны Англиядағы туыстарына ағылшын тілін үйренуге жіберді. Лондонда анасының әпкесімен бірге тұрып, Бекер алғашқы сурет салу сабағын Сент-Джонс Вуд өнер мектебінде алды. Бременге оралғаннан кейін, ол 1893 жылдан 1895 жылға дейін әкесінің тілегімен ұстаздар семинариясында оқыды (осы бағдарламаға екі қарындасы да қатысты). Сонымен қатар ол жергілікті неміс суретшісі Бернхард Вигандттан жеке сурет салу сабақтарын алды. Ол 16 жасында, шамамен 1893 жылдан бастап суретші болып жұмыс істеді, бірақ осы мамандықпен айналысуға ниеті жоқ екені анық болды. 1896 жылдың көктемінде Паула Берлин суретшілер қауымдастығы (Verein der Berliner Künstlerinnen) ұйымдастырған алты апталық сурет салу курсына қатысу үшін Берлинге сапар шекті. Бітіргеннен кейін ол Берлинде қалды және 1897 жылдың ақпанында Әйелдер академиясының суретшілік сыныбына қабылданды. Паула Берлинде болған уақытында өнер мұражайларын аралап, неміс және итальян суретшілерінің туындыларын зерттеді. Ол Ворпсведе стилінде жергілікті шаруаларды және Солтүстік Германияның пейзаждарын суреттеді. Осы кезеңде ол мүсінші Клара Вестхофф (1875–1954), суретші Оттили Рейлаендер (1882–1965) және ақын Райнер Мария Рилке (1875–1926)пен жақын дос болды. Алайда, Ворпсведе Беккердің тез дамитын көркемдік стиліне қолайлы емес екені анық болды. Бекер күнделігінде: "Маккенсеннің адамдарды бейнелеу әдісі маған жеткілікті кең емес, жанрлық сипаттағы суреттерге ұқсайды" деп жазды. 1899 жылдың желтоқсанында Бремендегі Кунстхалледе көрсетілген екі картинасы қатты сынға ұшырап, көрме кезінде алынып тасталды.
Paula Modersohn Becker (8 February 1876 – 20 November 1907) was a German Expressionist painter of the late 19th and early 20th century. She is noted for the many self portraits the artist produced, including nude self portraits. She is considered one of the most important representatives of early expressionism, producing more than 700 paintings and over 1000 drawings during her active painting life. She is recognized both as the first known woman painter to paint nude self portraits, and the first woman to have a museum devoted exclusively to her art (the Paula Modersohn Becker Museum, founded 1927). Additionally, she is considered to be the first woman artist to depict herself both pregnant and nude and pregnant. The King was not severely injured, and Oskar was pardoned five years later for the crime (on conditon that he permanently leave the country), but the constraints of opportunity for Carl Becker's family would linger. In 1888 the family moved from Dresden to Bremen, where Carl Becker had obtained a position on the building board of the Prussian Railway Administration. The family interacted with Bremen's local artistic and intellectual circles, and Paula began to learn to draw. In the summer of 1892, her parents sent her to relatives in England to learn English. While living with a maternal aunt in London, Becker received her first instruction in drawing at St John's Wood Art School. After returning to Bremen, she studied at a teacher's seminary from 1893 to 1895, as her father wished (two sisters also attended this program). Concurrently she received private painting lessons from local German painter Bernhard Wiegandt. She worked as a painter from ~1893, at age 16, but it was clear that she had little intention of pursuing a career in that profession. In the spring of 1896, Paula was able to travel to Berlin to take part in a six week drawing and painting course organized by the Berlin Artists' Association (Verein der Berliner Künstlerinnen), again, staying with members of her mother's family while completing her course. After graduating, she stayed on in Berlin, and in February 1897 was admitted to the first class of painting at the Women's Academy. Paula additionally used her Berlin time to visit its art museums, studying the works of German and Italian artists. painting, in the Worpswede manner, the local farmers and northern German landscape. At this time she began close friendships with the sculptor Clara Westhoff (1875–1954), the painter Ottilie Reylaender (1882 1965), and the poet Rainer Maria Rilke (1875–1926). It was quickly evident, however, that Worpswede was not suited to Becker's rapidly developing artistic style. In her journal, Becker wrote: "the way Mackensen portrays people is not broad enough, too genre like for me." Two paintings she exhibited at the Bremen Kunsthalle in December 1899 were sharply criticized and had to be removed during the exhibition,
1900 жылдың сәуір айында Парижде Ұлы Дүниежүзілік көрменің жүз жылдығы ашылды. 1897 жылдан бері колонияның тұрғыны болған Ворпсведе суретшісі Отто Модерсон, ортақ достарымен бірге қатысу үшін қалаға келді. Оның ауру әйелі Хелена Ворпсведеде қалды және Модерсонның Паризде болған қысқа уақытында қайтыс болды. Модерсон Германияға асығыс оралды. Одан кейін Беккер өзі Ворпсведеге қайтып келді. Бекердің ата-анасына екеуінің жеке қарым-қатынаста екені анық болды, бірақ олардың наразылығы көп әсер етпеді. Ол босанғаннан кейін аяғы ауырғанын айтты және төсекте болуға кеңес берілді. Дәрігер 20 қарашада келгенде, оған тұруға кеңес берді. Ол бірнеше қадам басып, содан кейін отырып, нәрестені қолына алуын сұрады, аяғы ауырғанына шағымданып, "Қан қымбат!" деді де қайтыс болды. Пауланың өлімі терең веноздық тромбозға (ДВТ) байланысты болуы мүмкін, жүктілік кезінде бұл асқыну жиі кездеседі, әсіресе босанғаннан кейін ұзақ уақыт төсекке жатқан әйелдерде, сол кездегі әдеттегідей. Оның аяғында тромб пайда болып, қимыл-қозғалысымен жыртылып, бірнеше сағаттың ішінде өліміне себеп болды. Ол Ворпсведе зиратында жерленген.
In April 1900, the great World's Fair Centennial Exhibition opened in Paris. Otto Modersohn, a Worpswede painter who had been an on and off resident of the colony since 1897, arrived in town with mutual friends to attend. His sick wife Helene had remained behind in Worpswede, and she died during Modersohn's short time in Paris. Modersohn hurried back to Germany. Shortly thereafter, Becker returned to Worpswede herself. It was clear to Becker's parents that the two had become personally involved, but their disapproval was of little impact. She had complained of pain in her legs after the delivery, and was advised to remain in bed. When the physician returned on 20 November, he advised her to rise. She walked a few steps, then sat down, called for the infant to be placed in her arms, complained of leg pain, and died, saying only "What a pity". Paula's death was likely due to deep venous thrombosis (DVT), a complication of pregnancy that is relatively common when women are set to bed for a long time after delivery, as was customary practice at that time. Apparently, a thrombus had formed in her leg, and with her mobility, broke off and then caused her death within hours. She was buried in the Worpswede Cemetery.
Өзін-өзі суреттеу
Бекер өнермен айналыса бастағанға дейін әйел суретшілер өз жұмыстарында жалаңаш әйелдерді кеңінен бейнелемеген. Артемизия Джентилескидің үш ғасыр бұрынғы туындылары осы ереженің ерекше жағдайларының бірі болып табылады. Дегенмен, өнер тарихшылары Джентилескинің басқа модельдерге қолжетімділігі болмағандықтан және қажеттілік тудырғандықтан өз денесін жұмысына үлгі ретінде пайдаланғанын айтады (мысалы, Джентилескидің 1610 жылғы «Сусанна және ақсақалдар» картинасында), бұл оның қасақана және мақсатты түрде өзін суреттеуінен өзгеше (осы пікір әлі де белсенді талқылауда). Бұл аргументтерді ескермегенде, Беккер жалаңаш автопортрет салған алғашқы әйел суретші және жүкті, сондай-ақ жүкті және жалаңаш күйде өзін суреттеген әйел суретші ретінде мойындалады. Беккердің әйел денесін бейнелеуі дәстүрден өзгеше және оның тақырыбына және бейнелеу тәсіліне қатысты күмәнділікті білдіреді.
Until the years when Becker began the practice, women painters had not widely used nude females as subjects for their work. Notable exceptions are the works by Artemisia Gentileschi, three centuries earlier; however, art historians have asserted that Gentileschi made use of her own body as a reference for her work out of necessity and lack of access to any other models (in, for example, Gentileschi's 1610 Susannah and the Elders), as opposed to creating an intentional, purposeful, self portrait (an assertion that continues to be actively debated). These arguments aside, Becker is generally accepted as the first known woman painter to paint nude self portraits, and the first woman painter known to have painted herself pregnant, and pregnant and nude. Becker's work on the female nude is unconventional and expresses an ambivalence to both her subject matter and the method of its representation.
Бояу техникасы
Беккер реализм және натурализм әдістерінде оқытылды, сонымен қатар форманың айқын қарапайымдылығымен ерекшеленді. Ол ылғал бояуға сызықтар салып, өзінің туындыларына ерекше текстура берді. Модерсон-Беккер суретшілік өмірінің қысқа мерзімінде осы техниканы тұрақты түрде қолданды. Ол темпера және майлы бояулармен жұмыс істеді, мырыш ақ, кадмий сары, виридиан және синтетикалық ультрамарин сияқты пигменттердің шектеулі палитрасын пайдаланды. Кейіннен ол бұл техникалардан бас тартып, фовизмге бет бұрды. Фаувизмнің ықпалы оның "Шыны бөтелкелі кедей әйел" сияқты туындыларында байқалады.
Becker was trained in the methods of realism and naturalism, along with a recognizable simplicity of form. She was able to achieve a distinct texture to her work by scratching into the wet paint. Modersohn Becker employed the same technique throughout her short career as a painter. She worked in tempera and oil with a limited palette range of pigments such as zinc white, cadmium yellow, viridian, and synthetic ultramarine. She later abandoned those techniques to move into Fauvism. Fauvist influences appear in her works such as Poorhouse Woman with a Glass Bottle.
Әсерлер
Паула Модерсон Беккердің көптеген автопортреттері Рафаэльге дейінгі суретші Данте Россеттидің ықпалында болғандығын көрсететін деректер бар, оның ішінде ыдыс пен шынымен түсірілген автопортрет (1904 ж. шамасында; Сандер коллекциясы), янтарь әшекейлі жалаңаш автопортрет (1906; Жеке коллекция) және 6-шы тойындағы автопортрет (1906; Музей Бетчерштрассе, Паула Модерсон Беккер мұражайы, Бремен). Ол заманауи көрмелерге жиі қатысып, әсіресе Поль Сезаннның туындыларына қызығушылық танытқан. Басқа пост-импрессионистер де ерекше ықпал еткен, соның ішінде Винсент ван Гог және Поль Гоген.
There is evidence to suggest that a number of Paula Modersohn Becker's self portraits were influenced by the Pre Raphaelite painter Dante Rossetti, including Self portrait with a bowl and a glass (c.1904; Sander Collection), Self portrait nude with amber necklace (1906; Private collection), and Self Portrait on 6th Wedding Anniversary (1906; Museen Böttcherstrasse, Paula Modersohn Becker Museum, Bremen). She visited contemporary exhibitions often, and was particularly intrigued with the work of Paul Cézanne. Other Post Impressionists were especially influential, including Vincent van Gogh and Paul Gauguin.
Ықпал
Бекер Пикассоның кейбір картиналарына әсер еткен болуы мүмкін, өйткені Диана Радицки 2013 жылғы суретшіге арналған монографиясында осы пікірді келтіреді. Бекер өз уақытында кеңінен танымал болған жоқ және өмірінде аз ғана картина сатты. Оның өлімінен кейінгі алғашқы жылдары ұйымдастырылған көрмелердің арқасында ғана бірқатар коллекционерлер оны танып, оның картиналарын жинауға көшті.
Becker may have influenced some of Picasso's paintings, as Diane Radycki posits in her 2013 monograph on the artist. Becker was not widely known at the time of her untimely death, and had sold few paintings during her lifetime. It was only thanks to exhibitions organized in the first years after her death that some collectors learned about her and began to acquire her paintings.
Өзінің өнеріне ғана арналған мұражайға ие болған алғашқы әйел
1927 жылы кәсіпкер Людвиг Розелиус Бремен қаласында Паула Модерсон-Беккер мұражайын ашты. Оны Бернхард Хойтгер жобалаған, ол Беккерді Ворпсведеден білген.
In 1927 businessman Ludwig Roselius opened the Paula Modersohn Becker Museum in Bremen. It was designed by Bernhard Hoetger, who had known Becker from Worpswede.
"Адамгершілік өнері"
Жергілікті нацистер 1935 жылы мұражайдың өнерін және сәулетін сынады, бірақ Розелиус Гитлер 1936 жылдың қыркүйегінде бүкіл Бёттхерстрассесін айыптағанға дейін бұған мән бермеді. Розелиустың хатшысы Барбара Гетте Гитлермен оның атынан сөйлескеннен кейін, көшедегі ғимараттар "бұзылған өнердің" ескерткіші ретінде сақталуға рұқсат алды. Бірақ мұражайының архитектуралық құрылымы сақталғанына қарамастан, Беккердің туындылары нацистердің назарынан зардап көрмей қалған жоқ. 1937 жылы "оның 70 картинасы Германия мұражайларынан алынып, жойылды немесе 'бұзылған өнер' ретінде көрмеге қойылды". Нацистер Беккердің картиналарындағы "әйелдік қасиеттің" болмауына сын айтты: "Жағымсыз түстердің, ақымақ бейнелердің, ауру балалардың, дегенеративтілердің, адамзаттың ең төменгі қабатының жиренішті қоспасы".
Local Nazis denounced the museum's art and architecture in 1935, but Roselius ignored this until Hitler denounced his entire Böttcherstraße in September 1936. After Roselius's secretary Barbara Goette intervened on his behalf with Hitler, the street's buildings were allowed to remain as a monument of "degenerate art". But despite the survival of the architectural fabric of her museum, Becker's work did not escape the Nazis attention undamaged. In 1937, "70 of her paintings were purged from German museums, either destroyed or exhibited as 'degenerate art. '” The Nazi critique derided the lack of "femininity" in Becker's paintings: "A revolting mixture of colours, of idiotic figures, of sick children, degenerates, the dregs of humanity.”
Паула Модерсон-Беккер қоры
Матильда Модерсон (1907–1998) 1978 жылы Паула Модерсон Бекер қоры (Paula Modersohn Becker Stiftung) құрды. Қордың негізін қалау үшін Матильда Модерсон анасының мұрасы арқылы алған жеке коллекциясынан 50-ден астам картина және 500 сурет сыйлады. Қордың мақсаты – "суретші туралы білімді оның барлық туындыларын зерттеу және тізімдеу арқылы кеңейту" және оның туындылар жиынтығының сақталуын қамтамасыз ету.
Mathilde Modersohn (1907–1998) founded the Paula Modersohn Becker Foundation (Paula Modersohn Becker Stiftung) in 1978. To form the core of the foundation, Mathilde Modersohn donated more than 50 paintings and 500 drawings from her personal collection, which she had inherited through her mother's estate. The purpose of the foundation is to "enhance the knowledge of the artist by researching and cataloguing her complete works," and to protect the integrity of her corpus.
Паула Беккер үйі
Модерсон Беккердің өмірінің көп бөлігін өткізген Бремендегі үйі 2007 жылдың қазан айында жеке өнер мұражайы және галереясы ретінде ашылды. Бекерлер отбасы 1888 жылы Дрезденнен Бременге көшіп келді және осы үйде тұрды. Бекер 23 жасқа толған 1899 жылға дейін үйде тұрды және осында өзінің алғашқы студиясын құрды. Бременде белсенді суретшілер қауымы болды, ал Беккердің анасының өнер әлеміндегі байланыстары арқасында Паула осы қауымның бір бөлігіне айналды. 2003 жылы Хайнц және Бетти Тис сол кездегі сақтандырылмаған үйді сатып алып, суретшінің қайтыс болғанының 100 жылдығына дейін оны жаңартты. Осы кезде (2007 жылдың қарашасы) ол қоғамдық мұражайға айналдырылды.
Modersohn Becker's house in Bremen, where she spent much of her life, opened in October 2007 as a private art museum and gallery. The Becker family had moved from Dresden to Bremen in 1888 and lived in this house. Becker lived in the house until 1899 when she was 23 years old and set up her first studio here. There was an active artist community in Bremen and via Becker's mother's friendships in the art world, Paula grew to be part of this community. In 2003, Heinz and Betty Thies bought the then rundown house and had it restored in time for the 100th anniversary of the artist's death. At that time (November 2007), it was turned into a public museum.
Танымал мәдениетте
1988 жылы Германияның Deutsche Bundespost пошта мекемесі Германия тарихындағы әйелдер сериясы бойынша Паула Модерсон-Беккердің портреті бар марка шығарды. 2018 жылдың 8 ақпанында Беккердің туған күні Google Doodle арқылы тойланды. Паула Модерсон-Беккердің өмірі Сью Хаббардтың 2012 жылғы "Ақ киімдегі қыз" романында көркемделіп суреттелген. Ол сондай-ақ 2016 жылы түсірілген неміс биографиялық фильмі "Паула"ның негізгі тақырыбы болды.
In 1988 a stamp with the portrait of Paula Modersohn Becker was issued in the series Women in German history by the German post office authority Deutsche Bundespost. On 8 February 2018, Becker's birthday was celebrated in a Google Doodle. The life of Paula Modersohn Becker is fictionalized in Sue Hubbard's 2012 novel, Girl in White. She was also the subject of a 2016 German bio pic film, Paula.