Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бангладеш ақыны және белсенді (1911–1999)
Bangladeshi poet and activist (1911–1999)
Бегум Суфия Камал (20 маусым 1911 – 20 қараша 1999) – бангладеш ақыны, феминист лидері және саяси белсенді. Ол 1950-ші жылдардағы бенгал ұлттық қозғалысына қатысып, тәуелсіз Бангладештің азаматтық қоғамның жетекшісі болды. Ол феминистік қозғалысты басқарды және Бангладеш Махила Паришадтың президенті болды. 1999 жылы қайтыс болды және Бангладеште мемлекеттік жерлеу рәсіміне ие болған алғашқы әйел атанды.
Begum Sufia Kamal (20 June 1911 – 20 November 1999) was a Bangladeshi poet, feminist leader, and political activist. She took part in the Bengali nationalist movement of the 1950s and civil society leader in independent Bangladesh. She led feminist activism and was a president of Bangladesh Mahila Parishad. She died in 1999 and was the first woman to be given a state funeral in Bangladesh.
Жас шағы мен отбасы
Сайеда Суфия Бегум 1911 жылғы 20 маусымда Шығыс Бенгал және Ассамның Бакергунге ауданындағы Шейстабадтағы Рахат Манзиль деген аналық үйінде дүниеге келді. Оның әкесінің әулеті Браманбариядағы Шилаурдың заминдары болды және олар Исламның төртінші халифасы Әлиден таратынын айтты. Ол жеті айлық болғанда, әкесі Сайед Абдул Бари заңгер қызметін тастап, суфи аскеті болып, қайтадан үйіне оралмады. Оны Шейстабадта Наваб Мир Муаззам Хусейннің кіші қызы Сабера Бегум тәрбиеледі.
Syeda Sufia Begum was born on 20 June 1911, in her maternal home Rahat Manzil in Shayestabad, located in the Backergunge District of Eastern Bengal and Assam. Her paternal family were the zamindars of Shilaur in Brahmanbaria, and they claimed descent from Ali, the fourth Caliph of Islam. Whilst she was seven months old, her father Syed Abdul Bari left his job as a lawyer and became a Sufi ascetic, never returning home. She was raised by her mother, Sabera Begum, the youngest daughter of Nawab Mir Muazzam Hussain, in Shayestabad.
Білім
Оның білім алуы жергілікті мактабта басталды, онда ол араб тілін үйренді. Өскен сайын, ол мәдени нормаларға сәйкес үйде оқуға көшті. Анасы Сабира Бегум оған бенгал тілінде оқу мен жазуды үйретті. Шейстабад замирлік иеліктерінде үйде білім алған ол бенгал, араб және хиндустани тілдерін жетік меңгерді. 1918 жылы ол анасымен бірге Калькуттаға сапар шекті, онда Бегум Рокеямен танысты.
Her education began at the local maktab, where she learnt Arabic. As she grew older, she switched to home education as per the cultural norms. Her mother, Sabera Begum, taught her how to read and write in Bengali. Through home education at the Shayestabad zamindar estates, she gained proficiency in Bengali, Arabic, and Hindustani. In 1918, she went to Kolkata with her mother where she came to meet with Begum Rokeya.
Әдеби мансап
Суфия жазған "Шайнік Баду" деген қысқа әңгіме 1923 жылы жергілікті газетте жарияланды.
A short story Shainik Badhu which Sufia wrote was published in a local paper in 1923.
Жеке өмір
Он бір жасында Суфия анасының туысы, заң студенті және Шейстабадтан келген Мир Сайед Мотаһар Хусейннің ұлы Мир Сайед Нехал Хусейнге үйленді. 1932 жылы Хосейн қайтыс болды, соңынан Амена Куаххар есімді қызы қалды. Жеті жыл өткен соң Суфия Камалуддин Ахмедке тұрмысқа шығып, Барисал қаласына көшті. Кейін Камалуддиннің тағы екі қызы – Сұлтана Камал мен Саида Камал, және үш ұлы – Шаһед Камал, Шоеб Камал (1971 жылы жоғалып кеткен) және Саджейд Камал дүниеге келді.
At the age of eleven years, Sufia was married to her maternal cousin Mir Syed Nehal Hossain, a law student and the son of Mir Syed Motahar Hussain of Shayestabad. Hossain died in 1932, leaving behind a daughter, Amena Quahhar. Seven years later, Sufia married Kamaluddin Ahmed and subsequently moved to Barisal town. Kamal later had two other daughters, Sultana Kamal and Saeeda Kamal, and three sons Shahed Kamal, Shoeb Kamal (who went missing in 1971) and Sajed Kamal.
Белсенділік
1947 жылы Камал Мұхаммед Насируддин баспасынан шыққан, әйелдер мәселелеріне арналған "Бегум" апталық журналының тұңғыш редакторы болды. Сол жылдың қазан айында Үндістанның бөлінуінен кейін ол Дакаға келді. Сол кездегі индустар мен мұсылмандардың арасындағы қақтығыс кезінде Камал олардың арасындағы достықты нығайтуға тырысып, Бейбітшілік комитетіне қосылды. 1948 жылы Пурбо Пакистан Мохила комитеті құрылғанда, оның төрағасы болды. 1971 жылы 25 наурыздағы қанаудан кейін Пакистан армиясы Камал мен доктор Нилима Ибрагимды өлтіргені туралы хабар Үндістанның Батыс Бенгалия штатының "Акашбани" радиостанциясы арқылы таратылды. Бұл хабар халықаралық сынға ұшырады және әлем елдері Пакистанның әскери үкіметіне түсініктеме беру үшін дипломатиялық қысым жасады. Пакистан үкіметі Суфия Камалдың тірі екенін дәлелдеу үшін ақынмен радиода сұхбат беруге мәжбүр болды. Сол кездегі Шығыс Пәкістан радиосының өңірлік директоры Зиллур Рахман Камалға "1971 жылы Бангладеште ешқандай қырғын болған жоқ" деген мәлімдемеге қол қою үшін құжат ұсынды. Ол бас тартқанда Рахман: "Егер қолтаңбаңызды бермесеңіз, бұл сізге де, күйеуіңіз Абдул Куаххар Чоудхуриге де қиындық тудыруы мүмкін" деп қорқытты. Ол өміріне қарамастан, бұл жұмыстан бас тартқанын айтты. "Жалған мәлімдемеге қол қоюдан гөрі өлгенім жақсы", - деді ол. 1971 жылдың шілдесінен бастап ол соғыста жарақат алғандарға ауруханаға азық-түлік пен дәрі-дәрмек жеткізіп жүрді. Сол кезде ауруханада азық-түлік пен дәрі-дәрмек өте тапшы болды. Ол Даккадағы Ғылыми зертхана маңындағы рикшашыларға азық-түлік пен дәрі-дәрмек берді. Олар осы көмекті бостандық күрескерлеріне жеткізді. Тамыз айында ол Абуль Барак Әлви, Шафи Имам Руми, Масуд Садек Чуллу және Желл сияқты азаттық күрескерлерімен жақын байланыс орнатты. Пәкістан армиясы оны қатаң бақылап отырғандықтан, ол қауіпке қарамастан, түрлі жолдармен азаттық күрескерлеріне көмектесуге тырысты. Әбул Барак Әлвиден басқаларының барлығы Пәкістан армиясының қолынан қаза тапты.
In 1947, Kamal became the inaugural editor of the Begum weekly magazine specialized on women's issues which was published by Mohammad Nasiruddin. In October of that year after the partition of India she came to Dhaka. During a huge clash between Hindu and Muslim of that time Kamal worked for their friendship and joined in Peace Committee. In 1948, when Purbo Pakistan Mohila Committee formed, she became its chairman. When the news of the 'killings' of Kamal and Dr Nilima Ibrahim by Pak Army after the crackdown on 25 March 1971 was broadcast on Akashbani, a radio station of the Indian state West Bengal, it drew criticism internationally and countries across the world put diplomatic pressure on the then Pakistani military government for clarification. The Pakistani government was forced to broadcast an interview with the poet on radio only to prove that Sufia Kamal was still alive. Zillur Rahman, the then regional director of Radio East Pakistan, forwarded a paper to Kamal to sign with the statement "In 1971 no massacre took place in Bangladesh." When she refused, Rahman threatened, "If you don't give your signature then it might create a problem both for you and your son in law Abdul Quahhar Chowdhury." She told him that she didn't care for her life. She said, "I would rather die than put my signature on the false statement." From July 1971, she used to go to the hospital with food and medicine for the injured people of war. At that time there was an acute crisis of food and medicine in the hospital. She used to give food and medicine to certain rickshaw pullers at the Science Laboratory, Dhaka. They would take the food and medicine to the freedom fighters. She was able to establish closer contact with the freedom fighters such as Abul Barak Alvi, Shafi Imam Rumi, Masud Sadek Chullu and Jewel in August. As the Pakistani army kept their strong watch on her, she would try to help the freedom fighters in different ways ignoring the risks. Except Abul Barak Alvi, all others died in the hand of the Pakistani Army.
Тану
Дакадағы Ұлттық қоғамдық кітапхана оның құрметіне Суфия Камал атындағы Ұлттық қоғамдық кітапхана деп аталды. 2019 жылдың 20 маусымында Google оның 108 жылдығын Google Doodle арқылы тойлады.
The National Public Library in Dhaka is named the Sufia Kamal National Public Library in her honour. On June 20, 2019, Google celebrated her 108th birthday with a Google Doodle.