Канадалық Прогрессивтік Консервативтік Жастар Федерациясының Тарихы
Progressive Conservative Youth Federation
Канада консервативтік жастар федерациясы (PCYF) 60 жылдан астам уақыт бойы саяси аренада болды. Бірігу нәтижесінде таратылды. Тарихы, мақсаты туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Прогрессивті консервативті жастар федерациясы (ПККФ) – Канаданың Прогрессивті консервативтік партиясының конституциялық тұрғыда бекітілген жастар ұйымы болды. 2004 жылы Консервативтік партия мен Канадалық Альянс біріккен кезде, Монреальде өткен Консервативтік партияның құрылтай съезінде делегаттар 51% дауысқа қарсы 49% дауыспен ресми жастар ұйымын құруды қабылдамады. Осы дауыс беру нәтижесінде ПККФ өз қызметін тоқтатты.
The Progressive Conservative Youth Federation (PCYF) was the constitutionally enshrined youth body of the Progressive Conservative Party of Canada. When the PC Party and the Canadian Alliance merged in 2004, a formalized youth group was rejected by delegates at the founding convention of the Conservative Party in Montréal by a vote of 51% to 49%. As a result of that vote, PCYF ceased to exist.
Тарих
PCYF 60 жылдан астам уақыт бойы түрлі бағыттарда жұмыс істеді. Оның құрылуы екі ерекше бастаудан туындады – кампус саясаты және округтік саясат. Канадалықтардың аз бөлігі университеттерге барып оқыған кезде, жас прогрессивті консерватор – 35 жасқа дейінгі кез келген адам болатын. Алғашқы жас консерваторлардың төрағасы көбінесе 30 жастағы табысты адам, Парламент депутаты немесе жоғары саяси лауазымдағы қызметкер болатын. Консервативті кампус саясатының тамыры 1926 жылға, Торонто университетінің кампус клубына дейін жетеді. Дегенмен, Ұлттық прогрессивті консервативті студенттер федерациясы тек 1946 жылы құрылды. Кампус саясаты 1950 жылдары маңызға ие болды және Джон Дифенбеккердің билікке келуіне, сондай-ақ оның кейіннен құлауына (жетекшілік тексеру арқылы) үлкен рөл атқарды. Канаданың бұрынғы премьер-министрі Джо Кларк саяси жолын «Дифенбеккер жастары» қозғалысы арқылы бастады. Бүгінде кампус клубтары – студенттерді партияға тарту және ұйымдастырудың бір жолы, бірақ 1950 жылдары кампус саясаты партиялар үшін студенттік саясатты бақылау құралы болды. 1960 жылдары партияға ондаған жылдар бойы қызмет еткен екі ұлттық жастар ұйымы бірікті. Кампус клубтары федерациясы (Прогрессивті консервативті студенттер федерациясы) және университеттен тыс, округтік жастар тобы (Жас прогрессивті консервативті қауымдастығы) бірігіп, Прогрессивті консервативті жастар федерациясын құрды. Бұл федерация ПК партиясының ресми жастар қанаты ретінде мойындалды. Көптеген саяси партиялардағыдай, жастар мүшелері ұлттық съездерде дауыс бере алады, олар партия басшыларын сайлайды және саясатты қалыптастырады. Прогрессивті консервативті партияда олар сайланған делегаттардың үштен бірін құрады, бұл жастарға партия бағытын анықтауда маңызды ықпал етті. Бұл партиялық иерархияға демократиялық тепе-теңдік орнатып, Джон Дифенбеккер, Брайан Малруни және Ким Кэмпбеллді сайлаған (кейіннен қызметтен шеттетуге әкелген) халықтық конвенцияларда айқын көрінді. Көптеген белгілі консерваторлар жастар қанатында саяси жолын бастады, олардың ішінде: Брайан Малруни, Джо Кларк және Жан Шарест.
PCYF had operated in various capacities for more than 60 years. Its genesis arose from two unique sources – campus politics and riding politics. In a time when few Canadians went to university,, a young Progressive Conservative was any person under the age of 35. The president of the early Young Conservatives was often a successful person in their 30s a Member of Parliament or senior political staffer. Conservative campus politics can be traced back to the University of Toronto campus club in 1926. However, the national Progressive Conservative Student Federation was not created until 1946. Campus politics gained importance in the 1950s and played a key role in the rise to power of John Diefenbaker and his eventual overthrow (through a Leadership review). Former Canadian Prime Minister Joe Clark got his political start as a "Youth for Diefenbaker". Today, campus clubs are a way of organizing and involving students in the party, but in the 1950s, campus politics were a venue for the political parties to control student politics. In the 1960s, the two national youth organizations that had served the party for decades merged into one group. The federation of campus clubs (Progressive Conservative Student Federation) and the non University, riding based youth group (Young Progressive Conservative Association) merged to create the Progressive Conservative Youth Federation. PCYF was then sanctioned as the PC Party's official youth wing. As in many political parties, youth members could vote at national conventions that pick leaders and establish policy. In the Progressive Conservative Party, they accounted for 1/3 of all elected delegates, giving youth a significant influence on the direction the party took. This incorporated a democratic counterweight to established party hierarchy, manifesting itself dramatically in grassroots conventions that elected (and eventually removed) John Diefenbaker, Brian Mulroney, and Kim Campbell. Many prominent Tories got their start in the youth wing, including: Brian Mulroney, Joe Clark and Jean Charest.
Қаржы
Ұйым негізінен Канаданың Консервативтік партиясының жыл сайынғы гранты арқылы қаржыландырылды. Дегенмен, гранттың сомасы алдын ала белгіленбеген және ұлттық партияның қазіргі қаржылық жағдайына байланысты үлкен өзгерістерге ұшырады. PCYF өз қаражатын жинауға құқылы болды, бірақ бұл әрекеттер көбінесе қатысушылардың тәжірибесінің жетіспеуінен, орталық партияның қарсы әрекеттерінен немесе кезекті жалпы жиналысқа қаражат жинаумен айналысқан жастардың бәсекесінен шектелді.
The organization was primarily funded through an annual grant from the PC Party of Canada. However, the grant was not a preset amount and varied wildly based on the current fortunes of the national party. PCYF was allowed to raise its own funds, but these efforts were often crippled by a lack of experience from those involved, competing efforts from the central party, or competition from youth raising funds for the next general meeting.
Дау
ПКЯФ Канаданың Консервативтік партиясын Канаданың Реформалық партиясымен және оның мұрагері – Канадалық Альянспен біріктіру идеясын қолдады. 1996 жылы Виннипегте өткен съезде ПКЯФ президенті Таша Хейриддин «Торридің үздік ондығы» атты саясаттар тізімін таратты, онда жеке табыс салығын 10%-ға төмендету қарастырылған. ПКЯФ партияны осы шараны қабылдауға ықпал етті, осылайша табыс салығын төмендетуді талап еткен алғашқы федералды саяси партия атанды. 1998 жылғы ПКЯФ сайлауында болашақ депутат Патрик Браун, ол кезде 19 жаста болған, қызу бәсекеде ПКЯФ президенті болып сайланды. Браун Альберта, Онтарио және Квебек провинцияларының күшті қолдауымен президенттік сайлауда жеңіске жетті. Адам Дайфалла және Жасмин Игнески де сайланды. 1999 жылы Торонтода өткен Консервативтік партияның ұлттық съезінде Дайфалла мен Игнески Канадалық Альянсқа өткендерін жария етті. Кейін Дайфалла танымал жазушыға, ал Жасмин Игнески премьер-министр Харпер кеңсесінің қызметкеріне айналды. 1999 жылы ПКЯФ президенті ретінде Патрик Браун Консервативтік партия басшысы Джо Кларктің қарсылығына қарамастан, оңшыл қозғалысты біріктіруді жақтады, бұл қозғалысқа қарсылық тудырды. Бұл қадам Браун президенттік лауазымында болған кезде ПКЯФ-тің біріккен оңшыл күштерді белсенді түрде қолдауына әкелді. Браун партияның тәжірибелі мүшелерінен, біріккен оңшыл күштерге қарсы болған оппозицияға тап болды. Браун Адам Дайфалламен бірге телеарнада біріккен оңшыл күштерді қолдады. Бұл іс-қимылдар Канаданың саяси демократиясына елеулі үлес қосып, ұзақ тарихы бар ПКЯФ-тың белсенділігімен үйлесімді болды, оның ішінде Джон Дифенбейкерді Далтон Камптың қызметтен шеттетуі, есеп беруді қамтамасыз ету мақсатында басшылықты бағалау процесін енгізу, Брайан Малруни мен Ким Кэмпбеллдің басшылыққа таңдалуы осының нәтижесі болды.
The PCYF was a leader in sentiment to merge the PC Party of Canada with the Reform Party of Canada and its successor, the Canadian Alliance. At the Winnipeg convention in 1996, PCYF President Tasha Kheiriddin circulated the 'Tory Top Ten', a list of policies which included a 10% personal income tax cut. The PCYF were successful in having this measure adopted by the party, thus making it the first federal political party to call for income tax cuts. In the 1998 PCYF elections, future MP Patrick Brown, who then was then only 19 years old, was elected PCYF president in a hotly contested race. Brown won the presidential election based on heavy support from Alberta, Ontario and Quebec. Also elected were Adam Daifallah and Jasmine Igneski. Both Daifallah and Igneski made a well publicized defection to the Canadian Alliance during the 1999 PC Party National Meeting in Toronto. Daifallah would later become a well known author and Jasmine Igneski a member of Prime Minister Harper's office. Patrick Brown caused considerable controversy as PCYF president in 1999 when he pushed for the merger of the right wing movement despite the objection of Tory leader Joe Clark. This move eventually led to PCYF aggressively pushing a united right during the tenure of Brown's presidency. Brown faced considerable opposition from some members of the senior party who were hostile to a united right. Brown campaigned on TV along with Adam Daifallah for the united right. These activities were consistent with a long history of PCYF activism that made lasting contributions to Canada's political democracy, including the removal of John Diefenbaker by Dalton Camp, the adoption of Leadership review as a process to enshrine accountability, the leadership selection of Brian Mulroney and Kim Campbell.