Кіріспе

Бангладеш саясаткері Мұхаммед Хабибур Рахман (3 желтоқсан 1928 – 11 қаңтар 2014) 1995 жылы Бангладеш Жоғарғы Сотының Бас судьясы болды. Ол 1996 жылғы Бангладештегі жетінші парламенттік сайлауды өткізген уақытша үкіметтің Бас кеңесшісі қызметін атқарды. Рахман Бангладеш Жоғарғы Сотында бенгал тілін енгізуде маңызды рөл атқарды. Ол 1974 жылы бенгал тіліндегі алғашқы тезаурус – "Жаташабдо" кітабын жазды. 1984 жылы Бангладеш академиясының әдеби сыйлығымен және 2007 жылы Бангладеш үкіметінің "Экушей Падак" орденімен марапатталды. Рахман Бангла академиясының мүшесі, Бангладеш Азия қоғамының және Оксфордтың Ворчестер колледжінің феллосы болды.

Мансап

Рахман 1952 жылы Дакка университетінде тарих пәнінен лекциятор болып еңбек жолын бастады. Кейін ол Раджшахи университетінің Заң факультетіне қосылды, онда 1961 жылы Факультет деканы және 1962–64 жылдары Тарих пәнінен оқытушы болып қызмет етті. 1964 жылы ол заңға көшті және Дакка жоғары сотының адвокатурасына қосылды. Заңгерлік мансабында ол 1969 жылы Бас прокурордың көмекшісі, 1972 жылы Жоғарғы сот адвокаттар алқасының вице-президенті және 1972 жылы Бангладеш адвокаттар кеңесінің мүшесі болды.

Мұра

Рахман 1952 жылғы 21 ақпандағы сол кездегі Шығыс Пәкістанның Тіл қозғалысына елеулі үлес қосты. Ол 144-тарауды бұзған бірінші адам болды және наразылық шеруінің алғашқы тобын бастады, содан кейін дереу тұтқындалды. Сол күні полиция мен парламенттік күштер кең көлемде сүректі газ қолданып, қамшымен ұрып, соңында оқ атты. Салдарынан бірнеше студент қаза тауып, жүздеген адам жарақат алды, мыңдаған адам қамауға алынды.

Өлім

2014 жылдың 11 қаңтарында 85 жасында Рахман Дака қаласындағы Гулшан ауданындағы Біріккен ауруханада дүние салды.