Арнольд Манофф: Қара тізімге түскен сценарист және саяси белсендінің өмірі
Arnold Manoff
Арнольд Мэнофф (1914-1965) – американдық сценарист, 1950-ші жылдары қара тізімге түсіп, псевдониммен жұмыс істеген. «The Front» фильміне шабыттандырды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық сценарист және саяси белсенді (1914-1965)
American screenwriter and political activist (1914 1965)
Арнольд Манофф (25 сәуір 1914 - 10 ақпан 1965) – 1950 жылдары Голливуд киностудияларының басшылары қара тізімге енгізген американдық сценарист. Осы қара тізім салдарынан ол 1960 жылдары псевдоним астында жазды. Маноффтың қара тізімде болған кездегі тәжірибесі 1976 жылғы «Фронт» фильміне шабыт берді.
Arnold Manoff (April 25, 1914 – February 10, 1965) was an American screenwriter who was blacklisted by the Hollywood movie studio bosses in the 1950s. As a result of the blacklist he wrote under a pseudonym through the 1960s. Manoff's experiences while blacklisted were among the inspirations for the 1976 film The Front.
Ерте жазу
Манофф Нью-Йорк қаласында дүниеге келген. Ол колледжге түспей, он бес жасында мектепті тастады. Ол жазумен айналысып, "Стори" журналында өткен байқауда жеңіске жетті. 1930 жылдары қала көшелерінің ойындары мен әндерін Works Progress Administration Writer's Project үшін жинақтады. "Нью-Йорк Таймс" газетінің театр сыншысы Брукс Аткинсон пьесаны "үйдің ысырапшысы туралы таблоидтық оқиға" деп сипаттап, "әдеттегіден тыс болмағанда, көңілге тиетін" деді. "Бруклин Daily Eagle" газеті де пьесаны "керексіз, арыздануға ұқсайтын нәрсе" деп сынады. Олар "Детектив тарихы" қойылымынан шығып, актерлік құрамға қосылған Ли Гранттың өнерін жоғары бағалады. "All You Need is One Good Break" пьесасы төрт қойылымнан кейін жабылды, бірақ сол жылдың соңында қысқа мерзімге қайта қойылды.
Manoff was born in New York City. He did not attend college and quit school at age fifteen. He began writing and won a contest in Story magazine. In the 1930s he assembled games and songs of the streets of the city for the Works Progress Administration's Writer's Project. The New York Times theater critic Brooks Atkinson called the play "a tabloid tale about a tenement wastrel" and said it was "maudlin when it was not commonplace." The Brooklyn Daily Eagle also panned the play, calling it a "tiresome, rather whiny business." The review praised the performance of Lee Grant, who left the hit play Detective Story to join the cast. All You Need is One Good Break closed after four performances but was briefly revived later that year.
Қара тізімге енгізу
1951 жылдың сәуір айында режиссер Эдвард Дмитрік Американдық қызметтер жөніндегі Палата комитетіне (HUAC) Манофф пен басқа фильм жазушылар мен режиссерлердің Коммунистік партия мүшелері екенін мәлімдеді. Кейін сол жылы ол HUAC алдында сценарийші және бұрынғы коммунист Лео Таунсендпен тағы да бір рет коммунист ретінде танылды. Ол қара тізімге енгізілді. Ол да қара тізімге енгізіліп, теледидар мен кинодағы жұмысы шектелді. 2014 жылғы сұхбатта Грант Коммунизм туралы ештеңе білмейтінін айтып, "Бұл менің күйеуім мен өзім арасындағы үлкен даудың бірі болды. Ол коммунист еді. Менде ондай философияға негіз болған ештеңе жоқ еді. Мен оны түсіне алмадым" деді. Манофф "Джоэл Карпентер" деген псевдонимді пайдаланды. "Сен барсың" сериалынан басқа, ол "Жылаңаш қала", "66-маршрут" және "Қорғаушылар" сериалдарының эпизодтарын да жазды. 1965 жылы қайтыс болған кезде ол Гарри Белафонтенің басты рөлде ойнауы тиіс болған Бернард Маламудтың әңгімесін фильмге бейімдеп жатқан еді.
In April 1951, director Edward Dmytryk testified before the House Un American Activities Committee (HUAC) that Manoff and other film writers and directors were members of the Communist Party. Later that year he was again identified before HUAC as a Communist by screenwriter and admitted former Communist Leo Townsend. He was blacklisted. she too was blacklisted and her work in television and movies was limited. In a 2014 interview, Grant said that she knew nothing about Communism and said "it was one of the big rifts between my husband and myself. He was a Communist. And I didn't have the base for that kind of philosophy. I just couldn't understand it." Manoff used the pseudonym "Joel Carpenter." In addition to You Are There, he wrote episodes of Naked City, Route 66, and The Defenders. At the time of his death in 1965 he was adapting for film a Bernard Malamud story that was to star Harry Belafonte.
Мұра
Уолтер Бернштейн Маноффты "толыққанды дамымаған талант" деп сипаттады. Қара тізімге енгізілген бірнеше жазушылар "Сіз бар" телесериалы үшін сценарийлер жазды, ал автор Эрик Кристиансен "Арнольд Маноффтың тағдыры "Сіз бар" командасының ең қасіреттісі" және оның қара тізімнен шығуы қиын болғанын жазады. Манофф, Бернштейн және Полонскийдің бейресми тобы 1976 жылғы "Фронт" фильмінде бейнеленді, оның сценарийін Бернштейн жазды. Фильмнің басындағы бір көріністе, Бернштейннің бейнесімен жасалған Майкл Мерфи кейіпкері Вуди Аллен кейіпкерін тағы екі қара тізімдегі жазушымен таныстырады. Грант оның үйленуге дейін ата-анасымен бірге тұрғанын және олардың осы одаққа қарсы болғанын айтты. Ол олардың некесінде "Пигмалион" сияқты бір жайт болғанын, Маноффтың оны совет әдебиеті мен саясаты бойынша білім беруге тырысқанын жеткізді. Маноффтың оның өсіп-өнуіне қызығушылық танытпағанын және ол оның отбасының көп бөлігімен, тіпті анасымен де таныспағанын жазды.
Walter Bernstein described Manoff as "a talent that never really flourished." A number of blacklisted writers produced scripts for the You Are There series, and author Erik Christiansen writes that "Arnold Manoff's story is the saddest of the You Are There team" and that he had difficulty getting off the blacklist. The informal collective of Manoff, Bernstein, and Polonsky was dramatized in the 1976 film The Front, which was written by Bernstein. In an early scene, the Michael Murphy character, modeled on Bernstein, introduces the Woody Allen character to two other blacklisted writers. Grant wrote that she was living at home before their marriage, and that her parents did not approve. She said that there was a "Pygmalion" aspect to their marriage, and that Manoff sought to instruct her on Soviet literature and politics. She wrote that Manoff had little interest in her upbringing and that she never met most members of his family, including his mother.
Өлім
Манофф 1965 жылы жүрек сырқатынан қайтыс болды. Одан кейін екі қызы, екі ұлы, екі қарындасы және анасы қалды.
Manoff died in 1965 of a heart ailment. He was survived by two daughters, two sons, two sisters, and his mother.