1355 жылғы Оксфорд көтерілісі

Кіріспе

1355 жылы Англиядағы көтеріліс

1355 жылдың 10 ақпанында Англияның Оксфорд қаласында Сент-Схоластика күні көтеріліс болды. Бұл алапаттық Оксфорд университетінің екі студенті қала орталығындағы Карфакс көшесінде орналасқан Свинделсток тавернасында берілген шараптың сапасына шағымданғаннан кейін басталды. Студенттер таверна иесімен дауласып, жанжал тез ұрысқа ұласты. Тавернадағы клиенттер екі тарапқа да қосылып, осыдан туған қақтығыс көтеріліске айналды. Бардағы төбелес салдарынан туған зорлық-зомбылық үш күнге созылды, ал ауылдан келген қарулы топтар қала тұрғындарына көмектесу үшін келді. Университет жатақтары мен студенттердің тұрғын үйлері қаралып, ішіндегілер өлтірілді; кейбір деректер бойынша, дін қызметкерлерінің бас сүйектері кесілген. Шамамен 30 қала тұрғыны және университеттің 63 мүшесі қаза тапты. Қала тұрғындары мен студенттер арасындағы келіспеушіліктер бұрын да бірнеше рет туындаған, ал 1297 мен 1322 жылдар аралығында Оксфордта өткен 29 соттың 12-сі студенттер жасаған кісі өлтірулерге қатысты. Кембридж университеті 1209 жылы қала тұрғындары екі студентті дарға асып өлтіргеннен кейін Оксфордтан кеткен ғалымдар тарапынан құрылды. Король Эдуард III қалаға судьяларды жіберді, олар оқиғаны анықтап, қандай шаралар қолдану керектігін кеңес берді. Ол университет басшылығының жағына шықты, оларға қала басшылығына кері әсер ететін қосымша өкілеттіктер мен жауапкершіліктер берді. Қала 500 марка айыппұл төледі, ал оның мэрі мен сот орындаушылары Лондонның Маршалси түрмесіне жіберілді. Линкольн епископы Джон Гинвелл қалаға бір жылға интердикт салды, ол барлық діни амалдарды, қызметтерді (негізгі мерекелерден басқа), жерлеу және неке қиюды тыйымлады; тек кішкентай балаларды крещениелеуге рұқсат берілді. Қалаға жыл сайын тәуба ету міндеті салынды: әр жыл сайын Сент-Схоластика күні мэрі, сот орындаушылары және алпыс қала тұрғыны қаза тапқандар үшін Сент-Мэри университетінің шіркеуінде дұға жасауға баруға тиіс болды; сонымен қатар қала университетке өлтірілген әрбір ғалым үшін бір пенниден айыппұл төлеуге міндетті болды. Бұл практика 1825 жылы тоқтатылды; 1955 жылы – көтерілістің 600 жылдығында – келісім актісі бойынша қала әкіміне құрметті диплом берілді, ал вице-канцлер қаланың құрметті азаматы аталды.

The St Scholastica Day riot took place in Oxford, England, on 10 February 1355, Saint Scholastica's Day. The disturbance began when two students from the University of Oxford complained about the quality of wine served to them in the Swindlestock Tavern, which stood on Carfax, in the centre of the town. The students quarrelled with the taverner; the argument quickly escalated to blows. The inn's customers joined in on both sides, and the resulting melee turned into a riot. The violence started by the bar brawl continued over three days, with armed gangs coming in from the countryside to assist the townspeople. University halls and students' accommodation were raided and the inhabitants murdered; there were some reports of clerics being scalped. Around 30 townsfolk were killed, as were up to 63 members of the university. Violent disagreements between townspeople and students had arisen several times previously, and 12 of the 29 coroners' courts held in Oxford between 1297 and 1322 concerned murders by students. The University of Cambridge was established in 1209 by scholars who left Oxford following the lynching of two students by the town's citizens. King Edward III sent judges to the town with commissions of oyer and terminer to determine what had gone on and to advise what steps should be taken. He came down on the side of the university authorities, who were given additional powers and responsibilities to the disadvantage of the town's authorities. The town was fined 500 marks and its mayor and bailiffs were sent to the Marshalsea prison in London. John Gynwell, the Bishop of Lincoln, imposed an interdict on the town for one year, which banned all religious practices, including services (except on key feast days), burials and marriages; only baptisms of young children were allowed. An annual penance was imposed on the town: each year, on St Scholastica's Day, the mayor, bailiffs and sixty townspeople were to attend a Mass at the University Church of St Mary the Virgin for those killed; the town was also made to pay the university a fine of one penny for each scholar killed. The practice was dropped in 1825; in 1955—the 600th anniversary of the riots—in an act of conciliation the mayor was given an honorary degree and the vice chancellor was made an honorary freeman of the city.

Өмірбаян

Академиялық оқыту Оксфордта 1096 жылдан бері жалғасып келеді; университет ретінде ол 1167 жылдан бастап қарқынды өсті және 1248 жылы корольдік жарғы арқылы оның кейбір лауазымдары мен функциялары ресми тіркелді. 1334 жылы 5000 тұрғыны бар Оксфорд Англиядағы тоғызыншы ең бай елді мекен болды. 1349 жылы қалаға қара өлім жұқты; көптеген қала тұрғындары қайтыс болды немесе қаладан кетіп қалды, ал ғалымдардың ширек бөлігі мерт болды. Қала көп ұзамай қалпына келді, бірақ қаржылық жағдайы күрт нашарлады. Төртінші ғасырдың бірінші жартысында халық Оксфордтың беделінің төмендегенін сезді, бұл қала мен университет арасындағы алабұдындық пен тәртіпсіздікке зейін қойды. Университет басшылары мен қала тұрғындары арасындағы ынтымақтастық қалыпты жағдай болғанымен, қала мен студенттер арасында бәсекелестік болды және қарым-қатынас мерзімді түрде зорлық-зомбылыққа ұласты. Екі тарапқа да бейбіт келісім шарттары таңылғанда, нәтиже көбінесе университетке тиімді болды. 1209 жылы бір әйелдің өліміне байланысты екі Оксфорд ғалымын қала тұрғындары өлтірді, ал оқу үшін қаладан кеткендердің арасында сол жылы Кембриджде университет ашу үшін қоныстанғандар да болды. 1248 жылы шотланд ғалымын азаматтар өлтірді; Линкольн епископы Роберт Гросесте кінәлілерге қауымнан шығару жазасын қолданды, ал Генрих III қала билігіне 80 марка айыппұл салды. Зорлық-зомбылық эпизодтық түрде жалғасты, ал 1297 мен 1322 жылдар аралығында өткен 29 сот ісінің 12-сі студенттер жасаған кісі өлтірулерге қатысты. Олардың көпшілігі университет немесе заң органдары тарапынан жазаланбады. 1298 жылдың ақпанында бір азаматты студент өлтірді, ал қала тұрғындары студенттің біреуін өлтірді. Ғалымды өлтірген қала тұрғындары қауымнан шығарылды және қалаға 200 фунт стерлинг айыппұл салынды, ал студенттерге ешқандай жаза берілмеді. Бұл оқиғада қала басшыларының зорлық-зомбылыққа қатысқандығы алғаш рет тіркелді, бұл кейбір келесі жанжалдардың да қалыпты құрамы болды. Студенттер көбінесе өздерінің арасында дауласып, төңкеріс жасады, мысалы, 1252, 1267, 1273 және 1333–1334 жылдары болғандай. Тарихшы Лоуренс Броклистің сөзіне сүйенсек, XIV ғасырдың басында "азаматтар мен студенттер арасындағы жанжалдар мен зорлық-зомбылық кең таралған". 1314 жылы университеттегі екі негізгі топ – Солтүстік және Оңтүстік студенттері арасындағы төңкерісте 39 студент кісі өлтірген немесе денсаулығына зиян келтірген; жетісі қамауға алынды, ал қалғаны діни бейкенттік іздеді немесе қашып кетті. 1349 жылы Мертон колледжінің студенттері өздерінің сүйікті үміткері Джон Виллиотты университет ректоры етіп сайлау үшін көтеріліс ұйымдастырды.

Academic teaching has been ongoing at Oxford since 1096; as a university it grew rapidly from 1167 and was given a royal charter in 1248, formalising some of its positions and functions. In 1334 Oxford, a town of 5,000 residents, was the ninth wealthiest settlement in England. In 1349 the Black Death affected the town; many townspeople died or left, and a quarter of the scholars perished. The town began to recover soon afterwards, but its finances had been deeply affected. During the first part of the fourteenth century the population was aware of the decline of Oxford's fortunes, and this coincided with disturbance and unrest between the town and university. Although co operation between the university's senior members and the town's burgesses was the norm, town and gown rivalry existed and relations would periodically deteriorate into violence. On the occasions when peace settlements were imposed on the two sides, the outcome favoured the university. In 1209 two Oxford scholars were lynched by the town's locals following the death of a woman, and among those who left the town to study elsewhere were some who settled in Cambridge to start the university that year. In 1248 a Scottish scholar was murdered by the citizens; Robert Grosseteste, the Bishop of Lincoln, enforced a ban of excommunication on the culprits and Henry III fined the town's authorities 80 marks. Violence continued to break out periodically and 12 of the 29 coroners' courts held between 1297 and 1322 concerned murders by the students. Many of these went unpunished by the university or the law. In February 1298 a citizen was murdered by a student; one of the students was killed by townspeople. The townsfolk responsible for killing the scholar were excommunicated and the town was fined £200 in damages; there were no punishments given to the students. This was the first occasion that the town's bailiffs were recorded as taking part in the violence; it was a feature of several subsequent altercations. Often the scholars rioted among themselves, as they did in 1252, 1267, 1273 and 1333–1334. By the early fourteenth century "altercations and violence between citizens and scholars were commonplace", according to the historian Laurence Brockliss. In a 1314 riot between the two main factions of the university—the Northernmen and the Southernmen—39 students were known to have committed murder or manslaughter; seven were arrested and the remainder sought religious sanctuary or escaped. In 1349 scholars from Merton College rioted to have John Wylliot, their preferred candidate, elected Chancellor of the University.

Дау

1355 жылдың 10 ақпанында – Әйгерші Сколастика күні – бірнеше университет студенттері Свинделсток тавернасына ішімдік ішуге барды. Таверна Оксфордтың орталығында, қазіргі Сент-Алдайт және Квин-стрит көшелерінің бұрышында, Карфакста орналасқан; бұл таверна студенттер үшін әдеттегі ішімдік ішетін орын еді. Топтың ішінде Уолтер де Спрингхьюз және Роджер де Честерфилд болды, Оңтүстік-Батыс Англиядан келген дін қызметкерлері; де Спрингхьюз Сомерсеттегі Хамденнің бұрынғы ректоры еді. Оларға Джон де Кройдон шарап ұсынды, ол тавернаның шарапшысы немесе, мүмкін, үй иесі болған, бірақ ғалым Луис Брюер Холл мен антиквар Энтони Вуд оны тавернаның иесі және Оксфорд мэрі болған Джон де Берефордтың досы деп сипаттады. Де Спрингхьюз және де Честерфилд де Кройдонға шараптың сапасы нашар екенін айтып, жақсырақ ішімдік беруді сұрады. Де Кройдон шағымдарды тыңдаудан бас тартты, ал Вудтың айтуынша, ер адамдардың арасында «бірнеше тікілдесетін сөздер айтылды», содан кейін де Кройдон оларға «қасарысқан және әдепсіз тіл» қолданды. Соның салдарынан де Честерфилд ішімдігін де Кройдонның бетіне лақтырып жіберді. Бұдан кейін не болғаны туралы дереккөздер әртүрлі: университетке жақын тұрғандардың айтуынша, де Честерфилд ағаштан жасалған ішімдік құтысын де Кройдонның басына лақтырды; ал қала тұрғындарына жақын тұрғандар студенттің оны құмырамен ұрғанын айтады. Қалалық биліктің Парламентке жолдаған өтінішінде студенттер «аталған шарапты тавернашы Джон Кройдонның бетіне лақтырып, содан кейін аталған Джонды аталған кварт ыдысымен ұрды» делінген. Басқа да клиенттер – жергілікті тұрғындар мен студенттер – төбелесге қосылып, ол Карфакс торабына дейін тарады. Жарты сағаттың ішінде төбелес көтеріліске айналды. Көмек шақыру үшін жергілікті тұрғындар қалалық шіркеудің қоңырауын соқты, ал студенттер Сент-Мария-Бейбітшілік шіркеуінің қоңырауын соқты. Университет канцлері Хамфри де Шерлтон жағдай ушығар алдында екі тарапты да тыныштандыруға тырысты, бірақ оған жебелер атылып, ол оқиға орнынан кетуге мәжбүр болды. Екі тараптан келген адамдар соқа, таяқ, садақ және жебелермен қаруланды. Түн түскенде зорлық-зомбылық басылды, сол кезде ешкім өлмеді немесе ауыр жарақат алмады. Келесі күні таңертең зорлық-зомбылықтың қайталануын тоқтату үшін канцлер Сент-Мартин және Сент-Мария шіркеулерінде ешкім қару ұстамауы, ешкімге шабуыл жасамауы және тыныштықты бұзбауы керектігі туралы жарлық шығарды. Оған қаланың бас судьясы қолдау көрсетті. Сонымен қатар, қалалық сот орындаушылары қала тұрғындарын қарулануға шақырды; сот орындаушылары сонымен қатар айналадағы ауыл тұрғындарына азаматтарға көмек көрсету үшін ақы төледі. Шамамен сексен қала тұрғыны, садақпен және басқа да қарулармен қаруланған, қаланың солтүстік бөлігіндегі Сент-Джайлз шіркеуіне барды, онда олар кейбір ғалымдар бар екенін біліп, оларды Августин монастырына дейін қуып, кем дегенде бір студентті өлтіріп, бірнешеуін ауыр жарақаттады. Бір діни мастер монастырьдан шығуға тырысқанда атып өлтірілді. Қалалық және университеттік шіркеулердің қоңыраулары тиісті жақтастарды жинауға шақырылды; студенттер жаңа бағыттан келген сырттан келгендердің ағылуын тоқтату үшін қаланың кейбір қақпаларын бұғаттап, бөгеді. 11 ақпан күні кешке қала тұрғындарына қосылу үшін ауылдан 2000-ға жуық адам қаланың батыс қақпасына келді, олар қара байрақты желбіретіп, «Хавок! Хавок! Жылдамдап, құдайға шабуыл жасаңдар!» деп айғайлады. Студенттер мұндай көптеген адамдармен күресе алмай, өздерінің залдарына шегініп, онда өздерін қоршап алды. Азаматтар бес қонақүйге кіріп, тамақ пен сусынның көп бөлігін жеп тастады; онда жалға алынған бөлмелерде немесе жасырынған жерлерінде табылған кез келген студент өлтірілді немесе мүгедек етілді. Сол түні зорлық-зомбылық басылғаннан кейін қала мен университет басшылары патшаның атынан «ешкім ғалымдарға немесе олардың мүлкіне зиян келтірмесе, ол тәркіленіп кетеді» деп жар салып, көшелерді аралап жүрді. Келесі күні таңертең ерте де Шерлтон және университеттің басқа да аға мүшелері жақын маңдағы Вудстокке кетті, оларды сол жерде тұратын Эдуард III шақырды. Патшаның қала тұрғындарына арнаған үгіт-насихаттары ешқандай әсерін тигізбеді. Олар өздерінің жақтастарын жинауға Сент-Мартиннің қоңырауын тағы да соқты. Сол күні тәртіпсіздікке түскендер тағы он төрт қонақүй мен залдарды тонап, тапқан барлық ғалымдарды өлтірді. Кейбір дін қызметкерлерінің бастары қырқылып, шашы жоқ қалдырылғаны туралы хабарлар тарады, мүмкін «дін қызметкерлерін қорлау үшін» және олардың тондарынан айыру үшін, деп Вуд айтқан. Басқа студенттердің денелері қоқысқа, арықтарға, дәретханаларға немесе Теміз өзеніне тасталды. Үшінші күнінің кешіне қарай қала тұрғындарының ызасы басылды. Көптеген ғалымдар Оксфордтан қашып кетті, ал қаланың көп бөлігі өртенді. Көптеген студенттік залдар тоналып немесе бүлдірілді, бірақ бір ерекшелік – Мертон колледжі, оның студенттері тыныш мінез-құлқымен белгілі болды және оның залы тастан салынған еді. Қала тұрғындарының қаншасы өлгені белгісіз, бірақ шамамен 30 адам қаза тапқан болуы мүмкін. Көтерілісте өлген студенттердің саны туралы дереккөздер арасында келіспеушілік бар: Вуд олардың саны 40 болғанын айтады; басқалары олардың санын 63 деп көрсетеді.

On 10 February 1355—Saint Scholastica Day—several university students went for a drink at the Swindlestock Tavern. The tavern was located in the centre of Oxford, on the corner of the streets now called St Aldate's and Queen Street, at Carfax; the tavern was a regular drinking spot for the students. Two of the group were Walter de Spryngeheuse and Roger de Chesterfield, beneficed clergymen from South West England; de Spryngeheuse was the former rector of Hamden, Somerset. They were served wine by John de Croydon, who was the tavern's vintner or possibly the landlord, although the scholar Louis Brewer Hall and the antiquarian Anthony Wood, among others, describe him as a friend of John de Bereford, who was the tavern's owner and the mayor of Oxford. De Spryngeheuse and de Chesterfield complained to de Croydon that the wine was sub standard and asked that they be served a better drink. De Croydon refused to listen to the complaints and, according to Wood, "several snappish words passed" between the men before de Croydon gave them "stubborn and saucy language". As a result de Chesterfield threw his drink in de Croydon's face. Sources differ on what happened next: according to those sympathetic to the university, de Chesterfield threw his wooden drinking vessel at de Croydon's head; those sympathetic to the townsfolk say the student beat him around the head with the pot. A petition by the town authorities to Parliament said the students "threw the said wine in the face of John Croidon, taverner, and then with the said quart pot beat the said John". Other customers—both locals and students—joined in the fight, which spilled out of the tavern and onto the junction at Carfax. Within half an hour the brawl had developed into a riot. To summon assistance, the locals rang the bell at St Martin's, the town's church; the students rang the bells of the University Church of St Mary the Virgin. Humphrey de Cherlton, the Chancellor of the University, tried to calm both sides before things got too far out of hand, but arrows were shot at him and he retreated from the scene. Men from both sides armed themselves with cudgels, staves and bows and arrows. When night fell the violence died down; at this stage no one had been killed or badly wounded. The following morning, in an attempt to stop any recurrence of the violence, the Chancellor issued a proclamation at the churches of St Martin and St Mary that no one should bear arms, assault anyone or disturb the peace. He was supported by the chief magistrate of the town. At the same time, the town's bailiffs were urging townsfolk to arm themselves; the bailiffs were also paying people in the surrounding countryside to come to aid the citizens. About eighty townsmen, armed with bows and other weapons, went to St Giles' Church in the north part of the town, where they knew some scholars were, and chased them to the Augustine priory, killing at least one student and badly injuring several others on the way. A master of theology was shot at when he tried to leave the priory. The bells of both the town and university churches were rung to rally the respective supporters; students locked and barricaded some of the town's gates, to stop an influx of outsiders coming at them from a new direction. Late in the day of 11 February, up to 2,000 people from the countryside came in the western gate of the town to join the townsfolk, waving a black banner and crying: "Havoc! Havoc! Smyt fast, give gode knocks!" The students, unable to fight against such a number, withdrew to their halls where they barricaded themselves in. The citizens broke into five inns and hostels, where they finished off much of the food and drink; any student found there in his rented rooms or hiding place was killed or maimed. After the violence subsided that night, the authorities from the town and the university went through the streets proclaiming in the king's name "that no man should injure the scholars or their goods under pain of forfeiture". In the early hours of the following morning de Cherlton and other senior members of the university left for nearby Woodstock, having been summoned there by Edward III, who was staying in the village. The proclamation from the King to the townsfolk had no effect. They again rang the bell at St Martin's to rally their supporters and that day fourteen more inns and halls were sacked by the rioters, who killed any scholars they found. There were reports that some of the clerics were scalped, possibly "in scorn of the clergy" and their tonsures, according to Wood. Other student corpses were buried in dunghills, left in the gutters, dumped into privies or cesspits or thrown into the River Thames. By the evening of the third day the passions of the townspeople had been spent. Many of the scholars had fled Oxford, and much of the town had been burnt down. Many of the student halls had been plundered or vandalised, with one notable exception being Merton College, whose students had a reputation for quietness and whose hall was made of stone. There is no known figure for the number of townspeople killed, but it may have been about 30. The number of students killed in the riots is a matter of disagreement among the sources: Wood thinks it was 40; others put the number at 63.

Қаулы

Көтеріліс тоқтағаннан кейін, университет басшылығы мен қала тұрғындары өздерін және тиісті мекемелерінің құқықтарын патшаға тапсырды. Ол қалаға сот судьяларын жіберіп, оқиғаны анықтап, қандай шаралар қолдану керектігін анықтау тапсырды. Төрт күннен кейін патша ғалымдардың құқықтарын қайта қалпына келтіріп, жасаған қылмыстары үшін кешірім берді. Қалаға 500 марка айып салып, қала әкімі мен сот өкілдерін Лондонның Маршалси түрмесіне жіберді. Патшалық тергеу комиссиясы жұмыс істеп тұрғанда, Линкольн епископы Джон Гинвелл қала тұрғындарына тыйым салып, барлық діни амалдарды, соның ішінде құлшылықтарды (маңызды мерекелерден басқа), жерлеу және неке қию рәсімдерін тоқтатты; тек кішкентай балаларды крещениелеуге ғана рұқсат берілді. 1355 жылдың 27 маусымында Эдуард университет құқықтарын қала құқықтарынан жоғары қоятын патшалық жарлық шығарды. Бұл құжат университет канцлеріне қалада сатылатын нан мен сусынға салық салуға, Оксфорд және оның айналасындағы саудада қолданылатын салмақтар мен өлшемдерді тексеруге, Оксфордтың саудалық жағына қатысты басқа да құқықтарға және тұрғындар өз мүліктерін жақсы күйде ұстауын талап етуге құқық берді. Қалалық билік екі тараптың азаматтарын қатыстыратын заңдық мәселелерде әрекет ету құқығын сақтап қалды; егер студент немесе университет бір тарап болса, ондағы барлық мәселелер университетпен қарастырылды. Линкольн епископы тыйымды алып тастағаннан кейін, қалаға жыл сайын тәуба етуді міндеттеді. Әр жыл сайын, Сент-Схоластика күні қала әкімі, сот өкілдері және алпыс қала тұрғыны қаза тапқандар үшін Сент-Мария шіркеуінде миссаға қатысуға тиіс болды; сонымен қатар, қала университетке әр қаза тапқан ғалым үшін бір пенниден айып төлеуге міндеттелді. Әрбір жаңа әкім немесе шериф қызметке кіргенде, университет құқықтарын сақтауға ант беруі керек еді.

Салдары

"Сент-Схоластика күні қала мен студенттер арасындағы төңкеріске қатысты өлеңдер" атты өлеңдер жинағы жазылған; бұл жұмыс латын тілінде. Он тоғызыншы ғасырда осы еңбектерді редакциялаған тарихшы Генри Фурноның сөзіне сәйкес, олар 1356 және 1357 жылдар аралығында немесе он бірінші ғасырдың басында жазылған болуы мүмкін. Жарлық Оксфорд қаласы мен университеті арасындағы жанжалды тоқтатпады, бірақ наразылықтар уақытша тоқтатылды. Келесі ғасырларда тағы да оқиғалар болды, бірақ олар 1355 жылғы оқиғалармен салыстырғанда әлдеқайда аз масштабта болды. Коббан айтқандай, "Сент-Схоластика күні болған төңкеріс қала мен студенттер арасындағы соңғы қанды қақтығыс болды"; кейінгі даулар сотта немесе үкіметке шағымдану арқылы шешілді. Генрих VIII патшалығы кезінде университет және қала билігі Томас Уолсиге түрлі мәселелер бойынша кімнің құзыретінде екені туралы өтініш жасады. Тарихшы К. Лоуренс бұл жарлықты "ұлттық құдірет ретінде университет мәртебесін көтеріп, қорғалған тұрғыннан қаланың үстем билігіне дейін жеткізген ұзақ патшалық жеңілдіктердің шыңы" деп атады. Ғылымгерлер азаматтық биліктің араласуынан немесе қудалауынан босатылды, ал канцлердің құзыреті қаладағы азаматтық және діни мәселелерді қамтыды; бұл Еуропадағы кез келген университет үшін бірегей жағдай еді. Университеттің қаланың коммерциялық саласына басымдығы колледждерге саудагерлердің есебінен Оксфордтың орталық аудандарының көп бөлігін сатып алуға мүмкіндік берді, ал университет жер иелігінің басымдығы, әсіресе Карфакс аймағында, төңкерістен кейінгі келісімнің нәтижесі болды. Университеттің күшінің артуының бір салдары қала билігінің әлсіреуіне байланысты, театр мен қойылымдарға XVI ғасырға дейін орын берілмеді. Бұл жағдай қалада собордың болмауымен күшейді, нәтижесінде паломниктік сапарлар үшін діни қойылымдар қойылмады. Қала әкімі жыл сайынғы тәубалық амалды 1825 жылға дейін жалғастырды, бірақ ол оған қатысудан бас тартты және бұл практика тоқтатылды. Бұрынғы қала әкімдерінің бірі жыл сайынғы шараға қатысудан бас тартқан: оған ауыр айып салынды және төленген ақша Радклиф ауруханасына берілді. 1955 жылдың 10 ақпанында – төңкерістің 600 жылдығында – қала әкімі У.Р. Гоуэрске құрметті диплом табысталды; вице-канцлер Алиса Холфорд Смит 1355 жылғы оқиғаларды еске алу кезінде қаланың құрметті азаматы аталды.

A series of poems, "Poems Relating to the Riot Between Town and Gown on St. Scholastica's Day", was written; the work is in Latin. According to the historian Henry Furneaux, who edited the works in the nineteenth century, they could have been written between 1356 and 1357 or in the early fifteenth century. The charter did not end the conflict between the town of Oxford and the university, although there was a hiatus in rioting. There were further incidents over the following centuries, although these were on a much smaller scale than the events of 1355. According to Cobban, "the St Scholastica's Day riot was the last of the extreme bloody encounters" between town and gown; subsequent grievances were settled in the courts or by appealing to the government. During the reign of Henry VIII, both the university and the town authorities petitioned Thomas Wolsey about who held jurisdiction on various points. The historian C. H. Lawrence observes that the charter "was the climax of a long series of royal privileges which raised the university from the status of a protected resident to that of the dominant power in the city". Scholars were free from interference from or prosecution by the civil authorities and the chancellor's jurisdiction covered both civil and religious matters in the town; it was a unique position for any university in Europe. The power of the university over the commercial aspects of the town ensured that the colleges were able to acquire much of the central areas of Oxford at the expense of merchants, and the dominance of the land ownership by the university, particularly in the Carfax environs, is as a result of the settlement following the riots. One unintended corollary of the growing power of the university was that the town's weakened authorities did not accommodate plays or theatre until the sixteenth century. The situation was exacerbated by a lack of a cathedral in the town, which meant no religious plays were performed for pilgrims. The annual penance undertaken by the mayor continued until 1825 when the incumbent refused to take part and the practice was allowed to drop. At least one previous mayor had refused to take part in the annual event: he was fined heavily and his payment given to the Radcliffe Infirmary. In an act of conciliation on 10 February 1955—the 600th anniversary of the riots—the mayor, W. R. Gowers, was given an honorary degree; the vice chancellor, Alic Halford Smith, was made an honorary freeman of the city, at a commemoration of the events of 1355.

Тарихнама

Тарихшы Алан Коббан оқиғалардың екі замандас тарихының кінәні үлестірудегі айырмашылығына назар салады; ол «осы мәліметтерде үгіт-насихат пен шамадан тыс әңгімелер болғандықтан, толық шындықты табу мүмкін болмайды» деп есептейді. Ол бастапқы құжаттаманың екі көзін көрсетеді: 1891 жылы тарихшы Торольд Роджерс редакциялаған «Оксфорд қаласының құжаттары, қаржы және сот істері, 1258–1665» және 1920 жылы тарихшы Герберт Эдвард Салтер редакциялаған «Оксфорд университетінің ортағасырлық мұрағаты: 1-том». Тарихшы Джереми Кэтто 1896 жылы Оксфорд тарихи қоғамының Монтегю Берроуз редакциялаған «Collectanea» жинағын қосады.