Кіріспе
Лондондық метрополитен компаниясы Charing Cross, Euston and Hampstead Railway (CCE&HR), сондай-ақ Hampstead Tube деп белгілі, 1891 жылы құрылған темір жол компаниясы, ол Лондонның тереңде жатқан "түтікше" метрополитенін салды. CCE&HR құрылысы қаржыландыру іздеу кезеңінде он жылдан астам уақытқа кешікті. 1900 жылы ол америкалық қаржыгер Чарльз Йеркс басқаратын Лондондық электр темір жолдары компаниясының (UERL) еншілес компаниясы болды. UERL негізінен шетелдік инвесторлардан қаржыны жылдам жинады. Әртүрлі бағыттар жоспарланды, бірақ олардың көптегені Парламент тарапынан мақұлданбады. Хэмпстед Хит астындағы туннельдер жоспарлары, көптеген жергілікті тұрғындардың Хиттің экологиясына зиян келтіреді деген қарсылығына қарамастан, мақұлданды. 1907 жылы ашылған кезде CCE&HR желісі 16 станцияға қызмет көрсетті және Чаринг-Кросс оңтүстік терминалы мен Арчвей және Голдерс-Грин екі солтүстік терминалы арасында 7,67 миль (12 км) ұзындықтағы екі туннельде жүріп өтті. 1914 жылғы және 1920 жылдардың ортасындағы кеңейтулер темір жолды Эджварға және Темза өзені астынан Кеннингтонға дейін жеткізіп, 23 станцияға 14,19 миль (23 км) қашықтықта қызмет көрсетті. Темір жол Хэмпстед Хит-стритінен Чаринг-Кростағы Страндқа дейін толығымен жер астынан өтуі жоспарланған. Бағыт Хэмпстед Хай-стрит, Росслин Хилл, Хаверсток Хилл және Чалк Фарм Роудтан Камден Таунға, содан кейін Камден Хай-стрит пен Хэмпстед Роудтан Юстон Роудқа дейін өтуі керек еді. Содан кейін маршрут оңтүстікке қарай Тоттенхэм Корт Роуд, Чаринг Кросс Роуд және Король Уильям көшесі (қазіргі Уильям IV көшесі) арқылы Страндға жақын Агар көшесіне дейін жалғасты. Юстон Роудының солтүстігінде, Драммонд Стрит астындағы негізгі бағыттан шығысқа қарай Эустон, Сент-Панкрас және Кингс-Кростағы негізгі теміржол стансаларына қызмет көрсету үшін тармақ салынуы жоспарланған. Станциялар Хэмпстед, Белсайз Парк, Чалк Фарм, Камден Таун, Сеймур көшесі (қазір Эвершольт көшесінің бөлігі), Юстон Роуд, Тоттенхэм Корт Роуд, Оксфорд көшесі, Агар көшесі, Юстон және Кингс-Кросс қалаларында салынуы жоспарланған. Пойыздарды тарту үшін кабельдік жүк тасу немесе электр сүйреудің қайсысы қолданылатыны туралы шешім қабылданбағанмен, Лондон және Солтүстік-Батыс теміржолының Чалк Фарм станциясына жақын Чалк Фарм Роудта электр станциясы салынуы жоспарланған (кейіннен Примроуз Хилл деп аталды), онда көмір жеткізілімі үшін депо болған. HStP&CCR-ді іске асырушылар әлемдегі алғашқы терең түтікше метрополитені – Сити және Саут-Лондон теміржолының (C&SLR) жақындағы табысынан шабыттанды. 1890 жылы қарашада ашылған бұл теміржол алғашқы жылында көптеген жолаушыларды тасыды. 1892 жылғы заң шығару сессиясына үш жаңа жерасты теміржолына қатысты заң жобалары Парламентке ұсынылды және, үйлесімді тәсілді қамтамасыз ету үшін, ұсыныстарды қарау үшін Біріккен Таңдау Комитеті құрылды. Комитет терең түтікше метрополитендерін салу және пайдалануға қатысты әртүрлі мәселелер бойынша куәліктерді алды және түтікше туннельдерінің диаметрі, сүйреу әдісі және жол рұқсаттарын беру туралы ұсынымдар жасады. Эустоннан тыс тармақтың салынуын тоқтатқаннан кейін Комитет HStP&CCR заң жобасын парламенттік қарауға жіберді. Қалған бағыт мақұлданды және компанияның атауы өзгергеннен кейін, заң жобасы 1893 жылғы 24 тамызда Чарлинг-Кросс, Эустон және Хэмпстед теміржолы туралы заң ретінде Корольдің келісімін алды.
The Charing Cross, Euston and Hampstead Railway (CCE&HR), also known as the Hampstead Tube, was a railway company established in 1891 that constructed a deep level underground "tube" railway in London. Construction of the CCE&HR was delayed for more than a decade while funding was sought. In 1900 it became a subsidiary of the Underground Electric Railways Company of London (UERL), controlled by American financier Charles Yerkes. The UERL quickly raised the funds, mainly from foreign investors. Various routes were planned, but a number of these were rejected by Parliament. Plans for tunnels under Hampstead Heath were authorised, despite opposition by many local residents who believed they would damage the ecology of the Heath. When opened in 1907, the CCE&HR's line served 16 stations and ran for 7.67 mile (12 km) in a pair of tunnels between its southern terminus at Charing Cross and its two northern termini at Archway and Golders Green. Extensions in 1914 and the mid 1920s took the railway to Edgware and under the River Thames to Kennington, serving 23 stations over a distance of 14.19 mile (23 km). The railway was planned to run entirely underground from Heath Street, Hampstead to Strand in Charing Cross. The route was to run beneath Hampstead High Street, Rosslyn Hill, Haverstock Hill and Chalk Farm Road to Camden Town and then under Camden High Street and Hampstead Road to Euston Road. The route then continued south, following Tottenham Court Road, Charing Cross Road and King William Street (now William IV Street) to Agar Street adjacent to Strand. North of Euston Road, a branch was to run eastwards from the main alignment under Drummond Street to serve the main line stations at Euston, St Pancras and King's Cross. Stations were planned at Hampstead, Belsize Park, Chalk Farm, Camden Town, Seymour Street (now part of Eversholt Street), Euston Road, Tottenham Court Road, Oxford Street, Agar Street, Euston and King's Cross. Although a decision had not been made between the use of cable haulage or electric traction as the means of pulling the trains, a power station was planned on Chalk Farm Road close to the London and North Western Railway's Chalk Farm station (later renamed Primrose Hill) which had a coal depot for deliveries. The promoters of the HStP&CCR were inspired by the recent success of the City and South London Railway (C&SLR), the world's first deep tube railway. This had opened in November 1890 and had seen large passenger numbers in its first year of operation. Bills for three similarly inspired new underground railways were also submitted to Parliament for the 1892 legislative session, and, to ensure a consistent approach, a Joint Select Committee was established to review the proposals. The committee took evidence on various matters regarding the construction and operation of deep tube railways, and made recommendations on the diameter of tube tunnels, method of traction, and the granting of wayleaves. After preventing the construction of the branch beyond Euston, the Committee allowed the HStP&CCR bill to proceed for normal parliamentary consideration. The rest of the route was approved and, following a change of the company name, the bill received royal assent on 24 August 1893 as the Charing Cross, Euston, and Hampstead Railway Act, 1893.
Қаржыландыруды іздеу, 1893-1903
Компанияға темір жол салуға рұқсат берілсе де, ол құрылыс жұмыстары үшін капитал жинауға міндетті болды. CCE&HR жалғыз емес еді; тағы төрт жаңа түтік теміржол компаниясы инвесторлар іздеді – Бейкер-стрит және Ватерлоо темір жолы (BS&WR), Ватерлоо және Сити темір жолы (W&CR) және Ұлы Солтүстік және Сити темір жолы (GN&CR) (1892 жылы үкіметке ұсынылған тағы үш компания) және Лондонның орталық темір жолы (CLR, 1891 жылы мақұлдаған). Тек W&CR ғана, ол ең қысқа желі болғандықтан және Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолы кепілдік берілген дивидендпен қолдағандықтан, қаражатын қиындықсыз жинауға қол жеткізді. CCE&HR және қалғандары үшін онжылдықтың көп бөлігінде инвесторларды табу үшін күрес жалғасты, өйткені нарық қызығушылық танытпады. 1894 жылдың сәуіріндегі акция ұсынысы сәтсіз аяқталды, ал 1899 жылдың желтоқсанында компанияның 177,600 £10 акциясының барлығы 451-і ғана сегіз инвесторға сатылды. 1893 жылғы заң, осы сияқты көптеген заңдар сияқты, жерді міндетті түрде сатып алу және капитал жинау үшін белгілі бір мерзімді қарастырды. CCE&HR заңмен берілген өкілеттіктерді сақтап қалу үшін Парламентке мерзімді ұзарту туралы бірнеше заң жобаларын ұсынды. Ұзартулар Charing Cross Euston және Hampstead Railway Acts, 1897, 1898, 1900 және 1902 заңдарымен бекітілді. 1897 жылы мердігер тағайындалды, бірақ қаражат жеткіліксіз болғандықтан жұмыс басталған жоқ. 1900 жылы шетелдік инвесторлар CCE&HR-ге көмектесуге келді: 1880 және 1890 жылдары Чикагоның трамвай жүйесін дамытуға сәтті қатысқан америкалық қаржыгер Чарльз Еркес Лондонда ұқсас инвестициялар жасау мүмкіндігін көрді. 1900 жылдың қыркүйегінде CCE&HR-ді 100,000 фунт стерлингке сатып алудан бастап, ол және оның қолдаушылары бірнеше құрылысы аяқталмаған түтік темір жолдарын, сондай-ақ жұмыс істеп тұрған, бірақ қиындыққа тап болған Метрополитен аудандық темір жолын (MDR) сатып алды. CCE&HR және басқа компаниялардың барлығын өзінің бақылауына алғаннан кейін, Еркес UERL-ді құрып, түтік темір жолдарын салу және бумен жұмыс істейтін MDR-ді электрлендіру үшін қаражат жинады. UERL-дің капиталы 5 миллион фунт стерлингке тең болды, акцияларының көп бөлігі шетелдік инвесторларға сатылды. Одан әрі акциялар шығарылып, UERL-дің барлық жобаларына жұмсалатын жалпы сома 18 миллион фунт стерлинг (бүгінгі күнгі шамамен £) жиналды.
Жолды таңдау, 18931903
CCE&HR ақша жинаған кезде, ол өзінің бағытының жоспарларын әзірлеуді жалғастырды. 1894 жылғы 24 қарашада Чарлинг-Кросс, Оксфорд-стрит, Юстон және Камден-Таун станцияларына қосымша жер сатып алу туралы заң жобасы жарияланды. Бұл 1895 жылғы 20 шілдеде 1894 жылғы Чаринг-Кросс, Юстон және Хэмпстед теміржолы актісі ретінде бекітілді. 1897 жылғы 23 қарашада Стрэндтің оңтүстік жағында Крейвен-стритте аяқталуы үшін желінің бағытын өзгерту туралы заң жобасы жарияланды. Бұл 1898 жылғы 25 шілдеде Charing Cross, Euston and Hampstead Railway Act, 1898 деп бекітілді. Кеңейту Камден-Тауннан Кентиш-Таунға дейінгі тармақ болды, онда Midland Railway компаниясының Кентиш-Таун станциясымен алмасу ретінде жаңа аялдама жоспарланды. Аялдамадан кейін CCE&HR желісі Highgate Road-тың шығысындағы бос жердегі (қазіргі Ingestre Road Estate) депо үшін жер бетіне шығуы керек еді. Бұл өзгеріс Эустон тармағын солтүстікке қарай кеңейтіп, оны Камден-Хай-стриттің оңтүстік жағындағы негізгі бағытқа қосты. Айналымның екі ұшы арасындағы негізгі бағыттың бөлігі алынып тасталды. Заң жобасына қосымша станция (Лестер-сквері) үшін Кранбурн-стриттегі жерді сатып алуға қатысты өкілеттіктер енгізілді. Ол 1899 жылғы 9 тамызда Чаринг-Кросс, Эустон және Хэмпстед теміржолы актісі, 1899 ретінде патшалық келісімді алды. 1900 жылғы 23 қарашада CCE&HR бағытқа қатысты ең ауқымды өзгерістерді жариялады. Парламентке №1 және №2 деп аталатын екі заң жобасы ұсынылды. №1 заң жобасы Хэмпстедтен Голдерс-Гринге дейін теміржолдың солтүстікке қарай жалғастырылуын, станциялар үшін жер мен мүлікті сатып алуды және Голдерс-Гринде депо салуды ұсынды. Сондай-ақ, бұрын бекітілген бағыттарға ұсақ түзетулер енгізу ұсынылды. №2 заң жобасында екі кеңейту ұсынылды: Кентиш-Тауннан солтүстіктегі Брекнок-роудқа, Арчвей-Тавернаға, Арчвей-роудқа және Хайгейтке дейін, сондай-ақ Чарлинг-Кростан Парламент алаңына, Артиллерия-роудқа және оңтүстіктегі Виктория станциясына дейін. Голдерс-Гринге дейінгі кеңейту теміржолды қалалық және қала маңындағы аумақтардан ашық егістіктерге шығаратын еді. Бұл CCE&HR депосы үшін ыңғайлы орын болғанымен, шешімнің негізінде Еркестің теміржол ашылған кезде құны артатын аймақта бұрын сатып алынған құрылыс жерлерін сатудан пайда табу жоспары жатқаны күдік тудырады. CCE&HR-дың екі заң жобасы елордадағы метрополитенге қатысты көптеген басқа заң жобаларымен бірге Парламентке ұсынылды. 1892 жылғыдай, Парламент лорд Виндзор басшылығымен заң жобаларын қарау үшін бірлескен комитет құрды. Комитет есебін жариялаған кезде парламенттік сессия аяқталып, заң жобаларын ұсынған тараптар оларды 1902 жылғы келесі сессияға қайта ұсынуды сұрады. №1 және №2 заң жобалары 1901 жылғы қарашада жаңа №3 заң жобасымен бірге қайта ұсынылды. Жаңа заң жобасы Голдерс-Гринге ұсынылып отырған кеңейтудің бағытын өзгертті және Чаринг-Кростың негізгі желі станциясының астында Виктория-Эмбанкментке дейін қысқа кеңейтуді қосты, онда ол қолданыстағы MDR станциясымен (содан кейін Чаринг-Кросс деп аталатын) алмасуды қамтамасыз ететін еді. Заң жобаларын бұл жолы лорд Рибблсдейл басшылығымен бірлескен комитет қарады. Арчвей-Тавернадан Хайгейтке дейінгі солтүстік-шығыс кеңейтуіне және Чарлинг-Кростан Викторияға дейінгі оңтүстік кеңейтуіне қатысты бөлімдер парламенттік ережелерге сәйкес келмейтін болып танылды және жойылды.
Хэмпстед-Хит дау-дамасы
CCE&HR жоспарларының күкіртті мәселесі – теміржолды Голдерс Гринге дейін ұзарту болды. Түбір туннельдерінің жолы Хэмпстед Хиттің астынан өтті және туннельдер Хиттің экологиясына тигізетін әсеріне қатысты күшті қарсылық туды. Хэмпстед Хитті қорғау қоғамы туннельдер жер асты суларын тартып алады және пойыздың дірілі ағаштарға зиян келтіруі мүмкін деп мәлімдеді. Қоғамның наразылықтарын ескере отырып, The Times газеті 1900 жылдың 25 желтоқсанында «хит астына салынған үлкен туннель, әрине, суды кетіруге мүмкіндік береді; және хиттің шөбі, қызыл қамыс және ағаштары ылғалдың жоғалуынан зардап шегуі мүмкін. Бұл – Лондон метросындағы ең терең туннель. Бірлескен комиссия алдында сөйлеген сөзінде CCE&HR-дің адвокаты наразылықтарды сыңаймен жоққа шығарды: «Бұл қаншалықты абсурд екенін қараңыз! Біз Лондон сазында 240 фут тереңдікте болғанда судың бұзылуы – сіз таба алатын ең өткізбейтін нәрсе, тіпті граниттен де жақсы! Ал бұл теміржолдың дірілі ағаштарды құлату үшін керек пе? Мұндай ұйым ұсынған мұндай мәселелерді талқылау үшін комиссияның уақытын ысырап етуден гөрі күлкілірек жағдай бар ма?» Екінші теміржол компаниясы, Эджуэр және Хэмпстед теміржолы (E&HR) да Парламентке Эджуэр мен Хэмпстед арасындағы жоспарланған бағытының бөлігі ретінде Хит астындағы туннельдерді ұсынатын заң жобасын ұсынды. E&HR Хэмпстедтегі CCE&HR-мен қосылысуды жоспарлаған, бірақ Голдерс Грин мен Хэмпстед арасындағы туннельдердің қажетсіз қайталануын болдырмау үшін екі компания E&HR-дің Голдерс Гриндегі CCE&HR-мен қосылуына келісті. Хэмпстед қалалық округі бастапқыда желіге қарсылық білдірді, бірақ Хэмпстед пен Голдерс Грин арасында Хитке келушілерге қол жеткізу үшін станция салынуы шартымен келісім берді. Жаңа станция Хиттің солтүстік жиегіндегі Норт-Эндке қосылды, онда ол аймаққа жоспарланған жаңа тұрғын үйлерге де қызмет ете алады. Парламент кеңейту Хитке зиян келтірмейтініне көз жеткізгеннен кейін, CCE&HR заң жобалары 1902 жылдың 18 қарашасында бірлесіп 1902 жылғы Чарлинг-Кросс, Эустон және Хэмпстед теміржолы заңы ретінде корольдік келісімді алды. Бұл заң жобасы 1903 жылдың 21 шілдесінде «Чарлинг-Кросс, Эустон және Хэмпстед теміржолы заңы» ретінде бекітілді. Құрылыс жұмыстары 1903 жылдың қыркүйегінде басталды. Станциялар архитектор Лесли Гриннің UERL стилінде жобалаған жер үсті ғимараттарымен жабдықталды. Бұл ғимараттар екі қабатты, темір қаңқалы, ал жоғарғы қабатында кең жартылай дөңгелек терезелері бар қызыл шыныланған терракота блоктарынан тұрды. Әр станция екі-төрт лифтімен және жеке шахтадағы авариялық спиральді баспалдақпен жабдықталды. Құрылыс жүріп жатқанда, CCE&HR Парламентке заң жобаларын ұсынуды жалғастырды. 1904 жылдың 22 шілдесінде қабылданған Чарлинг-Кросс, Эустон және Хэмпстед теміржолы заңы Тоттенхэм Корт Роудтағы станция үшін қосымша жер сатып алуға, Морнингтон Кресенттегі жаңа станция үшін және Чарлинг-Кросс станциясындағы өзгерістерге рұқсат берді. 1905 жылдың 4 тамызында «Чарлинг-Кросс, Эустон және Хэмпстед теміржолы заңы» қабылданды. Ол негізінен Оңтүстік-Шығыс теміржолының Чарлинг-Кросс станциясының алдындағы жер астының бір бөлігін сатып алумен айналысты, осылайша CCE&HR станциясы жақында шатырдың құлауынан кейін 3 айға жабылып тұрған кезде қазу жұмыстарын жүргізе алды. 1904 жылы Норт-Эндтегі құрылыс жерін консерваторларға Хэмпстед Хиттің кеңейтілген бөлігін құру үшін сату, сол жердегі станцияны пайдаланатын тұрғындардың санын азайтты. Жер астындағы жұмыстар баяу жалғасты, платформа туннельдері мен жолаушылар айналымындағы кейбір туннельдер қазылды, бірақ Норт-Энд станциясы 1906 жылы лифт пен баспалдақ шахталары қазылғанға дейін және жер үсті ғимараттары салынбастан бұрын тасталды. Туннельдерді қазу жұмыстары 1905 жылдың желтоқсанында аяқталды, содан кейін станция ғимараттарын салу және туннельдерді рельстермен және сигнал беру жабдықтарымен жабдықтау жұмыстары жалғасты. UERL тобының құрамында CCE&HR компаниясы электр қуатын Lots Road электр стансасынан алды, ол бастапқыда MDR электрлендіру үшін салынған; жоспарланған Chalk Farm электр стансасы салынбады. Бекітілген маршруттың Чарлинг-Кросс пен Ембанкмент арасындағы соңғы бөлігі салынбады, ал ашылған кезде оңтүстік аялдамасы Чарлинг-Кросс болды. Сынақ кезеңінен кейін теміржол 1907 жылы ашылуға дайын болды.
Ынтымақтастық және шоғырландыру, 19071910
UERL-дің бар болғаны жеті жылда Хэмпстед теміржолын қаржыландырып салудағы табысына қарамастан, оның ашылуы күтілгендей қаржылық сәттілікке ие болмады. Хэмпстед метросының жұмыс істеген алғашқы он екі айында 25 миллион жолаушы тасымалдады, бұл жоспарланған 50 миллионның жартысы ғана. UERL-дің басқа жаңа желілердегі жолаушылар санына жасаған алдын ала болжамдары тым оптимистік болып шықты, сондай-ақ жаңадан электрлендірілген MDR-де жолаушылар санының артуы да күтілгендей болмады – әрбір жағдайда олардың мақсаттарының шамамен елу пайызы ғана орындалды. Жолаушылар санының күтілгеннен төмен болуының бір себебі метро және жер асты теміржол компаниялары арасындағы бәсекелестік болды, бірақ электр трамвайлары мен моторлы автобустардың пайда болуы, бұрынғы баяу жылдамдықтағы атпен жүретін көліктерді ығыстырып, көптеген жолаушыларды пойыздан алды. Бұл мәселе UERL-мен ғана шектелмеді; Лондонның барлық жеті метро желісі, сондай-ақ MDR және Метрополитен теміржолы да белгілі бір дәрежеде әсерге ұшырады, ал жолаушылар санының азаюынан түскен кірістердің төмендеуі UERL және басқа теміржолдарға қарыз алған капиталды қайтаруды және акционерлерге дивиденд төлеуді қиындатты. Қаржылық жағдайды жақсарту үшін UERL, C&SLR, CLR және GN&CR бірлесіп 1907 жылдан бастап баға келісімдерін енгізді. 1908 жылдан бастап олар өздерін ортақ таңба қолданып Underground деп таныстыра бастады. W&CR болса, бұл келісімге қатыспаған жалғыз метро теміржолы болды, себебі ол негізгі Лондон және Оңтүстік-Батыс теміржолына тиесілі еді. UERL-дің үш метро компаниясы заңды жағынан әлі де жекеленген ұйымдар болып саналды, олардың өз басқарушы құрылымдары, акционерлері және дивиденд жүйелері болды. Үш компания арасында әкімшілік жұмыстардың қайталануы байқалды, сондықтан басқаруды оңайлату және шығындарды азайту мақсатында UERL 1909 жылдың қараша айында Хэмпстед, Пикадилли және Бейкерлу метроларын біріктіретін заң жобасын жариялады, нәтижесінде Лондон электр теміржолы (LER) құрылды, бірақ желілер өздерінің жеке таңбаларын сақтап қалды. Заң жобасы 1910 жылдың 26 шілдесінде Лондон электр теміржолын біріктіру туралы заң ретінде бекітілді (10 Edw. 7. & 1 Geo. 5. c. xxxii).
Мемлекеттік меншікке көшу, 19231933
Желінің басқа бөліктеріне жасалған жақсартуларға қарамастан, метрополитен теміржолдары әлі де пайда табу үшін күресіп жатты. UERL-дің 1912 жылдан бері өте табысты Лондондық жалпы автобус компаниясына (LGOC) иелігі, UERL тобына түсімдерді біріктіру арқылы автобус компаниясынан түскен пайданы аз табысты теміржолдарды субсидиялауға мүмкіндік берді. Алайда, 1920-жылдардың басында көптеген шағын автобус компанияларының бәсекелестігі LGOC-тің табыстылығын төмендетіп, UERL тобының табыстылығына кері әсер етті. UERL тобының табысын қорғау мақсатында лорд Эшфилд Лондон аймағындағы көлік қызметтерін реттеу үшін үкіметке лобби жасады. 1923 жылдан бастап осы бағытта бірқатар заңнамалық бастамалар жасалды, Ашфилд пен Еңбекші партиясынан Лондон округінің кеңесшісі (кейін депутат және көлік министрі) Герберт Моррисон көлік қызметтерін реттеу және мемлекеттік бақылау деңгейіне қатысты пікірталастардың алдында болды. Эшфилд UERL тобына бәсекелестіктен қорғаныс беретін және оған LCC трамвай жүйесінің толық бақылауын алуға мүмкіндік беретін реттеуді көздеді; Моррисон толық мемлекеттік меншікті ұсынды. Жеті жылдық сәтсіз әрекеттерден кейін, 1930 жылдың соңында Лондондық жолаушылар тасымалы кеңесін (LPTB) құру туралы заң жобасы жарияланды – бұл UERL, Метрополитен теміржолы және Лондондық жолаушылар тасымалы аймағы деп белгіленген аймақтағы барлық автобус және трамвай операторларын басқаруды қолға алатын мемлекеттік корпорация. Кеңес – мемлекеттік меншік, бірақ толық ұлттықтандыру емес – компромисс болды және ол 1 шілде 1933 жылы құрылды. Осы күні LER және басқа метрополитен компаниялары таратылды.