Жубилей желісі: Лондон метрополитенінің тарихы мен дамуы

Кіріспе

Лондон метро желісі

Жубилей желісі – Лондон метро желісі, солтүстік-батыс Лондонның қала маңындағы және шығыс Лондон арасында Докленд, Саут-Банк және Вест-Энд арқылы өтеді. 1979 жылы ашылған, бұл метро желісіндегі ең жаңа желі, бірақ кейбір жол учаскелері 1932 жылға, ал кейбір станциялар 1879 жылға дейін соққан. Батыс бөлігі бұрын Метрополитен желісінің, кейін Бейкерлу желісінің тармағы болған, ал жаңадан салынған желі екі негізгі бөлімде аяқталды: бастапқыда 1979 жылдан , содан кейін 1999 жылы Стратфордқа дейін кеңейтілді. Кейінгі станциялар үлкен және арнайы қауіпсіздік мүмкіндіктерімен жабдықталған, бұл екі жайт та желіні болашаққа дайын етуге жасалған әрекеттер. Шығыс Лондонға кеңейтілгеннен кейін, бұрын метромен нашар байланысқан аймақтарға қызмет көрсеткен желі жолаушылар санының үлкен өсімін байқады және желідегі төртінші ең жүйлі желі (Солтүстік, Виктория және Орталық желілерінен кейін) болып табылады, 2019 жылы 276 миллионнан астам жолаушы саяхат жасады. және арасында Жубилей желісі бағытын Метрополитен желісімен және Chiltern Main Line желісімен бөліседі. және Стратфорд арасында ол Доклендс Жеңіл темір жолының тармағына параллель өтеді. Жубилей желісі түбір картасында Елизавета II-нің күміс юбилейін еске алу үшін күміс түспен белгіленген, осы оқиғаның құрметіне желі осылай аталды.

1932 жылдан 1939 жылға дейін

Қазіргі Джубилей желісінің бірінші бөлімі 1932 жылы ашылды, ол кезде Метрополитен темір жолы Уэмбли паркіндегі негізгі желісінен Станморға дейінгі тармақ салды. Бұл желі, солтүстік-батыс Лондон аймағындағы көптеген басқа желілер сияқты, жаңа және қарқынды өсіп келе жатқан қала маңындағы тұрғындар үшін арналған еді. Бұл жол Метрополитен үшін мәселе туғызды. Қала маңындағы жолаушылар ағыны өте сәтті болғандықтан, 1930 жылдардың басында Бейкер-стритке дейінгі желілерге жүктеме артып, мәселе соғыстан кейін Лондон қаласынан Лондонның Батыс соңына көшумен күшейді. Бастапқыда Метрополитен жаңа, терең жердегі метро желісін құруды ұсынды, ол Эдгвар-роудтың бойымен, метро станциясы мен Уилсден Гринге жақын нүкте арасында өтуі керек еді. Шындығында, құрылыс Эдгвар-роуд станциясын қайта жаңартуға дейін, 8 вагондық 4 платформаға арналған орындармен жабдықтауға дейін жетті. Бірақ Лондон жолаушылар көлігі басқармасының (LPTB) құрылуы және Метрополитен желісінің оған қосылуымен жағдай өзгерді. Шешім – Бейкер-стриттен басталатын Бейкерлу желісінің жаңа тармағын салу болды, ол Сент-Джонс-Вуд және Швейцария коттеджі жаңа станцияларына қызмет көрсететін еді. Осылайша, параллель бағыттағы Лорд, Марлборо-роуд және Швейцария коттеджі станциялары қажетсіз болып қалды, ал Метрополитеннің Эдгвар-роуд станциясынан тармақ салу қажеттігі де жойылды. Бастапқыда Метрополитен желісінің Швейцария коттеджі станциясы Бейкерлумен алмасу үшін ең жұмыс істейтін уақытта ашық болады деп жоспарланған, ал Лорд станциясы арнайы крикет шараларына ашылады, бірақ екеуі де Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде үнемдеу шаралары ретінде жабылды. Жаңа желі Финчли-роудтағы Метрополитен желісінің рельстері арасынан көтеріліп, Метрополитен желісімен платформада алмасу мүмкіндігін қамтамасыз етті. Солтүстікке қарай Уэмбли паркіне қарай жалғасып, жаңа Бейкерлу желісінің тармағы Метрополитен желісінде жергілікті қызмет көрсетуге тиіс болды, ал Метрополитен желісі пойыздары Финчли-роуд пен Уэмбли паркі арасында тоқтамай жүретін, бұл сапар уақытын жеті минутқа қысқартатын еді. Уэмбли паркінде жаңа Бейкерлу солтүстікке бұрылып, Кингсбери, Квинсбери, Канонс Парк және Станмор қалаларына қызмет көрсететін, бұрынғы Метрополитен тармағын өздеріне қабылдап алатын еді. Бейкерлу тармағының құрылысы жоғарыда айтылғандай 1939 жылы аяқталды.

The first section of what is now the Jubilee line opened in 1932, when the Metropolitan Railway built a branch from its main line at Wembley Park to Stanmore. The line, as with many others in the northwest London area, was designed for the use of commuters from the new and rapidly expanding suburbs. The line presented the Metropolitan with a problem. The suburban traffic had been so successful that, by the early 1930s, the lines into Baker Street were becoming overloaded, a problem exacerbated by the post war flight from the City of London to the West End of London. At first, the Metropolitan had advocated a new deep tube line roughly following the line of the Edgware Road between the tube station and a point near Willesden Green. Indeed, construction advanced as far as the rebuilding of Edgware Road station to accommodate 4 platforms of 8 car length. Things changed, though, with the formation of the London Passenger Transport Board (LPTB) and the subsequent absorption of the Metropolitan line. The solution was now a new branch of the Bakerloo line from Baker Street to serve new stations at St John's Wood and Swiss Cottage, thereby rendering the existing stations of Lord's, Marlborough Road and Swiss Cottage on the parallel route redundant, and negating the need for the Met's extension from Edgware Road station. It was originally proposed that the Metropolitan line's Swiss Cottage station would remain open during peak hours for interchange with the Bakerloo, and that Lord's station would open for special cricketing events, but both were closed permanently as economy measures during the Second World War. The new line rose between the Metropolitan line tracks at Finchley Road, providing cross platform interchange with the Metropolitan line. Continuing north to Wembley Park, the new Bakerloo line branch was to provide local service on the Metropolitan line, while Metropolitan line trains ran non stop between Finchley Road and Wembley Park, cutting seven minutes from journey times. At Wembley Park, the new Bakerloo would turn north to serve Kingsbury, Queensbury, Canons Park and Stanmore, taking over the former Metropolitan branch. The Bakerloo extension, built as above, opened in 1939.

1939 жылдан 1979 жылға дейін Флот желісі

Екінші дүниежүзілік соғыстан бірден бұрын және кейін метро желісін жоспарлауда бірнеше жаңа бағыттар қарастырылды. Бұл зерттеудің негізгі нәтижелері екі негізгі бағытқа қатысты: оңтүстікке және солтүстік-шығысқа қарай "C желісі" және 3 және 4 желілері, қалааралық жаңа бағыттар, солтүстік-батыс қала маңындағы Фенчерч көшесіне, Уэппингке және әртүрлі түрде Льюишам мен Хейске жалғасады. С желісі 1968 жылдан 1972 жылға дейін кезең-кезеңмен Виктория желісі ретінде ашылды. Солтүстік-батыс-оңтүстік-шығыс бағытында жұмыстар жалғасты. "Флит желісі" 1965 жылы Times мақаласында айтылып, Виктория желісі аяқталғаннан кейін мүмкіндіктер талқыланды – Флит желісі Бейкер көшесі, Бонд көшесі, Трафальгар алаңы, Странд, Флит көшесі, Людгейт цирк және Канон көшесі арқылы өте алады, содан кейін оңтүстік-шығыс Лондонға қарай жалғасады деп болжанып еді. Жаңа желі өзен Флиттің атымен Флит желісі деп аталатын (бірақ Флиттің астынан тек Людгейт циркінде өтетін еді; Лондонның орталық бөлігі көбінесе Тибернге сүйенеді). 1971 жылы жаңа Флит желісінің құрылысы басталды. Экономикалық қысым және желінің соңғы бағыты туралы күмән кезең-кезеңмен қарауға алып келді. Бірінші кезеңде Бейкер-стриттен Стэнморға дейінгі Бейкерлу желісі Бейкер-стритте 4 километрлік жаңа сегментке қосылды, аралық аялдамалары Бонд-стрит және Грин-парк болды, содан кейін Чаринг-Кростағы жаңа станцияда аяқталды, осылайша Бейкер-стрит пен Чаринг-Кростың арасындағы Бейкерлу желісінің Вест-Энд бөлігіндегі жүктемені азайтып, Бейкер-стриттен солтүстікке қарайғы бөліктегі жиілікті арттыруға мүмкіндік берді. Жаңа метро Бейкерлу мен Флиттің Бейкер-стриттегі аралықтарында платформа алмасу мүмкіндігін ұсынатын еді, бұл Виктория желісіндегідей жаңашылдық болды. Жұмыс 1979 жылы аяқталды. Жұмыс аясында Трафальгар сквері (Бейкерлу) және Странд (Солтүстік) станциялары бірігіп, Чаринг-Крос станциялық кешенін құрады. Су астындағы аудандық және шеңберлік желілердегі Чарлинг-Кросс станциясы Ембанкмент деп қайта аталды. Жұмыстардың тағы бір бөлігі Нью-Кросс маңында салынған сынақ туннелінің бөлігі болды. Лондонның бұл бөлігінде сулы топырақ болғандықтан, жаңа туннельдеу әдісі, бентонит қалқаны деп аталатын, 1972 жылы жобаланған 2-кезеңдік бағыттың бойындағы туннельдің бөлігін салу үшін тәжірибелік түрде қолданылды. Тәжірибе сәтті аяқталды, бұл құрылыс әдісін басқа жерлерде де қолдануға мүмкіндік берді. 1975 жылы Лондон көлігінің күміс юбилейлік автобус паркін енгізу жоспарланған кезде Лондон көлік жарнамасының сату менеджері Джеффри Холлиман LTE төрағасы Кеннет Робинсонға Флит желісін Юбилейлік желі деп атауды ұсынды. Алайда, бұл идея бастапқыда қосымша шығындар болғандықтан қабылданбады. Дегенмен, атау ақыр соңында 1977 жылғы Ұлы Лондон Кеңесі сайлауында консерваторлардың берген уәдесінен кейін, 1977 жылғы Елизавета II-нің күміс мерейтойынан кейін таңдалды. Желінің түсі үшін бастапқыда таңдалған шайқас сұр түс "флот" сөзінің теңіздік мағынасына негізделген, бірақ ол Юбилейдің күміс түсін көрсететін ақырғы, жеңіл сұр түске өзгертілді. Желіні 1979 жылдың 30 сәуірінде Уэльс ханзадасы ресми түрде ашты, ал жолаушылар тасымалы 1979 жылдың 1 мамырынан бастап жүзеге асырылды.

The planning for the Tube network immediately before and after World War II considered several new routes. The main results of this study concerned two major routes: the south to northeast "line C", and lines 3 and 4, new cross town routes, linking the northwest suburbs to Fenchurch Street, Wapping and variously Lewisham and Hayes. Line C opened as the Victoria line, in stages, from 1968 to 1972. Work on the northwest–southeast route continued. The "Fleet line" was mentioned in a 1965 Times article, discussing options after the Victoria line had been completed – suggesting that the Fleet line could take a route via Baker Street, Bond Street, Trafalgar Square, Strand, Fleet Street, Ludgate Circus and Cannon Street, then proceeding into southeast London. The new line was to have been called the Fleet line, after the River Fleet (although it would only have crossed under the Fleet at Ludgate Circus; the central London section mostly follows the Tyburn). In 1971, construction began on the new Fleet line. Economic pressure and doubt over the final destination of the line had led to a staged approach. Under the first stage, the Baker Street to Stanmore branch of the Bakerloo line was joined at Baker Street to a new 2.5 mile (4 km) segment into central London, with intermediate stops at Bond Street and Green Park and terminating at a new station at Charing Cross, thereby relieving pressure on the West End section of the Bakerloo line between Baker Street and Charing Cross and also allowing increased frequencies on the section north of Baker Street. The new tube was to offer cross platform interchange between the Bakerloo and Fleet at Baker Street, as pioneered on the Victoria line. The work was completed in 1979. As part of the works, Trafalgar Square (Bakerloo) and Strand (Northern) stations were combined into a single station complex, Charing Cross. The existing Charing Cross station on the sub surface District and Circle lines was renamed Embankment. Another part of the works included a section of test tunnel, built near New Cross. This part of London has waterlogged soil that is difficult to tunnel in, so a new tunnelling method, called the bentonite shield, was used experimentally to construct a section of tunnel, that was on the line of the proposed Phase 2 route, in 1972. The experiment was successful, leading to the introduction of this form of construction elsewhere,

In 1975, when plans were under way to introduce the London Transport Silver Jubilee Bus fleet, the then Sales Manager of London Transport Advertising, Geoffrey Holliman, proposed to the Chairman of LTE, Kenneth Robinson, that the Fleet line should be renamed the Jubilee line. However, this idea was initially rejected because of the additional costs involved. Nevertheless, the name was ultimately chosen for the line after Queen Elizabeth II's 1977 Silver Jubilee following a pledge made by the Conservatives in the Greater London Council election of 1977. The original choice of battleship grey for the line's colour was based on the naval meaning of the word fleet; this became a lighter grey, representing the silver colour of the Jubilee itself. The line was officially opened by the Prince of Wales on 30 April 1979, with passenger services operating from 1 May 1979.

Ұсынылған кеңейтулер

1979 жылғы Юбилей желісі жобаның төрт кезеңінің біріншісі болуы тиіс еді, бірақ қаржының жетіспеуі 1990-шы жылдардың соңына дейін одан әрі дамуға мүмкіндік бермеді. 2-кезең Флит көшесі бойымен Алдвич, Людгейт Цирк, Кэннон-стрит және Фенчёрч-стрит станцияларына дейін желіні ұзартуды көздеген. Парламент осы кезеңді 1971 жылдың 27 шілдесінде мақұлдады. 3-кезеңде желі өзеннің астынан Суррей доктарына (қазіргі Суррей Квейз) станциясына дейін жалғастырылып, содан кейін Льюишемге дейін ұзартылуы жоспарланған. Бұл кезең Эст-Лондон желісінің (ELL) екі тармағын және станцияларын өз ішіне алған. Осы кезеңге парламенттің мақұлдауы 1971 жылдың 5 тамызында Нью-Кроссқа дейін, ал Льюишемге дейінгі соңғы бөлігі 1972 жылдың 9 тамызында берілді. 4-кезең – бұл бастапқы 3-кезеңнің Льюишем тармағын Аддискомб және Хейс тармақтарындағы қала маңы қызметтерін қамту арқылы жалғастыру мүмкіндігін қарастырды.

Мыңжылдықтың кеңейтілуі

Жер пайдаланудағы өзгерістер, әсіресе Доклендс аймағының қалалық жаңартылуы, 1970-ші, 1980-ші және 1990-шы жылдары Чарринг Кросс станциясынан әрі желіні кеңейту жобасының маңызды өзгерістерге ұшырауына себеп болды. Аталған жоба кейін "Жубилейлік желісінің кеңейтілуі" деп аталды және 1999 жылы үш кезеңде ашылды. Желі Грин Парк станциясындағы қолданыстағы бағыттан бөлінді; Чарринг Кроссқа қатынайтын қызмет тоқтатылды (бірақ кедергілер кезінде пойызды кері бұру және кейде фильм түсіру үшін сақталды). Желі Стратфордқа дейін созылады, арасында он станция орналасқан. Жаңа станциялар "болашаққа дайын" болу үшін кең дәліздер, көптеген эскалаторлар мен лифттер, сондай-ақ авариялық эвакуациялық шығулармен жабдықталды. Бұл станциялар метрода платформа жиегіндегі есіктері бар алғашқы станциялар болды және барлық жерде қадамсыз кіруге мүмкіндік беру үшін салынды. Жоба – 25 жыл ішіндегі метроның ең ірі кеңейтілуі болды. Дәл осы доктарға қызмет көрсететін желіні кеңейту бойынша басқа да ұсыныстар болған.

Апта соңында 24 сағат қызмет көрсету

2015 жылғы 12 қыркүйекте, сенбі күнінен бастап, жаңа түнгі метро желісінің аясында Юбилей желісінің барлық учаскесінде жұма және сенбі күндері түнде 24 сағаттық қызмет көрсету жоспарланған болатын. «Транспорт Лондон» және теміржол кәсіподақтары арасындағы келіспеушілік салдарынан бұл жоспар кейінге шегерілді. 2016 жылдың тамызында Лондон мэрі Садик Хан Юбилей желісінде түнгі метро 2016 жылғы 7 қазаннан бастап іске қосылатынын мәлімдеді.

Қазіргі юбилейлік желі

1979 жылдан бері ашылған Юбилей желісі Лондон метрополитенінің ең жаңа желісі болып табылады. 1997 жылы пойздар 1996 жылғы модельге дейін жаңартылды. 1999 жылы пойыздар Чаринг-Кросс орнына Стратфордқа қарай жүгіре бастады, бұрын Лондон метрополитеніне нашар байланысқан аймақтарға қызмет көрсетуде.

Сигнал беру жүйесі

2011 жылдан бері Юбилей желісі SelTrac S40 жылжымалы блок жүйесін пайдалана отырып автоматты пойыз жүргізу (ATO) жүйесінде жұмыс істейді. Бұл сағатына 30 пойызға дейін қабылдау мүмкіндігін береді. Жүйеге көшу қиындықтарсыз өтті. Инженерлік жұмыстар үшін уақытша жабылу жоспары жергілікті саясаткерлермен қатар Уэмбли стадионы және The O2 сияқты шараларды ұйымдастырушылар тарапынан да сынға ұшырады, себебі ірі концерттер мен спорттық жарыстарға келгендер ауыстыру автобустарымен сапарлауға мәжбүр болды. Tube Lines компаниясының жобаны басқаруын London TravelWatch кешіктірілген мерзімдері үшін сынады, ал Лондон Ассамблеясының баяндамасында апталық желі жабылулары "ұйымдасқансыз" деп сипатталды.

4G қосылымы

2020 жылдың наурыз айында Вестминстер мен Каннинг-Таун арасындағы Jubilee желісінің туннельдерінде ағынды қоректендіру жүйесі іске қосылды. Бұл жүйенің жасалуы Лондон метросындағы жаңа Төтенше жағдайлар желісіне Ішкі істер министрлігінің қажетті жабуын қамтамасыз ету ниетінен туындады. Ол жолаушыларға туннельдерде де, станция аяқтарында да 4G байланысына қол жеткізуге мүмкіндік береді. Ашылған кезде, бұл Лондон метросының 4G және 5G байланысын алған алғашқы бөлігі болды. 2022 жылдың желтоқсанында және 2023 жылы Queensway мен Holland Park арасындағы Central желісінің, сондай-ақ Archway мен Mornington Crescent арасындағы Northern желісінің бөлімдері де қосылды. TfL 2020 жылдың ортасына дейін бүкіл Tube желісінде осы технологияны қолдануды жоспарлап отыр. Алайда, аймақтағы даму себепті бұл ұсынысты енді жүзеге асыру мүмкін емес. Сонымен қатар, Thameslink және Overground станциялары соңғы жылдары қайта жаңартылып, жаңадан салынды, екеуіне де баспалдақсыз кіру мүмкіндігі қосылды.

Станциялар

Станция ImageRoundel Ашылды Қосымша ақпарат Stanmore 10 желтоқсан 1932 Канон парк 10 желтоқсан 1932 Канон парк (Эджвар) ретінде ашылды; 1933 жылы қайта аталды. Queensbury 16 желтоқсан 1934 Kingsbury 10 желтоқсан 1932 Wembley Park 14 қазан 1893 Метрополитен желісімен байланысады. Neasden 2 тамыз 1880 Dollis Hill 1 қазан 1909 Willesden Green 24 қараша 1879 Kilburn 24 қараша 1879 Kilburn & Brondesbury ретінде ашылды; 25 қыркүйек 1950 жылы қайта аталды. West Hampstead gb rail london overground 30 маусым 1879 Лондон Overground және Ұлттық теміржол қызметтерімен байланысады. Finchley Road 30 маусым 1879 Метрополитен желісімен байланысады. Swiss Cottage 20 қараша 1939 St John's Wood 20 қараша 1939 Baker Street 1 мамыр 1979 Bakerloo, Circle, Hammersmith & City және Metropolitan желілерімен байланысады. Bond Street london crossrail 1 мамыр 1979 Central желісімен және Elizabeth желісімен байланысады. Green Park 1 мамыр 1979 Piccadilly және Victoria желілерімен байланысады. Westminster 22 желтоқсан 1999 Circle және District желілерімен байланысады. Waterloo gb rail 24 қыркүйек 1999 Bakerloo, Northern және Waterloo & City желілерімен және Ұлттық теміржол қызметтерімен байланысады. Southwark (gb rail Waterloo East) 20 қараша 1999 Waterloo East-тен Ұлттық теміржол қызметтерін жалғастырады. London Bridge gb rail (Гатвикке дейін пойыздар) 7 қазан 1999 Northern желісімен және Ұлттық теміржол қызметтерімен байланысады. Bermondsey 17 қыркүйек 1999 Canada Water london overground 17 қыркүйек 1999 Лондон Overground-пен байланысады. Canary Wharf london elizabeth london dlr 17 қыркүйек 1999 Docklands Light Railway және Elizabeth желісімен байланысады. North Greenwich (Гринвич түбегінен) 14 мамыр 1999 Гринвич түбегінен Лондон канат жолымен байланысады. Canning Town london dlr 14 мамыр 1999 Docklands Light Railway-мен байланысады. West Ham gb rail london dlr 14 мамыр 1999 District және Hammersmith & City желілерімен, Docklands Light Railway және Ұлттық теміржол қызметтерімен байланысады. Stratford gb rail london overground london elizabeth london dlr 14 мамыр 1999 Central желісімен, Лондон Overground-пен, Elizabeth желісімен, Docklands Light Railway және Ұлттық теміржол қызметтерімен байланысады.

Station ImageRoundel Opened Additional information Stanmore 10 December 1932 Canons Park 10 December 1932 Opened as Canons Park (Edgware); renamed 1933. Queensbury 16 December 1934 Kingsbury 10 December 1932 Wembley Park 14 October 1893 Connects with Metropolitan line. Neasden 2 August 1880 Dollis Hill 1 October 1909 Willesden Green 24 November 1879 Kilburn 24 November 1879 Opened as Kilburn & Brondesbury; renamed 25 September 1950. West Hampstead gb rail london overground 30 June 1879 Connects with London Overground and National Rail services. Finchley Road 30 June 1879 Connects with Metropolitan line. Swiss Cottage 20 November 1939 St John's Wood 20 November 1939 Baker Street 1 May 1979 Connects with Bakerloo, Circle, Hammersmith & City and Metropolitan lines. Bond Street london crossrail 1 May 1979 Connects with Central line and the Elizabeth line. Green Park 1 May 1979 Connects with Piccadilly and Victoria lines. Westminster 22 December 1999 Connects with Circle and District lines. Waterloo gb rail 24 September 1999 Connects with Bakerloo, Northern and Waterloo & City lines and National Rail services. Southwark (gb rail Waterloo East) 20 November 1999 Connects with National Rail services from Waterloo East. London Bridge gb rail ( Trains to Gatwick) 7 October 1999 Connects with Northern line and National Rail services. Bermondsey 17 September 1999 Canada Water london overground 17 September 1999 Connects with London Overground. Canary Wharf london elizabeth london dlr 17 September 1999 Connects with Docklands Light Railway and the Elizabeth line. North Greenwich ( from Greenwich Peninsula) 14 May 1999 Connects with the London Cable Car from Greenwich Peninsula. Canning Town london dlr 14 May 1999 Connects with Docklands Light Railway. West Ham gb rail london dlr 14 May 1999 Connects with District and Hammersmith & City lines, Docklands Light Railway and National Rail services. Stratford gb rail london overground london elizabeth london dlr 14 May 1999 Connects with Central line, London Overground, Elizabeth line, Docklands Light Railway and National Rail services.

Бұрынғы станциялар

Charing Cross-тағы Jubilee желісі платформалары қызмет тоқтатылған жағдайларда да қолданыла береді. Мысалы, Green Park пен Stratford арасында қызмет тоқтатылған кезде, пойыздар Green Park-та аяқталып (жолаушылар түсіп), содан кейін Charing Cross-ке барады және бағытты өзгерту үшін «қиылыс» көпірінен батысқа қарай бұрылады. Бұл платформалар заманауи дизайны мен күнделікті жолаушылар тасымалында жүретін вагондардың болуы себепті фильмдер мен телешоуларға түсіру үшін танымал орын.

Қоймалар

Юбилей желісінің негізгі қызмет көрсету және техникалық қызмет көрсету депосы – Стратфорд және Вест Хэм станциялары арасындағы Стратфорд Маркет депосы. Пойыздар сонымен қатар Неасден депосында тұрақтайды, оны Метрополитен желісімен бөліседі. Стратфорд Маркет депосы 1990 жылдардың соңында Юбилей желісін кеңейту аясында салынды, себебі Неасден депосы қажетті пойыз санын қабылдауға жарамайтын еді.