Кіріспе
Уотерлоо станциясы (/w/ɔː/t/ər/'l/uː/), сондай-ақ Лондон Уотерлоо деп аталады, Ұлыбританиядағы Ұлттық теміржол желісіндегі Лондонның маңызды орталық терминалы. Ол Лондон қаласының Уотерлоо ауданындағы Лэмбет ауданында орналасқан. Станция сол аттас Лондон метро станциясымен байланысты және Оңтүстік-Шығыс магистральдық желісіндегі Уотерлоо-Ист станциясына іргелес жатыр. Станциядан Саутгемптон арқылы Оңтүстік-Батыс магистральдық желісі, Эксетер арқылы Батыс Англия магистральдық желісі, Портсмут тікелей желісі және Уайт аралына қатынайтын паром қызметтерімен байланыс бар. Сонымен қатар, станциядан Лондонның батыс және оңтүстік-батыс аймақтарына, Суррей, Гэмпшир және Беркширге қатынайтын бірнеше қалалық пойыздар жүреді. Станция 1848 жылы Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолы компаниясымен ашылды және Вест-Эндке жақын болғандықтан бұрынғы станцияны алмастырды. Бастапқы жоспар станцияны Лондон қаласына қарай кеңейту болғандықтан, станция жүйесіз дамыды, соның салдарынан дұрыс платформаны табу қиындық тудырды. Станция 20 ғасырдың басында қайта жаңартылып, 1922 жылы қайта ашылды. Жаңа станцияның бас кіреберісінде Бірінші дүниежүзілік соғысты еске алу үшін салынған Жеңіс аркасы орналасқан. Уотерлоо станциясы 1967 жылы бумен жүретін пойыздарды тоқтатқан соңғы Лондон терминалы болды. 1994 жылдан 2007 жылға дейін станция Eurostar халықаралық пойыздарының Лондон терминалы болды, содан кейін олар Сент-Панкрас станциясына көшірілді. Лондон Уотерлоо Ұлыбританиядағы үшінші ең көп жолаушы тасымалдайтын станция болып табылады және бұрын Ұлыбританиядағы ең көп жолаушы тасымалдайтын теміржол станциясы болған, 2023 жылдың наурыз айына дейін 57,8 миллион жолаушыға қызмет көрсеткен. Бұл сонымен қатар Ұлыбританиядағы ең үлкен станция, ең көп платформаға ие.
Waterloo station (,/w//ɔː//t//ər/'/l//uː/), also known as London Waterloo, is a major central London terminus on the National Rail network in the United Kingdom, in the Waterloo area of the London Borough of Lambeth. It is connected to a London Underground station of the same name and is adjacent to Waterloo East station on the South Eastern Main Line. The station is the terminus of the South West Main Line to via Southampton, the West of England main line to Exeter via , the Portsmouth Direct line to which connects with ferry services to the Isle of Wight, and several commuter services around west and south west London, Surrey, Hampshire and Berkshire. The station was opened in 1848 by the London and South Western Railway, and it replaced the earlier as it was closer to the West End. It was never designed to be a terminus, as the original intention was to continue the line towards the City of London, and consequently the station developed in a haphazard fashion, leading to difficulty finding the correct platform. The station was rebuilt in the early 20th century, opening in 1922, and included the Victory Arch over the main entrance, which commemorated World War I. Waterloo was the last London terminus to provide steam powered services, which ended in 1967. The station was the London terminus for Eurostar international trains from 1994 until 2007, when they were transferred to St. Pancras. London Waterloo is the third busiest station in the UK, and was formerly the busiest railway station in the UK, handling 57.8 million passengers in the year to March 2023. It is also the UK's largest station in terms of floor space and has the greatest number of platforms.
Орналасқан жері
Станцияның ресми атауы – Лондон Уотерлоо, және барлық ресми құжаттамада осылай көрсетіледі. Оның станция коды WAT. Ол Лондонның Ламбет ауданында Темза өзенінің оңтүстік жағалауында, Уотерлоо көпіріне жақын және Вестминстер көпірінен солтүстік-шығысқа қарай орналасқан. Басты кіреберіс Уотерлоо және Йорк жолдарының қиылысынан оңтүстікке қарай. Ол осы аттас көпірдің құрметіне аталған, ал көпірдің өзі Уотерлоо шайқасынан кейін аталған, бұл шайқас көпірдің ашылу салтанатына дәл екі жыл бұрын өткен.
Өмірбаян
Уотерлоо станциясын Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолы (L&SWR) салған. Ол терминал ретінде емес, қалаға қарай созылған желідегі аялдама ретінде жоспарланған. Бұл станция 1838 жылғы 21 мамырда ашылған, ал 1840 жылғы 11 мамырда Лондонды Саутгемптонмен байланыстырған бұрынғы станцияны алмастырды. 1840-шы жылдардың ортасына қарай Уандсворт, Кингстон-на-Темзе және басқа да бағыттарға қатынайтын пойездер L&SWR қызметінің маңызды бөлігіне айналды, сондықтан компания Орталық Лондон мен Вест-Эндке жақын терминал іздеді. 1845 жылғы Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолының метрополитенді кеңейту туралы заңы (8 & 9 Vict. c. clxv) 1845 жылы Йорк жолындағы, Уотерлоо көпіріне жақын жерге желіні ұзартуға рұқсат берді. Nine Elms аймағынан өту үшін 700 үйді бұзу қажет болды, және оның көп бөлігі бұзушылықты азайту үшін кірпіштен тұрғызылған виадук арқылы салынды. Ең ұзын көпірдің ұзындығы 90 фут (27 метр) болды және ол Вестминстер көпір жолынан өтті. Жаңа станцияға кіретін жол төрт рельстен тұрды, басқа компаниялар да оны пайдалануы мүмкін деген үміт болды. Станцияны Уильям Тит жобалаған және ол 1848 жылғы 11 шілдеде "Уотерлоо көпір станциясы" деген атпен ашылды. Nine Elms станциясы тұрақты қызметтер үшін сол күні жабылды, бірақ королева Виктория ескі станциядағы жеке өмірге риза болғандықтан, ол оны пайдалануын жалғастырды, ал 1854 жылы Уондсворт жолында оған арналған жеке станция салынды. Уотерлоо көпір станциясы бастапқыда транзиттік станция ретінде салынған, себебі қызметтер ақырында Лондон қаласына қарай жалғасады деп күтілді. L&SWR 1847 жылғы экономикалық дағдарыстан кейін жоспарлар тоқтатылғанға дейін желі бойындағы бірнеше мүлікті сатып алған. 1882 жылғы қазан айында Уотерлоо көпір станциясы ресми түрде Уотерлоо деп аталды, бұл L&SWR кестелерінде де ұзақ жылдар бойы қолданылып келген атау еді.
Кеңейту
19 ғасыр бойы L&SWR өзінің негізгі желісін шығысқа қарай Лондон қаласына дейін кеңейтуді көздеді және Ватерлоода арнайы ірі вокзал салуға құлшынбады. Осының салдарынан, 1853 жылға дейін вокзал аялдамасында күтілетін қалыпты жабдықтардың ешқайсысы болған жоқ, сонда станцияның шығыс жағында шағын ғимарат салынды. 1854 жылы Лондон некрополі және Ұлттық мавзолей компаниясы Ватерлоо ішінде Бруквуд зиратына қатынайтын жеке станция ашты. Вокзал бұзылып, 1902 жылы жаңа ғимаратпен ауыстырылды, бұл 20 ғасырдың басында Ватерлооны қайта жаңартудың бір бөлігі болды. Ватерлооға келіп-кетушілер саны мен трафигі ғасыр бойы артты, ал Ватерлоо осыған сәйкес кезең-кезеңмен кеңейтілді. 1860 жылы станцияның солтүстік-батыс жағына жаңа платформалар қосылды; олар бағыты бойынша Виндзор станциясы деп аталды. 1869 жылдың 17 наурызында негізгі станцияның қосымша док-сайдингі ашылды. 1865 жылдың шілдесінде Оңтүстік-Шығыс темір жолымен (SER) байланыс орнатылды. Ол 1867 жылдың 1 ақпанында Лондон көпірінен ауыстырылды, бірақ келесі жылы қайта алынды. SER 1869 жылдың 1 қаңтарында Ватерлоо стансасын ашты, бұл LSWR жолаушыларына Cannon Street-ке ауысуға және қызметтерге қол жеткізуге мүмкіндік берді. Ватерлоодың оңтүстік-шығыс жағындағы қосымша кеңейту 1878 жылдың 16 желтоқсанында ашылды. 1885 жылдың қарашасында Виндзор станциясынан солтүстікке қарай тағы бір кеңейту ашылды. Әр кеңейтудің ұзақ мерзімді жоспары – кеңейтудің Ватерлоодан өткенше «уақытша» болып қалатыны, ал осы қосымшалар жалпы сәулеттік жоспардың орнына қолданыстағы құрылыммен қатар және оның айналасында салынды. Бұл станцияның нашарлауына әкелді. Платформа нөмірлері кезең-кезеңмен өсті, нәтижесінде №1 станция кешенінің ортасында, 1848 жылдан бері орналасқан. Бастапқы станция басқа платформалар қосылған кезде «Орталық станция» деп аталды. Жаңа платформалар 1878 жылы қала маңындағы қызметтер үшін қосылған екі платформа «Кипр станциясы», ал 1885 жылы Виндзор желісінде пойыздар үшін салынған алты платформа «Хартум» деп аталды. Станция ішіндегі осы станциялардың әрқайсысының өз кассасы, такси тұрағы және көшеден кіретін есіктері болды, сондай-ақ станцияның қалған бөлігіне жиі нашар белгіленген және шатастыратын кіру жолдары болды. 1899 жылы Ватерлоода 16 платформа болды, бірақ станцияның әртүрлі бөлімдеріне немесе әртүрлі деңгейлерге бөлінген 10 ғана нөмір берілді; кейбір нөмірлер қайталанды. Бұл күрделілік пен шатасу 19 ғасырдың соңында көптеген жылдар бойы жазушылар мен музыкалық залдардағы комедия актерлерінің әзіл-қалжыңдарының нысанасына айналды, соның ішінде Жером К. Жеромның «Кемедегі үш адам» романында. Бірнеше Punch карикатураларында сынға алынып, сатираланды.
Қайта құру
L&SWR 1880 және 90-шы жылдары желісін Ватерлоодан кейін Ситиге жалғастыру жоспарларын аяқтауға тырысты. 1882 жылы және 1891 жылы әуе желісі ұсынылды, бірақ екі рет те құнына байланысты қабылданбады. 1893 жылы түйін теміржолы туралы заң қабылданды. 1898 жылдың 8 тамызында компания Уотерлоо және Сити желісін ашты – бұл Ватерлоо мен Ситидегі Банк-Монумент стансасы арасында тікелей қатынас жасайтын тереңде жатқан жер асты теміржолы болды. Бұл компанияға ұзақ уақыттан бері қалаған тікелей қалалық тұрғындарға арналған қызметті ұсынды (әйтсе де Ватерлоода жер үсті желілерінен жер асты желілеріне ауысу қажеттілігі болды). Ватерлоо енді аялдама стансасы болып қалатындықтан, ал ескі станция саяхатшылардың арасында наразылық пен жағымсыз жарнаманың көзіне айналғандықтан, L&SWR толық қайта құруға шешім қабылдады, оны «Ұлы трансформация» деп атады. Жұмысты жүзеге асыруға қажетті заңдық өкілеттіктер 1899 және 1900 жылдары берілді. Жаңа ғимаратты салу үшін шамамен жердің бір бөлігі сатып алынды, оған алты көше (және тағы екеуінің бір бөлігі) және Әулиелер шіркеуі кірді. L&SWR 1750 адамды қоныстандыру үшін 6 тұрғын үй блогын салып, үйсіз қалғандарға өтемақы төледі. Құрылыс басталғанға дейін кең аумақты дайындау және шалап-шарпылықты жою жұмыстары жүргізілді, соның ішінде жиі жыныстарға тартылған бірнеше қираған ғимараттар да болды. 1903 жылы жер тазартылып, жұмыс бастауға дайын болды. Жаңа станция кезең-кезеңмен ашылды. 1909 жылы ол ішінара дайын болды, ал негізгі билет сату залы 1911 жылдың 11 маусымында ашылды. Станцияға келуге арналған автомобиль жолы 1911 жылдың 18 желтоқсанында ашылды. Ватерлоо қосылысы сол жылы наурыз айында алынып тасталды, бірақ 3 мамырға дейін бір жақтау сақталды. Көпір өз орнында қалды және екі станция арасындағы жаяу өткел ретінде пайдаланылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде негізгі станцияның құрылысы үзіліс-үзіліспен жалғасты, ал жаңа станция ақыры 1922 жылы ашылды, онда 21 платформа және 700 фут (213 м) ұзындығындағы күту залы болды. Шатыр мен платформаларды бастапқыда J. W. Jacomb Hood жобалаған, ол үлгі алу үшін АҚШ-қа сапар шекті. 1914 жылы Жакомб Худ қайтыс болғаннан кейін жұмысты Альфред Уикс Шлампер жалғастырды. Ол Портленд тасынан императорлық барокко стилінде салынды. Джеймс Робб Скотт кеңселік бөлімін жобалады. Жаңа станцияның негізгі кіреберісінде L&SWR компаниясының гербін бейнелейтін үлкен витражды терезесі болды, оның айналасында теміржол қызмет көрсететін округтердің тізімі бар фриз орналасқан (соңғысы бүгінгі күнге дейін сақталған). Бұл ерекшеліктер жобада сақталды, бірақ станция ашылған кезде 1921 жылғы Теміржол заңы қабылданды, ол L&SWR-дің тәуелсіз компания ретіндегі өмірін аяқтады. Ватерлоо Бірінші дүниежүзілік соғыста сарбаздар мен Ұлыбритания экспедициялық корпусы үшін Саутгемптонға баратын теңізшілер үшін маңызды аялдама стансасы болды. Сондай-ақ, ол жедел жәрдем пойыздары мен шетелден келген поштаны да қабылдады. 1915 жылдың желтоқсанынан 1920 жылдың сәуіріне дейін стансада тегін буфет жұмыс істеді. Станцияның өзі 1917 жылдың 29 қыркүйегінде бір желіде болған жарылыстан басқа, көп зақым көрмеді. Қайта салынған станция 1922 жылдың 21 наурызында Мэри патшайыммен ресми түрде ашылды. Басты жаяу өткел кіреберісі, Жеңіс мұнарасы (Exit 5 деп аталады) Скотттың жобалауымен соғыста қаза тапқан компания қызметкерлеріне арналған ескерткіш болды. Ашылған кезде, ол Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан 585 қызметкердің есімдерін көрсетеді. Оның екі жағында римдік әйел тәңірлердің бейнеленген екі мүсіні тұрды: «1914» – қылыш пен шаммен қаруланған Белона, ал «1918» – Жерде отырған Бейбітшілік тәңірі Пакс.
Legal powers to carry out the work were granted in 1899 and 1900. About of land was purchased to accommodate the new building, which included six streets (and part of two others), along with All Saints' Church. The L&SWR built six blocks of flats to rehouse around 1,750 people as compensation for those displaced. Extensive groundwork and slum clearance were carried out before construction on the terminus proper began, including several rundown buildings that had been extensively used for prostitution. By 1903, the land had been cleared for work to start. The new station was opened in stages. It was partially ready in 1909, with the main booking hall opening on 11 June 1911. A vehicular roadway to the station opened on 18 December 1911. The connection to Waterloo Junction was removed in March that year, but a siding remained until 3 May 1925. The bridge remained in place and was used as a walkway between the two stations. Construction of the main station continued sporadically throughout World War I, and the new station finally opened in 1922, with 21 platforms and a 700 feet (213 m) long concourse. The roof and platforms were initially designed by J. W. Jacomb Hood, who travelled to the US to look at station designs for inspiration. Following Jacomb Hood's death in 1914, work was taken over by Alfred Weeks Szlumper. It was built in an Imperial Baroque style out of Portland stone. James Robb Scott designed the office range. The new station included a large stained glass window depicting the L&SWR's company crest over the main road entrance, surrounded by a frieze listing the counties served by the railway (the latter still survives today). These features were retained in the design, despite the fact that, by the time the station opened, the Railways Act 1921 had been passed, which spelt the end of the L&SWR as an independent concern. Waterloo was a major terminal station for soldiers in World War I, and for sailors travelling to Southampton for the British Expeditionary Force. It also handled ambulance trains and mail from overseas. A free buffet operated at the station between December 1915 and April 1920. The station itself saw little damage, except for an explosion on one of the lines on 29 September 1917. The rebuilt station was formally opened on 21 March 1922 by Queen Mary. The main pedestrian entrance, the Victory Arch (known as Exit 5), was designed by Scott and is a memorial to company staff who were killed during the war. Upon opening, it marked 585 employees who had been killed in World War I. It was flanked by two sculptures featuring Roman goddesses; "1914" with Bellona in armour with a sword and torch, and "1918" showing Pax, the goddess of Peace sitting on Earth.
Оңтүстік темір жолы
LSWR 1910 жылдары 600 вольттық үшінші рельсті жүйе қолданып, қала маңындағы бағыттарды электрлендіруді қарастыра бастады. Алғашқы мұндай бағыт 1915 жылғы 25 қазанда Шығыс Путни арқылы Уимблдонға ашылды, ал 1916 жылғы 30 қаңтарда Шеппертонға, 12 наурызда және 18 маусымда Hounslow Loop Line бағытына қызмет көрсету басталды. Уотерлоо станциясының меншігі көптеген британдық станцияларға тән болатын, бірнеше рет алмасты. 1923 жылғы топтастыру нәтижесінде ол Оңтүстік темір жолына (SR) өтті. SR Ватерлоодан бағыттарды үшінші рельсті электрлендіруді жалғастырды, оның ішінде 1925 жылғы 12 шілдеде Гилфордқа, ал 1930 жылғы 6 шілдеде Виндзорға толық қызмет ашылды. 1932 жылғы 9 наурызда Уотерлоода алғаш рет хабар тарату жүйесі іске қосылды, ал келесі онжылдықта станция ішінде музыка үнемі ойнатыла бастады. 1934 жылы SR 500 000 фунт стерлинг инвестициялауды жоспарлады (1934 жылғы 0,5 фунт стерлингтің қазіргі шамамен құны миллионға жуық теңгеге бағаланады) барлық платформаларды тиімді пайдалану үшін сигнализация және жолдарды жақсарту мақсатында. 1937 жылғы 4 шілдеде Уокингке, Гилфордқа және (Уайт аралына) толық электр бағыты ашылды, сондай-ақ қосымша бағыттар да іске қосылды. 1939 жылғы 1 қаңтарда Уотерлоо мен Рединг арасында электр бағыты ашылды, оның тармақтары және Алдершотқа дейін созылды, бұл аймақтағы әскери және тұрақты жолаушылар трафигінің күтілетін өсуін ескере отырып жоспарланған. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Уотерлоо бірнеше рет бомбалауға ұшырады. 1940 жылғы 7 қыркүйекте станцияның сыртындағы Джон-стрит виадугі бомбадан қирады, нәтижесінде 12 күнге қызмет тоқтатылды. Толық қызмет 1 қазанға дейін жаңартылмады, бұл пошта трафигіне ерекше әсер етті, станция платформасында 5000-нан астам сұрыпталмаған сөмке жиналды. 1940 жылғы 29 желтоқсанда Уотерлоо қайтадан бомбалаудан кейін жабылды. Ол 1941 жылғы 5 қаңтарда қайта ашылды, дәл сол күні Йорк-роудтағы станция кеңсесі бомбадан қирады. 1941 жылғы 10-11 мамырдағы түнгі бомбалаудан кейін станция тағы да ауыр зақымдарға ұшырады, өрт төрт күнге созылды. Бір бомба 1959 жылы Йорк-роудтағы құрылыс жұмыстары кезінде ғана табылғанға дейін жасырын қалды.
Британдық темір жол және жекешелендіру
1948 жылы ұлттандырылғаннан кейін станцияның меншігі Оңтүстік аймақтың құрамындағы Британдық темір жолдарына (BR) өтті. BR басшылығымен желінің көп бөлігі электрлендірілді және әуе көлігінің пайдасына кемемен жүретін пойыздардың саны азайды. Уотерлоо станциясы бумен жүретін соңғы пойызды қабылдаған Лондонның соңғы терминалы болды. Соңғы сапар 1967 жылдың 9 шілдесінде өтті, онда көптеген теміржол әуесқойлары камералар мен жазба құралдарымен соңғы бумен жүретін пойыздың келісін тіркеуге тырысты. Электрлендірілген қызмет келесі күні басталды. Станция басқаруы Network SouthEast-ке, ол да BR құрамында болды, жүктелді. Британдық темір жолы жекешелендірілгеннен кейін 1994 жылдың сәуірінде меншік және басқару Railtrack компаниясына, ал 2002 жылы Network Rail компаниясына берілді.
Eurostar
Халықаралық теміржол байланысының Лондон соңғы бекеті Лондонның солтүстігінде орналасуы жоспарланғанмен, бұл жоспарды іске асыруға қажетті ірі құрылыс жұмыстары 1994 жылы Ла-Манш туннелі (Channel Tunnel) аяқталғанға дейін басталмады. Оның орнына, Ватерлоо станциясының батыс жағында 20 және 21-ші платформалардың орнына жаңа платформалар салынды. Жаңа Ватерлоо Халықаралық теміржол станциясы Парижге қатынайтын Eurostar халықаралық пойыздарының алғашқы Лондон аялдамасы болды. 6 мамырда Ватерлоодан Елизавета II мен Франция президенті Франсуа Миттеранның бірлескен ашылу салтанатына арналған тұңғыш пойыз жолға шықты. Тұрақты қызмет көрсету 14 қарашада басталды. Құрылыс барысында станцияның сол жағындағы "Southern Railway" деген жазуы бар екі арканы құрайтын сәндік тас қабырғасы алынып тасталды. Бұл қабырға Сэр Уильям МакАлпинге тиесілі жеке Фоули Хилл мұражайында қайта орнатылды, оның компаниясы Ватерлоо Интернешнлді салған болатын. Осы уақытта, Британдық теміржолы жекешелендірілген кезде құрылған Лондон және Континентальдық теміржол (LCR) компаниясы 1996 жылы үкімет тарапынан Санкт-Панкрас теміржол станциясын қайта жаңғыртуға, сондай-ақ жекешелендіруден бері иелігінде болған жаңа теміржол байланысы – Ла-Манш туннелі теміржол байланысын (CTRL) Санкт-Панкрас станциясын Ла-Манш туннелімен байланыстыру үшін таңдалып алынды. CTRL құрылысы, High Speed 1 жоғары жылдамдығының екінші кезеңі 2007 жылы аяқталды, ал Ватерлоо Интернешнл 2007 жылдың 13 қарашасында Eurostar қызметі жаңа Санкт-Панкрас Халықаралық станциясына көшкен соң жабылды. Бұрынғы Ватерлоо Интернешнл терминалының меншігі BRB (Residuary) Limited компаниясына өтті.
Хитроу әуежайының байланыстары
Уотерлоо станциясы жоспарланған Хитроу әуежолының теміржол қызметі үшін Лондонның орталық терминалы болуы тиіс еді. Бұл жобаны British Airport Authority Limited (BAA) іске қосты, ол Уотерлоо-Ридинг желісіндегі Стайнстен Хитроу әуежайына дейін қосымша теміржол құрылысын көздеді, соның арқасында әуежайдан Уотерлоо, Уокинг және Гилдфордқа тікелей теміржол қатынасы жасалатын еді. Airtrack 2015 жылы ашылуы жоспарланған, бірақ BAA одан бас тартты, 2011 жылы жоба тоқтатылды. Сол қазан айында Уандсуорт кеңесі Airtrack Lite деп аталатын жаңартылған жоспар ұсынды, ол Уотерлоодан Хитроуға дейін пойыздарды Стайнстен Хитроуға дейінгі сол жоспарланған қосымша жол арқылы жүзеге асыруды көздеді, бірақ ағымдағы қызметтерді өзгерту немесе бөлу арқылы, қазіргі теміржол өткелдеріндегі пойыздардың саны арта қоймас еді. BAA-ның алдыңғы жоспары теміржол өткелдері арқылы көбірек пойыздарды өткізуді ұсынған болатын, бұл автокөлікті және жаяу жүргіншілерді үшін олардың ұзақ уақыт жабылуы мүмкін деген алаңдаушылықты тудырды.
Бұрынғы халықаралық платформалар
Eurostar қызметтерін Ватерлоодан көшіргеннен кейін, Waterloo International-дың бұрынғы Eurostar платформалары 20–24, 2018 жылдың желтоқсанында жартылай қайта ашылғаннан кейін 2019 жылдың мамырында толыққанды пайдалануға берілгенге дейін пайдаланылмай қалды. Ватерлоо бұрынғы халықаралық станциялар ішкі пайдалануға қайта ашылғанға дейін, сыйымдылық мәселелеріне тап болды. 2008 жылдың желтоқсанында 20-шы платформаны Оңтүстік-Батыс пойыздарының қала маңындағы қызметтері үшін пайдалануға мүмкіндік беру үшін дайындық жұмыстары жүргізілді. Дегенмен, қалған платформаларды қайта жаңарту жұмысы станция сыртындағы теміржол желісінің құрылымын өзгертуді қажет еткендіктен кешіктірілді. 2018 жылдың соңында 20–22 платформалар ішкі пайдалану үшін қайта ашылды. Соңғы топ, 23–24 платформалар, 2019 жылдың мамырында ашылды. 20–24 платформаларды жаңарту және қайта ашу Ватерлоо станциясының сыйымдылығын 30%-ға арттырды. Халықаралық платформалар сағатына тек алты пойызды қабылдауға арналған, бұл қазіргі жолаушылар тасымалының қажеттілігінен әлдеқайда төмен. Жоба аяқталу мерзімінің кешігуіне байланысты сынға ұшырады; 2009 жылы Көлік министрлігі Network Rail компаниясы станция үшін жоғары деңгейлі техникалық талаптарды әзірлеп жатқанын растады, платформаларды қайта ашу күні 2014 жылға белгіленді, олар жабылғаннан кейін жеті жыл өткен соң. 2010 жылдың соңына дейін пайдаланылмаған платформаларды күтіп ұстауға жұмсалған шығын бос ақпарат сұрауы арқылы 4,1 миллион фунт стерлинг екені анықталды. South West Trains компаниясы кейіннен 20-шы платформаның 2014 жылы қайта пайдалануға берілетінін растады, онда Рединг, Виндзор, Стейнс және Хаунслоу қалаларына бағытталған бірнеше қызметтер көрсетілетін болады. Бұл жаңадан құрастырылған 10 вагондық пойыз болады, ол жаңартылған SWT және бұрынғы Gatwick Express вагондарынан жасалған. 20-шы платформа мамыр айында 19-шы платформа арқылы, ал 21-ші және 22-ші платформалар қазан айында платформаларға қол жеткізу үшін бұрынғы Eurostar кіреберісінің үстіне сатылар орнатылғаннан кейін қайта ашылды.
Платформаны ұзарту (14)
2016 жылдың мамыр айында 1-ден 4-ке дейінгі платформалар жаңа он вагонды 707 класты пойыз қабылдау үшін ұзартылатыны жарияланды. Жұмыс 2017 жылдың 5 тамызында басталды және 28 тамызда аяқталды.
Апаттар мен оқиғалар
Лондонның басқа терминалдарымен салыстырғанда, Ватерлоода салыстырмалы түрде аз апаттар тіркелді. 1896 жылғы 21 тамызда локомотив депосынан шыққан локомотив рұқсат етілген шегінен асып, келіп жатқан жолаушылар пойызымен соқтығысты. Бес жолаушы жарақат алды. 1904 жылғы 5 мамырда желілік жұмыскер сигнал кабельіне қателікпен басқан. Бұл жүк вагонына жалған «жол ашық» сигналын берді, нәтижесінде ол жолаушылар пойызымен соқтығысып, бір адам қаза тапты. 1913 жылғы 25 қазанда Ватерлоо тоғысында екі жолаушылар пойызының соқтығысуынан үш адам көз жұмды. 1948 жылғы 13 сәуірде Ватерлоо және Сити желісіне арналған жүк көтергіші М7 класты танк локомотиві жүктелген көмір вагондарын итеріп жатқанда төмендеп кетті. Локомотив көтергіш шахтасына құлап, аударылып, буды шашып тастады. Машинист пен көмірші қауіптен құтылып, локомотив бөлік-бөлікпен құтқарылып, запчасть ретінде пайдаланылды. 1960 жылғы 3 маусымда екі 4COR электрлік пойыз құрамындағы бос пойыз сигналды бұзып, Дорсетке бағыт алған бумен жүретін жолаушылар пойызымен бүйірінен соқтығысты. Бірнеше адам жеңіл жарақат алды. Келесі жылғы 11 сәуірде электрлік пойыз сигналды бұзып, бу локомотивімен бетке-бет соқтығысты. Бір адам қаза тауып, он бес адам жарақат алды. 2000 жылғы 10 наурызда машинистің қателігі салдарынан 5-ші платформада жолаушылар пойызы бос жүк пойызымен соқтығысты. Отыз бес адам жарақат алды. 2017 жылғы 15 тамызда 456 класты электрлік пойыз стансада инженерлік пойызбен соқтығысты. Жолаушылар пойызы рельстен шығып, күні бойы қозғалыс тоқтап тұрды. Үш адамның жағдайы тексерілді, бірақ ешкім ауруханаға жатқызылмады. Апаттың себебі – сынақ режимінде ескерілмеген және сынақ үшін уақытша қосылым алынып тасталмаған (вероятно, бұғаттамадағы өзгерістерді жою үшін қосылған) бұғаттамадағы өзгерістер болды. Бұл құжатталмаған және бекітілмеген уақытша қосылым дұрыс орнатылмаған стрелкалар жиынтығының анықталмауына әкеп соқты. Осының салдарынан, сигнал көрсетілуі керек емес кезде де көрсетілді. Егер уақытша қосылым алынып тасталса, бұл мәселе диспетчерге алдыңғы пойыз стрелкалар арқылы өтіп, оларды жылжытқанда белгілі болар еді. Уақытша қосылым детекторлық релеге жалған сигнал беру арқылы осыны болдырмады. Теміржол апаттарын тергеу бюросы (RAIB) жүргізген тергеу 1988 жылы Клэпхэм тоғысындағы теміржол апатына себеп болған қателіктерге ұқсас қателіктер жасалғанын көрсетті. RAIB бұл оқиғадан алынған сабақтардың уақыт өте келе ұмытылып барады деген алаңдаушылық білдірді.
Станциялардың құрылғылары
Ватерлоодағы маңызды көлік түйіні Лондон Ватерлоо, Ватерлоо Ист, Ватерлоо метро станциясы және бірнеше автобус аялдамаларын қамтиды. Станцияның күту залында 130-дан астам автоматтандырылған билет қақпалары, ал жер астында тағы 27 билет қақпасы орналасқан. Басты күту залының ортасында төрт жақты сағат ілінген. Әр панелінің диаметрі 5 фут (2 метр) шамасында. Ол 20 ғасырдың басындағы қайта құрудың бір бөлігі ретінде орнатылған және Лестер қаласының Gent's компаниясымен жобаланған. 2010 жылы сағат британдық жазғы уақытқа автоматты түрде ауысу технологиясымен жабдықталды. "Ватерлоодағы сағаттың астында" кездесу – дәстүрлі кездесу орны.
Бөлшек сауда балконы
Network Rail бірінші қабат деңгейінде конкорстың дерлік барлық ені бойында балкон салған. Жобаның мақсаты – 18 жаңа сауда орын және шампан бар құру, конкорстағы қалыңдықты азайту, сондай-ақ Ватерлоо-Ист станциясына қолжетімділікті жақсарту, Ватерлоо мен Ватерлоо-Ист арасындағы жоғары деңгейдегі жолға кететін қосымша эскалаторлармен қамтамасыз ету болды. Конкорстағы сауда және қосымша тамақтану орындары айналым кеңістігін арттыру үшін алынып тасталды. Бірінші қабаттағы кеңселер жаңа және қосымша сауда және тамақтану орындарына айналдырылды. Жұмыс 2012 жылдың шілдесінде аяқталды, құны 25 миллион фунт стерлингті құрады.
Полиция бөлімшесі
Британдық көлік полициясы Уотерлоодағы Жеңіс аркасының жанында үш камерасы бар полиция бөлімшесін ұстады. Қалыптыдан тар болғанымен, ол 1990-шы жылдардың соңына дейін 40-тан астам полиция қызметкеріне қызмет етті. 2009 жылдың ақпанында Уотерлоодағы Eurostar терминалы жабылуына байланысты полиция бөлімшесі де жабылды. Қазіргі таңда теміржол стансасы Холмс террасасында, Уотерлоодан бірнеше метр қашықтықта орналасқан жаңа Ішкі Лондон полиция бөлімшесінен күзетіледі. 2010 жылдың шілдесіне дейін Уотерлоо ауданының полиция тобы инспектордан, сержанттан, екі констебльден, қосымша констебльдерден және 13 полиция қауымдастығын қолдау офицерлерінен тұрды.
Автобус бекеті
Лондон автобустарының көптеген бағдары күндіз де, түні де станция маңынан өтеді. 2004 жылдың жазында BFI IMAX-тың қарсы бетіндегі Ватерлоо көшесінде автобус станциясы ашылды.
Оңтүстік-шығыс
Негізгі вокзалға жапсарлас орналасқан, Лондонға қарай Оңтүстік-Шығыс магистральдық желісінің Чаринг-Кросс терминалына дейінгі соңғы аялдамасы. Waterloo East төрт платформадан тұрады, олар А-дан D-ға дейін әріптермен белгіленген, екі стансада да жұмыс істейтін қызметкерлердің шатасуын болдырмау үшін. Waterloo East бас стансадан тәуелсіз басқарылады және жеке брендке ие. Пойыздар оңтүстік-шығыс Лондонға, Кентке және Шығыс Сассекстің бір бөлігіне қатынайды. Барлық тұрақты қызметтерді Southeastern компаниясы атқарады. 2017 жылдың тамызында кейбір Southeastern пойыздары Воксхолл мен Клэфэм Хай-стрит арасындағы бұрынғы Eurostar байланыс желісі арқылы Ватерлооға бағытталды, себебі Хитэр Грин мен Лондон Чаринг-Кросс / Каннон-стрит / Блэкфрайрс арасында Лондон көпірі арқылы инженерлік жұмыстар жүргізілді.
Өзен
Лондон өзендік қызметтері жақын жердегі Лондон көзінің кемежайынан (Ватерлооның мыңжылдық кемежайы деп те аталады) және Фестиваль кемежайынан қайықтарды іске қосып, Сити мен Гринвичке қатынайды. Бұл кемежайлар корпоративтік және ойын-сауық қызметтеріне де қол жеткізуді қамтамасыз етеді.
Лондон метросы
Ватерлоо мен Вест-Эндті жер асты темір жолы арқылы қосу жоспарлары 1860 жылдардан бері болған. «Уотерлоо және Уайтхолл» темір жолы Уайтхоллға қарай желі құрылысын бастады, бірақ 1868 жылы қаржылық қиындықтарға байланысты тоқтатылды. Ватерлоода ашылған алғашқы жер асты желісі – «Ватерлоо және Сити» темір жолы, Банкке дейін, бұл желі Банк соңындағы еңіс жолмен кіретін болғандықтан халық арасында «Дрейн» деп белгілі болды. Ол 1898 жылдың 8 тамызында ашылды және 1907 жылы толық құрамына L&SWR компаниясы өткен. Ол негізінен қала ішінде жұмыс істейтін жолаушыларға арналған және әдетте сенбі күндері жұмыс істемейді. «Бейкер-стрит және Ватерлоо» темір жолы (қазір «Бейкерлу» желісінің бір бөлігі) 1906 жылдың 10 наурызында ашылды, ал бастапқыда Ватерлоо станциясының Йорк-роуд жағындағы лифттер арқылы қолжетімді болды. «Солтүстік» желісінің Ватерлоодағы станциясы 1926 жылдың 13 қыркүйегінде Чаринг-Кросс пен Кеннингтонға дейінгі жалпы кеңейту аясында ашылды. «Жубилі» желісі станциясы 1999 жылдың 24 қыркүйегінде Стратфордқа қарайғы кеңейтудің бір бөлігі ретінде ашылды.
Мәдени сілтемелер
1990 жылдары Ватерлоо станциясы Eurostar пойыз қызметі үшін британдық терминалы ретінде таңдалғаннан кейін, Париж қалалық кеңесінің мүшесі Флорент Лонгюпее британ премьер-министріне станцияның атын өзгерту туралы өтінішпен хат жазды. Оның айтуынша, Eurostar арқылы Лондонға келген француз азаматтарына Наполеонның жеңілісі еске түсіріліп, оларды ренжітеді. Парижде осыған ұқсас атау бар: Gare d'Austerlitz станциясы Наполеонның ең маңызды жеңістерінің бірі – Аустерлиц шайқасының құрметіне аталған (орыстар мен австриялықтарға қарсы). Ватерлоодағы сағат жұптардың кездесуі үшін ең романтикалық орындардың бірі саналады. Мысалдардың ішінде британдық телесериалдағы Дерек "Дел Бой" Троттердің Ракельмен және "Жақсы балалар мен жылқылар" фильміндегі Джек пен Нэнсидің кездесуі бар. Ватерлоо әдеби шығармаларда бірнеше рет кездеседі. Жером К. Жеромның 1889 жылғы "Кемедегі үш ер адам" комедиялық романында кейіпкерлер біршама уақыт станцияда өткізіп, Темзадағы Кингстонға баруға арналған пойызды іздейді. Олар әрбір теміржол қызметкерінен қарама-қайшы ақпарат алғаннан кейін, жүргізушіге пара беріп, бағыттарына жету үшін пойызға мінеді. Роберт Луис Стивенсон мен Ллойд Осборнның 1889 жылғы "Бұрыс қорап" романында сюжеттің көп бөлігі Ватерлоо станциясында екі қораптың дұрыс жеткізілмеуі және кейіпкерлердің оларды қайтарып алу әрекеттеріне байланысты. Г. Уэллстің 1897 жылғы "Әлемдер соғысы" ғылыми-фантастикалық романында, бұрын аз қолданылған және қазіргі уақытта жоғалып кеткен, станция алаңындағы және Ватерлоо-Ист станциясын байланыстыратын жол суреттеледі. Джон Коупер Поуис "Волф Солент" романында Ватерлоо станциясының сатыларына сілтеме жасайды, онда оның басты кейіпкері, романның басында Ватерлоодан Дорсетке келе жатқанда, "бейкүнә уайым" бет-әлпетімен босқынды көреді, ол кейіпкерді роман бойына қуалайды және мәңгілік адам азабын еске түсіреді. Станция "Борнның соңғы міндеті" фильмінде маңызды орын алады, онда күрделі қуып жететін эпизод пен саботаж көрсетіледі. Станция Джон Шлезингердің 1961 жылғы "Терминал" деректі фильмінің тақырыбы болып табылады, ал 1970 жылғы британдық "Транспорттық сағат пик" фильмі станцияда түсірілген бірнеше сахнаны қамтиды. 1998 жылғы "Сынық есіктер" романтикалық комедиясының метро көріністері ішінара Ватерлоо метро станциясында түсірілді. Станцияның екі сәтті суреті – Хелен Макки 1948 жылы станцияның 100 жылдығына арнап салған "Ватерлоо станциясы – Соғыс" және "Ватерлоо станциясы – Бейбітшілік" Оңтүстік теміржол плакаттары. Екі суретте де жүздеген саяхатшылар бірдей поздарда бейнеленген, бірақ киімдері мен рөлдері әртүрлі. Бұл суреттерге дайындық эскиздері 1939 және 1942 жылдар аралығында жасалған. 1981 жылы Shell UK Ватерлоо станциясының Shell шығу орындасының үстіне қойылатын өнер туындысын іздеу үшін конкурс өткізді. Жеңімпаз Джейн Бойд Кембридж университетінің Тринити колледжінің шығармашылық өнер саласындағы қонақ ғылыми қызметкері атанды. Станцияның басқа суреттеріне Ұлттық теміржол мұражайының қорында сақталатын Теренс Кунеоның 1967 жылғы үлкен туындысы кіреді. 2004 жылы Филип Джексонның Теренс Кунео мүсіні станция алаңына орнатылды. Ол 2014 жылы станция алаңын қайта жаңарту кезінде алынып тасталды. 2010 жылы пайдаланылмаған екі платформада Э. Несбиттің "Теміржол балалары" пьесасы қойылды. Көрермендер теміржолдың екі жағына орналастырылды. Қойылымда 1970 жылдардағы фильмнен алынған түпнұсқа вагондардың біріне жалғанған бу локомотиві пайдаланылды (дизель локомотивімен итермеленген). Бұл қойылым Йорктегі Ұлттық теміржол мұражайында сәтті өткен екі жазғы көрсетілімнен кейін Лондонға көшірілді. The Kinks тобының 1967 жылы жазылған "Waterloo Sunset" әні Waterloo және Waterloo Underground станцияларына арналған. Бастапқыда ән "Ливерпуль күн батуы" деп аталған, бірақ топ бұл қала туралы тым көп ән бар деп шешіп, атауын өзгертті. Әннің мәтінінде екі адамның (Терри мен Джули) Ватерлоо станциясында кездесіп, өзеннен өтуі суреттеледі, сонымен қатар ол 1951 жылғы Ұлыбритания фестивалінен де шабыттанды. Топтың өмірбаян авторы Ник Хастед әннің "миллиондаған адамды Ватерлоо маңында ойға шомыртып, жазба бұл көлемді қалалық аймаққа қасиетті сәуле сыйлағанын" айтты. Прогрессивті рок супер тобы U.K. 1979 жылғы "Danger Money" студиялық альбомындағы "Rendezvous 6:02" әнінде Ватерлоо станциясына сілтеме жасайды. Ән 1979 жылғы "Night After Night" концерттік альбомында да кездеседі. Әнді тағы бір супер топ Asia да орындады, өйткені Джон Уэтон әннің авторы және екі топтың да мүшесі болды.