Карл Генри Бранс: Американ физигі және гравитация теориясының зерттеушісі
Carl H. Brans
Карл Генри Бранс – америкалық физик, гравитация теориясының зерттеушісі. Бранс-Дикке теориясымен танымал, Princeton және басқа да университеттерде оқыған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық математикалық физик
American mathematical physicist
Карл Генри Бранс (туған күні 13 желтоқсан, 1935 жыл) – американдық математикалық физик, ең белгілі жұмысы – Бранс-Дик теориясы, онда гравитацияның теориялық негіздері зерттелген.
Carl Henry Brans (/b//r//æ//n//z/; born December 13, 1935) is an American mathematical physicist best known for his research into the theoretical underpinnings of gravitation elucidated in his most widely publicized work, the Brans–Dicke theory.
Өмірбаян
Техас штатында дүниеге келген Карл Бранс өзінің академиялық жолын көршілес Луизианада өткізді, 1957 жылы Нью-Орлеандағы Лойола университетін бітірді. 1961 жылы Принстон университетінде докторлық диссертациясын қорғағаннан кейін, 1960 жылы Лойолаға оралды және кейіннен теориялық физика бойынша Дж.К. Картер атындағы ерекше профессор болды. Одан бері ол Принстон университетінде, Жоғары оқу орындарында және Германияның Кёльн қаласындағы Теориялық физика институтында қонақ профессор болып жұмыс істеді. Бранс гравитацияны зерттеумен айналысатын мамандардың арасында кеңінен танымал және Роберт Х. Диккемен бірлесіп, гравитациялық тұрақтының уақытқа байланысты өзгеретін Brans–Dicke гравитациялық теориясын жасады. Бұл теория Альберт Эйнштейннің жалпы салыстырмалылық теориясына басты бәсекелес болып табылады. Бранс пен Диккенің жұмысы бұрынғысынан Паскуаль Джорданның зерттеулерімен тығыз байланысты болғанымен, тәуелсіз түрде дамытылды. Бұл тұжырымдама көбінесе Джордан–Бранс–Дicke (JBD) скаляр-тензорлық гравитациялық теориясы деп аталады. Бұл теорияда Мах, Эддингтон, Дирак және басқалардың болжамдарына сүйене отырып, метрикаға қосымша, әмбебап байланысқан скалярлық өріс енгізіледі, нәтижесінде гравитациялық тұрақтының ғаламдағы материя таралуына байланысты болатын теория пайда болады. 1970-ші жылдардың соңында жүргізілген бірқатар жоғары дәлдікті өлшеулер JBD теориясының Күн жүйесінің аясында қарапайым стандартты Эйнштейннің жалпы салыстырмалылық теориясынан артықшылығы жоқ екенін көрсетті. Алайда, іс тізбектік теория мен инфляциялық космологияның дамуы стандартты жалпы салыстырмалылық теориясының скалярлық өріспен түзетулеріне деген қызығушылықты қайта жандандырды, бірақ бастапқы JBD нысанында емес. 1960 және 1970 жылдары Бранс төрт өлшемді Риччи-жалпақ геометрияның толық және тиімді инвариантты жіктемесін жасады, бұл Петровтан кейінгі тәсілдің бір түрі болып табылады, сонымен қатар символдық манипуляцияларға арналған алғашқы компьютерлік бағдарламаларды әзірледі. Ол бұл жұмысты кеңістік-уақыт бойынша екі формалы талшықтың күрделілігі тұрғысынан қорытындылады. Ол сондай-ақ Белл теоремасының дәлелдеріндегі айналмалы аргументке қатысты кейбір мәселелерді зерттеді, онда жасырын айнымалылар детектор параметрлеріне әсер етпейді деп есептеледі, бұл бастапқыда жасырын айнымалы себептілігін жоққа шығарды. 1980-ші жылдардан бастап Бранс экзотикалық (стандартты емес) жаһандық дифференциалдық құрылымдардың болуы және олардың физикаға қолданылу мүмкіндіктері туралы дифференциалдық топологиядағы кейбір дамуларды қарастырды. Бұл жұмысқа Мильнордың экзотикалық 7 сферасын экзотикалық Янг-Миллс бунделі ретінде қарастыру және әсіресе Эвклидтік төрт кеңістіктегі экзотикалық дифференциалдық құрылымдардың шексіздігі (экзотикалық R4) жалпы салыстырмалылық теориясында кеңістік-уақыттың баламалы модельдері ретінде қарастыру кірді. Бұл жұмыстың көп бөлігі Берлиндегі Торстен Ассельмейер Малугамен бірлесіп жасалды. Олар экзотикалық тегіс құрылымдар қараңғы материя және қараңғы энергия сияқты ғаламтанудағы кейбір мәселелерді шеше алатынын ұсынды. Олар 2007 жылы «Экзотикалық тегіс және физика» атты кітап жариялады.
A Texan, born in Dallas, Carl Brans spent his academic career in neighboring Louisiana, graduating in 1957 from Loyola University New Orleans. Having obtained his Ph. D. from Princeton University in 1961, he returned to Loyola in 1960 and later became the J. C. Carter Distinguished Professor of Theoretical Physics. Since then he has held visiting professorships at Princeton University, the Institute for Advanced Study, and the Institute for Theoretical Physics at the University of Cologne, Germany. Brans is well known among those engaged in the study of gravity and is noted for his development, with Robert H. Dicke of the Brans–Dicke theory of gravitation in which the gravitational constant varies with time, a leading competitor of Albert Einstein's theory of general relativity. The work of Brans and Dicke actually was closely related to earlier work of Pascual Jordan, but was developed independently. This formulation is often referred to as the Jordan–Brans–Dicke (JBD) scalar–tensor theory of gravity. In this theory, based on speculations of Mach, Eddington, Dirac and others, a universally coupled scalar field, in addition to the metric, is introduced which ultimately results in a theory in which the gravitational constant depends on the distribution of matter in the universe. A number of very accurate measurements made in the late 1970s has indicated that JBD fares no better than the simpler standard Einstein General Relativity, in the solar system context. However, developments in string theory and in inflationary cosmology have renewed interest in scalar field modifications of standard general relativity, although not in the original JBD form. In the 1960s and 1970s Brans developed a complete and effective invariant classification of four dimensional Ricci flat geometries, a type of post Petrov approach, developing very early computer programs for symbolic manipulations. He summarized this work in terms of the complexification of the two form fiber over space time. He also worked on certain questions related to the apparently circular argument in proofs of Bell's theorem in which the hidden variables are a priori assumed to not influence detector settings, denying hidden variable causality from the beginning. From the 1980s on, Brans has considered certain developments in differential topology concerning the existence of exotic (non standard) global differential structures and their possible applications to physics. This work includes looking at the exotic 7 sphere of Milnor as an exotic Yang–Mills bundle, and most especially the infinity of exotic differential structure on Euclidean four space (exotic R4) as alternative models for space time in general relativity. Much of this work has been done in collaboration with Torsten Asselmeyer Maluga of Berlin. In particular, they proposed that exotic smoothness structures can resolve some of the problems in cosmology like dark matter or dark energy. Together they published a book, Exotic Smoothness and Physics, in 2007.