Фрэнсис Уортон (1820-1889) – американдық заңгер, жазушы және педагог. Саясатта, құқықта еңбек етті, сондай-ақ дін қызметкері болды. Биографиясы туралы оқыңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Америкалық құқық жазушысы және оқытушы (1820–1889)
American legal writer and teacher (1820–1889)
Фрэнсис Уортон (7 наурыз 1820, Филадельфия, Пенсильвания – 21 ақпан 1889) – американдық құқық жазушысы және білім беруші.
Francis Wharton (March 7, 1820, in Philadelphia, Pennsylvania – February 21, 1889) was an American legal writer and educationalist.
Өмір
Уортон 1839 жылы Йель университетін бітірді, 1843 жылы адвокаттыққа қабылданды, Пенсильвания саясатында демократ ретінде танымал болды және 1845 жылы бас прокурордың көмекшісі қызметін атқарды. Филадельфияда ол «Солтүстік Америка және АҚШ газетінің» редакторы болды. 1856-1863 жылдары Огайо штатының Гамбиер қаласындағы Кеньон колледжінде ағылшын тілі, тарих және әдебиет пәндерінен профессор болып жұмыс істеді. 1862 жылы протестанттық епископ шіркеуінде діни қызметкер болып тағайындалды және 1863-1869 жылдар аралығында Массачусетс штатының Бруклин қаласындағы Сент-Пол шіркеуінің пасторы болды. 1871-1881 жылдары Кембридждегі (Массачусетс штаты) протестанттық епископтық теологиялық мектебінде шіркеу құқығы мен канондық заңды оқытты, сонымен қатар Бостон университетінде заңдардың қақтығысы туралы лекциялар оқыды. Екі жыл Еуропа елдерін аралап, содан кейін Филадельфияда екі жыл тұрғаннан кейін Вашингтон қаласына көшті, онда Колумбия (кейін Джордж Вашингтон) университетінде қылмыстық құқық бойынша лектор (1885–1886) және профессор (1886–1888) болып жұмыс істеді. 1885-1888 жылдары Мемлекеттік департаментте адвокат (немесе талаптарды тексеруші) қызметін атқарды, ал 1888 жылдан өмірінің соңына дейін Америка Құрама Штаттарының революциялық дипломатиялық хат-хабарларының (Конгресс бекіткен) толық жинағын дайындаумен айналысты (6 томдық, 1889 ж., Джон Басетт Мурдың редакциясымен), бұл жинақ Джаред Спаркс жинағының орнына қолданылатын болды. Уортон «ашық шіркеу» идеологиясын ұстанды және шіркеуінің гимнологиясына қызығушылық танытты. Ол сондай-ақ христиан апологетикасымен айналысты және 1878 жылы «The Princeton Review» журналында жарияланған апологетика мен құқықтану арасындағы қарым-қатынас туралы эссе жазды. 1883 жылы Эдинбург университетінен құқық ғылымдарының докторы (LL.D.) дәрежесін алды және халықаралық құқық саласындағы Американың ең көрнекті маманы болды. Ол қылмыстық құқықтағы доктринаның авторы болып табылады (Уортонның әрекеттерді үйлестіру қағидасы), яғни, қылмысты жасау үшін қажетті адамдар санынан бір адам артық болуы керек (мысалы, құмар ойнау үшін екі адам қажет. Сондықтан, екі адам құмар ойнаса, құмар ойнауға сөз байласудан кінәлі бола алмайды, бірақ үш адам кінәлі болуы мүмкін). Өмірінің соңғы екі жылында Уортон революциялық дипломатиялық хат-хабарларды жинап, оларды 1889 жылы, өлімінен бір жыл бұрын жарық көрген алты томдық еңбекке жинақтады.
Wharton graduated from Yale in 1839, was admitted to the bar in 1843, became prominent in Pennsylvania politics as a Democrat, and served as assistant attorney general in 1845. In Philadelphia, he edited the North American and United States Gazette. He was professor of English, History, and Literature at Kenyon College, Gambier, Ohio, from 1856 to 1863. He took orders in the Protestant Episcopal Church in 1862, and was rector of St. Paul's Church, Brookline, Massachusetts from 1863 1869. In 1871 1881 he taught ecclesiastical polity and canon law in the Protestant Episcopal Theological School at Cambridge, Massachusetts, and at this time he lectured on the conflict of laws at Boston University. For two years he traveled in Europe, and after two years in Philadelphia he went to Washington, DC, where he was lecturer on criminal law (1885–1886) and then professor of criminal law (1886–1888) at Columbian (now George Washington) University; in 1885 1888 he was solicitor (or examiner of claims) of the Department of State, and from 1888 until his death was employed on an edition (authorized by Congress) of the Revolutionary Diplomatic Correspondence of the United States (6 vols, 1889, ed. by John Bassett Moore), which superseded Jared Sparks's compilation. Wharton was a "broad churchman" and was deeply interested in the hymnology of his church. Wharton was also interested in Christian apologetics, and he wrote an essay on the relationship between apologetics and jurisprudence that was published in The Princeton Review in 1878. He received the degree of LL. D. from the University of Edinburgh in 1883, and was the foremost American authority on international law. He authored the doctrine in criminal law (Wharton's Rule of Concert of Action) that to form a conspiracy takes one more person than is necessary to commit the crime (i. e. it takes two people to gamble. Therefore, two people gambling cannot be guilty of conspiracy to gamble, though three can). During the last two years of his life Wharton amassed revolutionary diplomatic correspondence and edited them into a six volume work, published in 1889, the year of his death.