Уильям Дрейпер Льюис: Американ құқығының қайта жаңғыртушысы және Пенсильвания құқық мектебінің тұңғыш деканы
William Draper Lewis
Уильям Дрейпер Льюис: бірінші толық уақытты Пенсильвания құқық мектебінің деканы, American Law Institute-тің негіз қалаушысы. Өмірбаяны, тегі мен білімі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Дрейпер Льюис (1867–1949) Пенсильвания университетінің құқық мектебінің (1896–1914) алғашқы толық уақытты деканы және Америка құқық институтының негізін қалаушы директоры (1923–1947) болды.
William Draper Lewis (1867–1949) was the first full time dean of the University of Pennsylvania Law School (1896–1914), and the founding director (1923–1947) of the American Law Institute.
Жеке өмір және білім
Уильям Дрейпер Льюис 1867 жылы Филадельфияда Генри және Фанни Ханна Уилсон Льюис отбасында дүниеге келген, Пенсильвания құқығы журналы оны құлшынысты епископалшы ретінде сипаттады. Льюис Симеон Дрейпердің шөбересі және Массачусетс шығанағының колониясының алғашқы қоныстанушысы Джеймс Дрейпердің ұрпағы болды. Ол сондай-ақ Плимут колониясының ерте қоныстанушысы, пуритан пионері Джордж Льюестен (1600–1663) тараған; киім тігуші фермерлікпен айналысып, 1648 және 1650 жылдары жолдарды зерттеуші, ал 1651 жылы Барнстабл қаласының полиция шерифі болып тағайындалды. Льюис Германтаун академиясын бітіріп, 1885 жылы оқуын аяқтады, 1888 жылы Хаверфорд колледжінен бакалавр, ал 1892 жылы Пенсильвания университетінен заңгер (LLB) және экономика ғылымының докторы (PhD) дәрежелерін алды. Ол Morgan, Lewis & Bockius фирмасының негізін қалаушыларының бірі – Фрэнсис Дрейпер Льюистің туысы болды. 1892 жылы Льюис Кэролайн Мэри Коупқа үйленді, олардан Генри, Альфреда Коуп, Анна және кіші Уильям Дрейпер деген төрт бала дүниеге келді.
William Draper Lewis was reported by the Pennsylvania Law Review as being a devout Episcopalian born to Quaker parents, Henry and Fannie Hannah Wilson Lewis, in Philadelphia, in 1867. Lewis was the great grandson of Simeon Draper, and a descendant of James Draper, an early settler of the Massachusetts Bay Colony. He also descended from Puritan pioneer George Lewes (1600–1663), an early settler at Plymouth Colony; the clothier turned farmer was also, in 1648 and 1650, an early surveyor of highways and, in 1651, was appointed constable of the town of Barnstable. Lewis attended Germantown Academy, graduating in 1885, earned a B. S. from Haverford College in 1888, then, in 1892, received an LLB. and PhD in Economics from the University of Pennsylvania. He was the first cousin of Francis Draper Lewis, co founder of Morgan, Lewis & Bockius. In 1892, Lewis married Caroline Mary Cope, with whom he had four children, Henry, Alfreda Cope, Anna, and William Draper Jr.
Пенсильвания университетінің заң мектебі
1896 жылы Льюис, бар болғаны 29 жасқа толса да, университеттің заң факультетінің алғашқы толық уақытты деканы лауазымына өте лайықты кандидат болды. Оның заңгерлік тәжірибесі өмір бойына қызығушылық тудырған американдық заңдарды жүйелеумен айналысуға кеткен соң дерлік тоқтады. Заң факультетін бітіргеніне төрт жыл болғаннан кейін, ол өте көп редакциялық жобаларға белсенді қатысты. Оның маңызды жобалары досы, іскер серіктесі және кейін АҚШ сенаторы болған Джордж Уортон Пеппермен бірлесіп жасалды. Айта кетейік, бұл екі адам сол кезде American Law Register and Review деген атпен шығарылған Пенсильвания университетінің заң туралы шолуының редакторлары болды. Льюис заң мектебінің ұлттық деңгейдегі рөлін көріп, жас заңгерлер үшін бірте-бірте тоқтатылып бара жатқан шәкірттік жүйенің орнын толтыруын қалады. Толық уақытты профессор-оқытушылар құрамын дамыту Льюистің басымдықтарының бірі болды, бірақ ол оқу бағдарламасына, түсу және бітіру талаптарына, сондай-ақ ғимараттарға, әсіресе кітапханаға да бірдей көңіл бөлді. Прагматик және гуманист ретінде, ол Пенн заң мектебінде деканның теңдесіз бірінші тұлғасы саналатын дәстүрді қалыптастырды. Льюис әріптестерімен және достарымен өте жақсы қарым-қатынаста болды, оларды жоғары деңгейде сыйлады және төзімділікпен қарады. Ол, бәлкім, заң мектебінде бұрынғылар мен кейінгілердің арасында келісімге келудің шебері болды. Ол студенттердің әл-ауқаты туралы да үнемі ойлады; әрбір факультет отырысының бір бөлігі студенттердің түрлі көмектерге қатысты «өтініштерін» талқылауға арналды. Ол мектептің барлық мәселелеріне қамқорлықпен қарады, зерттеді және араласты. Ол ауру студенттерге денсаулық сақтау орындарында жатуын ұйымдастырды. Тіпті 1900 жылы ашылған жаңа ғимаратының ішкі құрылысын аралап, жылыту және желдету жүйесінің жұмысындағы ақауларды түсінуге және түзетуге тырысты. Көп сөйлейтін адам болғандықтан, Льюис бірден ондаған хаттарды диктовалды және факультет отырыстарының хатшысы қызметін атқарды. Ұсынылған студенттер мен олардың ата-аналарына жіберген хаттары үш-төрт бетке дейін созылып, оның білім беру философиясын және сұрау салушының жағдайына қатысты нақты мәселелерді біріктіретін. Студенттер арасында кең танымал болған Льюисті «Билли аға» деп атады және ол біршама ерекше тұлға деп есептелді; 1934 жылы Льюистің құрметіне өткен кеште Пеппер «біз өмірімізде кездескен ең сүйкімді және ойшауы бар тұлғалардың бірі» деп тост көтерді. «Біз оның бұрыс қолданылған сөздерін, аралас метафораларын және оның сыныпта талқыланған жағдайларын толтырған ерекше жандарды қуантуға құқығымыз бар». Льюис әдейі күлкілі болуға бейім болды, бұл кейде сынға алып келді. 1900 жылы ол университет хатшысына былай деп жазды: «Мен Университет кеңесіне қатысты жасаған өте ауыр қателігіңіз үшін сіздің ресми кешіріміңізді алдым. Бұл мәселенің қандай екенін ең кішкентай идеясым жоқ, бірақ, әрине, егер бірдеңе дұрыс болмаса, менің алдымдағы хат бәрін түзетеді». Ол сондай-ақ 1907 жылы құрылған Америка адвокаттар қауымдастығының салыстырмалы құқық бюросының басқарушысы болды, оның жылдық бюллетені АҚШ-тағы алғашқы салыстырмалы құқық журналы болды.
In 1896, Lewis, though only 29, was the perfect candidate for the first full time dean of the university's Law School. His law practice had all but disappeared under what was to become a lifelong obsession: the cataloging of American law. Only four years out of law school, he had committed himself to an overwhelming smorgasbord of editorial projects, the major ones in conjunction with friend, business associate and later U. S. Senator George Wharton Pepper. Notably, the two men served as editors of the University of Pennsylvania Law Review, published at the time under the name American Law Register and Review. Lewis saw a national role for the Law School, one that would fill the role of the fading apprenticeship system for young lawyers. Development of a core of full time faculty sat at the top of Lewis's agenda, but he gave equal attention to curriculum, admissions and graduation standards, and facilities – in particular the library. A pragmatist and a humanist, he established the tradition at Penn Law of the dean as first among equals. Lewis treated his colleagues and friends with enormous good humor and tolerance. He was, perhaps more than anyone before or since at the Law School, a grand master of consensus. He was also continually concerned with student welfare; a goodly part of each faculty meeting was given over to the discussion of student "petitions" for relief of one kind or another. He cared about, stewed over, and poked into every conceivable aspect of the school. He arranged stays for sick students at sanitariums. He even toured the guts of his grand new building (opened in 1900) to understand and correct malfunctions of the heating and ventilation system. A compulsive communicator, Lewis dictated letters a dozen at a time and served as recording secretary for faculty meetings. His mailings to prospective students and their parents could run to three or four typed pages, intermixing his philosophy of education with practical concerns directed to the inquirer's situation. Well loved by students, Lewis was universally referred to as "Uncle Billy" and considered somewhat eccentric; at a 1934 dinner in Lewis' honor, Pepper toasted "one of the most lovable and whimsical personalities which any of us have met in a lifetime. [W]e reserve the right to rejoice in his split infinitives, his mixed metaphors and the strange beings with which his imagination peopled the cases discussed in his classroom." Lewis could be quite deliberately funny, which could invite criticism. To the secretary of the university, he wrote, in 1900: "I have received your formal apology for your very grave mistake concerning the University Council. What it was all about I have not the slightest idea, but evidently if anything was wrong, the letter before me makes everything right." He was also a manager of the 1907 founded Comparative Law Bureau of the American Bar Association, whose Annual Bulletin was the first comparative law journal in the U. S.
Саяси мансап
Декандық қызметінің соңғы жылдары Льюистің назары Прогрессивті республикашыл қозғалысының саясатына ауысты. Теодор Рузвельттің кеңесшісі және жақын досы болған Льюис, 1912 жылы Рузвельттің «Буль Моос» тізімімен президенттікке сәтсіз қатысқан сайлауалды бағдарламалық комитетіне төрағалық етті. Саяси тұрғыдан ең ынталы (немесе наив) әрекеті ретінде Льюис 1914 жылы Пенсильвания губернаторына толығымен прогрессивті бағдарламамен кандидат болды, бұл оның деканаттан кетуіне себеп болды, бірақ губернаторлыққа жақындастырмады. Ол 1924 жылға дейін құқық факультетінде қызмет етті.
During the later years of his deanship, Lewis's attention was highly diverted by the politics of the Progressive Republican movement. Advisor and confidant to Theodore Roosevelt; Lewis chaired the platform committee for Roosevelt's failed run for president on the Bull Moose ticket in 1912. In his most politically impassioned (or naïve) maneuver, Lewis ran for Pennsylvania governor in 1914 on a straight Progressive platform, a dalliance which forced his resignation from the deanship but took him no closer to the governor's mansion. He remained on the Law School faculty until 1924.
Америка заң институты
1920 және 1921 жылдары Америка заң мектептері қауымдастығының мәжілісінде Льюис ортақ құқықтың дамуын түсіндіру үшін "заң институтын" құруға шақырып, ынталандырды. 1923 жылы Америка заң институты құрылды. "Негізін қалаушы әке" атанған Льюис оның бірінші директоры болды және "америкалық соттардың әртүрлі шешімдерімен дамыған заңның" "қайта жазылуын" дайындау жоспарын жасады. Судья Август Н. Хэндтің айтуынша, бұл "көбінесе оның жеке көзқарасы болды және оның сенімі мен құлшынысының арқасында сенатор Элиху Рут, Джордж У. Викершем, Джеймс Бёрн[с] және көптеген басқа да көрнекті заңгерлер, сондай-ақ көптеген судьялар мен заң оқытушылары осы жобаға тартылып, Карнеги корпорациясынан қаржылық қолдау алу мүмкін болды". Президент кеңесшісі Рут, Нобель сыйлығының лауреаты, сонымен қатар Эндрю Карнегидің жақын кеңесшісі болды. Льюис институтта 1947 жылдың маусымына дейін, өмірінен екі жыл бұрынғыға дейін қызмет етті. ALI-дың қайта жазылған материалдары ортақ құқықтың икемділігіне зиян келтірді және еуропалық азаматтық құқықтың кодификациясын қайталады деген сынға ұшырағанымен, Льюис директоры ретінде атқарған жұмысы оны 20 ғасыр американдық құқығының прагматикалық дамуындағы ең ықпалды тұлға ретінде тануға болады.
At the 1920 and 1921 meetings of the Association of American Law Schools, Lewis urged the creation of an "institute of law" to elucidate the progress of the common law. In 1923, the American Law Institute became a reality. "Founding father" Lewis became its first director, shaping its agenda of preparing "restatements" of the "law, as it had developed under the divergent decisions of the American courts," being, according to Judge Augustus N. Hand, "largely his own conception and it is no exaggeration to say that it was principally his faith and zeal that finally resulted in enlisting Senator Elihu Root, George W. Wickersham, James Byrne[s] and many other distinguished lawyers, as well as numerous judges and teachers of the law, in the enterprise and in obtaining the financial support for it of the Carnegie Corporation," presidential advisor Root, a Nobel Peace Laureate, was also a close advisor to Andrew Carnegie. Lewis served the institute until June 1947, two years before his death. Though the ALI's restatements met with complaints that they undermined the fluidity of the common law and echoed the codification of European civil law, it is fair to say Lewis's work as director rank him as the single most influential figure in the pragmatic development of 20th Century American Law.
Автор
Льюис өнімді жазушы және редактор болды, бұл оның "Американың көрнекті заңгерлерінің" барлық сегіз томын редакциялағандығында ең жақсы көрінеді. Рузвельт қайтыс болғаннан кейінгі жылы доктор Льюис "Теодор Рузвельттің өмірі" атты өмірбаянын жазды, ол 1920 жылы "Рузвельттің қоғамдық өміріне, әсіресе Прогрессивті партияның қалыптасуы, дамуы және құлдырауына жасаған тыныш, салмақты сараптамасымен ерекшеленді. Бұрынғы президент Тафт өте мейірімді кіріспе жазды".
Lewis was a prolific writer and editor, perhaps epitomized by his having edited all eight Volumes of Great American Lawyers. During the year following Roosevelt's death; Dr. Lewis authored The Life of Theodore Roosevelt, a biography reviewed in 1920 as "notable for its calm judicious survey of Roosevelt's public life and, particularly, of the rise, growth, and decline of the Progressive party. A remarkably sympathetic introduction is supplied by ex President Taft."