Кіріспе

Уильям Дрейпер Льюис (1867–1949) Пенсильвания университетінің құқық мектебінің (1896–1914) алғашқы толық уақытты деканы және Америка құқық институтының негізін қалаушы директоры (1923–1947) болды.

Жеке өмір және білім

Уильям Дрейпер Льюис 1867 жылы Филадельфияда Генри және Фанни Ханна Уилсон Льюис отбасында дүниеге келген, Пенсильвания құқығы журналы оны құлшынысты епископалшы ретінде сипаттады. Льюис Симеон Дрейпердің шөбересі және Массачусетс шығанағының колониясының алғашқы қоныстанушысы Джеймс Дрейпердің ұрпағы болды. Ол сондай-ақ Плимут колониясының ерте қоныстанушысы, пуритан пионері Джордж Льюестен (1600–1663) тараған; киім тігуші фермерлікпен айналысып, 1648 және 1650 жылдары жолдарды зерттеуші, ал 1651 жылы Барнстабл қаласының полиция шерифі болып тағайындалды. Льюис Германтаун академиясын бітіріп, 1885 жылы оқуын аяқтады, 1888 жылы Хаверфорд колледжінен бакалавр, ал 1892 жылы Пенсильвания университетінен заңгер (LLB) және экономика ғылымының докторы (PhD) дәрежелерін алды. Ол Morgan, Lewis & Bockius фирмасының негізін қалаушыларының бірі – Фрэнсис Дрейпер Льюистің туысы болды. 1892 жылы Льюис Кэролайн Мэри Коупқа үйленді, олардан Генри, Альфреда Коуп, Анна және кіші Уильям Дрейпер деген төрт бала дүниеге келді.

Пенсильвания университетінің заң мектебі

1896 жылы Льюис, бар болғаны 29 жасқа толса да, университеттің заң факультетінің алғашқы толық уақытты деканы лауазымына өте лайықты кандидат болды. Оның заңгерлік тәжірибесі өмір бойына қызығушылық тудырған американдық заңдарды жүйелеумен айналысуға кеткен соң дерлік тоқтады. Заң факультетін бітіргеніне төрт жыл болғаннан кейін, ол өте көп редакциялық жобаларға белсенді қатысты. Оның маңызды жобалары досы, іскер серіктесі және кейін АҚШ сенаторы болған Джордж Уортон Пеппермен бірлесіп жасалды. Айта кетейік, бұл екі адам сол кезде American Law Register and Review деген атпен шығарылған Пенсильвания университетінің заң туралы шолуының редакторлары болды. Льюис заң мектебінің ұлттық деңгейдегі рөлін көріп, жас заңгерлер үшін бірте-бірте тоқтатылып бара жатқан шәкірттік жүйенің орнын толтыруын қалады. Толық уақытты профессор-оқытушылар құрамын дамыту Льюистің басымдықтарының бірі болды, бірақ ол оқу бағдарламасына, түсу және бітіру талаптарына, сондай-ақ ғимараттарға, әсіресе кітапханаға да бірдей көңіл бөлді. Прагматик және гуманист ретінде, ол Пенн заң мектебінде деканның теңдесіз бірінші тұлғасы саналатын дәстүрді қалыптастырды. Льюис әріптестерімен және достарымен өте жақсы қарым-қатынаста болды, оларды жоғары деңгейде сыйлады және төзімділікпен қарады. Ол, бәлкім, заң мектебінде бұрынғылар мен кейінгілердің арасында келісімге келудің шебері болды. Ол студенттердің әл-ауқаты туралы да үнемі ойлады; әрбір факультет отырысының бір бөлігі студенттердің түрлі көмектерге қатысты «өтініштерін» талқылауға арналды. Ол мектептің барлық мәселелеріне қамқорлықпен қарады, зерттеді және араласты. Ол ауру студенттерге денсаулық сақтау орындарында жатуын ұйымдастырды. Тіпті 1900 жылы ашылған жаңа ғимаратының ішкі құрылысын аралап, жылыту және желдету жүйесінің жұмысындағы ақауларды түсінуге және түзетуге тырысты. Көп сөйлейтін адам болғандықтан, Льюис бірден ондаған хаттарды диктовалды және факультет отырыстарының хатшысы қызметін атқарды. Ұсынылған студенттер мен олардың ата-аналарына жіберген хаттары үш-төрт бетке дейін созылып, оның білім беру философиясын және сұрау салушының жағдайына қатысты нақты мәселелерді біріктіретін. Студенттер арасында кең танымал болған Льюисті «Билли аға» деп атады және ол біршама ерекше тұлға деп есептелді; 1934 жылы Льюистің құрметіне өткен кеште Пеппер «біз өмірімізде кездескен ең сүйкімді және ойшауы бар тұлғалардың бірі» деп тост көтерді. «Біз оның бұрыс қолданылған сөздерін, аралас метафораларын және оның сыныпта талқыланған жағдайларын толтырған ерекше жандарды қуантуға құқығымыз бар». Льюис әдейі күлкілі болуға бейім болды, бұл кейде сынға алып келді. 1900 жылы ол университет хатшысына былай деп жазды: «Мен Университет кеңесіне қатысты жасаған өте ауыр қателігіңіз үшін сіздің ресми кешіріміңізді алдым. Бұл мәселенің қандай екенін ең кішкентай идеясым жоқ, бірақ, әрине, егер бірдеңе дұрыс болмаса, менің алдымдағы хат бәрін түзетеді». Ол сондай-ақ 1907 жылы құрылған Америка адвокаттар қауымдастығының салыстырмалы құқық бюросының басқарушысы болды, оның жылдық бюллетені АҚШ-тағы алғашқы салыстырмалы құқық журналы болды.

Саяси мансап

Декандық қызметінің соңғы жылдары Льюистің назары Прогрессивті республикашыл қозғалысының саясатына ауысты. Теодор Рузвельттің кеңесшісі және жақын досы болған Льюис, 1912 жылы Рузвельттің «Буль Моос» тізімімен президенттікке сәтсіз қатысқан сайлауалды бағдарламалық комитетіне төрағалық етті. Саяси тұрғыдан ең ынталы (немесе наив) әрекеті ретінде Льюис 1914 жылы Пенсильвания губернаторына толығымен прогрессивті бағдарламамен кандидат болды, бұл оның деканаттан кетуіне себеп болды, бірақ губернаторлыққа жақындастырмады. Ол 1924 жылға дейін құқық факультетінде қызмет етті.

Америка заң институты

1920 және 1921 жылдары Америка заң мектептері қауымдастығының мәжілісінде Льюис ортақ құқықтың дамуын түсіндіру үшін "заң институтын" құруға шақырып, ынталандырды. 1923 жылы Америка заң институты құрылды. "Негізін қалаушы әке" атанған Льюис оның бірінші директоры болды және "америкалық соттардың әртүрлі шешімдерімен дамыған заңның" "қайта жазылуын" дайындау жоспарын жасады. Судья Август Н. Хэндтің айтуынша, бұл "көбінесе оның жеке көзқарасы болды және оның сенімі мен құлшынысының арқасында сенатор Элиху Рут, Джордж У. Викершем, Джеймс Бёрн[с] және көптеген басқа да көрнекті заңгерлер, сондай-ақ көптеген судьялар мен заң оқытушылары осы жобаға тартылып, Карнеги корпорациясынан қаржылық қолдау алу мүмкін болды". Президент кеңесшісі Рут, Нобель сыйлығының лауреаты, сонымен қатар Эндрю Карнегидің жақын кеңесшісі болды. Льюис институтта 1947 жылдың маусымына дейін, өмірінен екі жыл бұрынғыға дейін қызмет етті. ALI-дың қайта жазылған материалдары ортақ құқықтың икемділігіне зиян келтірді және еуропалық азаматтық құқықтың кодификациясын қайталады деген сынға ұшырағанымен, Льюис директоры ретінде атқарған жұмысы оны 20 ғасыр американдық құқығының прагматикалық дамуындағы ең ықпалды тұлға ретінде тануға болады.

Автор

Льюис өнімді жазушы және редактор болды, бұл оның "Американың көрнекті заңгерлерінің" барлық сегіз томын редакциялағандығында ең жақсы көрінеді. Рузвельт қайтыс болғаннан кейінгі жылы доктор Льюис "Теодор Рузвельттің өмірі" атты өмірбаянын жазды, ол 1920 жылы "Рузвельттің қоғамдық өміріне, әсіресе Прогрессивті партияның қалыптасуы, дамуы және құлдырауына жасаған тыныш, салмақты сараптамасымен ерекшеленді. Бұрынғы президент Тафт өте мейірімді кіріспе жазды".

Өлім

Ол 1949 жылдың 2 қыркүйегінде қайтыс болды.