Уильям ДеВолф Хоппер: Актер, әнші және «Бейсболдағы Касей» авторы

Кіріспе

Уильям ДеВолф Хоппер (30 наурыз 1858 – 23 қыркүйек 1935) – американдық актер, әнші, комедиант және театр өндірушісі. Водевиль мен музыкалық театрдың жұлдызы болған ол, ең әйгілісі "Кейси ат ат ат Бат" бейсбол өлеңін орындауымен танылды.

Өмір және мансап

Уильям Д’Уолф Хоппер Нью-Йорк қаласында Джон Хоппердің (1815 жылы туған) және Розали Д’Уолфтың (1827 жылы туған) ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесі бай квакер заңгері, ал анасы белгілі колониялық отбасынан шыққан. Оның әкесінің әкесі Исаак Хоппер Филадельфиялық квакер және Филадельфиядағы Жерасты теміржолы станциясының басшысы болған. Әке-шесі оның заңгер болуын қаласа да, Хоппер бұл мамандыққа қызығушылық танытпады. Өмірі бойы бейсболға құштар және «Нью-Йорк Джайентс» командасының жанкүйері болған ол, алғаш рет Эрнест Тайердің сол кезде беймәлім «Кейси Батта» өлеңін «Джайентс» және «Чикаго Кабс» командаларына оқыды. Бұл оқиға 1888 жылдың 14 тамызында, оның досы, Бейсбол Даңқы залының мүшесі Тим Кифтің рекордтық 19 ойын жеңіс тізбегі үзілген күні болды. Хоппер осы комедиялық өлеңді танымал етуге көмектесті және оның түрлі-түсті, мелодрамалық оқылысын жиі орындауға шақырылды. Ол өзінің қуатты дауысымен шамамен 10 000 рет оқыды, өнер көрсетулерінде, перде көтеру кезінде және радиода орындады. 1906 жылы ол өлеңнің фонографқа жазылған нұсқасын шығарды, ал 1923 жылы «Фонофильм» дыбыстық процесімен түсірілген қысқа фильмде оқыды. «Қара гусар» спектаклінде Хоппер алғаш рет бейсбол тақырыбын қолданды, ол спорттық баспасөз назарына ілікті. Бейсбол тақырыбы бар әнді орындау кезінде «Мистер Хоппер құс клеткасы басында және бокс қолғаптары бар мистер [Дигби] Беллді бейнелейді, ол ұстаушы рөлін ойнайды, ал мэм [Матильда] Коттрелли шабуылшы ретінде кішкентай таяқшамен «үйге жүгіруге» тырысады». 1889 жылы Хоппер Америка актерлерінің әуесқой спорттық қауымдастығының негізін қалаушы президенті болды. 1886 жылы актерлер арасында тұрақты бейсбол командасын ұйымдастырумен қатар, ол ақылдан безген драматург үшін қайырымдылық ойынына қатысты. Келесі жылы ол ауру жас актрисаға арналған актерлердің қайырымдылық шарасын ұйымдастыруға көмектесті. Бірінші таймда біреу оған сегіз дюймдық күнбағыс гүлін сыйлады. Сондай-ақ 1889 жылы Белл, Хоппер және Маккоулл комедиялық опера компаниясының актері Джефферсон Де Анджелис «Боккаччо» спектаклінде үшінші бис беру үшін келесі көріністі орындады. Белл қолында таяқпен қайтып келеді, оның соңынан ДеВулф Хоппер мен Де Анджелис келеді. Соңғысының қолында доп бар, Хоппер таяқты ұстағанда және Белл ұстаушы рөлін атқарар кезде, ол лақтыру кезіндегі әдеттегі қимылдарды орындайды, ал Хоппер допты соққанда сахнадан қашады, базаны айналып жүгіргендей, ал Де Анджелис оны қуалайды, допты Беллге ұстаушы ретінде береді, Хоппер үй базасына үлкен сырғанап түседі. Сырғанаған Беллді құлатады, ол тұрғанда үштігі де көрермендерге шешім шығаруды сұрайды және Ансон мен [Нью-Йорк капитаны Бак] Юинг сияқты ашуланып тебінеді. Бұл өте әсерлі көрініс және бірден ұнайды», - деп жазды «Бруклин Игл». Сол жылы Белл Хопперді «ешқашан болмаған ең үлкен бейсболға құмар адам» деп атады. «Физикалық жағынан ол керемет, бірақ мен «үлкен» десем, мен оның моральдық және интеллектуалдық қасиеттерін айтамын. Ол сенбі күні таңғы спектакльден кейін жүз елу бесінші көшедегі бейсбол алаңына барады, және ол осы алты шақырымды тек соңғы екі таймды көру үшін ғана жүреді, ал ол макияжын қаншалықты жылдам жуып, көше киіміне ауысатынын көзге елестетуге болады. Бірақ ол Гаррисонның аяқталуы оған осының бәрін құрбан етуге тұрарлық екенін айтады, және ол толығымен дұрыс айтады. Хоппер бейсболға ұнайтын, бірақ бұл туралы жұртшылық білмейтін». Бала кезінен шашы түспеген (алопециямен ауырған), Хоппер сахнада да, сахнадан тыс жерде де парик киетін. Кейінірек, тамаққа байланысты проблемаларға байланысты қабылдаған қатаң дәрілердің әсерінен оның терісі көкшіл түске енді. Дегенмен, оның қуатты дауысы мен ұлы юмор сезімі өмір бойы әйелдерге тартымды болды. Жас актрисаларға деген шексіз құштарлығынан ол алты әйел және көптеген сүйіктілерді қалдырды, осыдан оны «Елінің күйеуі» деп атады. Хоппер сонымен қатар бірнеше үнсіз фильмдерде де ойнады, мысалы, «Дон Кихот» (1915) және «Кейси Батта» (1916). Хоппер сонымен қатар бірнеше қысқа дыбыстық фильмдерде де ойнады, соның ішінде 1923 жылы Ли Де Форесттің «Фонофильм» процесімен түсірілген эксперименталды дыбыстық фильмде «Кейси Батта» өлеңін оқыды. Хоппер «Триангел» кинокорпорациясының бір бөлігі болды, ол оны «жас, сәби индустрияның» «бірінші үлкен гүлденуі» деп сипаттады. Ол Бродвейде «Ақ қызғалдақтар» (1928) спектаклінде ойнады. Содан кейін ол «Radio City Music Hall Inaugural» (1932) спектакліне қатысты және «The Monster» (1933) фильмінде доктор Густав Зиска рөлін ойнады. Ол қайтыс болған кезде Канзас-Ситиде (Миссури штаты) радиода сөз сөйлеп жүрген болатын. Оның жерлеу рәсімі Нью-Йорктегі «Кішкентай шіркеу бұрышта» өтті.

Hopper was born William D'Wolf Hopper in New York City, the son of John Hopper (born 1815) and Rosalie D'Wolf (born 1827). His father was a wealthy Quaker lawyer and his mother came from a noted Colonial family. His paternal grandfather Isaac Hopper was a Philadelphia Quaker, and conductor of the Philadelphia station of the Underground Railroad. Though his parents intended that he become a lawyer, Hopper did not enjoy that profession. A lifelong baseball enthusiast and New York Giants fan, he first performed Ernest Thayer's then unknown poem "Casey at the Bat" to the Giants and Chicago Cubs the day his friend, Baseball Hall of Fame pitcher Tim Keefe had his record 19 game winning streak stopped, August 14, 1888. Hopper helped make the comic poem famous and was often called upon to give his colorful, melodramatic recitation, which he did about 10,000 times in his booming voice, reciting it during performances and as part of curtain calls, and on radio. He released a recorded version on phonograph record in 1906, and recited the poem in a short film made in the Phonofilm sound on film process in 1923. It was in The Black Hussar that Hopper first incorporated a baseball theme that drew notice in the sporting press. To accompany a song with a baseball stanza, "Mr. Hopper enacts the pitcher, Mr. [Digby] Bell, with a bird cage on his head and boxing gloves on his hands, plays catcher, while Mme. [Mathilde] Cottrelly handles a diminutive bat as striker and endeavors to make a 'home run.'" In 1889, Hopper became founding president of the Actors' Amateur Athletic Association of America. Back in 1886, besides organizing a regular ball team among actors, he played in a benefit game for a demented playwright. The following year, he helped organize an actor's benefit for a sick young actress. In the first inning, someone presented him with an eight inch sunflower. Also in 1889, Bell, Hopper and fellow McCaull Comic Opera Company actor Jefferson De Angelis were doing the following skit for their third encore in Boccaccio. Bell returns "with a bat in his hand, followed by DeWolf Hopper and De Angelis. The latter has a ball, and as Hopper takes the bat in hand and Bell acts as catcher the former goes through the customary contortion act in pitching, and as Hopper hits the ball he runs off the stage, as if running the bases, and presently returns chased by De Angelis, who passes the ball to Bell as catcher just as Hopper makes a big slide for home base. The slider tumbles Bell, and when he rises from the somersault all three yell out to the audience for judgment [a ruling], and go off kicking like Anson and [New York captain Buck] Ewing. It is a rich gag and takes immediately", the Brooklyn Eagle said. That year, Bell called Hopper "the biggest baseball crank that ever lived. Physically, of course, he is a corker, but when I say big I mean big morally and intellectually. Why, he goes up to the baseball [Polo] grounds at One Hundred and Fifty fifth street after the matinees on Saturday, and he travels this six miles simply to see, perhaps, the two final innings, and any one can imagine the rapidity with which he must scrape off the makeup and get into his street clothes in order to secure even this much. But he says the Garrison finishes are worth it, and he is perfectly right. Hopper always was a baseball crank, long before the public knew anything about it." Bald from childhood (he had alopecia), Hopper wore wigs both on and offstage. In later years, a reaction to harsh medicines that he took for throat problems gave his skin a bluish tinge. Regardless, his powerful voice and great sense of humor seemed an attraction to women all his life. With an insatiable appetite for young actresses, he left a long trail of six wives and countless mistresses in his wake, he became known by the nickname "The Husband of His Country." Hopper also appeared in several silent motion pictures, two examples being Don Quixote (1915) and Casey at the Bat (1916). Hopper also appeared in a few short sound films, including one in 1923 when he actually recites Casey at the Bat in an experimental sound film produced by Lee De Forest's Phonofilm process. Hopper was a part of the Triangle Film Corporation, which he described as “the first great flourish” of a “prattling, infant industry”. He made a Broadway appearance in White Lilacs (1928). He then did Radio City Music Hall Inaugural (1932), and played Dr. Gustave Ziska in The Monster (1933). At the time of his death, he was in Kansas City, Missouri, making a radio appearance. His funeral was at the Little Church Around the Corner, in New York City

Оның «Once a Clown, Always a Clown» автобиографиясы, Уэсли В. Стауттың көмегімен жазылған, 1927 жылы жарық көрді.

Некелер

Хоппердің барлық некелері ажырысумен аяқталды. 21 жасында Хоппер өзінің екінші туысы, актриса Хелен Гарднерге үйленді. Оның екінші әйелі Ида Мошер болды. Олардың 1886 жылы бір ұлы болды, Джон Аллан Хоппер. 1893–1898 жылдары: Оның үшінші әйелі Эдна Уоллес болды. 1899–1913 жылдары: Оның төртінші әйелі хор әншісі Нелла Берген (Рирдон), оны Лондон қаласында үйлендірді. Ол актер Джеймс Бергеннен ажырасқан еді. 1913–1922 жылдары: Оның бесінші әйелі актриса және құпиялар таратушы журналист Хедда Хоппер болды; олардың бір ұлы, актер Уильям Хоппер болды. 1925–1935 жылдары: Оның алтыншы әйелі вокалдық оқытушы Лилиан Э. "Лулу" Глейзер (Фолкс), жесір болды.