Михаил Геловани: Сталиннің кинодағы бейнесін сомдаған актер
Mikheil Gelovani
Михаил Геловани – кеңес актері, 15 фильмде Сталин рөлін сомдаған. Өнер шебері, театр сахнасында 1913 жылдан бастап жұмыс істеген. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Грузин совет актері және кинорежиссері Михаил Геловани (ресейше Михаи́л Гео́ргиевич Гелова́ни, Михаил Георгиевич Геловани; 6 қаңтар 1893 [ескі стиль бойынша 25 желтоқсан 1892 1893] – 21 желтоқсан 1956) – совет және грузин актері, ол Иосиф Сталиннің кинодағы көптеген рөлдерімен танымал, негізінен ерте совет дәуірінен он бес тарихи фильмде түскен. 1950 жылы КСРО халық артисі атағын алды.
Georgian Soviet actor and film director
Mikheil Gelovani (, Russified as Михаи́л Гео́ргиевич Гелова́ни, Mikhail Georgievich Gelovani; 6 January 1893 [O. S. 25 December 1892 1893] – 21 December 1956) was a Soviet and Georgian actor, known for his numerous portrayals of Joseph Stalin in cinema, starring in fifteen historic movies mostly about the early Soviet era. He was recognized as People's Artist of the USSR in 1950.
Ерте өмір
Михаил Геловани ежелгі грузин князьды әулеті Гелованидің ұрпағы болды. 1913 жылы Батумидегі театрда сахнаға тұңғыш рет шықты. 1919-1920 жылдары Тифлис драмалық студиясында білім алды. Одан кейінгі екі жылда қаланың Руставели театрының труппасында актер болды. 1923 жылдан бастап Грузин КСР-нің "Госкинпром" киностудиясында актер және режиссер болып жұмыс істеді. 1924 жылы "Үш өмір" фильмінде алғаш рет экранға пайда болды. 1927 жылы Армян КСР-інің "Арменкино" өндіріс бірлестігіне көшті. Кинодағы еңбегінен бөлек, Геловани театр сахнасында да өнер көрсетіп, Кутаиси мен Баку қалаларында спектакльдер қойды. 1936 жылы Руставели театрының құрамына қайта оралып, үш жыл бойы сонда қызмет етті.
Mikheil Gelovani was a descendant of the old Georgian princely house of Gelovani. He made his stage debut in a theater in Batumi during 1913. From 1919 to 1920, he attended the Drama Studio in Tiflis. In the two following years, he was a member of the cast in the city's Rustaveli Theatre. From 1923, he worked as an actor and a director in Georgian SSR's Goskinprom film studio. In 1924, he first appeared on screen in the film Three Lives. He moved to the Armenian SSR's Armenkino production unit in 1927. In addition to his cinematic work, Gelovani continued to appear in theater, and performed on stages in Kutaisi and Baku. In 1936 he returned to the ensemble of the Rustaveli Theatre, and remained there for three years.
Антебеллум
1938 жылы Геловани алғаш рет Михаил Чьяурелидің "Ұлы таң" фильмінде Сталинді сомдады. Оның игергені үшін 1939 жылғы 1 ақпанда Еңбек Қызыл Ту орденімен, ал 1941 жылы Сталин сыйлығымен марапатталды. Геловани дене бітімі жағынан Сталинге өте ұқсады, бірақ бойынан айырмашылық бар: ол одан әлдеқайда жоғары еді. Ол премьердің өзін экранда бейнелеу үшін таңдаған басты кандидат емес екені айтылады: грузин болғандықтан, Сталиннің акцентін "нақтылыққа дейін" міміктейтін. Сондықтан көшбасшы классикалық орыс тілінде сөйлейтін Алексей Дикийді артық көретін. Дегенмен, Геловани Дикийден гөрі осы рөлде көбірек пайда болды. "Гиннес рекордтар кітабының" мәліметінше, Геловани бір тарихи тұлғаны басқа актерлерге қарағанда көптеген рет сомдаған. Екеуі кездескенде, бас хатшы актерге: "Сен мені жақсылап бақылайсың. Уақытты бекер шашпайсың, солай ма?" деді. Кеңес киносы Сталиннің жеке басына табынушылықты қалыптастыруда маңызды рөл атқарды: 1937 жылдан бастап, біртіндеп, Сталиннің билігі Владимир Лениннің ең берілген ізбасары ретінде бейнеленуі және Сергей Эйзенштейннің "Іван Грозный" фильміндегідей тарихи автократтардың оңтайлы көрсетілуі арқылы заңдастырылды.
In 1938, Gelovani first portrayed Stalin in Mikheil Chiaureli's The Great Dawn. His performance won him the Order of the Red Banner of Labour on 1 February 1939 and the Stalin Prize during 1941. Gelovani greatly resembled Stalin physically, except in his stature: he was much taller than the latter. Reportedly, he was not the premier's favorite candidate for depicting himself on screen: since he was Georgian, he mimicked Stalin's accent "to perfection". Therefore, the leader personally preferred Aleksei Dikiy, who used classic Russian pronunciation. However, Gelovani appeared in his role much more than Dikiy. According to The Guinness Book of Movie Facts and Feats, Gelovani had probably portrayed the same historical figure more than any other actor. When the two met, the general secretary told the actor: "you are observing me thoroughly You do not waste time, do you?" Soviet cinema played an important part in cultivating Stalin's cult of personality: from 1937 onward, in a gradual process, Stalin's reign was legitimized by depicting him as Vladimir Lenin's most devout follower and by positively presenting historical autocrats like in Sergei Eisenstein's Ivan the Terrible.
Кейінгі жылдар
Сталинмен сәйкестендірілуіне байланысты Гелованиге кинодағы басқа рөлдерді ойнауға тыйым салынды; оған "қарапайым адамдарды" бейнелеуге рұқсат етілмеді. 1942-1948 жылдары Горький атындағы Мәскеу өнер театрының құрамында болды. Соғыстан кейінгі фильмдерде, оның ішінде – "Ант", "Берлиннің құлауы" және "Ұмытылмас 1919 жыл" фильмдерінде Геловани көшбасшыны "жанды құдай" ретінде көрсетті. Актер тағы үш рет Сталин сыйлығына ие болды, барлығы да фильмдегі рөлі үшін берілді: 1942 жылы "Царицын қорғанысы" үшін, 1947 жылы "Ант" үшін және 1950 жылы "Берлиннің құлауы" үшін. 1950 жылдың 3 маусымында оған КСРО халық әртісі атағы берілді. 1953 жылдан 1956 жылы қайтыс болғанға дейін Мәскеудегі Киноактерлердің мемлекеттік театрында өнер көрсетті. Геловани 1956 жылдың 21 желтоқсанында Мәскеуде миокард инфарктінен қайтыс болды және әйелі Людмиламен бірге Новодевичье бейіште жерленді. 1956 жылы Никита Хрущевтің құпия баяндамасынан кейін, оның Сталин рөлінде түскен көптеген фильмдеріне тыйым салынды немесе тиісті сахналар алынып тасталды.
Due to his identification with Stalin, Gelovani was barred from playing other roles in cinema; he was not allowed to depict "mere mortals". From 1942 to 1948, he was a member of the cast in the Gorky Moscow Art Theatre. In the postwar films in which he portrayed him – The Vow, The Fall of Berlin and The Unforgettable Year 1919 – Gelovani presented the leader as "a living god". The actor was awarded three more Stalin Prizes, all of which were granted for his performances of the premier in film: in 1942 for The Defence of Tsaritsyn, in 1947 for The Vow and in 1950 for The Fall of Berlin. On 3 June 1950, he was given the title People's Artist of the USSR. From 1953 until his death in 1956, he acted in Moscow's State Theater for Film Actors. Gelovani died on 21 December 1956 of Myocardial infarction in Moscow, and was buried in the Novodevichy Cemetery, alongside his wife Ludmila. Following Nikita Khrushchev's Secret Speech in 1956, most of the pictures he appeared in as Stalin were either banned or had the relevant scenes removed.