Марабут муниципалитеті: тарих және халқы

Кіріспе

Самар провинциясындағы муниципалитет, Филиппин

Марабут, ресми түрде Марабут муниципалитеті (; ) – Филиппиннің Самар провинциясындағы 5-ші санаттағы муниципалитет. 2020 жылғы халық санауы бойынша, халқы 17 842 адамды құрайды. Оның жағалауы Сан-Педро шығанағы мен Лейте шығанағы бойында 10 шақырымнан астам созылған.

Тарих

Марабут муниципалитеті кездейсоқ пайда болған жоқ, оның құрылысына батыл және көрегенді көшбасшылардың біріккен күштері мен еңбегі зор үлес қосты. Олар шұғылалы мекенді құруға талпынды. 1846 жылы Мабасай шіркеуі (Басей шіркеуі) салынар алдында Марабут аумағында Умханан немесе Тинауган тайпалары тұрған. Ондағы алғашқы тұрғындардың арасында Агустин Грефиел, Логеро Феррерас және Катато Амантильо отбасылары болды. Бұл адамдар аралас некелерге тұрды. Олар Гвардия Граждандық күштерінің Мабасай (Басейдің бұрынғы атауы) шіркеуінің құрылысына күштеп жұмысқа алуынан қорқып, ішкі аймақтарға көшіп орналасты. 1868 жылы, доктор Хосе Ризал дүниеге келгенге дейін, осы жердің бір бөлігіндегі адамдар 1901 жылдың 28 қыркүйегінде болған Балангига қырғынына дейін жағалауға көшіп келді. Балангигадан келген қоныс аударушылардың бір бөлігі америкалық әскерлер оларға қарсы кек ала қоюынан сескеніп, тұрғындар қауымына қосылды. Бұл жердің халқы тұрақты түрде өсті. Сингой Амантильоның бес баласы болды: Бикарио, Маурисио Энрике немесе "Икинг", Жакобо Алияс немесе "Ка Бута" және Лами. Кейіннен Исидро Миста Феррерас отбасы да сонда қоныстанды. Испан билігінің кезінде, Комонвелт Республикасы құрылғанға дейін, Исидро Энграсио Амантильо мен Маурисио Амантильоны Умханан атауын Тинауганнан Ситио Липатаға өзгертуге ынталандырды, себебі айналасында көптеген Липата ағаштары өсіп, оның атағы артты. Уақыт өте келе, жаңа буын да өз кезегін басталды. Бикарио Амантильо, Филиппин-Америка революциясы кезінде бүлікші көшбасшы ретінде бүкіл Самар провинциясында кеңінен танымал болған әйгілі, қатал және батыл сарбаз пайда болды. Ол Ситио Липата тұрғындарын мұсылман қарақшыларына және басқа да жауларға қарсы өзара қорғану үшін ұйымдастырды. Ол тұтқындалғанға дейін Ситионы жақсарту үшін де жұмыс істеді. Оның жақын серігі, қазіргі революциялық көшбасшы, қатал, дипломатиялық және ержүрек би Исидро М. Феррерас оның орнын басты. Ол осы жерді халқының игілігі үшін дамытуға сәукес келді. Революциялық дәуірде американдық әскерлер филиппиндіктерді жеңгеннен кейін, американдық билікпен қатар Филиппиннің азаматтық үкіметі құрылды. Ситио Липатада халық саны тез өсті, ал YSIDRO басшылығымен көрнекті тұлғалар пайда болды. Олар жер көлемі мен ортасындағы төбесіне байланысты Ситио Липатаның орнына Хилаба деп аталатын бариода қоныстануға шешім қабылдады, онда шіркеу салуға болатын. Алайда, Ситио Липата тұрғындарының көпшілігі бұл ұсынысты қабылдамады, себебі судың төмендеуі кезінде банкалармен жағалауға жету қиын болды. Соңында, Исидро Липата сайтын Басей Самардың Сто Ниньо бариосына айналдыруға шешім қабылдады. Исидро Басей қаласының мэрі болып сайланды, ал Эграсио муниципалдық вице-мэр болып сайланды, сондай-ақ Маурисио Кабеза дель Барио Сто болып сайланды. Нино. 1941 жылы 7 желтоқсанда Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Барио Сто Ниньодағы бастауыш мектеп уақытша жабылды, соғыс 1944 жылы аяқталғанға дейін. 1949 жылдың басында сол мэр өзінің үздіксіз көшбасшылық рухын көрсетті, ол Президент Элпидио Кириноға Баррио Сто Ниньоны муниципалитетке айналдыру туралы ұсыныс енгізді. 1949 жылдың 22 шілдесінде Өкілдер палатасының ардақты спикері, құрметті Лоренцо Перес көмегімен №247 жарлыққа қол қойылып, Самар облысы Басей қаласының азаматы, конгрессмен Серафин Марабуттың құрметіне Марабут муниципалитеті құрылды. Бірінші муниципалдық мэр болып Исидро М. Феррерас, ал вице-мэр болып Эграсио Амантильо сайланды. Марабут муниципалитеті 14 барангайдан тұрады: Сан-Роке, Таг-Алаг, Легаспи, Калуайан, Тинабанан, Осмена, Каньёё, Биноцьяхан, Одок, Пинанаан және Сто. Нино (Побл), Липата, Амамбукале және Пинамитин. Бір жылдан кейін, марқұм мэр Макарио Феррерас кезінде, Муниципалдық қаулы арқылы, Побласион Марабут төрт барангайға бөлінді: Амантильо, Сто. Нино, Катато және Липата. Брги. Пинамитиннан үш барангайға бөлінді: Ста. Рита және Малобаго, Брги. Одок екі барангайға бөлінді: Брги. Феррерас, Брги. Биноцьяхан екі барангайға бөлінді: Брги. Логеро, Осмена төрт бригадаға бөлінді: Мабуи, Роно және Панан-аван, Легаспи екі бригадаға бөлінді: Велозо. Нәтижесінде Марабутта 24 барангай бар. Брги. Амантильоның алғашқы баранга капитаны Амадо А. Опена болды. Содан бері Брги. Амантильо, Марабут, ата-бабаларының арманын орындауға және оны ұлы шындыққа айналдыруға белсенді ұл-қыздарын тәрбиеледі.

The municipality of Marabut came into existence not by mere happenstance but through the combined efforts and inimitable enthusiasm of the same courageous and visionary leaders who dared to create an idyllic haven out of virtual wilderness. Before the construction of Mabaysay Church (Basey Church) in the year 1846 A. D., there were already people who inhabited Marabut, who were called Umhanan or Tinawgan. The families of Agustin Grefiel, Logero Ferreras, and Catato Amantillo were among the first inhabitants. These people intermarried. Afraid of the guardia civil forcibly taking them to work on the construction of the church of Mabaysay (the former name of Basey), they settled in the hinterlands. In 1868, before the birth of Dr. Jose Rizal, some settlers of this place transferred their residences to the shoreline until the Balangiga Massacre happened on September 28, 1901. Some settlers from Balangiga transferred to the inhabitants community because they were afraid that the American forces might retaliate against them. The population of this place steadily increased. Singoy Amantillo had five children, namely Bicario, Mauricio Enrique, or “Iking," Jacobo Alyas, or “Ka Buta,” and one known as Lami. The family of Ysidro Mista Ferreras later settled there aswell. During the Spanish regime until late before the establishment of the Commonwealth Republic, Ysidro encouraged Engracio Amantillo and Mauricio Amantillo to change the name Umhanan to Tinawgan to Sitio Lipata because of the numerous Lipata trees growing around and later on because of its recognition. As the gradual transition of time continued, leaping incidents continued their way for another generation of men. There came another famous man, Bicario Amantillo, the famous, fierce, and brave soldier who was widely known throughout the Province of Samar as a revolutionary leader during the Filipino American Revolution. He organised the residents of Sitio Lipata for mutual defense against the Mslim bandits and other enemies. He also worked for the improvement of the sitio until the time of his capture. His right hand man, Ysidro M. Ferreras, the contemporary revolutionary leader and fierce, diplomatic, and gallant magistrate, succeeded him. He successfully worked for the improvement of this sitio for the welfare of his fellowmen. After the defeat of the Filipinos by the American soldiers during the revolutionary era, the civil government of the Philippines started, as did the American regime. The growth of the population in Sitio Lipata has rapidly increased, with prominent figures coming under the leadership of YSIDRO. They decided to settle in a barrio called Hilaba instead of Sitio Lipata due to its considerable wider level of land area and hill in the middle, where it was available for a church to be constructed. However, the majority of the

Residents of Sitio Lipata retracted the proposal on the ground that it was more difficult, especially for bancas, to reach the shore at low tide. Finally, Ysidro decided to convert Sitio Lipata into the barrio Sto Niño of Basey Samar. Ysidro was elected as Mayor of Basey, while Engracio was elected as Municipal Vice Mayor, and likewise, Mauricio was elected as Cabeza del Barrio Sto. Niño. When World War I broke out on December 7, 1941, the elementary education in Barrio Sto. Niño was temporarily closed until the war ended in 1944. Early in 1949, the same mayor showed his never ending spirit of leadership when he submitted a proposal to President Elpidio Quirino for the conversion of Barrio Sto. Niño into a municipality. On July 22, 1949, with the help of the late speaker of the House of Representatives, Hon. Lorenzo Perez, Executive Order No. 247 was issued and signed by the President Creating the Municipality of Marabut, Samar, in honour of the late Congressman Serafin Marabut, a native of Basey, Samar. Ysidro M. Ferreras was elected as the first municipal mayor, and Engracio Amantillo was elected as the vice mayor. The Municipality of Marabut is composed of 14 barangays. Namely: San Roque, Tag Alag, Legaspi, Caluayan, Tinabanan, Osmena, Canyoyo, Binocyahan, Odoc, Pinana an, and Sto. Nino (Pobl), Lipata, Amambucale, and Pinamitinan. A year later, during the time of the late mayor Macario Ferreras, through the Municipal Ordinance, Poblacion Marabut was divided into four barangays. Amantillo, Sto. Nino, Catato, and Lipata. Brgy. Pinamitinan was divided into three barangays, Sta. Rita and Malobago, Brgy. Odoc was divided into two barangays, the brgy. Ferreras, Brgy. Binocyahan was divided into two barangays, brgy. Logero. Osmenia was divided into four brigades. Mabuhay, Rono, and Panan awan. Legaspi was divided into two brigades. Veloso. Marabut now has 24 barangays after all. The first barangay captain of Brgy. Amantillo was Amado A. Opena. Henceforth, Brgy. Amantillo, Marabut, has produced sons and daughters who are committed to holding the dreams of their forefather and turning them into magnificient realities.