Пенсильвания арнасы және темір жол құрылысы: Филадельфия мен Питтсбург арасындағы байланыс жолдары
Main Line of Public Works
Пенсильванияның 1826 ж. қабылданған «Негізгі Жұмыс Жолдары» заңы Филадельфия мен Питтсбург арасындағы тасымалды жеңілдетті. Каналдар мен теміржолдар құрылысын қаржылады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1826 жылы Пенсильвания штаты Филадельфия мен Питтсбург арасындағы жүк тасымалын қамтамасыз ету үшін қабылдаған заңдар жиынтығы – Main Line of Public Works. Ол көбінесе Оңтүстік Пенсильваниядағы ұзақ уақыттан бері жоспарланған каналдар мен жол жобаларын салуға қаржы бөлді, олар канал жүйесіне айналып, кейін теміржолдар қосылды. 1826-1834 жылдар аралығында салынған бұл жоба Пенсильвания каналдық жүйесі мен Аллегений Портаж теміржолын құрды. Кейінгі түзетулерде жоспарланған, бірақ қымбатқа соққан 82 мильдік (132 км) каналдың орнына, Филадельфиядағы Делавэр өзенін Сускеханна өзенімен байланыстыратын жаңа технология – теміржолдар енгізілді. Филадельфиядан Питтсбургке дейінгі маршрут 1850 жылдары Пенсильвания теміржолы салынғанға дейін каналдар мен теміржолдардың аралас құрамынан тұра берді.
The Main Line of Public Works was a package of legislation passed by the Commonwealth of Pennsylvania in 1826 to establish a means of transporting freight between Philadelphia and Pittsburgh. It funded the construction of various long proposed canal and road projects, mostly in southern Pennsylvania, that became a canal system and later added railroads. Built between 1826 and 1834, it established the Pennsylvania Canal System and the Allegheny Portage Railroad. Later amendments substituted a new technology, railroads, in place of the planned but costly 82 mile (132 km) canal connecting the Delaware River in Philadelphia to the Susquehanna River. The route from Philadelphia to Pittsburgh remained a patchwork of canals and railroads until the Pennsylvania Railroad was built in the 1850s.
Филадельфия және Колумбия темір жолы
Филадельфия мен Колумбия темір жолы Филадельфиядағы Броуд және Вайн көшелерінен басталып, Броуд көшесімен солтүстікке, Пенсильвания даңғылымен батысқа қарай жүрді. Бұл учаске кейіннен Рединг темір жолына қосылып, су астында қалды және туннельмен өтіп кетті, содан кейін Шкуилкил өзені арқылы Колумбия көпірімен солтүстік-батысқа қарай бағытталды. Өзенді кесіп өткеннен кейін, ол қазіргі Уэст-Фейрмоунт паркі орналасқан Бельмонт көлбеу жазықтығына көтерілді және штаттың шығыс бөлігі арқылы Колумбияға дейін батысқа қарай жалғасты. Колумбияда Колумбия көлбеу жазықтығы Сускехана өзеніне қарай төменге түсті. Осы кезде каналдың шығыс бөлігі өзен бойымен солтүстікке, содан кейін батысқа қарай жалғасты. Солтүстік Бостандықтар мен Пенн қалашығы темір жолы 1829 жылы Нобл көшесі мен Уиллоу көшесінен шығысқа қарай Делавэр өзеніне дейін жалғасатын тармақ құру үшін құрылды. Ол 1834 жылы ашылды.
The Philadelphia and Columbia Railroad began in Philadelphia at Broad and Vine Streets, ran north on Broad and west on Pennsylvania Avenue, a segment later taken over and submerged and tunneled over by the Reading Railroad, then headed northwest across the Columbia Bridge over the Schuylkill River. Just after crossing the river, it traveled up the Belmont Plane, an inclined plane in the current location of West Fairmount Park, and continued west across the eastern part of the state to Columbia, where the Columbia Plane headed down to the Susquehanna River. At that point, the eastern division of the canal continued north along the river and then west. The Northern Liberties and Penn Township Railroad was incorporated in 1829 to build a branch continuing east on Noble Street and Willow Street to the Delaware River. This opened in 1834.
Белмонт ұшағы
Белмонт жазықтығы Скуилкил өзенінен 855 метрге дейін созылды, әр 5 метрде 1 метрге көтеріле отырып, жалпы биіктігі 57 метрге жетті. Бумен жұмыс істейтін кабельдер теміржол вагондарын Белмонт төбесіне дейін сүйреп жеткізді. Бұл жайт теміржол тарихындағы маңызды оқиға болды. 1836 жылдың 10 шілдесінде Филадельфиядағы Норрис локомотивтер зауыты 4-2-0 локомотивін еңіс бойымен жоғары көтерді, бұл жүкті тартқанда еңіс көтерілген алғашқы бу локомотиві болды. «Джордж Вашингтон» деп аталған локомотив 24 адамнан және бір жүк вагонынан тұратын жүкті сағатына 24 шақырым жылдамдықпен еңіс бойымен көтерді. Бұл жетістік настолько керемет болды, инженерлік журналдардағы хабарламалар оның орын алғанына күмән келтірді. Тоғыз күннен кейін локомотив осы жетістікті одан да үлкен жүкпен қайталады. 1850 жылы штат 1835 жылы Белмонт жазығын айналып өту үшін құрылған, бірақ 52-ші көшеден батысқа қарай Розмонттағы басты желіге дейінгі бөлімін ғана аяқтағаннан кейін банкрот болған Батыс Филадельфия темір жолын сатып алды. Штат 52-ші көшеден шығысқа қарай қала орталығына дейін қалған бөлігін салды, бірақ бастапқы жоспарланған бағыттан өзгеше бағытта; жаңа желі 1850 жылдың 15 қазанында пайдалануға берілді.
The Belmont Plane ran from the Schuylkill River for 2805 feet (855 m), rising 1 feet (0 m) per 15 feet (5 m) for a total rise of 187 feet (57 m). Steam driven cables dragged the railway cars to the top of Belmont Hill. The Plane was the site of a signal event in railroad history. On July 10, 1836, the Philadelphia based Norris Locomotive Works drove a 4 2 0 locomotive up the Incline, making it the first steam locomotive to climb an ascending grade while pulling a load. The engine, named George Washington, hauled a load of , including 24 people riding on the tender and one freight car, up the grade at 15 mile (24 km) per hour. So remarkable was this accomplishment that reports in engineering journals doubted its occurrence. Nine days later, the engine repeated the feat in a more formal trial with an even greater load. In 1850, the state bought the West Philadelphia Railroad, which had been incorporated in 1835 to bypass the Belmont Plane and failed after completing only the section from 52nd Street west to the main line at Rosemont. The state built the rest from 52nd Street east to downtown, but on a different alignment than the one originally planned; the new line, put into operation October 15, 1850,
Шығыс бөлім каналы
1833 жылы ашылған Пенсильвания каналының шығыс бөлімі, Колумбия мен Джуниата өзенінің сағасындағы Дункан аралы арасында Сускехана өзенінің шығыс жағымен 69 км (43 миль) бойына созылды. Каналда орташа көтерілуі 2 метр (7.5 фут) болатын 14 шлюз болды. Мемлекет бастапқыда Миддлтаундағы Юнион каналынан Джуниатаға дейін 39 км (24 миль) ұзындықтағы канал құруды жоспарлаған. Алайда, 1828 жылы жоспар өзгерді, мемлекет Шығыс бөлімін тағы 31 км (19 миль) оңтүстікке қарай кеңейтіп, жаңа құрылатын Филадельфия және Колумбия теміржолымен (тарихи Урайтс Фериде) қосуды жөн көрді. Инженерлер Шығыс бөлімі каналының солтүстік жағында қиындықтарға тап болды, онда ол Дункан аралында Джуниата бөлімі каналы және Сускеханна бөлімі каналымен қиылысты. Кайықтар Сускеханна өзенінің бір жағынан екінші жағына, батыс жағындағы Сускеханна немесе Джуниата бөлімдерінен шығыс жағындағы Шығыс бөліміне өтуі керек еді. Олар бұл мәселені Дункан аралының төменгі жағы мен Сускеханнаның шығыс жағалауы арасында 609 метр (1998 фут) ұзын, 3 метр (8.5 фут) биіктіктегі бөгет салу арқылы шешті. Бұл бөгет арқылы жасалған су қоймасынан қайықтар Кларк Феридегі екі қабатты ағаш көпір арқылы тартылып алынды. Дункан аралындағы екі көтергіш шлюз бөгеттің су қоймасы мен басқа каналдар арасында жүретін қайықтарды көтеріп, түсіретін болды. Джуниата бөлімі каналы 1827 жылы Сускеханна өзеніндегі Дункан аралынан Льюистаунға дейін 64 км (40 миль) қашықтықтағы каналмен басталып құрыла бастады. Кейіннен мемлекет каналды Холлидейсбургке және Аллегей Портаж теміржолының шығыс соңына дейін, Сускеханнадан 204 км (127 миль) қашықтыққа дейін ұзартуға келісті. Каналдың толық ұзындығы бойынша 178 метр (584 фут) биіктік айырмасын жеңу үшін барлығы 86 шлюз қажет болды. Канал 1832 жылы ашылды. Пенсильвания магистральді каналы, Джуниата бөлімі, канал бөлімі 2002 жылы тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді. Теміржолдың ең биік нүктесі теңіз деңгейінен 708 метр (2322 фут) биіктікке жетті.
The Pennsylvania Canal's Eastern Division, which opened in 1833, ran 43 mile (69 km) along the east side of the Susquehanna River between Columbia and Duncan's Island at the mouth of the Juniata River. The canal included 14 locks with an average lift of 7.5 feet (2 m). The state originally planned a canal of 24 mile (39 km) running between the Union Canal at Middletown to the Juniata. However, the plan changed in 1828, when the state opted to extend the Eastern Division 19 mile (31 km) further south to connect with the newly decided replacement of a canal by the Philadelphia and Columbia Railroad at historic Wright's Ferry. Engineers faced complications at the northern end of the Eastern Division Canal, where it met the Juniata Division Canal and the Susquehanna Division Canal at Duncan's Island. Boats had to cross from one side of the Susquehanna River to the other between either the Susquehanna Division or the Juniata Division on the west side and the Eastern Division on the east side. They solved the problem by building a dam 1998 feet (609 m) long and 8.5 feet (3 m) high between the lower end of Duncan's Island and the east bank of the Susquehanna. This formed a pool across which boats could be pulled from a wooden, two tier towpath bridge at Clark's Ferry. Two Duncan's Island lift locks raised or lowered the boats traveling between the dam pool and the other canals. The Juniata Division Canal was approved in segments starting in 1827 with a canal from near Duncan's Island in the Susquehanna River to Lewistown, 40 mile (64 km) upstream. Subsequently, the state agreed to extend the canal to Hollidaysburg and the eastern end of the Allegheny Portage Railroad, 127 mile (204 km) from the Susquehanna. A total of 86 locks were required to overcome a change in elevation of 584 feet (178 m) over the full length of the canal, which opened in 1832. The Pennsylvania Main Line Canal, Juniata Division, Canal Section was added to the National Register of Historic Places in 2002. At its summit, the railroad reached an elevation of 2322 feet (708 m) above sea level.
Батыс бөлім каналы
1826 жылы штаттық заң шығарушы орган Батыс бөлімінің алғашқы кесімін, Питтсбургтен бастап Аллегей өзені арқылы Фрипорттағы Кискиминетас өзенімен қосылатын жерге дейін бекітті. Питтсбург тұрғындары Аллегей өзенінің оңтүстік жағалауымен жүретін және Питтсбургте аяқталатын бағытты қолдады, ал Аллегейни қаласының тұрғындары солтүстік жағалауда аяқталатын каналды қалаған. Ақырында, канал физикалық тұрғыдан тиімдірек болған солтүстік жағалаумен салынды, бірақ штат Питтсбургте негізгі терминал мен айналу алабын, ал қалада екінші терминал мен қосылатын канал – Аллегейни шығаруын салуға келісті. Басты каналды Аллегей өзені арқылы Питтсбургке өткізу үшін Пенсильвания магистральдық желісіндегі ең ұзын, 347 метрлік акведук қажет болды. Питтсбургтегі Огайо өзенімен байланысқан Батыс бөлімінің каналы, Питтсбургтегі Грант төбесінің астындағы 247 метрлік туннель арқылы Мононгахела өзенімен де байланысты.
In 1826, the state legislature authorized the first segment of the Western Division Canal, from Pittsburgh up the Allegheny River to its confluence with the Kiskiminetas River at Freeport. Pittsburgh residents favored a route that would follow the south bank of the Allegheny River and terminate in Pittsburgh, while residents of the borough of Allegheny favored a north bank canal ending in the borough, across the river from Pittsburgh. Eventually, the canal was run along the physically more favorable north bank, but the state agreed to build the main terminal and turning basin in Pittsburgh and a secondary terminal and connecting canal, the Allegheny Outlet, in the borough. Getting the main canal across the Allegheny River into Pittsburgh required an aqueduct of 1140 feet (347 m), the longest on the Pennsylvania Main Line route. Linking to the Ohio River at Pittsburgh, the Western Division Canal also linked, through a tunnel of 810 feet (247 m) under Grant's Hill in Pittsburgh, with the Monongahela River.