Кіріспе

1826 жылы Пенсильвания штаты Филадельфия мен Питтсбург арасындағы жүк тасымалын қамтамасыз ету үшін қабылдаған заңдар жиынтығы – Main Line of Public Works. Ол көбінесе Оңтүстік Пенсильваниядағы ұзақ уақыттан бері жоспарланған каналдар мен жол жобаларын салуға қаржы бөлді, олар канал жүйесіне айналып, кейін теміржолдар қосылды. 1826-1834 жылдар аралығында салынған бұл жоба Пенсильвания каналдық жүйесі мен Аллегений Портаж теміржолын құрды. Кейінгі түзетулерде жоспарланған, бірақ қымбатқа соққан 82 мильдік (132 км) каналдың орнына, Филадельфиядағы Делавэр өзенін Сускеханна өзенімен байланыстыратын жаңа технология – теміржолдар енгізілді. Филадельфиядан Питтсбургке дейінгі маршрут 1850 жылдары Пенсильвания теміржолы салынғанға дейін каналдар мен теміржолдардың аралас құрамынан тұра берді.

Филадельфия және Колумбия темір жолы

Филадельфия мен Колумбия темір жолы Филадельфиядағы Броуд және Вайн көшелерінен басталып, Броуд көшесімен солтүстікке, Пенсильвания даңғылымен батысқа қарай жүрді. Бұл учаске кейіннен Рединг темір жолына қосылып, су астында қалды және туннельмен өтіп кетті, содан кейін Шкуилкил өзені арқылы Колумбия көпірімен солтүстік-батысқа қарай бағытталды. Өзенді кесіп өткеннен кейін, ол қазіргі Уэст-Фейрмоунт паркі орналасқан Бельмонт көлбеу жазықтығына көтерілді және штаттың шығыс бөлігі арқылы Колумбияға дейін батысқа қарай жалғасты. Колумбияда Колумбия көлбеу жазықтығы Сускехана өзеніне қарай төменге түсті. Осы кезде каналдың шығыс бөлігі өзен бойымен солтүстікке, содан кейін батысқа қарай жалғасты. Солтүстік Бостандықтар мен Пенн қалашығы темір жолы 1829 жылы Нобл көшесі мен Уиллоу көшесінен шығысқа қарай Делавэр өзеніне дейін жалғасатын тармақ құру үшін құрылды. Ол 1834 жылы ашылды.

Белмонт ұшағы

Белмонт жазықтығы Скуилкил өзенінен 855 метрге дейін созылды, әр 5 метрде 1 метрге көтеріле отырып, жалпы биіктігі 57 метрге жетті. Бумен жұмыс істейтін кабельдер теміржол вагондарын Белмонт төбесіне дейін сүйреп жеткізді. Бұл жайт теміржол тарихындағы маңызды оқиға болды. 1836 жылдың 10 шілдесінде Филадельфиядағы Норрис локомотивтер зауыты 4-2-0 локомотивін еңіс бойымен жоғары көтерді, бұл жүкті тартқанда еңіс көтерілген алғашқы бу локомотиві болды. «Джордж Вашингтон» деп аталған локомотив 24 адамнан және бір жүк вагонынан тұратын жүкті сағатына 24 шақырым жылдамдықпен еңіс бойымен көтерді. Бұл жетістік настолько керемет болды, инженерлік журналдардағы хабарламалар оның орын алғанына күмән келтірді. Тоғыз күннен кейін локомотив осы жетістікті одан да үлкен жүкпен қайталады. 1850 жылы штат 1835 жылы Белмонт жазығын айналып өту үшін құрылған, бірақ 52-ші көшеден батысқа қарай Розмонттағы басты желіге дейінгі бөлімін ғана аяқтағаннан кейін банкрот болған Батыс Филадельфия темір жолын сатып алды. Штат 52-ші көшеден шығысқа қарай қала орталығына дейін қалған бөлігін салды, бірақ бастапқы жоспарланған бағыттан өзгеше бағытта; жаңа желі 1850 жылдың 15 қазанында пайдалануға берілді.

Шығыс бөлім каналы

1833 жылы ашылған Пенсильвания каналының шығыс бөлімі, Колумбия мен Джуниата өзенінің сағасындағы Дункан аралы арасында Сускехана өзенінің шығыс жағымен 69 км (43 миль) бойына созылды. Каналда орташа көтерілуі 2 метр (7.5 фут) болатын 14 шлюз болды. Мемлекет бастапқыда Миддлтаундағы Юнион каналынан Джуниатаға дейін 39 км (24 миль) ұзындықтағы канал құруды жоспарлаған. Алайда, 1828 жылы жоспар өзгерді, мемлекет Шығыс бөлімін тағы 31 км (19 миль) оңтүстікке қарай кеңейтіп, жаңа құрылатын Филадельфия және Колумбия теміржолымен (тарихи Урайтс Фериде) қосуды жөн көрді. Инженерлер Шығыс бөлімі каналының солтүстік жағында қиындықтарға тап болды, онда ол Дункан аралында Джуниата бөлімі каналы және Сускеханна бөлімі каналымен қиылысты. Кайықтар Сускеханна өзенінің бір жағынан екінші жағына, батыс жағындағы Сускеханна немесе Джуниата бөлімдерінен шығыс жағындағы Шығыс бөліміне өтуі керек еді. Олар бұл мәселені Дункан аралының төменгі жағы мен Сускеханнаның шығыс жағалауы арасында 609 метр (1998 фут) ұзын, 3 метр (8.5 фут) биіктіктегі бөгет салу арқылы шешті. Бұл бөгет арқылы жасалған су қоймасынан қайықтар Кларк Феридегі екі қабатты ағаш көпір арқылы тартылып алынды. Дункан аралындағы екі көтергіш шлюз бөгеттің су қоймасы мен басқа каналдар арасында жүретін қайықтарды көтеріп, түсіретін болды. Джуниата бөлімі каналы 1827 жылы Сускеханна өзеніндегі Дункан аралынан Льюистаунға дейін 64 км (40 миль) қашықтықтағы каналмен басталып құрыла бастады. Кейіннен мемлекет каналды Холлидейсбургке және Аллегей Портаж теміржолының шығыс соңына дейін, Сускеханнадан 204 км (127 миль) қашықтыққа дейін ұзартуға келісті. Каналдың толық ұзындығы бойынша 178 метр (584 фут) биіктік айырмасын жеңу үшін барлығы 86 шлюз қажет болды. Канал 1832 жылы ашылды. Пенсильвания магистральді каналы, Джуниата бөлімі, канал бөлімі 2002 жылы тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді. Теміржолдың ең биік нүктесі теңіз деңгейінен 708 метр (2322 фут) биіктікке жетті.

Батыс бөлім каналы

1826 жылы штаттық заң шығарушы орган Батыс бөлімінің алғашқы кесімін, Питтсбургтен бастап Аллегей өзені арқылы Фрипорттағы Кискиминетас өзенімен қосылатын жерге дейін бекітті. Питтсбург тұрғындары Аллегей өзенінің оңтүстік жағалауымен жүретін және Питтсбургте аяқталатын бағытты қолдады, ал Аллегейни қаласының тұрғындары солтүстік жағалауда аяқталатын каналды қалаған. Ақырында, канал физикалық тұрғыдан тиімдірек болған солтүстік жағалаумен салынды, бірақ штат Питтсбургте негізгі терминал мен айналу алабын, ал қалада екінші терминал мен қосылатын канал – Аллегейни шығаруын салуға келісті. Басты каналды Аллегей өзені арқылы Питтсбургке өткізу үшін Пенсильвания магистральдық желісіндегі ең ұзын, 347 метрлік акведук қажет болды. Питтсбургтегі Огайо өзенімен байланысқан Батыс бөлімінің каналы, Питтсбургтегі Грант төбесінің астындағы 247 метрлік туннель арқылы Мононгахела өзенімен де байланысты.