Кіріспе

Джузеппе Умберто "Пино" Раути (19 қараша 1926 – 2 қараша 2012) – итальяндық фашист және саясаткер, көп жыл бойы радикалды оңшылдардың жетекші тұлғасы болды. 1948 жылдан бері белсенді саяси қызметпен айналысып, Италия әлеуметтік қозғалысының (MSI) негізін қалаушылардың бірі және ұзақ жылдар бойы оның басшысы болды. 1995 жылы партия таратылғанға дейін MSI-дің сол қанаттың негізгі өкілі болды.

Алғашқы жылдар

Раути Калабрияның Кардинале қаласында дүниеге келген. Жастық шағында Раути Италия Социалдық Республикасының Ұлттық Республикалық Гвардиясына ерікті болып, кейін Испания шетелдік легионымен қысқа уақытқа жер аударылған. 1946 жылы Италияға оралған Раути екі жылдан кейін Италияның әлеуметтік қозғалысына (MSI) қосылды. Ол партияның жетекші мүшесі болды және «Жаңа Еуропалық тәртіп» бастамасына қатысты. Ол Юлиус Эволамен жақын қарым-қатынас жасап, Энцо Эрамен бірге оның «Imperium» журналын шығарды. Раути Эволаның философиясын осы деңгейде қолдады, оның өзінің теориялық жазбалары ұстазының ықпалын соншалықты көрсетті, кейде тіпті плагиатқа дейін жетті. 1954 жылы ол «Imperium» тобының айналасында құрылған «Ordine Nuovo» тобын MSI ішінде құрды. Бірақ Раути MSI-ден көңілі тоймады, әсіресе партия Джованни Грончинің президенттікке кандидаттығын және Джузеппе Пелланың премьер-министрлігін қолдағаннан кейін, оның тобы 1956 жылғы партия конференциясында бөлініп шықты. Раути MSI басшылығына қарсы айқай-шу айтып, партияны қатты сынады.

Терроризмге қатысты айыптар

Саяси мансабымен қатар, Раутиге «кернеу стратегиясымен» байланысты террорлық науқандарға қатысы бар деген бірқатар айыптаулар тағылды. Белгілі антикоммунист болған Раути коммунистерге қарсы екі бағытты тәсіл қолдануға тырысты, оның екі бағыты да зорлық-зомбылық әрекеттерін қажет етті. Ол солшыл жақтағы әскери топтармен тікелей көшедегі қақтығыстардың ескі тактикасын қолдады, сонымен қатар осы топтарға сұғына кіру арқылы оларды одан да белсенді әрекеттерге және құқық қорғау органдарымен тікелей қақтығысқа итермеледі. Раути өзінің саясаты азаматтық наразылық атмосферасын тудырады деп үміттенеді, бұл неофашистік төңкеріске жағдай жасауға көмектеседі деп ойлады. Раутидің есімі Пьяцца Фонтанадағы жарылысқа қатысты тергеуде айтылды, сондай-ақ ол 1969 жылы Падуадағы жоғары деңгейдегі терроризмді жоспарлау жиналысына қатысқан деген күдік туды. 1972 жылы Тревизо судьялары Раутиді Пьяцца Фонтанаға жасалған шабуылға қатысы бар деген айыппен сотқа берді, бірақ дәлелдердің жетіспеуіне байланысты ол ақталды. Раути Падуадағы жиналысқа қатыспағанын растайтын куәліктер ұсынды. Раути Марио Мерлиноға жақын болды және осы арқылы Мерлиноның серігі Стефано Дель Чиаемен байланысты болды. Ол бұрынғы Ordine Nuovo мүшесі Франко Фредамен де бірлесіп жұмыс істеді, 1960 жылдары олар бірге бірнеше үнқағаздар шығарды. Кейбір құжаттар Раутидің Servizio Informazioni Difesa басшысының «байланыс адамы» немесе жалдамалы ақпарат берушісі болғанын көрсетеді, ал бұл қызмет өзі «кернеу стратегиясымен» байланысты болған. Сондай-ақ, ол Гвидо Джаннеттинимен бірге Nuclei Armati Rivoluzionari ұйымын құрған деген де болжам бар. Алайда, Раутидің терроризммен байланысы ешқашан нақтыланбады және ол ешқашан қылмыстық жаза алған жоқ.

MSI-ге қайта оралу

Раути 1969 жылы MSI-ге оралды және Джорджио Альмиранте оған Орталық комитетте орын берді. Раутидің бұл қадамына Клементе Грациани қарсылық білдірді, ол екі адам жақын байланыста болғанмен, МГИ-ден тыс "Ордин Нуово" ұйымын басқаруын жалғастырды. Сонымен қатар, Раути 1972 жылы Италияның депутаттар палатасына сайланды. 1977 жылы Раутидің МСИ ішіндегі беделі арта түсті, себебі негізгі орталық топ жаңа партия – Ұлттық демократияны құру үшін бөлініп шықты. Бұл Раути басшылығымен партиядағы билікке жаңа Эволалық қозғалыстың жол ашты және ол жастарға ерекше мән берді, жас партия мүшелері үшін "Camp Hobbit" атты бірқатар іс-шараларды ұйымдастырды, бұл іс-шаралар бұрынғы жастар ұйымдарынан гөрі көңіл көтеруге және бейресми атмосфераға толы болды. Іс-шараның сәтті өтуіне байланысты, MSI жастар қозғалысы – Fronte della Gioventù, Раутидің тобына қосылды. Осы арада, 1980-жылдары Еуропалық парламентте жетекші тұлғаға айналғаннан кейін оның ықпалы одан әрі өсті.

MSI-нің басшылығы

Раути жеңіліске ұшыраса да, партиядағы беделі тез нығая түсті. Фини Франциядағы Жан-Мари Ле Пен мен Ұлттық фронттың жетістіктеріне үңіліп, олардың құрған моделін пайдалануға тырысып, иммиграцияға қарсы тұруды MSI-нің басты саясатына айналдыруды көздеді. Бірақ 1990 жылғы өңірлік сайлаудағы 3,9% дауыс MSI тарихындағы ең төмен көрсеткіш болды, ал Сицилиядағы жергілікті сайлауда қолдаудың тағы да азаюы 1991 жылдың шілдесінде оны басшылықтан шеттетуге алып келді, ал оның орнына Фини келді.

Файмма Триколор

Раути 1995 жылға дейін Финидің басшылығын қатал сынға алды, сол кезде Фини MSI-нің таратылуын және оның орнына Alleanza Nazionale құруды жариялады. Бұл МСИ-дің басты қағидасы болған фашистік мұрадан үзіліс деп есептеген Раути, жауынгерлер тобын бөліп, фашизмнің жолын жалғастырушы деп санайтын "Фиамма Триколор" партиясын құрды. Саясаттанушылар бұл партияның маргиналды қозғалыс болатынын күткенімен, ол 1996 жылғы сайлауда күтпегендей жақсы нәтиже көрсетті және тіпті 1999 жылғы сайлауда Еуропалық парламентте мандат алды.

Зейнеткерлікке шығу және қайта оралу

2002 жылы Раути Лука Романьолидің пайдасына көшбасшылықтан бас тартып, Сильвио Берлусконидің «Азаттық үйі» коалициясымен ынтымақтастық орнату саясатын дереу қабылдады. Раути Романьоли таңдаған бағытты қатаң сынады, нәтижесінде 2004 жылдың басында ол өзі құрған партиядан қуылды. Одан кейін ол өзінің «Әлеуметтік идеялар қозғалысы» атты партиясын құрды. Раути 85 жасында Римде дүние салды.

Жеке өмір

Саясаттағы мансабынан басқа, Раути 1953 жылы Римде шығатын "Il Tempo" газетіне журналист болып орналасты, ол белгілі журналист еді. Ол сонымен қатар "Агинтер Пресс" агенттігінің итальяндық тілшісінің бірі болды. Оның қызы Изабелла, Мантуядан сенатор, 1992 жылы Джанни Алеманноға үйленді; Алеманно 2008 жылдан 2013 жылға дейін Рим мэрі қызметін атқарды, бірақ қайта сайланбады.