Кіріспе
Американдық драмалық колоратура сопраносы Джун Андерсон (30 желтоқсан 1952 жылы туған) – «Грэмми» сыйлығын жеңіп алған американдық колоратура сопраносы. Ол Россини, Доницетти және Винченцо Беллинидің белканто өнерлерімен танымал. Кейіннен ол репертуарын кеңейтіп, орыс репертуары және Рихард Штраустың шығармаларындағы рөлдерді де қосты. 2008 жылы Андерсон француз үкіметімен «Ordre des Arts et des Lettres» орденінің командирі атанды, ал 2007 жылы Париждегі классикалық музыканың «Victoires de la musique classique» сыйлығында «Victoire d'honneur» құрметті сыйлығын алды. Андерсон «Ла Скала», «Ковент-Гарден», «Ла Фениче», «Метрополитен Опера», «Сан-Франциско Операсы», «Чикаго лирикалық операсы» және «Театро Колон» сияқты танымал опера театрларында өнер көрсетті. Ол дирижерлер Леонард Бернштейн, Джеймс Левин, Шарль Дютуа, Зубин Мехта, Риккардо Мути, Сейджи Озава, Джузеппе Синополи, Кент Нагано және Майкл Тилсон Томаспен ынтымақтастықта жұмыс істеді.
June Anderson (born December 30, 1952) is a Grammy Award winning American coloratura soprano. She is known for bel canto performances of Rossini, Donizetti, and Vincenzo Bellini. Subsequently, she has extended her repertoire to include a wide variety of other roles, including those from the Russian repertoire and works by Richard Strauss. In 2008, Anderson was elevated to Commandeur of the Ordre des Arts et des Lettres by the French Government and in 2007 received a "Victoire d'honneur" in the Victoires de la musique classique in Paris. Anderson has performed in noted opera houses including La Scala, Covent Garden, La Fenice, Metropolitan Opera, San Francisco Opera, Lyric Opera of Chicago and Teatro Colón. She has collaborated with conductors Leonard Bernstein, James Levine, Charles Dutoit, Zubin Mehta, Riccardo Muti, Seiji Ozawa, Giuseppe Sinopoli, Kent Nagano and Michael Tilson Thomas.
Ерте мансап
Андерсон жоғары мектепте оқып жүрген кезінде Йель / Нью-Хейвен аймағындағы бірнеше қойылымдарда ән шырқады. 1968 жылы ол Йель университетінде Гайдннің "L'infedeltà delusa" операсында ән орындады. 1970 жылы ол Вердидің "Риголетто" операсында Нью-Хейвен опера компаниясымен Гилда рөлінде өнер көрсетті. 1978 жылы Нью-Йорк опера театрында Моцарттың "Солғай флейта" операсында Түннің патшайымы рөлінде кәсіби опералық дебютін жасады. Бірнеше жыл өткен соң, ол Милош Форман режиссерлік еткен, "Оскар" сыйлығын жеңіп алған "Амадей" фильмінде Түннің патшайымына дауыс берді. Нью-Йорк опера театрында жұмыс істеген кезеңде ол Римский-Корсаковтың "Алтын әтеш", Вердидің "Риголетто" және "Травиата", Россинидің "Севилья шашасы", Генделдің "Юлий Цезарь" және Моцарттың "Дон Жуан" (Эльвира рөлінде) операларында ән шырқады. 1981 жылы ол Жак Оффенбахтың "Гофманның ертегілері" операсында үш негізгі сопрано рөлін орындады, бұл 1973 жылы Беверли Силлзден кейін Нью-Йорк операсында алғаш рет болды.
1980 жылдар
Андерсон 1982 жылы Нью-Йорк Сити Операсынан кетіп, еуропалық мансапқа кірісті. 1989 жылдың шілдесінде ол Париждегі жаңа Опера Бастилияның ашылу салтанатында ән шырқады, Мейербердің «Le pardon de Ploërmel» операсынан «Ombre légère» орындады. (Модернисттік кеңістік оған ұнамады, Андерсон кейінірек: «Ол орын спорт залы сияқты көрінеді» деген еді.)
In July 1989, she sang at the inaugural gala of the new Opéra Bastille in Paris, performing Ombre légère from Le pardon de Ploërmel, by Meyerbeer. (Not a fan of the modernist space, Anderson was later quoted as saying, "The place looks like a gymnasium." )
Leonard Bernstein selected her to perform as Cunegonde in a December 13, 1989 London concert version of Candide conducted by the composer (for which she later shared an award for Best Classical Album at the 34th annual Grammy Awards (1992), given for the December 1989 Abbey Road Studios recording by the same cast and conductor). Twelve days later, again with Bernstein, she appeared in Berlin for a Christmas Day performance of Beethoven's Symphony No. 9 in D minor "Choral" at the Schauspielhaus, celebrating the fall of the Berlin Wall. The December 25, 1989 concert was broadcast live in more than twenty countries to an estimated audience of 100 million people, and was performed by an orchestra and chorus made up of many nationalities: from Germany, the Bavarian Radio Symphony Orchestra and Chorus, the Chorus of the Berlin Radio Symphony Orchestra, and members of the Sächsische Staatskapelle Dresden; from the Soviet Union, members of the Orchestra of the Kirov Theatre, from the United Kingdom, members of the London Symphony Orchestra; from the US, members of the New York Philharmonic, and from France, members of the Orchestre de Paris.
Леонард Бернштейн оны 13 желтоқсан 1989 жылы композитордың өзі дирижерлік еткен «Кандид» операсының Лондондық концерттік нұсқасында Кунегонда рөліне шақырды (содан кейін ол 34-ші жыл сайынғы Грэмми сыйлықтарында (1992) ең үздік классикалық альбом үшін сыйлық алды, ол 1989 жылғы Abbey Road студиясындағы осы құрамымен және дирижермен жазылған). Он екі күннен кейін, тағы да Бернштейнмен бірге, ол Берлинде Бетховеннің ре минорындағы «Хорал» атты 9-шы симфониясын Рождество күні орындады, бұл Берлин қабырғасының құлауын тойлауға арналған шара болды. 1989 жылдың 25 желтоқсанындағы концерт жиырмадан астам елде тікелей эфирде көрсетілді, оны шамамен 100 миллион адам тамашалады. Орындаушылар құрамында көптеген ұлттан өкілдер бар: Германиядан – Бавария радиосының симфониялық оркестрі мен хоры, Берлин радиосының симфониялық оркестрінің хоры және Дрездендегі Sächsische Staatskapelle мүшелері; КСРО-дан – Киров театрының оркестрінің мүшелері, Ұлыбританиядан – Лондон симфониялық оркестрінің мүшелері; АҚШ-тан – Нью-Йорк филармониясының мүшелері, Франциядан – Париж оркестрінің мүшелері.
In July 1989, she sang at the inaugural gala of the new Opéra Bastille in Paris, performing Ombre légère from Le pardon de Ploërmel, by Meyerbeer. (Not a fan of the modernist space, Anderson was later quoted as saying, "The place looks like a gymnasium." )
Leonard Bernstein selected her to perform as Cunegonde in a December 13, 1989 London concert version of Candide conducted by the composer (for which she later shared an award for Best Classical Album at the 34th annual Grammy Awards (1992), given for the December 1989 Abbey Road Studios recording by the same cast and conductor). Twelve days later, again with Bernstein, she appeared in Berlin for a Christmas Day performance of Beethoven's Symphony No. 9 in D minor "Choral" at the Schauspielhaus, celebrating the fall of the Berlin Wall. The December 25, 1989 concert was broadcast live in more than twenty countries to an estimated audience of 100 million people, and was performed by an orchestra and chorus made up of many nationalities: from Germany, the Bavarian Radio Symphony Orchestra and Chorus, the Chorus of the Berlin Radio Symphony Orchestra, and members of the Sächsische Staatskapelle Dresden; from the Soviet Union, members of the Orchestra of the Kirov Theatre, from the United Kingdom, members of the London Symphony Orchestra; from the US, members of the New York Philharmonic, and from France, members of the Orchestre de Paris.
1990 жылдар
Келесі онжылдықта Андерсон дәстүрлі белканто рөлдерін жалғастырды, бірақ сонымен қатар репертуарын кеңейтті. Андерсон 1990 жылғы қаңтарда Карнеги залында Берлиоздың «Жазғы түндер» әндер циклын орындады, дирижерлік жасаған – Джузеппе Синополи, Лондонның Филармония оркестрімен бірге. Сол жылы ол Метрополитен операсында Россинидің «Семирамида» операсында Мэрилин Хорн мен Сэмюэл Рамимен бірге өнер көрсетті. 1990 жылы Андерсон Пезарода Россинидің сирек қойылатын «Риккардо және Зорайде» операсында өнер көрсетті, сондай-ақ Андрей Шербанның режиссерлігімен Чикаго лирикалық операсында «Лючия ди Ламмермур» операсының жаңа қойылымында қатысты. 1990 жылды Зубин Мехта мен Нью-Йорк филармониясымен Жаңа жылдық гала-концертімен аяқтады, ол PBS телеарнасында «Live from Lincoln Center» бағдарламасы арқылы бүкіл елге таратылды. 1991 жылғы ақпанда ол Нью-Йорк опера оркестрімен бірге «La sonnambula» операсын орындау үшін Карнеги залына оралды. Сондай-ақ 1991 жылы ол Метрополитен операсының «жаңа» үйінің күміс мерейтойын тойлауға арналған гала-концертіне қатысып, Джеймс Левиннің дирижерлігімен «Je suis Titania» әнін орындады. Ол сондай-ақ Павароттимен Реджо-Эмилиядағы Театро Валлиде оның сахнадағы алғашқы өнерінің 30 жылдығын тойлауға арналған гала-концертте ән шырқады. 1991 жылғы Рождество күні ол сопрано Сара Уокер, тенор Клаус Кёниг және бас Ян Хендрик Рутерингпен бірге Бетховеннің 9-шы симфониясын орындады, дирижерлік жасаған – Леонард Бернштейн, концерт Берлиндегі Schauspielhaus театрында өтті; Deutsche Grammophon компаниясы концертті жазды және «Ode an die Freiheit» деген атпен шығарды. 1992 жылы ол «Ла Донна дель Лаго» операсындағы алғашқы Елена рөлін «Ла Скала» театрында ойнады, бұл театрдың 150 жыл ішіндегі алғашқы қойылымы болды, ол Россинидің туғанына 200 жыл толуына орай сахналады. Сол жылы ол Метрополитен операсында Франческа Замбеллоның сахналаған «Лючия ди Ламмермур» операсының жаңа, даулы қойылымында өнер көрсетті. Эдвард Ротштейн The New York Times газетінде былай деп жазды: «Көрермендердің наразылығының бір бөлігі сахналық қойылым мен спектакльде сақталған көптеген музыкалық қасиеттердің арасындағы контрастқа байланысты болуы мүмкін, бұл Метте бұрын-соңды ұсынылған партитураның ең толық нұсқасы болды. Джун Андерсон, кеш соңына қарай қолы көгілдір болып кеткен, опера барысында Люцияны барған сайын нәзік сезімталдықпен орындады. Ол виртуоздық өнерді әдемі, есте қаларлық тазалықпен біріктіретін ақымақ сахнаны ұсынды». Келесі жылы Андерсон Чайковскийдің «Мазеппа» операсында Мария рөлін ойнады, Карнеги залында Нью-Йорк опера оркестрімен бірге концерттік орындалымда. 1993 жылы ол Чикаго лирикалық операсында Вердидің «Травиата» операсында да өнер көрсетті. Бұл қойылым туралы Chicago Tribune газетінің сыншысы былай деп жазды: «Шоу, әрине, Виолетта Валерийге тиесілі. Андерсон Лирикалық опера үшін бұдан артық ештеңе істемеді. Ол рөлдің әрбір сезімін өзінің әдеттегі қарқындылығы мен сенімділігімен қабылдады, үмітсіз қуаныштан бастап Альфредоға деген алғашқы махаббатына таңғалған қуаныштан бастап, тіпті ең қатты операға барғандардың жүрегін қатты тартқан өлім аузындағы сахнаға дейін. Әр драмалық ым-ишара мұқият ойластырылғандай көрінді, бірақ ештеңе әдепті немесе тек тегін болып шықты. Оның гүлденуі біркелкі болды, ол театр бойымен оңай жобалай алды, тіпті жұмсақ ән салғанда да («Addio, del passato» әніне арналған bel canto жолдарын қаншалықты әдемі етіп, бізге арияның екі тармағын берді), және ол аудиторияның жанашырлығын өзіне ұқсатып, ақылды әнші-актриса ретінде тартты. Андерсонның Виолеттасы Лириканың ұлы дәстүріне сай келеді». Андерсон 1995 жылы Парижде Роберто Алаганамен бірге Андрей Шербан сахналаған және Уильям Дадли жобалаған «Лючия ди Ламмермур» операсының тағы бір даулы қойылымында өнер көрсетті. International Herald Tribune газеті Шербан мен Дадлиді «көкпелер» қарсы алғанын атап өткенмен, Андерсонның өнер көрсетуі туралы былай деп жазды: «Бұл таңғажайып актерлік құрамға арналған құттықтаулардан басқа ештеңе жоқ. Джун Андерсон – бұл дәл қазіргі кездегі Люция, және ол өзін сахналаудың қызу талаптарына ерлікпен бергенімен, ол рөлді дауыстық құралдарды керемет иеленіп, психологиялық мағынаны түсінумен де орындады». Кейін 1995 жылы Андерсон Метрополитен операсына Павароттимен бірге «Режимент қызы» («La fille du régiment») операсында оралды, ол туралы The New York Times газеті былай деп жазды: «Андерсон ханымның Мариге деген пікірі заңды. Жақсылық әсемдіктің ең төменгі деңгейінде, ал еркек балалық қажыр-қайрат басым. Әрине, бұл рөл колоратуралық сопраноның ең бай алтын кендерінің бірі. Андерсон мырза қиындықтарға батылдықпен, қажырлылықпен және әннің керемет әсемдігімен төтеп береді. Оның киген киімінің киімі кешке көп көмектеседі». Россинидің «Отелло» операсында Дездемона рөлін көп жылдар бойы ойнаған Андерсон 1995 жылы Лос-Анджелесте Вердидің «Отелло» операсындағы сол рөлде дебют жасады, Пласидо Домингомен бірге. Ол сондай-ақ Ковент-Гарденде Вердидің «I due Foscari» операсындағы алғашқы Лукреция рөлін ойнады және жылды Метрополитен операсында «Die Fledermaus» операсындағы Розалинда рөлінде дебют жасап аяқтады. 1996 жылы Андерсон Вердидің «Giovanna d'Arco» операсында Жанна д’Арк рөлін ойнады, Нью-Йорк пен Барселонада концерттік орындалымдарда және Ковент-Гарденде сахналық қойылымда. Ол 1996 жылы Чайковскийге оралды, Токиода «Евгений Онегин» операсындағы алғашқы Татьяна рөлін ойнады. Ол сондай-ақ сол жылы Токиода итальяндық тенор Сальваторе Фисичелламен бірге «La Traviata» операсында өнер көрсетті. Ол Метрополитен операсында Джеймс Левиннің 25 жылдығын тойлауға арналған гала-концертке қатысып, Карло Бергонци мен Ферруччо Фурланеттомен бірге «I Lombardi alla prima crociata» операсынан үзіндіні орындады, ол осы жылы Левин, Лучано Паваротти, Сэмюэл Рами және Метрополитен опера оркестрімен бірге толыққанды жазылған туынды. 1997 жылы Андерсон Винченцо Беллинидің «Норма» операсындағы алғашқы Норма рөлін Чикаго лирикалық операсында ойнады. Chicago Tribune газеті Андерсонның «айқын, жарқын жоғарғы диапазонының ең керемет болғанын» атап өтті, сопрано «күшпен және нюанстық сезімталдықпен ән салды» және оның актерлік шеберлігін де жоғары бағалады: «Драмалық тұрғыдан Андерсон ерекше болды, оның қақтығысқан сезімдерін қадір-қасиетпен теңдестірілген қарқынмен көрсетті». Кейін 1997 жылы ол Вердидің «Эрнани» операсындағы алғашқы Эльвира рөлін ойнау үшін Нью-Йорк опера оркестріне оралды. 1998 жылы Андерсон Opera News газетінде «жеңіл колоратуралық рөлдерден «терең суға»» қарай бет бұру туралы сөйледі: «Мен оны мүмкіндігінше ұзаққа соққысы келді. Мен былай дедім, және оны көп рет цитаталады, мен «Норминаны» ойнағым келмейді. Мен Норманы ойнағым келді. Және Леонораны. Мен субретка сияқты көрінгім келмейді. Мен өзімнің мансабымның басында «Il Corsaro» және «La Battaglia di Legnano» сияқты туындыларды орындадым, сондықтан Верди әрқашан маған жақын болды. Мен көбінесе «Риголетто» мен «Травиата» операларын орындадым, содан кейін бірнеше жыл бұрын Дездемона рөлін қостым. Сонымен, Леонора кезегінде болар». Шындығында, 1998 жылы Андерсон Метрополитен операсында Вердидің «Il trovatore» операсындағы алғашқы Леонора рөлін ойнады, құрамында Ричард Маргисон мен Долора Зайик болды.
[S]ome of the audience's outrage may have been due to the contrast between the staging and the many musical virtues that survived in the performance, which was the most complete version of the score ever presented at the Met. June Anderson who must have had black and blue arms by the evening's end, so often was she grabbed and tossed about sang Lucia with more and more refined empathy as the opera proceeded She delivered a mad scene that combined virtuosic control with a lovely, haunting innocence. The following year, Anderson appeared as Maria in Tchaikovsky's Mazeppa, in a concert performance at Carnegie Hall with the Opera Orchestra of New York. In 1993, she also appeared in Verdi's La traviata at the Lyric Opera of Chicago. Of that performance, the Chicago Tribune critic wrote:The show belongs, of course, to Violetta Valery. Anderson quite simply has done nothing finer for Lyric Opera. She internalized every emotion of the role with her usual intensity and conviction, from desperate gaiety to startled joy at her first stirrings of love for Alfredo, right on through to her deathbed scene, which tugged mightily at the heartstrings of even the most jaded opera goers Every dramatic gesture seemed careful thought out, yet nothing appeared mannered or merely gratuitous. . . [H]er fiorature were uniformly true, she was able to project easily throughout the theater even when singing softly (how beautifully she floated the bel canto line of "Addio, del passato", giving us both verses of the aria), and she commanded the audience's sympathy like the canny singing actress she is. Anderson's Violetta lives up to the great Lyric tradition. Anderson began 1995 by appearing in Paris with Roberto Alagna in another controversial production of Lucia di Lammermoor, staged by Andrei Şerban and designed by William Dudley. While the International Herald Tribune noted that Şerban and Dudley were greeted by a "chorus of boos", it wrote of Anderson's performance:[T]here were nothing but cheers for the impressive cast. June Anderson is surely the Lucia of the moment, and although she lent herself heroically to the frenetic demands of the staging, she also sang the role with superb possession of her vocal means and understanding of the psychological subtext. Later in 1995, Anderson returned to the Metropolitan Opera in La fille du régiment with Pavarotti, of which The New York Times wrote:Ms. Anderson's take on Marie is a legitimate one. Winsome charm is at a minimum; tomboy toughness takes over. The role is, of course, one of the coloratura soprano's richest gold mines. Ms. Anderson takes its long series of hurdles with courage, adventure and cool beauty of singing. Wearing a uniform as well as she does is no small help to the evening. After appearing as Desdemona in Rossini's Otello for many years, in 1995 Anderson debuted in the same role in Verdi's Otello in Los Angeles, opposite Plácido Domingo. She also created her first Lucrezia in Verdi's I due Foscari at Covent Garden and ended the year with her debut as Rosalinde in Die Fledermaus at the Metropolitan Opera. In 1996, Anderson portrayed Joan of Arc in Verdi's Giovanna d'Arco, both in concert versions in New York and Barcelona, and in a stage production at Covent Garden. She returned to Tchaikovsky in 1996, portraying her first Tatiana in Eugene Onegin in Tokyo. She also appeared in La Traviata, alongside the Italian tenor Salvatore Fisichella, in Tokyo that same year. She participated in the Gala celebrating James Levine's 25th Anniversary at the Metropolitan Opera, singing with Carlo Bergonzi and Ferruccio Furlanetto a selection from I Lombardi alla prima crociata, a work she recorded in its entirety with Levine, Luciano Pavarotti, Samuel Ramey and the Metropolitan Opera orchestra that same year. In 1997, Anderson made her first appearance in Vincenzo Bellini's Norma at the Lyric Opera of Chicago. The Chicago Tribune noted that Anderson's "clear, bright upper range was at its clarion best, the soprano singing with strength and nuanced sensitivity" and hailed her acting as well: "[D]ramatically, Anderson was exceptional, drawing out all of the conflicting emotions with an intensity tempered by dignity." Later in 1997, she returned to the Opera Orchestra of New York to portray her first Elvira in Verdi's Ernani. In 1998, Anderson spoke in Opera News of her move away from light coloratura roles "into deeper water":I wanted to put it off as long as possible. I kept saying, and it's been quoted so many times, I didn't want to do "Normina." I wanted to do Norma. And Leonora. I didn't want to sound like a soubrette trying to do these things. I've done things like Il Corsaro and La Battaglia di Legnano very early in my career, so Verdi's always been a presence. I did mostly Rigolettos and Traviatas, and then I added Desdemona a few years ago. So I suppose Leonora would be next in line." Indeed, in 1998, Anderson played her first Leonora in Verdi's Il trovatore at the Metropolitan Opera, in a cast including Richard Margison and Dolora Zajick.
2000 жылдар
Соңғы жылдары Андерсон кейде бұрынғы рөлдеріне оралып, 2000 жылы Сан-Паулудағы «Лючия» операсында, 2002 жылы Афинада, 2001 жылы Метрополитен операсындағы «Ла Травиата» операсында, сондай-ақ «La sonnambula» (Опера де Марсель, 2004) және «Maometto II» (Билбао, 2005) операларының жаңа қойылымдарында өнер көрсетті. Ол 2001 жылы Парма және Колон театрында, ал 2006 жылы Марсель операсында және Канада опера компаниясында «Норма» рөлінде көрінді. Бұл соңғы қойылым туралы Торонтодағы «The Globe and Mail» газетінде былай деп жазылды: «Белканто» термині жиі қолданылады, бірақ ол өз мағынасын береді: әдемі ән айту, бірақ жай ғана сүйкімді емес, әдемі; музыкалық сезімталдық және композитордың жасаған өте қиын дауыстық сынақтарына қарамастан, дауыстың нақтылығы, сонымен қатар музыка мен драмадағы эмоцияларды терең түсініп, жеткізу. Міне, осының бәрін Джун Андерсонның «Нормасы» түсінді және жеткізді. Андерсон, сондай-ақ, рөлге сай келді: әйелдік, сәнді және қадірлі. Каллас пен Сазерлендтен кейін одан жақсы «Норма» болды деп күмәнім бар. «The Toronto Star» газеті Андерсонның «Норма» рөліндегі ойнауы туралы былай деп жазды: «Бұл титулдық рөл – әрбір сопрано диваның тәжі үшін асыл тас. . Қазіргі заманның ең ұлы «Нормаларының» бірі – американдық сопрано Джун Андерсонның қатысуы ерекше. . Андерсон актерлік құрамға соңғы сәтте қосылды, оның тамаша драмалық қатысуы бар. . Андерсон «Норманы» қоршап тұрған барлық қайшылықты көрсетеді. Америкалық сопрано рөлдің жақын тұрған жағын да көрсетеді, бұл әйгілі «Casta diva» ариясында айқын көрінеді, ол ай құдайына шақыру арқылы көрінеді. Андерсонның өзі ғана билет ақысына тұрарлық. Андерсон жаңа шекараларды бағындыруды жалғастыруда, Доницеттидің «Анна Болена» (Питтсбург, 2000) және «Le convenienze ed inconvenienze teatrali» (Монте-Карло, 2004) операларында дебют жасады, Ханс Вернер Хензедің «Бассаридтер» (Шатель театры, 2005), Россинидің «Реймс сапары» (Монте-Карло, 2005) және Ричард Штраустың «Каприччо» (Неаполь, 2002) және «Дафне» (Ла Фениче, 2005) операларында өнер көрсетті. «Дафне» рөліндегі дебюті туралы «Opera» журналының бір рецензенті былай деп жазды: «Бұл спектакль мен үшін Джун Андерсоннің толыққанды жеңісі болды. Ол карьерасының осындай кезеңінде күш-жігерін, амбицияларын және жаңа жобаларын азайтуы мүмкін еді, бірақ оның орнына өзінің көркемдік шеңберін кеңейтуді жалғастыру туралы лайықты шешім қабылдады, өйткені бұл бірінші «Дафне» (жақындағы «Каприччо» графшасынан кейін) осыны көрсетті. [T] ән айту сансыз жағымды сәттерді сыйлады: кристаллды тембр, нақты сызықтар, мінсіз интонация, өте қиын жоғары ноталарды оңай орындау. 2007 жылы Андерсон дирижер Кристоф Эшенбахпен және Париж оркестрімен бірге Вердидің «Реквиемін» Парижде, Лейпцигтегі «Норма» операсын, Венециядағы Ла Феничедегі гала-концерттерде (2007 жылғы маусым) және Афинадағы Геродос Аттикустың Одеонында (2007 жылғы шілде) Мария Калластың қайтыс болуының 30 жылдығына арналған концертте өнер көрсетті. Ол 2007 жылғы қазан айында Бильбаода «Анна Болена» рөлінде ойнады және жылды Манчестердегі Вердидің «Реквиемімен» және Лондондағы Пауыл соборындағы концертпен аяқтады. 2008 жылы Андерсон Франция үкіметінен «Ordre des Arts et des Lettres» орденінің «Officier» дәрежесінен «Commandeur» дәрежесіне көтерілді, бұл орденнің ең жоғары наградасы болып табылады және «әдемі суретшілер мен жазушыларды, сондай-ақ француз мәдениетін әлемге тануға үлес қосқан адамдарды» мақтайды. 2008 жылғы кестесіне Экс-ан-Прованс, Брюссель, Бордо, Париж қалаларында концерттер, дирижер Кент Нагано және Монреаль симфониялық оркестрімен Квебектегі Бел Канто фестивалінде және Женевадағы Рождестволық концерт кірді. 2009 жылы Андерсон Италияның Триест қаласындағы Верди театрында «Норма» (2009 жылғы ақпан-наурыз) және Бельгияның Льеж қаласындағы Opéra Royal de Wallonie операсында «Лукреция Борджия» (2009 жылғы маусым) рөлдерін ойнады. 2010–11 маусымда Джун Андерсон репертуарына екі жаңа рөл қосты: Ницца операсындағы «Кармелиттер диалогтарындағы» Мадам Лидоин және Валония корольдік операсындағы «Саломе» (опера). 2012 жылғы кестесіне Джон Адамстың «Никсон Қытайда» операсындағы Пэт Никсон рөлінде тағы бір дебюттік рөл кірді.
The performance seemed to me an absolute triumph for June Anderson. At a career stage where she could reasonably be expected to scale down effort, ambition and new projects, she has instead taken the admirable decision to continue expanding her artistic range as this first ever Daphne (follow up to her recent first ever Capriccio Countess) demonstrated [T]he singing offered countless ravishments: crystalline timbre, clean cut line delineation, dead on target intonation, awesomely easy projection of one perilously exposed high phrase after another. In 2007, Anderson performed Verdi's Requiem in Paris with conductor Christoph Eschenbach and the Orchestre de Paris, Norma in Leipzig, and at galas at La Fenice in Venice (June 2007), and the Odeon of Herodes Atticus in Athens (July 2007) honoring the 30th anniversary of the death of Maria Callas. She appeared as Anna Bolena in Bilbao in October 2007, and ended the year with Verdi's Requiem in Manchester and at St. Paul's Cathedral in London. In January 2008, Anderson was elevated from "Officier" to "Commandeur" of the Ordre des Arts et des Lettres by the French Government, the highest level of commendation within the Ordre recognizing "eminent artists and writers, as well as individuals who have contributed to the recognition of French culture in the world." Her 2008 schedule included recitals and concerts in Aix en Provence, Brussels, Bordeaux, Paris, a performance with conductor Kent Nagano and the Montreal Symphony Orchestra, at the Bel Canto Festival in Québec, and a Christmas concert in Geneva. In 2009, Anderson appeared in the title roles of Norma at Teatro Verdi in Trieste, Italy (February March 2009), and Lucrezia Borgia at Opéra Royal de Wallonie in Liège, Belgium (June 2009). In the 2010–11 season, June Anderson added two new roles to her repertoire: Madame Lidoine, in Dialogues des Carmelites at the Opéra de Nice, and Salome (opera) at the Opéra Royal de Wallonie. Her 2012 schedule included a further role debut as Pat Nixon in John Adams' Nixon in China at the Théâtre du Châtelet.