Кіріспе

Беверли Силс (25 мамыр 1929 – 2 шілде 2007) – американдық опералық сопрано және импресарио. Оның мансабының шары 1950-1970 жылдар аралығында болды. Ол Гендель мен Моцарттан бастап Пуччини, Массене және Вердидің репертуарын орындағанымен, операдағы және жазбалардағы колоратуралық сопрано рөлдеріндегі өнерімен ерекше танымал болды. Силс көбінесе Доницетти операларымен байланысты болды, оның көптеген рөлдерін орындап, жазды. Оның есімді рөлдеріне Доницеттидің «Люсия ди Ламмермур» операсындағы басты рөл, Массенедің «Манон» операсындағы басты рөл, Доницеттидің «Регимент қызы» операсындағы Мари, Оффенбахтың «Хоффманның әңгімелері» операсындағы үш қаһарман, Россинидің «Севильский шаштараз» операсындағы Розина, Вердидің «Травиата» операсындағы Виолетта және ең бастысы Доницеттидің «Роберто Деверо» операсындағы Элизабетта кіреді. «Нью-Йорк Таймс» газеті оның техникасы үлгілі екенін атап өтті: «Ол колоратуралық роляларды және әшекейлерді, жарқын жоғары D және E ноталарын, көрінетіндей, оңай икемділікпен орындай алатын. Ол тамаша музыкалық біліммен, ырғақтық нақтылықпен және мәтінге терең сезіммен ән айтты». 1980 жылы әншіліктен зейнетке шыққаннан кейін ол Нью-Йорк операсының бас директоры болды. 1994 жылы Линкольн орталығының, ал 2002 жылы Метрополитен операсының төрағасы болды және 2005 жылы қызметтен кетті. Силс өзінің танымал атын туа біткен кемістіктердің алдын алу және емдеу жөніндегі қайырымдылық жұмысына арнады.

Өмірбаян

Беверли Силлс Бруклиннің Краун-Хайтс ауданында, Нью-Йорк қаласында, Шерли Банн (туған жері Соня Марковна), музыкант, және Моррис Сильвермен, сақтандыру брокері отбасында дүниеге келді. Оның ата-анасы Украинаның Одесса қаласынан (сол кезде Ресейдің бір бөлігі) және Румынияның Бухарест қаласынан келген еврей иммигранттары еді. Ол Бруклинде өсті, онда достары арасында "Баблз" Сильвермен деп аталды. Бала кезінде ол идиш, орыс, румын, француз және ағылшын тілдерін білді. 1945 жылы Силлс Джейкоб Дж. Шуберт қойған Гилберт және Салливанның гастрольдік труппасымен кәсіби сахнада тұңғыш рет өнер көрсетті, АҚШ және Канаданың он екі қаласында жеті түрлі Гилберт және Салливан операларын орындады. 1987 жылғы автобиографиясында ол бұл гастрольдің оның тез арада танымал болған комедиялық уақытын дамытуға көмектескенін айтады: "Мен Patience операсындағы атау рөлін ойнадым – өте күлкілі, шалақы қыз. Мен оны ақымақ Дора ретінде ойнадым, менде шалақылыққа қабілеттілік бар екенін білдім, және сахнада оны көрсету қызықты болды". Силлс тағы бірнеше жыл оперетталарда ән шырқады. 1946 жылдың 9 шілдесінде Силлс Артур Годфридің "Талантты іздеушілер" радиошоуында қатысушы ретінде пайда болды. Ол Шубертпен келісімшартта болғандықтан "Вики Линн" псевдонімімен ән айтты. Шуберт Годфридің егер ол байқауда жеңіске жетсе, "Беверли Силлсті" өзі тапқандығын айтқанын қаламады (бірақ ол ақыры жеңіске жетпеді). Силлс Виктор Герберттің "Фортунашы" операсынан "Ром өмірі" әнін орындады. Силлс 1951 жылдың 14 ақпанында Филадельфия Граждандық Гранд Опера Компаниясымен Бизенің "Кармен" операсында Фраскита рөлінде опералық сахнада тұңғыш рет өнер көрсетті (көптеген сілтемелерде қате түрде 1947 жыл деп көрсетілген). 1951 жылдың күзінде ол Чарльз Вагнер Опера Компаниясымен Солтүстік Америкада гастрольдік сапарда болды, "La traviata" операсында Виолетта рөлін, ал 1952 жылдың күзінде "Кармен" операсында Микаэла рөлін орындады. 1953 жылдың 15 қыркүйегінде ол Сан-Франциско операсында Бойтоның "Мефистофель" операсында Троялық Елена рөлінде дебют жасады және сол маусымда "Дон Джованни" операсында Донна Эльвира рөлін орындады. Ол әдетте орындайтын репертуардан тыс қадам ретінде, Силлс 1954 жылдың шілдесінде Солт-Лейк-Ситиде Аиданың басты рөлін төрт рет орындады. 1955 жылдың 29 қазанында ол алғаш рет Нью-Йорк опера театрында Иоганн Штраустың "Жарқанат" операсында Розалинда рөлінде өнер көрсетті, бұл өте мақтауға ие болды. 1956 жылы ол Левисон стадионында 13000-нан астам көрермен алдында белгілі опералық дирижер Альфредо Антонинимен бірге Беллинидің "I puritani" операсынан ария орындады. Оның беделі 1958 жылы Дуглас Мурдың "Бейби Доу балладасы" операсының Нью-Йорк премьерасында басты рөлді ойнауымен кеңейді. 1956 жылдың 17 қарашасында Силлс Кливлендтегі "The Plain Dealer" газетінің журналисі Питер Грингоға үйленді және Кливлендке көшіп барды. Грингомен 1959 жылы Мередит ("Маффи") және 1961 жылы Питер, Ж. ("Бакки") атты екі баласы болды. Мюффи (2016 жылдың 3 шілдесінде қайтыс болды) толық саңырау және көп қабатты склерозбен ауырған; Питер, Ж. ауыр психикалық мүгелектікке ұшыраған. Силлс балаларына күтім жасау үшін өнер көрсету кестесін шектеді. 1960 жылы Силлс отбасымен Бостонға жақын Милтон қаласына (Массачусетс штаты) көшіп барды. 1962 жылы Силлс Бостон опера компаниясымен Массенедің "Манон" операсында басты рөлді орындады, бұл опера режиссері Сара Колдуэллдің көптеген рөлдерінің алғашқысы болды. Манон өзінің мансабының басым бөлігінде Силлстің таңбаланған рөлдерінің бірі болды. 1964 жылдың қаңтар айында ол өзінің алғашқы Түннің патшайымын Моцарттың "Солдат флейтасы" операсында Колдуэлл үшін орындады. Силлс өзінің колоратура техникасы мен орындаушылығы үшін сыншылардың мақтауына ие болса да, ол соңғы рөлді ұнатпады; ол екі ария мен финал арасындағы уақытты мерекелік хаттарды толтырумен өткізетінін байқады.

Ән айтудың ең үздік жылдары

1966 жылы Нью-Йорк опера театры Генделдің сол кездегі көбіне танылмаған операсы «Джулио Чезарьді» (Норман Трейглмен бірге Чезарь рөлінде) қайта қойды, ал Силлстің Клеопатра рөліндегі орындалуы оны халықаралық опера жұлдызына айналдырды. Силлс сондай-ақ Льюисон стадионындағы жазғы концерттік қойылымда Донна Анна рөлімен «ресми емес» Мет дебютін жасады, бірақ одан әрі ештеңе болмады, тек Рудольф Бингтің Флотовтың «Марта» сияқты рөлдерге жасаған ұсыныстары болды. NYCO-дағы келесі маусымдарда Силс Римский-Корсаковтың «Алтын әтешіндегі» Шемаха патшайымы, Манонның атау ролі, Доницеттидің «Лючия ди Ламмермур» операларында, сондай-ақ Пуччинидің «Трилогия» трилогиясындағы үш әйел рөлі – Сур Анжелика, Джорджетта және Лореттада үлкен жетістіктерге қол жеткізді. 1969 жылы Силс Бостон симфониясымен бірге Рихард Штраустың 1912 жылғы «Ариадна на Наксос» операсының американдық премьерасында (концерттік нұсқада) Зербинетта ролін орындады. Оның рөлді орындауы, әсіресе Зербинеттаның «Großmächtige Prinzessin» ариясы, ол бастапқы жоғары тонда орындады, оған үлкен мақтау әкелді. Үйдегі бейнежазбалар коллекционерлер арасында жылдар бойы тарады және интернет-аукциондарында жоғары бағаға сатылды (қойылым 2006 жылы коммерциялық түрде шығарылды, жоғары бағаланды). Жылдың екінші маңызды оқиғасы – Ла Скаладағы Россинидің «Коринф қоршауындағы» Памира рөліндегі дебюті болды, бұл оның Newsweek журналының мұқабасына түсуіне әкелді. Силлстің қазіргі кездегі жоғары беделі оны 1971 жылы Time журналының мұқабасына шығарды, онда ол «Американың опера королевасы» деп сипатталды. Бұл атау орынды болды, өйткені Силлс отбасының қадір-қасиеті үшін шетелдегі өнер көрсетулерін әдейі шектеді. Оның шетелдегі маңызды өнер көрсетулеріне Лондонның Ковент-Гарден, Миланның Ла Скала, Венецияның Ла Фениче, Вена мемлекеттік операсы, Швейцарияның Лозаннадағы Театр де Болье және Париж концерттері кірді. Оңтүстік Америкада ол Буэнос-Айрес пен Сантьяго опера үйлерінде, Перудың Лима қаласында концерттерде ән шырқады және Мексика қаласында бірнеше қойылымдарда, соның ішінде Лучано Павароттимен бірге «Лючия ди Ламмермур» операсында өнер көрсетті. 1971 жылдың 9 қарашасында Нью-Йорк операсының «Алтын әтеш» қойылымы кабельдік теледидар абоненттеріне тікелей эфирде көрсетілді. Осы кезеңде ол 1968 жылдың мамырында Вирджиния Грэмнің «Girl Talk» ток-шоуында (ABC Films тарапынан таратылатын апталық серия) алғаш рет теледидарда пайда болды. Сериалдың таланттарды іздеушісі болған опера жанкүйері продюсерді оны эфирге шығаруға көндірді және ол үлкен сәттілікке ие болды. Мансабының қалған бөлігінде ол ток-шоу қонағы ретінде жарқырады, кейде қонақ жүргізуші ретінде де жұмыс істеді. 1974 жылдың қазан айының соңында Силлс жұмыртқа безінің қатерлі ісігіне (кейде бұл ауруды сүт безінің қатерлі ісігі деп қате айтады) операция жасады. Оның жазылуы өте жылдам және толық болды, ол бір айдан кейін Сан-Франциско операсында «Регимент қызы» ролімен қайтадан сахнаға шықты. Сэр Рудольф Бингтің режиссерлік қызметтен кеткеннен кейін, Силлс ақыры 1975 жылдың 7 сәуірінде «Корф қоршауында» Метрополитен операсында дебют жасады, пердесі түскенде он сегіз минут бойы аплодисменттерге ие болды. Метте орындаған басқа операларға «Ла Травиата», «Лючия ди Ламмермур», «Таис» және Джон Декстер қойған «Дон Паскуале» кірді. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін берген сұхбатында Бинг Силлсті пайдаланудан бас тартуының және Рената Тебалди сияқты итальяндық жұлдыздарды тартуға басымдық беруінің, өйткені американдық көрермендер итальяндық жұлдыздарды көруді күтеді деп ойлағандығының өзінің мансабындағы ең ірі қателік болғанын айтты. Силлс әнші болған кезінде және тіпті екі автобиографиясында Бингке деген жеккөрушілігін азайтуға тырысты. Бірақ 1997 жылғы сұхбатында Силлс ашық айтты: «О, мырза Бинг – есек. Бәрінің оны қаншалықты ұлы администратор және т.б. деп айтқанына қарамастан, мырза Бинг Метрополитен операсының мүмкін емес, мүмкін емес бас директоры болды. Оның мақтанышпен толғандығы шексіз». Силлс, әсіресе мансабының соңғы онжылдығында, концерттік әнші болды. Ол орташа қалаларда және колледждердегі концерттерде ән айтып, өзінің өнерін толық сахналанған опера сахнасында ешқашан көрмейтін көптеген адамдарға жеткізді. Ол сондай-ақ бірнеше симфониялық оркестрлермен концерттерде ән шырқады. Силлс Нью-Йорк опера театрында, өзінің туған үйінде, зейнеткерлікке шыққанға дейін жаңа рөлдерді ойнауға тырысты, оның ішінде Россинидің «Иль Турко в Италия» операсының рөлі, Франц Лехардың «Шат жесір» және Джан Карло Меноттидің «Ла Лока» операсы. «Ла Лока» операсы Силлс үшін арнайы жазылған алғашқы жұмыс және келесі жылы зейнеткерлікке шыққаннан кейін оның соңғы жаңа рөлі болды. Оның қоштасу қойылымы 1980 жылы Сан-Диего операсында өтті, онда ол «Die Fledermaus» операсында Джоан Сазерлендпен бірге сахнада болды. Силлстің дауысы «лирикалық колоратура» деп сипатталғанмен, ол өсіп келе жатқанда ауыр «спинто» және «драмалық колоратура» рөлдерін, олар көбінесе ауыр дауыстармен байланыстырылады, орындады, соның ішінде Беллинидің «Норма» операсы, Доницеттидің «Лукреция Борджиа» (Сузанна Марсе Орсини рөлінде) және соңғы композитордың «Үш патшайым» опералары – Анна Болейн, Мария Стюарт және Роберто Деверукстегі Элизабет (атау ролінде Пласидо Домингомен бірге). Ол осы рөлдерде дауысының жеңілдігінен асып түсетін драматикалық интерпретациясы үшін құрметке ие болды, бірақ бұл оның мансабын кемінде төрт жылға қысқартқан болуы мүмкін екенін Силлс кейін мойындады. Силлс ток-шоулардағы өнер көрсетулері арқылы операны насихаттады, соның ішінде Джонни Карсон, Дик Каветт, Дэвид Фрост, Майк Дуглас, Мерв Гриффин және Дина Шор. Силлс 1970 жылдардың соңында NBC телеарнасында жексенбі күндері көрсетілетін «Lifestyles with Beverly Sills» ток-шоуының жүргізушісі болды, ол Emmy жүлдесіне ие болды. 1979 жылы ол «The Muppet Show» бағдарламасында пайда болды, онда ол Miss Piggy-мен «жоғары ноталар» бәйқауына қатысты. Жайлы және жақымды Силлс темпераментті опера дивасы туралы дәстүрлі көзқарасты жоюға көмектесті.

Кейінгі жылдар және өлім

1978 жылы Силлс Нью-Йорк операсында (NYCO) өткен қоштасу гала-кешінде 1980 жылғы 27 қазанда зейнетке шығатынын жариялады. 1979 жылдың көктемінде ол NYCO-ның тең директоры болып жұмыс істеуге кірісті, ал сол жылдың күзінен бастап операның жалғыз бас директоры атанды. Ол 1989 жылға дейін бұл қызметте болды, бірақ 1991 жылға дейін NYCO кеңесінің мүшесі ретінде қалды. Бас директор ретінде Силлс сол кезде қаржылық қиындыққа тап болған опера труппасын табысты кәсіпорынға айналдыруға көмектесті. Ол өзін түрлі өнер салаларына және «March of Dimes» сияқты қайырымдылық қорына арнады, сондай-ақ университеттерде лекция оқуға және ақша жинау шараларына шақырылды. 1994 жылдан 2002 жылға дейін Силлс Линкольн орталығының төрағасы болды. 2002 жылдың қазанында ол 1991 жылдан бері кеңес мүшесі болып табылатын Метрополитен операсының төрағасы болуға келісті. 2005 жылдың қаңтарында ол отбасылық жағдайға байланысты Мет төрағасы қызметінен кетті (ол күйеуін, күтімімен сегіз жылдан астам уақыт айналысқан адамды, қарттар үйіне орналастыруға мәжбүр болды). Ол 2006 жылдың тамызында Джозеф Волппен алмастыру үшін бұрын «Sony Classical Records» компаниясының бас директоры болған Питер Гелбтің тағайындалуын қадағалады. Силлстің күйеуі Питер Гринго 2006 жылдың 6 қыркүйегінде 89 жасында қайтыс болды, олардың некелеріне толуға бірнеше күн қалғанда (17 қарашада 50 жыл толуға тиес еді). Ол 2006 жылдың 9 қарашасында Барбара Уолтерстің жақын досы ретінде «The View for Best Friends Week» бағдарламасын жүргізді. Ол тіпті душ қабылдағанда да ән салмайтынын, өйткені дауысының естелігін сақтағысы келетінін айтты. Ол Меттен тікелей эфирде көрсетілген HD трансляциялар кезінде экранда пайда болды, 2007 жылдың 6 қаңтарында («I puritani» трансляциясы) алып барушы Маргарет Джунтвейттің сұхбатын алды, 2007 жылдың 24 ақпанында («Eugene Onegin» трансляциясы) сахна артындағы тілші ретінде жұмыс істеді, содан кейін 2007 жылдың 28 сәуірінде («Il trittico» трансляциясы) қысқаша сұхбат алды. 2007 жылдың 28 маусымында Associated Press және CNN агенттіктері Силлстің өкпе қатерлі ісігінен ауыр халде ауруханаға түскенін хабарлады. 2007 жылдың 2 шілдесінде Беверли Силлс 78 жасында қатерлі ісіктен көз жұмды. Ол Нью-Йорк штатының Вальхалла қаласындағы Кенсико зиратындағы еврейлер бөліміндегі Шарон Гарденс зиратына жерленді. Оның екі баласы және Питер Грингоның бірінші некесінен туған үш баласы қалды. Оның қызы Мередит («Маффи») Гринё 2016 жылдың 3 шілдесінде Нью-Йорк қаласында қайтыс болды.

Дауыс

Силлздің дауысы әртүрлі сипатталған: "бай, икемді", "күміс", "нақты, аздап жеңіл", "көп түсті", "құшақтайтын, күшті", "ең үлкен оркестр мен хорды тесіп өте алатын өткір жиек", жоғары C-ден оңай көтерілетін. Оның техникасы мен музыкалық шеберлігі жоғары бағаланған. Дирижер Томас Шипперс 1971 жылы Time журналына берген сұхбатында оның "тірідегі ең жылдам дауысы" бар екенін айтқан.

Опералық репертуар:

Bellini
I Capuleti e i Montecchi – Джульетта (1975, Boston Opera Company)
I puritani – Эльвира (1972–1978, Philadelphia Lyric Opera Company, New York City Opera, San Francisco Opera, Tulsa Opera)
Norma – Норма (1972–1978, Opera Company of Boston, Opera Theatre of New Jersey, Connecticut Opera, Ravinia Festival, San Diego Opera, San Antonio Opera)

Bizet
Carmen – Фраскита (1951, Philadelphia Civic Grand Opera Company)
Carmen – Микаэла (1952–1958, Charles Wagner Opera Company, Robin Hood Dell West, Cosmopolitan Opera)
Carmen – Кармен (1956, Musicarnival)
Les pêcheurs de perles – Лейла (1956, DuMont Television Network)

Boito
Mefistofele – Елена Троянская (1953, San Francisco Opera)

Charpentier
Louise – Луиза (1962–1977, New York City Opera)

Donizetti
Anna Bolena – Анна (1973–1975, New York City Opera)
Don Pasquale – Норина (1978–1980, Opera Company of Boston, Metropolitan Opera, Houston Grand Opera, San Diego Opera)
La fille du régiment – Мари (1970–1977, Opera Company of Boston, Carnegie Hall, San Antonio Opera, Philadelphia Lyric Opera, San Diego Opera, Cincinnati Opera, Edmonton Opera, Houston Grand Opera, Wolf Trap Opera, San Francisco Opera, New York City Opera, Opera Memphis, Palm Beach Opera)
L'elisir d'amore – Адина (1964, Opera Company of Boston)
Lucia di Lammermoor – Лучия (1968–1977, Fort Worth Opera, Cincinnati Opera, Edmonton Opera, Opera Company of Boston, New York City Opera, Palacio de Bellas Artes, La Scala, San Antonio Grand Opera, Ravinia Festival, Philadelphia Lyric Opera Company, Covent Garden, Tulsa Opera, Houston Grand Opera, Mississippi Opera Association, Zoo Opera, Wolf Trap Opera, New Orleans Opera, Pittsburgh Opera, Seattle Opera, Teatro Colón, San Francisco Opera, Opera Memphis, San Antonio Symphony, Florentine Opera, Opera Omaha, Metropolitan Opera)
Lucrezia Borgia – Лукреция Борджиа (1975–1976, New York City Opera)
Maria Stuarda – Мария Стюарт (1972–1974, New York City Opera)
Roberto Devereux – Елизавета I (1970–1975, New York City Opera, Cincinnati Opera, Wolf Trap Opera)

Gounod
Faust – Маргарита (1963–1970, Boston Opera Group, New York City Opera, Cincinnati Opera, Orlando Opera, San Antonio Grand Opera Festival, Duluth Symphony Orchestra)

Handel
Ariodante – Джиневра (1971, Kennedy Center)
Giulio Cesare – Клеопатра (1966–1971, New York City Opera, Teatro Colón, Cincinnati May Festival)
Semele – Семела (1967–1969, Cleveland Orchestra, Caramoor Festival)

Hanson
Merry Mount – Леди Маргарет Сэндс (1964, San Antonio Symphony)

Hindemith
Hin und zurück – Хелене (1965, WGBH TV)

Kálmán
Countess Maritza – Графиня Марица (1946, Hartman Theatre in Columbus, Ohio)

Lehár
The Merry Widow – Соня (1956–1965, Musicarnival, New York City Opera, Casa Mañana, Robin Hood Dell)
The Merry Widow – Ханна Главари (1977–1979, San Diego Opera, Houston Grand Opera, New York City Opera)

Leoncavallo
Pagliacci – Недда (1965, Fort Worth Opera)

Massenet
Manon – Манон (1953–1978, Baltimore Opera Company, New York City Opera, Palacio de Bellas Artes, Teatro Colón, San Francisco Opera, Opera Company of Philadelphia)
Thaïs – Таис (1954–1978, DuMont Television Network, San Francisco Opera, Metropolitan Opera)

Menotti
La Loca – Хуана Ла Лока (1979, San Diego Opera, New York City Opera)

Meyerbeer
Les Huguenots – Маргарита (1969, Carnegie Hall)

Montemezzi
L'amore dei tre re – Фиора (1956, Philadelphia Grand Opera Company)

Moore
The Ballad of Baby Doe – Бэби Доу (1958–1969, New York City Opera, Musicarnival)
The Wings of the Dove – Милли Тиле (1962, New York City Opera)

Mozart
Der Schauspieldirektor – Мадам Гольдентрилль (1956, New York City Opera)
Die Entführung aus dem Serail – Констанца (1965–1975, Boston Opera Group, New York City Opera, Fort Worth Opera, Grant Park, Tanglewood Music Festival, Frederic R. Mann Auditorium, Ravinia Festival)
Die Zauberflöte – Царица ночи (1964–1967, Boston Opera Group, Théâtre de Beaulieu, Tanglewood Music Festival, Houston Grand Opera, Vienna State Opera, New York City Opera, CBC Radio)
Don Giovanni – Донна Эльвира (1953–1955, San Francisco Opera, Chattanooga Opera Association)
Don Giovanni – Донна Анна (1963–1967, New York City Opera, Opera Company of Boston, Metropolitan Opera, Palacio de Bellas Artes, Théâtre de Beaulieu, Baltimore Opera Company)
Le nozze di Figaro – Графиня (1965, Miami Opera)

Nono
Intolleranza 1960 – The Companion (1965, Opera Company of Boston)

Offenbach
Les contes d'Hoffmann – Үш қаһарман (1964–1973, New Orleans Opera, Grant Park, Opera Company of Boston, Cincinnati Opera, New York City Opera, Baltimore Opera Company, Palacio de Bellas Artes, San Antonio Grand Opera, San Antonio Symphony, Shreveport Opera, Municipal Theatre of Santiago, San Diego Opera, Houston Grand Opera, Florida Symphony)

Puccini
La bohème – Музетта (1958–1963, Cosmopolitan Opera, New York City Opera)
La bohème – Мими (1965, Seattle Opera)
Gianni Schicchi – Лауретта (1967, New York City Opera)
Suor Angelica – Сестра Анджелика (1967, New York City Opera)
Il tabarro – Джоржетта (1967, New York City Opera)
Tosca – Тоска (1957–1960, Murrah High School Auditorium for the Jackson Opera Guild, Musicarnival)

Rameau
Hippolyte et Aricie – Арисия (1966, Opera Company of Boston)

Rimsky Korsakov
Le Coq d'Or – Шемаха патшайымы (1967–1971, New York City Opera)

Romberg
The Student Prince – Кэти (1954, Chicago Theater of the Air)

Rossini
The Barber of Seville – Розина (1974–1980, Opera Company of Boston, San Antonio Symphony, New York City Opera, Kennedy Center, Fort Worth Opera, Palm Beach Opera, Festival Internacional Cervantino, Robin Hood Dell)
Il turco in Italia – Фиорелла (1978–1979, New York City Opera)
The Siege of Corinth – Памира (1969–1976, La Scala, Metropolitan Opera)

Johann Strauss II
Die Fledermaus – Розалинда (1955–1980, Musicarnival, New York City Opera, Cincinnati Opera, Opera Company of Boston)
Die Fledermaus – Адель (1977–1980, New York City Opera, San Diego Opera)

Richard Strauss
Ariadne auf Naxos (original version) – Цербинетта (1969, Boston Symphony Orchestra)
Elektra – Бесінші қызметші (1953, San Francisco Opera)

Sullivan
H. M. S. Pinafore – Жозефин (1945, Providence, Rhode Island at the Metropolitan Theater and Hartford, Connecticut at the Bushnell Memorial Auditorium)
The Pirates of Penzance – Мейбел (1945, Hartford, Connecticut at the Bushnell Memorial Auditorium)

Suppé
Die schöne Galathée – Галатея (1965, Fort Worth Opera)

Tchaikovsky
Cherevichki (performed under the title The Golden Slipper) – Оксана (1955, New York City Opera)

Thomas
Mignon – Филина (1956, New York City Opera)

Verdi
Aida – Аида (1954–1960, University of Utah football stadium, Paterson, New Jersey, Central City Opera)
La traviata – Виолетта (1951–1977, Kingston High School, Charleston Municipal Auditorium, Orlando Municipal Auditorium, Saenger Theatre, Duke University, Academy of Music, Erie Philharmonic Orchestra, Portland Civic Opera Association, DuMont Television Network, New York City Opera, Fort Worth Opera, Tulsa Opera, Cincinnati Opera, San Antonio Symphony, Grant Park, Teatro di San Carlo, Connecticut Opera, Deutsche Oper Berlin, Los Angeles Philharmonic, Opera Company of Boston, La Fenice, San Antonio Grand Opera, San Francisco Opera, Houston Grand Opera, Ravinia Festival, Palm Beach Opera, Metropolitan Opera, Wolf Trap Opera Company, San Diego Opera)
Rigoletto – Гилда (1957–1977, Grant Park, Opera Company of Boston)

Wagner
Die Walküre – Герхильда (1953, San Francisco Opera)

Weisgall
Six Characters in Search of an Author – Колоратура (1959–1960, New York City Opera)

Қосымша оқу/тыңдау/көріп-оқу

Силлс, Беверли (1976). Bubbles: Өзінің портреті. Нью-Йорк: Бобс Мерилл. 1981 жылы қайта жаңартылған басылымы Bubbles: An Encore атымен шықты. Силс, Беверли (Лоуренс Линдермен бірге) (1987). Беверли: Өмірбаян. Нью-Йорк: Bantam Books. Силс, Беверли (1987). Беверли Силлс: Өзімнің жолымда. Беверли: Өмірбаян кітабына қосымша ретінде жазылған аудиокітап, онда Силлс өмірі туралы сұхбатта айтады, сонымен қатар әңгімелеу және тікелей музыкалық үзінділер кездеседі. Бұл аудиокітапта баспадан шыққан өмірбаяннан тікелей мәтін жоқ. Паолуччи, Бриджит (1990). Беверли Силлс. Нью-Йорк: Chelsea House Publishers баспасы. Жасөспірімдерге арналған өмірбаян. Сержант, Уитроп (1973). Дивалар. Нью-Йорк: Coward, McCann & Geoghegan. Беверли Силлс: Америкада жасалған (2006). Deutsche Grammophon B0007999 09. Силлстің әншілік карьерасына арналған 90 минуттық деректі фильм, онда көптеген сирек бейнежазбалар мен сұхбат үзінділері бар. Гай, Нэнси (2015). "Беверли Силлстің сиқыры". Урбана, Чикаго: Иллинойс университетінің баспасы. Уэльсон, Хайди (2018). "Ессіз сахналар" және "Ариядан кету". Нью-Йорк: Henry Holt and Company. Нью-Йорк операсының тарихы, Силлстің туған үйі, оның әншілік мансабы мен директорлық қызметін қамтиды.