Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сенатор Уильям В. Ротт-младший көпірі (бастапқыда Чесапик және Делавэр каналы көпірі деп аталған, сондай-ақ Ротт көпірі деп те жиі аталады) – Делавэр штатының Сент-Жорж қаласының жанында Чесапик және Делавэр каналын басып өтетін бетон және болат кабельді көпір. Көпір, 13-ші АҚШ тас жолымен жүретін Сент-Жорж көпіріне параллель, Делавэрдің 1-ші тас жолының ақы төленетін бөлігіне жақын орналасқан. 2006 жылдың қараша айында бұл көпірге АҚШ сенаторы Уильям В. Ротт-младшийдің есімі берілді, ол Ротт жеке зейнетақы шотының (IRA) атауын алғанымен қатар, көпірді салу үшін федералдық қаржыландыруды қамтамасыз етуде маңызды рөл атқарды. Көпірге АҚШ Армиясының Инженерлік корпусы иелік етеді және басқарады, жақын жердегі ақы төлеу алаңына қарамастан, одан өту тегін.
The Senator William V. Roth Jr. Bridge (originally the Chesapeake & Delaware Canal Bridge and also referred to as the Roth Bridge) is a concrete and steel cable stayed bridge that spans the Chesapeake & Delaware Canal near St. Georges, Delaware. The bridge is located near a tolled section of Delaware Route 1 that runs parallel to the St. Georges Bridge carrying U. S. Route 13. In November 2006, the bridge was named after U. S. Senator William V. Roth Jr., who not only lent his name to the Roth IRA, but was instrumental in securing federal funding to build the bridge. It is owned and operated by the U. S. Army Corps of Engineers and does not carry a toll, despite the location of a nearby toll plaza.
Тарих
Жаңа көпірді салу жоспары 1980-ші жылдары, бұрынғы губернатор Майкл Н. Касл ескіріп қалған Сент-Жорж көпірінің орнына жаңа канал арқылы өту мүмкіндігін қарастырғанда басталды. Көпір жоспарлары кейіннен US 13 автожолын жаңғыртуға арналған "Жеңілдету жолының" жоспарларына енгізілді, себебі тар жолдар солтүстік-оңтүстік бағытындағы қозғалысқа шыдамады. Жобаны жүзеге асыру үшін түрлі саяси және әлеуметтік кедергілерді жеңуге он жылға жуық уақыт кетті, ал 1992 жылы жаңа автожол мен көпірдің құрылысы басталды. Көпірдің солтүстігіндегі Тайбоутс-Корнерден Кристианаға дейінгі автожолға бастапқыда Делавэр штатының 7-жолының оңтүстікке қарай созылуы мәртебесі берілген. Көпір 1995 жылдың 9 желтоқсанында аяқталғаннан кейін, ол Делавэр штатының 1-жолының солтүстікке қарай созылуы ретінде қайта тағайындалды, бұл Тайбоутс-Корнерден Бидлс-Корнерге дейінгі "Жеңілдету жолы" автожолының ашылуымен бірге болды. 1995 жылы ашылғаннан кейін Инженерлік корпусы US 13 автожолын жаңа көпірге бағыттап жіберді. Ескі Сент-Жорж көпірін бұзу жоспарланған, бірақ жергілікті халықтың қарсылығы көпірді сақтап қалды, оған жаңа қорғасынсыз бояу жағылып, жаңа жол төсемі салынып, бірнеше буындар мен конструкциялық жөндеулер жасалды, бұл ауыр көліктердің де оны пайдалануына мүмкіндік берді. 1998-2001 жылдарға созылған көп жылдық жөндеу жұмыстарынан кейін US 13 автожолы Сент-Жорж көпіріне қайта бағытталды. "Жеңілдету жолының" барлық бөлігі ақылы болып жоспарланғанымен, кейіннен екі өткелде де ақы төлеуді болдырмау үшін, каналдың оңтүстігіндегі US 13 автожолынан шығу орнынан кейін ақы төлеу кассаларын орнатуға келісім берілді. 2018 жылдың желтоқсанында Сент-Жорж көпірі жөндеуге жабылып тұрғанда US 13 автожолы уақытша түрде Рот көпірі арқылы бағытталды. Жөндеу жұмыстарының 2019 жылдың наурызында қайта ашылуына, жабылудан кейін төрт ай ішінде аяқталуы күтілуде.
Plans for a new bridge began in the 1980s when former Governor Michael N. Castle investigated a new canal crossing to replace the aging St. Georges Bridge. The bridge plans later became incorporated into the "Relief Route" plans for an upgraded US 13 as a toll freeway, as the narrower surface roads were over capacity with north south traffic. The project took about a decade to overcome various political and social obstacles, and construction began in 1992 on the new freeway and bridge. The freeway north of the bridge from Tybouts Corner to Christiana was originally designated as a southward extension of Delaware Route 7. It was redesignated as a northward extension of Delaware Route 1 once the bridge was completed on December 9, 1995, concurrent with the opening of the Relief Route freeway from Tybouts Corner to Biddles Corner. After its opening in 1995, the Corps of Engineers rerouted US 13 onto the new bridge. The old St. Georges Bridge was scheduled to be demolished, however local opposition saved the bridge and it was rehabilitated with new lead free paint, new roadway deck, and several joint and structural repairs that allows heavier vehicles to use it. After the multi year rehabilitation project, which lasted from 1998–2001, US 13 was returned to the St. Georges Bridge. Though the entire Relief Route was planned as a toll road, it was later agreed to install the tollbooths past the US 13 exit south of the canal, so as to keep both crossings toll free. In December 2018, US 13 was temporarily detoured over the Roth Bridge when the St. Georges Bridge was closed for repairs. The repairs are expected to be complete within four months of closing, for a March 2019 reopening.
Марапаттар
1995: Алдын ала құйылған бетон институтының Гарри Х. Эдвардс сыйлығы.
1995: Harry H. Edwards Award from the Precast Concrete Institute