Луи Роджерс "Пит" Браунинг: "Луисвилл Слагор" өмірі мен мансабы
Pete Browning
Луи Роджерс "Пит" Браунинг (1861-1905) – американдық бейсболшы, үш мәрте соққылау чемпионы. MLB-де 1882-1894 жж. өнер көрсетті, Louisville Slugger атымен танымал. Бейсбол тарихындағы үздік ойыншылардың бірі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық бейсболшы (1861–1905)
American baseball player (1861–1905)
Луис Роджерс "Пит" Браунинг (17 маусым 1861 – 10 қыркүйек 1905), "Гладиатор" және "Луисвилл Слаггер" лақаптарымен белгілі болған, американдық кәсіби бейсболдың орталық және сол қанат шегінде ойнаған. Ол 1882 жылдан 1894 жылға дейін Басты Лига бейсболында (MLB) өнер көрсетті. Ол негізінен "Луисвилл Eclipse/Colonels" командасы үшін ойнап, 1880-ші жылдардағы спорттың ең табысты ойыншыларының біріне айналды. Үш рет соққы беру чемпионы атанған ол, алғашқы жеті жылында лиганың үздік үш соққышының қатарында болды; толық он бір маусымында тек екі рет алтыншы орыннан төмен түсті. 1893 жылға дейінгі кезеңде, лақтыру қашықтығы 50 футтан 60 фут 6 дюймға дейін ұзартылғанда, Браунинг мансаптық соққы беру көрсеткіші бойынша барлық Басты Лига ойыншылары арасында үшінші орынды, ал күшті соққы беру көрсеткіші бойынша бесінші орынды иеленді. Оның .341-ге жуық өмірлік соққы беру орташа көрсеткіші Басты Лига тарихындағы ең жоғары көрсеткіштердің бірі болып саналады және оң жақтан соққы беретін ойыншылардың алдыңғы бестігіне кіреді; ал Америка Ассоциациясының 10 жылдық өмірінде оның .345-ке жуық сегіз маусымдық орташа көрсеткіші кез келген ойыншының ең жоғары көрсеткіші болды. "Луисвилл Слаггер" қолданған таяқтарына ерекше көңіл бөлді және оларды жеке тапсырыспен жасаған алғашқы ойыншы болды, соның арқасында қазірге дейін жалғасып келе жатқан соққышылар арасындағы дәстүр қалыптасты. Ол есту қабілетінен айырылып, қатты бас ауруларына шалдыққан, бірақ ауырсынуды басу үшін алкогольге жүгінген, бірақ ішімдікке құмарлығы артқан сайын да жақсы соққы бере берді. Ол "Гладиатор" деп те аталды, бірақ дереккөздер оның меншік иелерімен, баспасөзбен, ішімдік проблемасымен немесе әсіресе ұстау қиын доптармен күресіне байланысты лақап атының мағынасы туралы әртүрлі пікір білдіреді.
Louis Rogers "Pete" Browning (June 17, 1861 – September 10, 1905), nicknamed "Gladiator" and "the Louisville Slugger", was an American professional baseball center fielder and left fielder. He played in Major League Baseball (MLB) from 1882 to 1894. He played primarily for the Louisville Eclipse/Colonels, becoming one of the sport's most accomplished batters of the 1880s. A three time batting champion, he finished among the top three hitters in the league in each of his first seven years; only twice in his eleven full seasons did he finish lower than sixth. During the era before 1893, when the pitching distance was lengthened from 50 feet to 60 feet 6 inches, Browning ranked third among all major league players in career batting average, and fifth in slugging average. His .341 lifetime batting average remains one of the highest in major league history, and among the top five by a right handed batter; his .345 average over eight American Association seasons was the highest mark by any player during that league's 10 year existence. "The Louisville Slugger" was enormously attentive to the bats he used, and was the first player to have them custom made, establishing a practice among hitters which continues to the present. Playing in spite of serious medical afflictions which rendered him virtually deaf and subjected him to massive headaches, he resorted to alcohol to subdue the pain, but continued to hit well even as his drinking increased. He was also known as "The Gladiator", though sources differ as to whether the nickname applied to his struggles with ownership, the press, his drinking problem, or particularly elusive fly balls.
Алғашқы жылдар
Луисвилл қаласында (Кентукки штаты) туған Браунинг сегіз баланың ең кішісі болды. Оның әкесі, дүкенші, Браунинг он үш жасқа келгенде дауылдан қаза тапты. Жас Пит анасымен бірге қалды және өмірінің соңына дейін өскен үйінде тұрды. Ол ерте жасынан-ақ жоғары спорттық қабілеттерін көрсетті, 1877 жылы жергілікті жартылай кәсіби команда, «Луисвилл Эклипс» құрамында ойнай бастады және Ұлттық лига командасына қарсы көрме матчінде жеңіске жетті. Ол 1882 жылға дейін «Эклипс» командасында ойнады, сол кезде франшиза жаңа құрылған Американдық ассоциацияның мүшесі болды, ол NL-ге қарсы тұра алған алғашқы ірі лига еді.
Born in Louisville, Kentucky, Browning was the youngest of eight children. His father, a grocer, was killed by a tornado when Browning was thirteen years old. Young Pete remained with his mother, ultimately living in the house where he had grown up until the day he died. He displayed considerable athletic prowess from an early age, and in 1877 began playing for a local semipro team, the Louisville Eclipse, and pitched an exhibition win against a National League team. He continued with the Eclipse into 1882, when the franchise became a member of the newly formed American Association, the first major league to rival the NL.
Луисвиллдегі алғашқы еңбек жолы
Браунинг өзін тез арада ерекше соққы беруші ретінде таныстырды. Ол бірінші маусымда лигадағы соққы көрсеткіші (.378) және жалпы соққы қуаты (.510) бойынша көш бастады, сондай-ақ, үйден соққы, жүгіру, соққылар және жалпы базалар бойынша алғашқы бестікке кірді. 1888 жылға дейін ол лиганың үздік соққы берушілерінің қатарында болды, 1885 жылы екінші соққы тәжін жеңіп алды және 1887 жылы .402 көрсеткішті тіркеді. 1884 жылы ол J. F. Hillerich компаниясынан алғашқы тапсырыс бойынша жасалған соққысын алды, онымен алғашқы ойынында үш соққы берді және бейсбол дәстүрін қалады. Онжылдық ішінде екі рет циклді соқты: 1886 жылдың 8 тамызында және 1889 жылдың 7 маусымында. Сондай-ақ, ол 1885 жылы лигада соққылар, жалпы базалар және базаға шығу көрсеткіші бойынша көш бастады. Жастығынан мастоидитпен ауырғаннан кейін, ол есту қабілетін жоғалтып, мектепке барудан ұялды, нәтижесінде толыққанды сауатсыз болды. 1884 жылы ол жағдайды жеңілдету үшін бірнеше операциялардың біріншісін жасады, бірақ бұл мәселе оның мансабы бойына қинады. Браунингтің ойынның басқа да жақтары жетілмеген еді; ол көбінесе тарихындағы ең нашар алаң қорғаушылардың бірі деп есептелді, бірақ кейбір жаңа бағалаулар бұл көзқарасқа күмән келтіруде. Оның алғашқы өмірбаяны «Американдық гладиатор» Браунингтің мансабының басынан соңына дейін көптеген «аса тамаша ойындары» туралы айтады. Жаңа бағалау бойынша, Браунинг мастоидиттен зардап шекпеген кезде өте жақсы алаң қорғаушы болған, бұл балалық шақта жиі кездесетін ішкі құлақтың ауыр инфекциясы. Алғашқы үш маусымда негізінен ішкі алаңда ойнағаннан кейін, ол 1885 жылы тұрақты түрде алаң қорғаушыға ауыстырылды, бұл аралықта ұстағыштан басқа барлық позицияда ойнады. Сол кездегі нашар жабдықтар белгілі бір дәрежеде жеңілдеткіш фактор болғанымен, Браунингтің ойын көрсеткіштері кез келген жасырын қорғаныс шеберлігіне қарсы әртүрлі дәлелдерді ұсынды. Оның бір аяғымен тұрып ішкі алаңда ойнау әдеті де болды, ол басқа ойыншылармен соқтығысудан қашу үшін осылай істейтінін айтты; алайда, кейбір дереккөздер оның ықтимал себебі естімейтін басқосушыларға қарсы артықшылық алу үшін бір аяғын оларға бағыттау болды және ол алаң қорғаушы ретінде де осылай жалғастырды, өйткені ол екі жақтағы командаластарын естімеді. Көп айтылатын, мүмкін, шындығына келмейтін оқиғада Браунингтің менеджерлерінің бірі командаға аутфилдте үндістің ағаш мүсіні болғаны жақсы болар еді деп мәлімдеді, өйткені соққыдан түскен доп кем дегенде мүсінге тиіп, алаңға қарай кері қайтуы мүмкін еді. Шындығында, ол 1886 және 1887 жылдары қателіктер саны бойынша лигадағы аутфилдердің арасында көш бастады. Браунингтің базада жүгіруі де нашар деп есептелді, оның сырғып жүруден бас тартуы оны одан әрі нашарлатты.
Browning quickly distinguished himself as an exceptional slugger. He led the league in both batting (.378) and slugging (.510) in its first season, also finishing in the top five in home runs, runs, hits and total bases. He was consistently among the league's top batters through 1888, winning a second batting crown in 1885 and hitting .402 in 1887. In 1884, he acquired his first custom made bat from the J. F. Hillerich company, collecting three hits in his first game using it and beginning a baseball tradition. Twice in the decade, he hit for the cycle: on August 8, 1886, and again on June 7, 1889. He also led the league in hits, total bases and on base percentage in 1885. After suffering from mastoiditis from a young age, which caused him to lose his hearing and embarrassed him into avoiding school, resulting in essential illiteracy, he underwent the first of several surgeries to alleviate the condition in 1884, though the problem would afflict him throughout his career. Other aspects of Browning's game were less polished; he has usually been regarded as one of the worst fielders in major league history, although some recent assessments have begun to question that view. American Gladiator, his first biography, recounted numerous "web gems" by Browning from the beginning of his career to the very end. The revised assessment is that Browning was a superb outfielder when he was sober and not suffering from the effects of mastoiditis, a serious infection of the inner ear usually contracted during childhood. After being used primarily as an infielder in his first three seasons, playing every position except catcher over that span, he was shifted to the outfield on a permanent basis in 1885. While the inferior equipment of the time is somewhat of a mitigating factor, Browning's playing record presented various evidence against any hidden defensive prowess. So did his unusual habit of playing the infield while standing on one leg, which he claimed to have adopted in order to avoid collisions with other players; however, some sources have noted that his probable rationale was to gain an advantage against baserunners he could not hear by aiming one leg toward them, and that he continued to do so in the outfield because he couldn't hear his teammates on either side. An oft reported story, possibly apocryphal, features one of Browning's managers claiming that the team would be better off with a wooden statue of an Indian in the outfield, since there was at least a slim chance that a batted ball might strike the statue and rebound back in the direction of the field. Indeed, he led league outfielders in errors in both 1886 and 1887. Browning's baserunning was also considered sub par, exacerbated by his refusal to slide.
Кейінгі мансап
Браунинг 1889 жылғы қиын маусымда Луисвиллде ойнауға деген ынтасын жоғалтты. Сол жылы сәттіліксіз франшиза (қазір «Colonels» деп аталады) 27 жеңіс және 111 жеңіліспен, көшбасшы клубтан 66.5 ойын қалып, лигада соңғы орынды иеленді. Бұл маусымда тек үлкен лигалық рекордтық 26 ойындық жеңіліс сериясі ғана емес, сонымен қатар Джонстаун су тасқынынан аман қалу және спорт тарихындағы алғашқы ереуіл орын алды. Дау кезінде Браунинг команда иесі Мордекай Дэвидсонның салған ауыр айыппұлдарына наразылық ретінде алаңға шығудан бас тартқан алты ойыншының бірі болды. Ойын жоспарланғандай өтті, оған үш жергілікті әуесқой көмектесті, ал ереуілде болған ойыншылар келесі ойынға дейін жұмысына оралды. Браунинг маусымды .256 орташа көрсеткішпен аяқтады, бұл лиганың үздік үш соққышының қатарына кірмеген алғашқы рет болды. Ол сегіз маусымнан кейін .345 карьералық орташа көрсеткішпен Америка Ассоциациясын тастады, бұл лигада бір маусымнан астам ойнаған кез келген ойыншы үшін ең жақсы көрсеткіш болып саналады; Тип О'Нилл .343 көрсеткішпен екінші орында тұр. Осы оқиғалардың және спорттағы басқа да еңбек дауларының нәтижесінде Браунинг – ойынның барлық жұлдыздарымен бірге – 1890 жылғы маусымда «Ойыншылар лигасына» (Players' League) көшуді жөн көрді және «Кливленд Инфантс» (Cleveland Infants) командасы үшін өнер көрсетті. Америка Ассоциациясы ұзақ уақыттан бері «Ұлттық лигадан» (NL) төмен саналды, бірақ сол маусымда Браунинг өзінің лиганың үздік соққышыларының бірі екенін дәлелдеді, үшінші соққы титулын .373 көрсеткішпен жеңіп алды. Лига жалғыз маусымынан кейін таратылды, ал Браунинг өзінің қалған төрт жылдық мансабын «Ұлттық лигадағы» (NL) франшизалар арасында өткізіп жүрді. Ол «Питтсбург Пайрэтс» (Pittsburgh Pirates, 1891) және «Цинциннати Редс» (Cincinnati Reds, 1891–92) командаларында ойнады, содан кейін лига бірігуі (1892–93) нәтижесінде «Ұлттық лигаға» (NL) қосылған «Colonels» командасына қайта оралды, ал 1894 жылы «Сент-Луис Браунс» (St. Louis Browns) және «Бруклин Брюггромс» (Brooklyn Bridegrooms) командалары үшін бірнеше ойын ойнап, бас лигалық карьерасын аяқтады. (Ол 1894 жылғы маусымды Пенсильвания штатының лигасында «Келлидің киллерлері» (Kelly's Killers) үшін кіші лигалық ойынмен бастады. Команданың жаттықтырушысы болашақ «Даңқ залының» (Hall of Fame) мүшесі Майк «Кинг» Келли болды.) Оның соңғы кәсіби маусымы 1896 жылы «Колумбус Букиз» (Columbus Buckeyes) командасымен Батыс лигасында өтті. 1893 жылға дейінгі жылдары кем дегенде 2500 карьералық соққы жасаған ойыншылар арасында оның .341 орташа көрсеткіші тек Дэн Браутерс (.343) және Дэйв Орр (.342) көрсеткіштерінен ғана төмен болды, ал .467 соққы көрсеткіші Браутерс (.520), Орр (.502), Роджер Коннор (.488) және Сэм Томпсон (.468) көрсеткіштерінен төмен болды. Оның 1893 жылға дейінгі танымал карьерасы бойынша жасаған соққыларының жалпы саны жоғары лига тарихында 10-орынды иеленді. Браутерс, бес мәрте чемпион атанған, 19 ғасырда екіден астам соққы титулын жеңген жалғыз жоғары лига ойыншысы болды.
Browning lost his appetite for playing in Louisville during a hellish 1889 season. That year, the luckless franchise (by now known as the Colonels) finished last in the league with 27 wins and 111 losses, 66.5 games behind the top club. The season included not only a major league record 26 game losing streak, but also a narrow escape from the Johnstown Flood and the sport's first ever strike. In the dispute, Browning was one of six players who refused to take the field as a protest against a series of heavy fines assessed by team owner Mordecai Davidson. The game took place as scheduled with the assistance of three local amateurs, and the striking players returned to work before the next contest. Browning finished the season with a .256 average, the first time he was not among the league's top three hitters. He left the American Association after eight seasons with a .345 career average, which would stand as the best mark by any player with more than one season in the league; Tip O'Neill ranks second at .343. As a result of these events, as well as other labor disputes throughout the sport, Browning — along with nearly all the game's stars — chose to jump to the Players' League for the 1890 season, and played for the Cleveland Infants. The American Association had long been considered inferior to the NL, but in that season Browning proved that he was indeed among the game's top hitters by winning his third batting title with a .373 mark. The league dissolved after its sole season, and Browning spent the remaining four years of his career bouncing around between franchises in the NL. He spent time with the Pittsburgh Pirates (1891) and Cincinnati Reds (1891–92), then was back with the Colonels, who had joined the NL in a league merger (1892–93), before ending his major league career in 1894 with a handful of appearances for the St. Louis Browns and Brooklyn Bridegrooms in the National League. (He began the 1894 season playing minor league ball for "Kelly's Killers" of Allentown, Pa. in the Pennsylvania State League. The team was managed by future Hall of Famer Mike "King" Kelly.) His last professional season was in 1896 with the Columbus Buckeyes in the Western League. In the years before 1893, among players with at least 2500 career at bats, his batting average of .341 ranked behind only Dan Brouthers (.343) and Dave Orr (.342), with his slugging mark of .467 trailing only those of Brouthers (.520), Orr (.502), Roger Connor (.488) and Sam Thompson (.468). His recognized career hit total through 1893 ranked 10th in major league history to that point. Brouthers, a five time champion, was the only other major league player to win more than two batting titles in the 19th century.
Жеке өмір
Браунинг өмір бойы мастоидитпен ауырады, бұл саңыраулыққа, бас айналуға, бетке сал қашуға және мидың зақымдануына әкелуі мүмкін. Оның салдарынан ол жас кезінде есту қабілетін жоғалтып, жиі шаршататын бас ауруларына тап болды. Саңыраулық Браунингтің ерте мектептен шығуына себеп болды, сондықтан ол өмірін сауатсыз өткізді. Ал дененің физикалық ауыруын басу үшін жастық шағында көп іше бастады. Ішімдік тез арада бақылаудан шығып кетті; ол көбінесе алаңға мас күйінде шығатын, ал 1889 жылғы маусымның соңғы екі айында мас болғандықтан, сондай-ақ басқа уақыттарда да қысқа мерзімге шұғыл түрде жұмыстан тоқтатылды. Дегенмен, ол тоқтамады, жиі айтатын: "Бөтелкеге тимегенше, допқа соқпаймын". Браунинг эксцентриктік мінез-құлқымен және әсіресе таяқтарына қатысты ерекше әдеттерімен ерекшеленді. Ол олармен сөйлесіп, әрқайсысына есім қойды, көбінесе Киелі кітаптағы тұлғалардың есімдерін атады. Кез келген таяқтың белгілі бір соққыға ғана төтеп бере алатынына сенген ол, таяқтарды мерзімімен "зейнетке" шығарып, анасымен бірге тұратын үйінде көптеген зейнеткер таяқтарын сақтап отырды. Бұл таяқтардың ұзындығы 37 дюйм, салмағы 48 унция болатын, тіпті сол кездегі стандарттармен де өте үлкен еді. Ол сондай-ақ әдетте күнге тіке қарап тұратын, осылайша көзінің күшін арттырады деп ойлаған. Пойызбен саяхат кезінде көзін "тазалау" үшін терезенің сыртынан шығып, көзіне шірік тигізуге тырысқан. Браунинг сонымен қатар, өзінің орташа көрсеткішін үнемі жеңдеріне есептеп отыратын және пойыз станциясына келгенде, ол Америка қауымдастығының үздік соққышы екенін жариялаудан тартынбаған. Өмірінің соңына дейін үйленбеген, бірақ оның проституткаларға деген құмарлығы газеттерде көп талқыланды. Ол кинорежиссер Тод Браунингтің інісі болды. Ойыншылық мансабын аяқтағаннан кейін Браунинг сигара сатушы болып жұмыс істеді және бардың иесі болды, бірақ ол сәтсіз аяқталды. Бірақ оның физикалық жағдайы мастоидит және оның салдарынан нашарлай берді. 7 маусымға дейін ол Луисвиллде танымал болды, 1905 жылы ол ақылдан адасқан деп жарияланып, жергілікті психиатриялық ауруханаға (Лейкленд) жіберілді. Апасы екі аптадан кейін оны босатып алды, бірақ бір айдан кейін ол ауруханада жатты, жалпы дене күйзелісінен зардап шекті. Сол жылдың 10 қыркүйегінде Луисвиллде 44 жасында қайтыс болды. Өлімнің нақты себебі әлсіздік (дене күшінің әлсіреуі) деп көрсетілді, бұл сол кездегі дәрігерлер қолданған жалпы медициналық термин. Дегенмен, оның көптеген ауыр денсаулық проблемалары болғаны сөзсіз. Мастоидиттен басқа, ол рак, бауырдың циррозы, алкогольге байланысты мидың зақымдануы және кейбір деректерге сәйкес, парезбен де ауырған. Кейбір дереккөздер оның психиатриялық ауруханада қайтыс болғанын қате айтады; ол қайтыс болғанға дейін қысқа ғана уақыт Лейкленд ауруханасында жатқан. Ол Луисвиллдегі тарихи Кев Хилл зиратында жерленген.
Browning was tormented for his entire life by mastoiditis, which can result in deafness, vertigo, facial palsy, and brain damage. As a result, he lost his hearing at a young age, and was faced with frequent bouts of crippling head pain. The deafness had led Browning to drop out of school at an early age, so that he went through life as a virtual illiterate, and in order to deaden the physical pain resulting from his condition, he began drinking heavily in his youth. The drinking quickly spiraled out of control; he often appeared on the field while drunk, and was suspended for the final two months of the 1889 season for drunkenness, along with other shorter suspensions at different times. He was unable to stop, however, frequently stating, "I can't hit the ball until I hit the bottle." Browning was a man of eccentric personal habits, particularly in relation to his bats. He spoke to them, and gave each one a name, often that of a Biblical figure. In the belief that any individual bat contained only a certain number of hits, he would periodically "retire" bats, keeping vast numbers of the retired ones in the home he shared with his mother. These bats were 37 inches long and 48 ounces in weight, enormous even by the standards of the time. He also habitually stared at the Sun, thinking that by doing so, he would strengthen his eyes. He also "cleansed" his eyes when travelling by train by sticking his head out the window in an effort to catch cinders in them. Browning also computed his average on his cuffs on a regular basis, and was not above announcing to all when his train arrived at a depot that he was the champion batter of the American Association. He remained a lifelong bachelor, though his affection for prostitutes was a matter of much discussion in the newspapers. He was the uncle of film director Tod Browning. After his retirement as a player, Browning worked as a cigar salesman and owned a bar, which ultimately failed; but his physical condition continued to deteriorate due to the mastoiditis and resulting complications. He remained a popular Louisville figure until June 7, 1905, when he was declared insane and committed to a local asylum (Lakeland). A sister released him two weeks later, but a month after that, he was in the hospital, suffering from a general physical collapse. He died in Louisville on September 10 of that year at age 44. The specific cause of death was listed as asthenia (a weakening of the body), a cover all medical term used by doctors of that time. However, he no doubt suffered from a wide variety of serious physical complaints. In addition to the mastoiditis, he was afflicted with cancer, advanced cirrhosis of the liver, alcohol related brain damage, and according to some sources, paresis. Some sources erroneously report that he died in an insane asylum; he was in Lakeland Asylum a short time before he died. He is buried in historic Cave Hill Cemetery in Louisville.
Тарихи әсері
Браунинг бейсбол тарихындағы маңызды тұлға болды. Ойыншы ретіндегі жетістіктерінің арқасында ол Бейсбол Даңқы залына үміткер болып саналады, сонымен қатар оның мұрасы ойынның өзге де салаларында көрініс тапқан. Бүгінде Браунингтің есімі Hillerich & Bradsby компаниясының танымал "Louisville Slugger" бейсбол таяқшаларының желісін қалыптастырған ретінде жақсырақ еске түседі. 1884 жылы Браунинг компанияның таяқшаларын сатып алып, пайдаланған алғашқы кәсіби ойыншылардың бірі болды. Олар 1894 жылы оның қолдауын құрметтеу және оның даңқын пайдалану мақсатымен атауын сауда белгісі ретінде тіркеді. Браунингтің 1891 жылы Питтсбургпен келісімшарт жасауы ерекше, себебі бұл мәміле команданың "Pirates" (Пираттар) деген жаңа лақап атын бекітуге көмектесті. Ойыншылар лигасы тарағаннан кейін, оның мүшелері бұрынғы маусымдағы франшизаларына оралуға тиіс болды. Алайда, Питтсбург теориялық түрде басқа клубтардың бақылауындағы бірнеше ойыншыны, бастапқыда екінші база ойыншысы Лу Биербауэрді, өз құрамына қосты. Басқа франшизалар бұл әрекеттерді "пираттыққа" теңеп, бұл атау қалыптасты. Браунинг пен оның Луисвилл командаластарының ұйымдастырған ереуілі де маңызды, себебі ол ойыншылар мен басшылық арасындағы ұзақ даулардың бастауы болды, соның нәтижесінде Ойыншылар лигасы құрылып, кейін таратылды. 1984 жылы Пит Браунингтің қабіріне жаңа тақта орнатылды, онда оның есімі дұрыс жазылып, бейсболдағы барлық маңызды жетістіктері тізімделді. Жаңа тақтаның авторы және дизайнымен айналысқан Филипп фон Боррис болды. Луисвилл қаласы мен Hillerich & Bradsby компаниясы бірлесіп ұйымдастырған салтанатты шара компанияның атақты Louisville Slugger таяқшасының (Браунинг оның атымен байланысты) жүз жылдық мерейтойына орай өтті. Louisville Slugger Field стадионының жанында Браунинг атымен мейрамхана мен сыра зауыты болды. Америка бейсболын зерттеу қоғамының XIX ғасыр комитеті 2009 жылы Браунингтің есімін "Басылмаған XIX ғасыр бейсбол аңызы" деп атады – бұл Куперстаун, Нью-Йорктегі Ұлттық Бейсбол Даңқы залына енбеген XIX ғасырдың ойыншысы, жаттықтырушысы, басшысы немесе басқа бейсбол тұлғасы. Автор Тим Ньюби Браунинг туралы "The Original Louisville Slugger: The Life and Forgotten Times of Baseball Legend Pete Browning" атты өмірбаяндық кітап жазды, ол 2024 жылдың қыркүйегінде Кентукки университетінің баспасынан шығады.
Browning was an important figure in baseball's history. In addition to his accomplishments as a player, which have made him a popular candidate for the Baseball Hall of Fame, his legacy is expressed in the game in other ways as well. Browning is probably best remembered today as the inspiration behind the Hillerich & Bradsby company's popular "Louisville Slugger" line of baseball bats. In 1884, Browning became one of the first professional players to purchase and use the company's bats. They trademarked the name in 1894 to honor his patronage and capitalize on his fame. Browning's decision to sign with Pittsburgh in 1891 is noteworthy, as this transaction helped cement the team's new nickname of "Pirates". When the Players' League collapsed, its members were supposed to return to their franchises from the prior season. Pittsburgh, though, signed several players who were theoretically under the control of other clubs, starting with second baseman Lou Bierbauer. Other franchises decried these acts of "piracy", and the name stuck. The strike by Browning and his Louisville teammates is also important in that it was the first labor action in what was ultimately a long series of disputes between players and management, prefacing the formation and collapse of the Players' League. In 1984, a new grave marker was dedicated for Pete Browning, one that correctly spelled his name and listed all his major baseball achievements. The new marker was the idea of Philip Von Borries, who wrote the copy for the new marker and who also co designed the marker. The ceremonies, jointly held by the city of Louisville and the Hillerich & Bradsby Company, came during the company's centennial celebration of their famed Louisville Slugger bat (of which Browning is the namesake). There was a Browning's Restaurant & Brewery adjacent to Louisville Slugger Field. The Nineteenth Century Committee of the Society for American Baseball Research named Browning the Overlooked 19th Century Baseball Legend for 2009 — a 19th century player, manager, executive or other baseball personality not yet inducted into the National Baseball Hall of Fame in Cooperstown, New York. Author Tim Newby wrote a biography about Browning entitled, The Original Louisville SLugger: The Life and Forgotten Times of Baseball Legend Pete Browning that will be published by the University Press of Kentucky in September 2024.