Кіріспе

Күннің бариортасы айналасындағы орбита. Гелиоцентрлік орбита (кейде циркумсолярлық орбита деп те аталады) – Күн жүйесінің бариортасының айналасындағы орбита, ол әдетте Күннің ішінде немесе оның бетіне өте жақын орналасқан. Күн жүйесіндегі барлық планеталар, кометалар мен астероидтар, сондай-ақ Күннің өзі де осындай орбитада, көптеген жасанды зерттеушілер мен қалдықтар да осындай орбитада болады. Күн жүйесіндегі планеталардың серіктері керісінше, гелиоцентрлік орбитада емес, өйткені олар өз планеталарын айналып жүреді (Айдың Күнді айналатын дөңгелек орбитасы болғанымен). Күн жүйесінің бариортасы, Күнге әрқашан жақын болғанымен, уақыт өте келе кеңістікте жылжиды, бұл Күн жүйесіндегі басқа ірі денелердің, мысалы Юпитер және басқа да ірі газ планеталарының сол кездегі орналасуына байланысты. Осыған ұқсас құбылыс экзопланеталарды радиалдық жылдамдық әдісімен анықтауға мүмкіндік береді. Helio префиксі грек сөзі "ἥλιος" – "Күн" және грек мифологиясындағы Күннің бейнесі – Гелиостан шыққан. 1959 жылы Луна-1 ғарыш кемесі алғаш рет гелиоцентрлік орбитаға шығарылды. Жоғарғы сатының дұрыс емес іске қосылуы салдарынан, ол Айға жоспарланған соқтығысудан қашып кетті.

Транс- Марс инъекциясы

Транс-Марс инъекциясы (ТМИ) – бұл гелиоцентрлік орбита, онда қозғалтқыш маневрі ғарыш кемесін Марс орбитасына дейін жететін траекторияға, сондай-ақ Марсқа көшу орбитасына қою үшін қолданылады. Әр екі жыл сайын ең төмен энергия талаптарымен планеталар арасында қозғалуға мүмкіндік беретін, төмен энергиялық көшу терезелері ашылады. Көшу инъекциялары ғарыш кемесін Хоманн орбитасына немесе биэллипстік орбитаға орналастыра алады. Транс-Марс инъекциялары бір реттік маневрлі күйдіру түрінде болуы мүмкін, мысалы, 2013 жылы NASA MAVEN орбиталық аппараты қолданғандай, немесе перигейлік импульстар сериясы түрінде, мысалы, 2013 жылы ISRO Марс орбиталық миссиясы қолданғандай.