Кіріспе

Жапондық офтальмолог (1879–1963)

Шинобу Исихара (石原 忍) – түсті көру қабілетінің бұзылуын анықтау үшін Исихара түстік сынағын жасаған жапон офтальмологы. Ол әскери хирург болған.

Ерте өмір және мансап

Ишихара 1905 жылы әскери стипендиямен медицинаны бітіріп, дереу Жапон императорлық армиясына дәрігер ретінде кірді, көбінесе хирург қызметін атқарды. Кейіннен ол офтальмология саласына ауысты. 1908 жылы Токио университетіне оралып, көз ауруларына қатысты зерттеулермен айналысты. 1910 жылы Армия медициналық колледжінде оқытушы болып жұмыс істеді. Ол пациенттерді қабылдаумен қатар, "жауынгерлік офтальмология" және ең жақсы сарбаздарды қалай іріктеу туралы зерттеулер жүргізді. Әскери медицина мектебінде жұмыс істеген кезде оған әскери қызметке шақырылатын жандардың түс көру қабілетін тексеру үшін сынақ әзірлеу тапсырылды. Оның ассистенты – түс соқыр дәрігер болды, ол оған сынақ тақталарын сынауға көмектесті. Алғашқы кестелер Ишихараның суреттерімен салынды және онда хирагана әріптері бейнеленген.

Ишихара түстер көру сынағы

Ишихара есімі 1917 жылы жарияланған түсті көру тесті арқылы бүкіл әлемге танымал, онда қатысушыға түсті сурет көрсетіліп, онда қандай сандарды көретінін сұрайды. Түрлі түс соқырлығы түрлері бар адамдар түс соқырлығы жоқ адамдардан өзгеше жауап береді. Ишихара жапондық көру қабілеті кестесін және жақын нүктені анықтау құралын да жасады, екеуі де қазіргі уақытта Жапонияда кеңінен қолданылады. Ол трахома мен миопияны зерттеуге де маңызды үлес қосты. 1908 жылы Ишихара Токио император университетінің офтальмологиясы бойынша аспирантурасына түсіп, Джуджиро Комотоның жетекшілігімен оқыды. Содан кейін ол Германияда профессорлар Вольфганг Сток, Теодор Аксенфельд және Карл фон Гесспен оқыды. Ишихара 1922 жылы Токио император университетінің офтальмология кафедрасының профессоры және меңгерушісі болып тағайындалды және 1940 жылдың наурызына дейін қызмет етті.

Жеке өмір

Исихара материалдық иеліктерге қызығушылық танытпай, өте қарапайым өмір сүрді. Ол студенттерінің үлкен құрметіне ие болды, олар зейнетке шыққан соң Изу түбегіндегі бір қайнар судың жанында оған шағын үй салып берді. Сол жерде ол ауылдық дәрігер болып жұмыс істеді, көршілеріне тегін емхана өткізді, ешқандай төлем алмады. Сол заманғы дәстүр бойынша, науқастар алғыстарын білдіру үшін өз бақтарынан өсірген өнімдер мен аз ғана ақша қалдыратын. Исихара шығындарын жапқаннан кейін қалған ақшаны ауыл тұрғындарына қайтарып берді. Бұл қаражат ауыл балалары үшін кітапхана мен оқу бөлмесі салмаққа жұмсалды.