Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Орбитаға шығарылғаннан кейін газбен толтырылатын спутник, кейде "satelloon" деп аталатын, газбен толтырылған спутник.
Satellite inflated with gas after being put into orbit
A balloon satellite, sometimes referred to as a "satelloon", is a satellite inflated with gas after it has been put into orbit.
Echo 1 және Echo 2 шашы бар спутниктер
Бұл типтегі алғашқы ұшақ – "Эхо-1", 1960 жылдың 12 тамызында АҚШ жоғары орбитасына ұшырды. Ол бастапқыда Майлардан қабықшасы бар, жұқа металл жалатылған шар тәрізді болды. Ол "пассивті" байланыс және геодезиялық спутник ретінде сынақтан өтті. Спутникті пайдаланып жасалған алғашқы радиобайланыстардың бірі (АҚШ-тың шығыс жағалауы мен Калифорния арасында) сәтті аяқталды. 1968 жылы "Эхо-1" өртенгенге дейін, оның орбитасын бірнеше ондаған жер станциялары өлшеді, бұл планетаның нақты пішіні туралы білімімізді он есеге жуық жақсартты. Оның ізбасары – ұқсас конструкциядағы "Эхо-2" (1964-1970 жылдар). Бұл спутник Жерді "Эхо-1" сияқты 47° бұрышта емес, 81° орташа бұрыштағы полярлық орбитада, төменгі орбитада айналды. Бұл радиобайланыс орнатуға және жоғары ендікте өлшеулер жасауға мүмкіндік берді. "Эхо" орбитасын тексеруге, оның орбитасындағы және Жердің гравитациялық өрісіндегі бұзылыстарды талдауға отыздан елуге дейін кәсіби жер станциялары, сондай-ақ планета бойынша "Ай күзеті" станцияларындағы шамамен екі жүзге жуық әуесқой астроном қатысты; олар барлық байқаулардың шамамен жартысын жүзеге асырды.
The first flying body of this type was Echo 1, which was launched into a high orbit on August 12, 1960, by the United States. It originally had a spherical shape measuring , with a thin metal coated plastic shell made of Mylar. It served for testing as a "passive" communication and geodetic satellite. One of the first radio contacts using the satellite was successful at a distance of nearly (between the east coast of the US and California). By the time Echo 1 burned up in 1968, the measurements of its orbit by several dozen earth stations had improved our knowledge of the precise shape of the planet by nearly a factor of ten. Its successor was the similarly built Echo 2 (1964 to about 1970). This satellite circled the Earth about lower, not at an angle of 47° like that of Echo 1, but in a polar orbit with an average angle of 81°. This enabled radio contact and measurements to be made at higher latitudes. Taking part in the Echo orbit checks to analyze disturbances in its orbit and in the Earth's gravitational field were thirty to fifty professional earth stations, as well as around two hundred amateur astronomers across the planet in "Moonwatch" stations; these contributed around half of all sightings.
Басқа шатырлық спутниктер
Арнайы сынақтар үшін Explorer сериясының екі немесе үш спутнигі шар ретінде құрастырылды (мүмкін Explorer 19 және 38). Echo-1 радиотехниканың сәтті үлгісі болды, бірақ телекоммуникацияның пассивті принципі (радио толқындарының шар бетінен кері шағылуы) көп ұзамай белсенді жүйелермен алмастырылды. Telstar 1 (1962) және Early Bird (1965) континенттер арасында алмасылатын теледидар бағдарламаларымен қатар, бірнеше жүз аудио арнаны бір уақытта таратуға қабілетті болды. Echo 1 және 2 спутниктік геодезиясы жоспарланған 2–3 жылдың ішінде ғана емес, шамамен 10 жыл бойы барлық үміттерді орындады. Осы себепті NASA көп ұзамай одан да ірі Pageos шарын ұшыруды жоспарлады. Атауы "пассивті геодезиялық спутник" деген сөздерден алынған, және ол 1965 жылдан бері сәтті жұмыс істеп келе жатқан белсенді электрондық спутник "Геос" есіміне ұқсас.
For special testing purposes two or three satellites of the Explorer series were constructed as balloons (possibly Explorer 19 and 38). Echo 1 was an acknowledged success of radio engineering, but the passive principle of telecommunications (reflection of radio waves on the balloon's surface) was soon replaced by active systems. Telstar 1 (1962) and Early Bird (1965) were able to transmit several hundred audio channels simultaneously in addition to a television program exchanged between continents. Satellite geodesy with Echo 1 and 2 was able to fulfill all expectations not only for the planned 2–3 years, but for nearly 10 years. For this reason NASA soon planned the launch of the even larger balloon Pageos. The name is from "passive geodesic satellite", and sounds similar to "Geos", a successful active electronic satellite from 1965.
Pageos және жаһандық желі
Pageos арнайы "спутниктік геодезияның жаһандық желісі" үшін іске қосылды, ол 1973 жылға дейін әлем бойынша 20 толық штатты бақылаушы топты жұмылдырды. Олар барлығы 46 бақылау стансасынан 3000 пайдалы фототәсілдерді тіркеді, олардың бәрі калибрленген толық электронды BC 4 камераларымен (1:3 / фокустық қашықтық) түсірілген. Осы суреттердің негізінде станциялардың үш өлшемді орнын шамамен дәлдікпен анықтау мүмкін болды. Бұл жобаның координаторы Цюрихтегі ETH-тен профессор Хеллмут Шмид болды. Жаһандық желідегі үш станция Еуропада орналасқан: Сицилиядағы Катания, Бавариядағы Хоэнпейсенберг және Солтүстік Норвегиядағы Тромсё. Навигациялық желіні аяқтау үшін нақты қашықтық өлшемдері қажет болды, олар төрт континентте және Еуропа бойынша бір километрге дәлдікпен жүргізілді. Жаһандық желі әртүрлі континенттердегі "геодезиялық датаны" (өлшеу жүйесінің геоцентрлік орны) бірнеше метрлік қателікпен есептеуге мүмкіндік берді. 1970 жылдардың басына қарай Жердің гравитациялық өрісінің шамамен 100 коэффициентінің сенімді мәндерін есептеуге қол жеткізілді.
Pageos was specially launched for the "global network of satellite geodesy", which occupied about 20 full time observing teams all over the world until 1973. All together they recorded 3000 usable photographic plates from 46 tracking stations with calibrated all electronic BC 4 cameras (1:3 / focal length ). From these images they were able to calculate the stations' position three dimensionally with a precision of about The coordinator of this project was Professor Hellmut Schmid, from the ETH Zurich. Three stations of the global network were situated in Europe: Catania in Sicily, Hohenpeißenberg in Bavaria and Tromsø in northern Norway. For the completion of the navigational network exact distance measurements were needed; these were taken on four continents and across Europe with a precision of per kilometer. The global network enabled the calculation of a "geodetic date" (the geocentric position of the measurement system) on different continents, within a few meters. By the early 1970s reliable values for nearly 100 coefficients of the Earth's gravity field could be calculated.
1965-1975: Жарықтайтын жарық маяқтарымен табысты
Жарық шашы бар спутниктер жақсы көрінетін және ұсақ түйірлі (төмен сезімталдығы бар) фототақталарда өлшенетін, тіпті ғарыш саяхатының басында-ақ, бірақ спутниктің траекториясының дәл уақытын анықтауда қиындықтар туындады. Ол кезде оны бірнеше миллисекунд ішінде ғана анықтау мүмкін болды. Спутниктер Жерді шамамен айналып өтетіндіктен, 0,002 секундтық уақыт қатесі шамамен ауытқуға алып келді. Бірнеше жыл ішінде бақылау станцияларын дәл өлшеудің жаңа мақсатына жету үшін 1960 жылы жарық маяктарын жыпылықтатү әдісі қабылданды. Үш өлшемді өлшеу желісін құру үшін геодезияға дәл уақыттан гөрі нақты анықталған нысаналық нүктелер қажет. Бұл дәлдікке екі бақылау станциясы бір спутниктен бірдей жыпылықтау тізбесін тіркесе жетеді. Флеш-маяк технологиясы 1965 жылы, Geos (кейіннен Geos 1 деп аталды) кішкентай электрондық спутнигі 1965 жылдың қараша айында ұшырылған кезде толыққанды жетілді. 1968 жылдың қаңтарында ұшырылған оның серігі Geos 2, GEOS жүйесі өлшеу дәлдігін едәуір арттырды. 1975 жылдан бастап оптикалық өлшеу әдістерінің көбі маңыздылығын жоғалтты, себебі оларды электрондық қашықтықты өлшеудегі қарқынды прогресс басып өтті. Тек жаңадан әзірленген CCD бақылау әдістері және астрометриялық спутник Hipparcos-тың жоғары дәлдіктегі жұлдыздық координаттары қашықтықты өлшеуде одан әрі жақсартуға мүмкіндік берді.
Bright balloon satellites are well visible and were measurable on fine grained (less sensitive) photographic plates, even at the beginning of space travel, but there were problems with the exact chronometry of a satellite's track. In those days it could only be determined within a few milliseconds. Since satellites circle the earth at about , a time error of 0.002 second translates into a deviation of about In order to meet a new goal of measuring the tracking stations precisely within a couple of years, a method of flashing light beacons was adopted around 1960. To build a three dimensional measuring network, geodesy needs exactly defined target points, more so than a precise time. This precision is easily reached by having two tracking stations record the same series of flashes from one satellite. Flash beacon technology was already mature in 1965 when the small electronic satellite Geos (later named Geos 1 was launched in November 1965. With its companion, Geos 2, that was launched in January 1968, the GEOS system brought about a remarkable increase in measurement precision. From about 1975 on, almost all optical measurement methods lost their importance, as they were overtaken by speedy progress in electronic distance measurement. Only newly developed methods of observation using CCD and the highly precise star positions of the astrometry satellite Hipparcos made further improvement possible in the measurement of distance.