Кіріспе
Льюис және Кларк экспедициясын еске алу үшін АҚШ-тағы маршрут. Льюис және Кларк ұлттық тарихи жолы – 1804-1806 жылдардағы Льюис және Кларк экспедициясын еске алуға арналған АҚШ-тағы маршрут. Бұл жол АҚШ Ұлттық жолдар жүйесінің бір бөлігі. Ол Питтсбургтен (Пенсильвания) басталып, Орегон штатындағы Колумбия өзенінің сағасына дейін 7886 шақырымға созылады. Жолды Ұлттық парктер қызметі басқарады, бірақ жол бойындағы нысандарды федералды жерді басқару агенттіктері, штаттық, жергілікті, тайпалық және жеке ұйымдар басқарады. Бұл жаяу жүруге арналған жол емес, бірақ маршрут бойындағы көптеген жерлерде жаяу серуендеуге, қайықпен жүруге және атпен саяхаттауға мүмкіндік бар. Бұл 30 Ұлттық көрнекті және Ұлттық тарихи жолдың арасындағы ең ұзын жол. Льюис және Кларк ұлттық тарихи жолының ұзындығы шамамен 7886 шақырымды құрайды, ол Питтсбургтен (Пенсильвания) Колумбия өзенінің сағасына дейін, қазіргі Астория, Орегон қаласына жақын жерге дейін созылады. Ол Льюис және Кларк экспедициясының тарихи шығыс және батыс бағыттарымен, сондай-ақ Питтсбургтен (Пенсильвания) Иллинойс штатындағы Вуд-Ривердегі Камп-Дюбоиске дейінгі дайындық бөлігімен өтеді. Жол 16 штатты (Пенсильвания, Огайо, Батыс Виргиния, Кентукки, Индиана, Иллинойс, Миссури, Канзас, Небраска, Айова, Оңтүстік Дакота, Солтүстік Дакота, Монтана, Айдахо, Вашингтон және Орегон) және көптеген тайпалық жерлерді байланыстырады. Оны Ұлттық парктер қызметі басқарады.
The Lewis and Clark National Historic Trail is a route across the United States commemorating the Lewis and Clark Expedition of 1804 to 1806. It is part of the National Trails System of the United States. It extends for some 4900 mile (7886 km) from Pittsburgh, Pennsylvania, to the mouth of the Columbia River in Oregon. The trail is administered by the National Park Service, but sites along the trail are managed by federal land management agencies, state, local, tribal, and private organizations. The trail is not a hiking trail, but provides opportunities for hiking, boating and horseback riding at many locations along the route. The trail is the continuously longest of the 30 National Scenic and National Historic Trails. The Lewis and Clark National Historic Trail is approximately long, extending from Pittsburgh, Pennsylvania to the mouth of the Columbia River, near present day Astoria, Oregon. It follows the historic outbound and inbound routes of the Lewis and Clark Expedition as well as the preparatory section from Pittsburgh, Pennsylvania to Camp Dubois at Wood River, Illinois. The Trail connects 16 states (Pennsylvania, Ohio, West Virginia, Kentucky, Indiana, Illinois, Missouri, Kansas, Nebraska, Iowa, South Dakota, North Dakota, Montana, Idaho, Washington, and Oregon) and many tribal lands. It is administered by the National Park Service.
Ерекшеліктері
Жолдың ресми штаб-пәтері Небраска штатының Омаха қаласында Ұлттық саябақтар қызметінің Орта Батыс аймақтық бас кеңсесінде орналасқан. Келушілер орталығында саяхатшылар мен олардың тарихи сапары туралы көрмелер, сондай-ақ жол бойындағы нысандар туралы ақпарат бар. Автокөліктік бағыт 1804–06 жылдары Льюис және Кларк экспедициясы жүрген жолға ұқсас, Миссури штатының Сент-Луис қаласы мен Орегон штатының Астория қаласы арасындағы Тынық мұхитын қамтиды. Ұлы өзен жолы сияқты, бұл жол да қолданыстағы жолдармен белгіленген, көбінесе Миссури және Колумбия өзендеріне параллель. Осы жолдарға Айова штатындағы 29-шы қалааралық тас жол, тиісті нөмірленген SD 1804, ND 1804, SD 1806 және ND 1806, сондай-ақ Вашингтон штатының 14-ші тас жолы жатады. Сент-Луис пен Солтүстік Дакота штатының Шығыс Фэрвью қаласы арасында Миссури өзенінің екі жағында екі бөлек бағыт белгіленген. Вашингтон штатында бұл жол Льюис және Кларк тас жолы деп аталады және штаттың көрнекті жолы болып табылады. Вашингтон штатының заң шығарушы органы 1955 жылы оны атаулы дәліз ретінде белгіледі, бастапқыда Ванкуверден Кларкстонға дейін, кейін Колумбия өзені бойындағы Кейп Дезапунтменттен Кларкстонға дейінгі штаттық тас жолдарының көп бөлігін қосу үшін кеңейтті.
Тарих
1948 жылы Ұлттық саябақтар қызметі Миссури өзені бойындағы Сент-Луис қаласынан Монтана штатындағы Три Форкс қаласына дейінгі "Льюис және Кларк саяхат жолы" жобасын ұсынды. Кейіннен Джей "Динг" Дарлинг экспедиция маршрутын демалыс жолы ретінде дамытуды ұсынды. 1966 жылғы Сыртқы демалыс бюросының есебінен кейін, 1968 жылғы Ұлттық жолдар жүйесі туралы заң маршрутты мүмкін болатын Ұлттық көрнекті жол ретінде зерттеу үшін тізімге енгізді. Льюис және Кларк жолы жөніндегі комиссия 1969 жылы есебін жариялады және маршрутты және демалыс мүмкіндіктерін анықтады. 1978 жылы Ұлттық саябақтар мен демалыс туралы заңға түзетулер енгізілді, онда Ұлттық тарихи жолдар деген жаңа санат енгізілді, олардың бірі – Льюис және Кларк жолы. 2003 жылдан 2006 жылға дейін Ұлттық саябақтар қызметі Льюис және Кларк экспедициясының екі жүз жылдығын "Дискавери II корпусы" атты көшпелі көрме арқылы атап өтті. 2019 жылғы Джон Д. Дингэлл, кіші, табиғатты қорғау, басқару және демалыс туралы заң жолды Огайо және Миссисипи өзендері бойымен Питтсбургтен (Пенсильвания штаты) Вуд-Риверге (Иллинойс штаты) дейін ұзартты.