Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Балаклава – Канаданың Шығыс Онтариосындағы Ренфрю округіне қарасты Боннешере аңғары муниципалитетіндегі шашыраңқы ауылдық қауымдастық. Ол бұрынғы Онтарио тас жолы 513-тің (қазіргі Scotch Bush Road) бойында, Онтарио тас жолы 132-ден Dacre қауымының солтүстігінде және Мадауаска өзенінің саласы – Constant Creek-тің Constant көлінен шығатын жерінде, Ренфрю қаласынан шамамен 30 минуттық жерде орналасқан. 1959 жылға дейін жұмыс істеді. Ол кезде қолда бар ағаш-тіке қорының азаюы өндірісті экономикалық тұрғыдан тиімсіз деңгейге дейін төмендетті. Осы отардың жабылуымен Балаклаваның тұрғын елді мекен ретіндегі өмір сүру мүмкіндігі де жоғалды. Бұл отар Онтарио провинциясында су энергиясымен жұмыс істейтін соңғы отар болды. Балаклава Рон Браунның "Жанкенттер" атты кітабында тізілген. Балаклава таза, қараусыз қалған жанкеңт сияқты естілсе де, шындығында әлі де бірнеше тұрғыны бар.
Balaclava is a dispersed rural community in the township municipality of Bonnechere Valley, Renfrew County, in Eastern Ontario, Canada. It is on the former Ontario Highway 513 (present day Scotch Bush Road) just off Ontario Highway 132 north of the community of Dacre, and at the outlet of Constant Creek, a tributary of the Madawaska River, from Constant Lake, approximately 30 minutes drive time from the town of Renfrew. operate until 1959. At that time the depletion of available timber had reduced production to uneconomically small amounts. With the loss of the mill the viability of Balaclava as a residential town was also lost. The sawmill was the last water powered mill to operate in the Province of Ontario. Balaclava was listed in a book on ghost towns by Ron Brown. Although it makes Balaclava sound like a pristine, deserted ghost town, actually it still has a few residents.
Ерте тарих
Балаклава жері 1859 жылы Қырым соғысы кезінде Британдық Ұлттар Достастығының маңызды жеңісін еске алу үшін аталған. Балаклава шайқасы 1854 жылдың 25 қазанында Севастополь қоршауының бөлігі ретінде болды және оған полковник Томас Гриффит басшылық етті. 1800 жылдардың ортасында Мадаваска өзенінің саласы – Констант көлінің шығыс жағына қарай ағаштан бөгет салынды. Балаклавадағы арақ тігу фабрикасының құрылыс мерзімі туралы мәліметтер әртүрлі. 1911 жылғы «Онтарио заңдары» еңбегінде фабрика 1855 жылы салынғаны көрсетілген. Дегенмен, 2007 жылы жарияланған археологиялық сараптама фабриканың 1861 жылы салынғанын көрсетті. Соған қарамастан, Дункан Фергюсон және Дональд Камерон атты екі адам Балаклавада арақ тігу фабрикасын ашып, сол кездегі Жоғарғы Канададағы мыңға жуық фабрикалардың қатарына қосылды. Біраз уақыттан кейін Камерон өзінің фабрикадағы үлесін Фергюсонға сатты. Фергюсон фабрикада жұмыс істеуден басқа, аймақта тауар сатты. Кішкентай қалашақта темір ұстасы, екі қонақ үй және Джозеф Лагри басқарған жалпы дүкен болды. 19 ғасырда Оттава аңғарындағы ағаш өңдеу және ағаш өнеркәсібінің арқасында Балаклава өте қарбалас елді мекенге және дамыған пионерлік қалаға айналды. Оттава аңғары ағаш өнеркәсібінің дамуы үшін табиғи орын болды. Пионерлер жердің шырша, әсіресе қарағай, қарақұмық, қызыл және ақ қарағай ағаштарына толы екенін анықтады. Еуропалық қоныс аударушылар ағаштарды кесу, тікбұрышты кескіш ағаштар мен целлюлоза жасау және ағаш байлығының үміті үшін бұл аймаққа тартылды. Балаклаваның өсіп келе жатқан қаласы Уильям Хантер сияқты басқа да кәсіпкерлерді тартты, ол бөгеттен екі шақырым төменге шөп тігу фабрикасын салды. Хантер шөп тігу фабрикасын Констант ағысының беткейі нашар дренажталған мұздық шөгінділеріне дейін тегіс болатын жерге салды. Хантер одан әрі ластану оның фабрикалық тоғанына зиян келтіргенін және оның шөп тігу фабрикасын дұрыс іске қоса алмайтынын айтты. Сотталушы Ричардс үш себеппен өзінің құқықтарын қорғады: 1) Корольдік үкім, 2) ортақ құқық және 3) Ескіру туралы заң бойынша жеңілдіктер құқығы. Басқа да заңдық істерге сілтеме жасап, судья Ричардстың аргументтерін жоққа шығарды. Бұл себептің бірі – Ричардс фабрикасының алғашқы иелері жұмысты бір арамен бастаған. 1911 жылы, сот ісінің жылы, фабрикада көптеген аралар, шингл және лат фабрикалары, аралау машинасы және басқа да әртүрлі құралдар болды. Аралар мен басқа да жабдықтардың санының артуы ластанудың айқын өсуіне әкелді, бұл соттың пікірінше, Ричардстың құқықтарын асып кетті. 1896 жылдан 1903 жылға дейін залал үшін және іске тартылған «қоқыс» деп аталатын қалдықтарды жою шығындарын жабу үшін қосымша өтемақы төленді. Бұл кінәлі екендігін көрсетеді. Хантер сотты жеңіп шықты, Ричардсқа 200 доллар өтемақы төлеуге міндеттелді және ағысқа қалдықтарды тастаудан тыйым салынды. Ричардсқа фабрикасын жаңартуға төрт ай берілді. Бұл іс-қимыл Онтарио провинциясындағы алғашқы ара ұнтақ күйдіргішінің орнатылуына әкелді.
The place Balaclava was named in 1859 to commemorate a key victory of the British Commonwealth during the Crimean War. The Battle of Balaklava was fought on 25 October 1854 as part of the Siege of Sevastopol. and was commanded by Colonel Thomas Griffith. In the mid 1800s, a dam was built out of timber towards the east outlet of Constant Lake along, a tributary of Madawaska River. Reports differ regarding the date of construction of the sawmill in Balaclava. The Ontario Law Reports, from 1911, indicate that the mill was erected in the year of 1855. However, an archeological assessment published in 2007, indicated the mill was constructed in 1861. Regardless, two men, named Duncan Ferguson and Donald Cameron, opened the sawmill in Balaclava, joining some of the nearly one thousand saw mills in Upper Canada at that time. Before long, Cameron sold his portion of the mill to Ferguson. In addition to mill work, Ferguson sold goods in the area. The hamlet was rounded out with a blacksmith, two hotels and a general store, run by Joseph Lagree. As a result of the sawmill, and the timber industry in the Ottawa Valley in the 1800s, Balaclava became a rather busy settlement and bustling pioneer town. The Ottawa Valley was a natural place for a timber industry to develop. The pioneers found the land lush with coniferous trees, specifically spruce and hemlock, and red and white pine trees. European settlers were drawn to the area to cut the trees, create the square cut timber and pulp and the promises of lumber wealth. The growing town of Balaclava attracted other businessmen, such as William Hunter who built a grist mill two kilometers downstream of the dam. Hunter built his gristmill where the gradient of Constant Creek flattens into an area of poorly drained glacial outwash. Hunter further complained that the pollution caused damage to his mill pond and that he could not properly run his gristmill, as a result. Richards, the defendant, claimed that he was within his rights based on three reasons: (1) by virtue of a grant from the Crown, (2) right of common law and (3) by easement rights under the Limitations Act. Citing other law cases, the judge dismantled the Richards' arguments. Part of the rationale was that the original owners of Richards' mill started the operation with one saw. In 1911, the year of the suit, the mill had many saws, shingle and lath mills, an edger and other various appliances. The addition of the number of saws and other pieces of equipment enabled an obvious increase in pollution, which the court argued, surpassed Richards' rights. Further damages had already been paid from 1896 to 1903, for damages and to cover the expense of disposing of the refuse, termed "driftwood" by witnesses consulted in the case. This provided an indication of guilt. Hunter won the suit, Richards was ordered to pay $200 in retribution and was required by order of an injunction to refrain from depositing refuse into the stream. Richards' was given four months to alter his mill to address the refuse situation. This action resulted in the installation the first sawdust burner in the Province of Ontario.
Бетон бөгет
1927 жылы Балаклава бөгеті деп аталатын бөгет қайтадан салынды, бұл жолы бетоннан. Бөгет ағаш өңдеу және ағаш кесу өнеркәсібіне қызмет етті. Бетон бөгетінің биіктігі 2,5 метр, ұзындығы 53 метр болды. 1983 жылы Балаклава бөгетін Үкіметтік қызметтер министрлігі сатып алды. Көл деңгейінің төмендеуі және бөгеттің нашар жұмыс істеуіне байланысты туындаған алаңдаушылықтар осы сатуға себеп болды. Бұл жоба бөгет құрылысының ескіруіне байланысты қолға алынды. 90 жылдық бетонның ішінде қатып-еру циклдерін енді тоқтату мүмкін болмады. Табиғи ресурстар министрлігі (MNR), Балаклава бөгетінің және Онтарио провинциясындағы 300-ден астам басқа бөгеттердің иесі, бөгеттің су тасқынын бақылау қабілетіне қатысты алаңдаушылық білдірді. Сонымен қатар, MNR балық шаруашылығы туралы заңның 35(2) тармақшасының талаптарына сәйкес болу қажеттігін мәлімдеді. Бұл Балаклава бөгетін және оның үстіндегі жолды жоюды, ескі құрылымдарды бұзуды және 2013 жылы жаңа, үлкен бөгет салуды қамтыды. Ричардс отбасы 1957 жылға дейін ағаш кесу зауытын және оның айналасындағы аумақты басқарып келді. Одан кейін меншік құқығы Дэвид Дик пен Беула Дик (Уолш) есімді ерлі-әйелге көшті. Ағаш кесу зауыты 1967 жылға дейін сумен жұмыс істеді. Диктер 1970 жылдарға дейін жалпы дүкенді басқарып келді. Бүгін, 2023 жылы, дүкеннің қалдықтары сақталған және қонақ үйге айналдырылған. Жылдар бойы Дик мырза көптеген жер участаларын бөліп сатты, нәтижесінде тұрақты көлдің бойында көптеген заманауи коттедждер мен үйлер салынды. Аймақ коттедждер мекеніне айналды. Дик мырза ұлы Артур Дикпен бірге көп жыл бойы ағаш кесу және орман шаруашылығы саласында отбасылық бизнесті жүргізді, 100 акрдан астам жерді және диірменді иеленді, ол 2002 жылы қайтыс болғанға дейін олардың меншігінде болды. Беула Дик (Уолш) 1986 жылы күйеуінен бұрын қайтыс болды. 2012 жылы Дэвтің жалғыз ұлы Артур қызы мен сенімді қызметкерлерінің көмегімен отбасылық бизнесті 2016 жылға дейін жалғастырды. Осы уақытқа дейін Дик отбасы sawmill және аймақты дерлік 60 жыл бойы иеленді, ал диірмен мен айналасындағы жерлер Дик отбасының туысы Верч мырзаға сатылды. 2022 жылы Дик мырзаның соңғы учаскесі Верч мырзаға сатылды. Кеме тұрағында Дэвид Дикке осы жерді министрлікке сыйға тартқаны үшін арналған ескерткіш тақта орнатылған, бұл барлығына суға қол жеткізуге мүмкіндік береді. Бөгеттің бастапқы орналасқан жерінің жанында "20 ғасырдың басындағы сәулет пен экономиканы көрсететін" екі мұралық құрылым бар. Олардың бірі - Констант-Крик өзенінің батыс жағалауында орналасқан ағаш кесу зауыты. Екіншісі - диірмен тоғанының шығыс жағында орналасқан қызыл рамалы ғимарат. 2016 жылдың желтоқсанында жалпы дүкен және оны қоршаған мүлік, сондай-ақ ағаш кесу зауыты Верч отбасының мүшесіне сатылды. Дүкенге біткен қосымша құрылым бұзылды, ал негізгі ғимарат аң аулау лагеріне қайта жаңартылды.
In 1927, the dam, known as the Balaclava Dam, was rebuilt, this time out of concrete. The dam served both the lumbering and sawmill industries. The concrete dam measured 2.5m high by 53m long. In 1983, the Balaclava Dam was purchased by the Ministry of Government Services due to concerns raised about low lake levels and poor dam operations. This project was undertaken because the aging nature of the structure of the dam. The freeze and thaw cycles could no longer be contained within the 90 year old concrete. Concerns about the dam's ability to control floods were cited by the Ministry of Natural Resources (MNR), owner of the Balaclava Dam, and owner of over 300 other dams in the Province of Ontario. Further, the MNR cited it needed to be in compliance with requirements of subsection 35(2) of the Fisheries Act. This involved decommissioning Balaclava dam and the roadway above it, removing old structures, building a new and larger dam which was accomplished in 2013. The Richards Family operated the Sawmill and owned the surrounding area until 1957. At that time ownership changed hands to Mr. David Dick & Mrs. Beulah Dick (Walsh). The sawmill continued to operate on water power until 1967. Mr and Mrs Dick owned and operated the general store until the 1970's. Today in 2023 you will see the remnants of the general store have been preserved and restored into a Cottage. Over the years MR. Dick severed and sold off lots of property; of which you will find many modern cottages and home built along constant lake. The community has become cottage country. Mr. Dick operated a family business with his son Arthur Dick for many years in logging and forestry; through the extensive amount of land and the mill, well over 100 acres until his passing in 2002. MR. Beulah Dick (Walsh) Pre deceased her husband in 1986. At this time in 2012; Dave's only son Arthur continued the family business with the help of his daughter and trusted employess until 2016; at this time the sawmill and area had been owned by the Dick family for nearly 60 years; and the Mill and surrounding land were sold to Mr. Verch; who is a relative of the Dick family. In 2022 the last remaining lot of Mr. Dick's was sold to Mr. Verch. You will find a monument plaque at the boat launch dedicated to David Dick for his donation of this land to the ministry; for all to enjoy public access to the water. Next to the original location of the dam are two heritage structures that "represent early 20th century architecture and economy". One of which is the sawmill, located on the west bank of Constant Creek. The other is a red framed building that front the mill pond on the east side of the creek. In December 2016 the general store and surround property; along with the sawmill were bought by a member of the Verch family. The collapsing attachment to the store was torn down and the main building itself was rebuilt into a hunt camp.