Немец адмиралы және дипломаты: Пауль Вернер Веннекер өмірі мен қызметі

Кіріспе

Неміс адмиралы және дипломаты

Пол Вернер Веннекер (27 ақпан 1890 – 17 қазан 1979) – неміс адмиралы және дипломаты. Ол 1940 жылдан Екінші дүниежүзілік соғыстың 1945 жылы аяқталуына дейін Жапониядағы неміс әскери-теңіз атташесі қызметін атқарған. Веннекер Азиядағы неміс теңіз күштерінің бас қолбасшысы болды және соғыс кезінде Тынық және Үнді мұхиттарындағы неміс U- қайықтары мен саудалық каракеттерінің (рейдерлерінің) әрекеттерін қадағалады. Веннекер сонымен қатар, Тынық мұхитындағы соғыста жапондықтарға көмектесу мақсатында неміс суасты кемелерінің технологиясын және тактикасын бөлісуге тырысты, бірақ оның бұл жобасы жапондықтар тарапынан көп назарсыз қалды. Веннекер Ричард Соргемен және оның Токиодағы неміс елшілігіндегі кеңес тыңшыларының желісімен де байланысқа түсті. Соғыстан кейін ол американдық оккупациялық билік тарапынан ұсталды, содан кейін Германияға қайтарылды.

Өмірбаян

1890 жылы Киль қаласында теңізші отбасында дүниеге келген Пол Венекер 1909 жылы Kaiserliche Marine (Императорлық теңіз флоты) құрамына Seekadett ретінде қабылданып, SMS Victoria Louise кемесінде білімін аяқтады. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол SMS Mainz кемесінде қызмет етті, ол Хельголанд шығанағы шайқасында батып, ол тұтқынға алынған аман қалғандардың бірі болды. Соғыс аяқталғаннан кейін Венекер Германияға оралып, Рейхсмаринеде қызметін жалғастырды. 1919 жылы Балтық теңізінде мина тазартатын кемеде қызмет еткен кезде Oberleutnant zur See (кіші лейтенант) шеніне көтеріліп, 1920 жылы Kapitänleutnant (лейтенант) шеніне тағайындалды. Венекер 1920 жылдардың екінші жартысында крейсерлерде қызмет етуден бұрын бірнеше мина тазартатын және торпедалық катерлерде қызмет етті және оларға қолбасшылық етті. 1928 жылы Korvettenkapitän (командирдің орынбасары) және 1933 жылы Fregattenkapitän (командир) шеніне ие болды. 1933 жылдан 1937 жылға дейін ол Жапониядағы неміс әскери-теңіз атташесі қызметін атқарды және 1935 жылдың қаңтар айының басында Kapitän zur See (капитан) шеніне көтерілді. 1935 жылдың қаңтарында Венекер жапондық I 2 су асты кемесімен саяхаттауға шақырылды. Осы екі мерзім арасында, 1937 жылдан 1940 жылға дейін ол Германияның Deutschland шайқас кемесінің аға офицері болды. 1939 жылы контр-адмирал шеніне өрледі. Соғыс кезінде неміс және жапон әскери штабтары арасында стратегиялық ынтымақтастық пен байланыс үзілді. Бірақ неміс Вермахтының бөлімдері арасында Крайгсмарине Жапон императорлық теңіз күштерімен жақын қарым-қатынас орнатты, бұл Гер немесе Люфтваффе жапон әріптестерімен қарағанда жақсырақ болды, және мұның көп бөлігі Венекердің Токиодағы жапон теңіз офицерлерімен серіктестік орнатуға жасаған күш-жігеріне байланысты болды. Бұл сондай-ақ 1940 жылы вице-адмирал Наокуни Номура басқаратын үшжақты келісімге жапондықтардың міндеттемелерінің бөлігі ретінде Берлинге үлкен теңіз делегациясын жібергенімен мүмкін болды. Oberkommando der Marine (Бас штаб) вице-адмирал Номурамен және Токиодағы Венекер арқылы Жапон императорлық теңіз күштерінің Бас штабымен байланыс орнатуға тырысты. Oberkommando des Heeres (Армия штабы) мен Вермахт операциялық штабының Жапон императорлық армиясының Бас штабымен байланысы салыстырмалы түрде сирек болды. Жапон тілін жақсы білетін Венекер Жапониядағы көп жылдық қарым-қатынастарын сақтап, жапондық және неміс теңізшілері "Оңтүстік аймақта", яғни Оңтүстік-Шығыс Азия мен Үнді мұхитында бірге қызмет еткендіктен, байланыс орнатты. Жапондықтар Малайзия мен Индонезияны басып алған жерде, неміс және жапон теңіз экипаждары бірдей жабдықты қолданғанда, кейде шиеленіс пен керісіп қалулар болды, бірақ олар Венекердің және жапон теңіз флотындағы оның ықпалының арқасында шешілді. Теңіз атташесі болумен қатар, Венекер Шығыс Азиядағы неміс теңіз күштерінің командирі болды, Германияның Шығыс Азиядағы адмиралы (Deutscher Admiral Ostasien) ретінде, және Оңтүстік аймақтағы базалардағы U қайықтарының экипаждарымен және басқа да қызметкерлермен тығыз жұмыс істеді. Ол сондай-ақ Шығыс Азияның ірі қалаларындағы және Абвердің құрамына кіретін неміс тыңшыларының желісіне жауапты болды. Германия жапондық теңіз делегациясының технология мен ақпаратқа қол жеткізу туралы өтініштерін қанағаттандырды, Гитлер Вермахттың барлық бөлімдеріне жапондықтарға көмектесуге бұйрық берді, бірақ жапон тарапы оған жауап бермеді, олар Венекерден ақпаратты жасыруға тырысты. Неміс тарапынан қысым көрсеткеннен кейін ғана 1943 жылы Венекерге жапондық "супер линкор" Яматоны аралауға рұқсат берілді. Оған кемеге отырып, бір сағаттық экскурсия жасауға рұқсат берілді. Оған Яматоның 40 см (15 дюйм) калибрлі 9 қарумен қаруланған 45 000 тонналық линкор екені айтылды. Ол осылай жүзіп келе жатқан "Голиатқа" таңданып, қатты қуанды. Алайда, Яматоның іс жүзінде 72 808 тонна су сыйдыратыны және 46 см (18,11 дюйм) калибрлі 9 қарумен қаруланғаны, Яматоны ең қуатты линкорға айналдырғаны, "Тирпицтің" беткейлік әрекет ету қабілеттерінен әлдеқайда басым екені айтылмады, өйткені ол өзі 38 см (14,96 дюйм) калибрлі 8 қарумен ғана қаруланған еді. Соғыс аяқталғаннан кейін Венекер американдық оккупациялық билік тарапынан ұсталды және АҚШ Теңіз күштерінің контр-адмиралы Ральф А. Офстимен теңіз қатынастары және жапондық су асты кемелері соғысының кемшіліктері туралы сұраққа алынды. Американдықтар Венекердің бұрынғы неміс елшісі Эуген Оттпен байланыста болғанын, ол совет тышпысы Рихард Соргемен байланысқа түскенін және неміс үкіметімен келіспеушілікке ұшырағанын байқады.

Born in Kiel to a naval family in 1890, Paul Wenneker joined the Kaiserliche Marine (Imperial Navy) in 1909 as a Seekadett and completed his training aboard the SMS Victoria Louise. During World War I he was serving on SMS Mainz, which sank during the Battle of Helgoland Bight, and he was one of the survivors taken prisoner. Wenneker returned to Germany at the end of the war and continued serving in the Reichsmarine. He was promoted to Oberleutnant zur See (lieutenant junior grade) in 1919 while serving in the Baltic Sea aboard a minesweeper, and was promoted to Kapitänleutnant (lieutenant) in 1920. Wenneker served on and commanded several minesweepers and torpedo boats, before serving on cruisers in the second half of the 1920s. He became a Korvettenkapitän (lieutenant commander) in 1928 and a Fregattenkapitän (commander) in 1933. From 1933 to 1937 he served as the German naval attaché in Japan, and was promoted to Kapitän zur See (captain) in early January 1935. During his first term as attaché, in January 1935 Wenneker was invited to tour the Japanese submarine I 2. In between these terms, from 1937 to 1940, he was commanding officer of the German pocket battleship Deutschland. He was promoted to Konteradmiral (rear admiral) in 1939. During the war, there was a disconnect in strategic collaboration and communication between the German and Japanese military staffs. But among the branches of the German Wehrmacht, the Kriegsmarine developed a closer relationship with the Imperial Japanese Navy than either the Heer or the Luftwaffe did with their Japanese counterparts, and a large part of the reason for this was Wenneker's efforts to establish a partnership with Japanese naval officials in Tokyo. It was also possible because the Japanese sent a large naval delegation to Berlin as part of the commitments to the Tripartite Pact in 1940, led by Vice Admiral Naokuni Nomura. An effort was made by the Oberkommando der Marine (Naval Staff) to maintain contact with Vice Admiral Nomura, and with the Imperial Japanese Navy General Staff through Wenneker in Tokyo. The communication between the Oberkommando des Heeres (Army Staff) and the Wehrmacht Operations Staff with the Imperial Japanese Army General Staff was infrequent by comparison. Wenneker, who spoke fluent Japanese, built up contacts over his many years in Japan, and also because Japanese and German naval personnel were serving alongside each other in the "Southern Region," referring to southeast Asia and the Indian Ocean. At the naval bases in Japanese occupied Malaysia and Indonesia where German and Japanese naval crews used the same facilities, there were sometimes tensions and strained relations, but these were resolved because of Wenneker and his influence with the Japanese Navy. In addition to being naval attaché, Wenneker was also in command of German naval forces in East Asia as the German Admiral East Asia (Deutscher Admiral Ostasien), and worked closely with the U boat crews and other personnel in the Southern Region bases. He was also responsible for the network of German spies that existed in major cities across East Asia, who were part of the Abwehr. Germany complied with the Japanese naval delegation's requests for access to technology and information, with Hitler ordering all branches of the Wehrmacht to assist the Japanese, but this was not reciprocated on the Japanese side, which tried to keep information from Wenneker. It was only after considerable German pressure that in 1943, Wenneker was allowed to tour the Japanese "super battleship" Yamato, the largest battleship ever built, interested in temporarily trading the ship with the German battleship Tirpitz. He was allowed to board the ship for an hour long tour, exploring parts of the main deck and traversing through the Pagoda mast. He was told that Yamato was a 45,000 ton battleship armed with nine 40 cm (15.7 inch) naval guns. He very much enjoyed his tour, amazed by the floating goliath. However, what was not told was that Yamato actually displaced 72,808 tons, and was armed with nine 46 cm (18.11 inch) naval guns, the largest naval guns ever made, making Yamato the most powerful battleship ever made, far outclassing the Tirpitz in surface action capabilities, who herself was only armed with eight 38 cm (14.96 inch) naval guns. After the war ended, Wenneker was detained by the American occupation authorities, and was interrogated by Rear Admiral Ralph A. Ofstie of the U. S. Navy, in which he spoke about Japanese German naval relations and his opinion on the shortcomings of the Japanese submarine warfare campaign. The Americans noted the Wenneker had been an associate of the former German ambassador to Japan, Eugen Ott, who had been in contact with the Soviet spy Richard Sorge and had a falling out with the German government.